Του Κώστα Γιαννιώτη
Είχα κάποιους μήνες να δω τον παλιό μου γνωστό, τον Αντώνη, όταν προχθές τον συνάντησα τυχαία στο δρόμο.
Κλασικό δείγμα ‘’αριστερού’’ και πιστός θιασώτης του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα !
Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν λίγο πριν τις τελευταίες εκλογές. Τότε που κανένα δωμάτιο δεν ήταν ικανό να χωρέσει το μπόι του Αντώνη και κανένα επιχείρημα δεν ήταν ικανό να του διαταράξει τη σιγουριά και τη γαλήνη που του προσέφεραν οι μαγικές λέξεις........ Τσίπρας ...... ΣΥΡΙΖΑ!
Τώρα μου φάνηκε σαν να είχε κοντύνει, ενώ απέφευγε να σε κοιτάξει στα μάτια. Δεν ξέρω αν ντρεπόταν ή αν φοβόταν ότι μές στη ματιά του θα έβλεπε κάποιος την απελπισιά και την ταπείνωση. Πάντως μιλούσε ακόμα, αλλά μόνο παρήγορο δεν μπορούσες να το πεις! Γιατί δυο τρεις φορές που άνοιξε το στόμα του ήταν για να ψελλίσει ...... ‘’Δεν μπορούσε να γίνει αλλώς! Δεν υπήρχε διέξοδος, δυστυχώς! Μας πίεσαν αφόρητα και υπήρχε κι ο κίνδυνος του grexit!’’!! Κι έφυγε με χαμηλωμένο το κεφάλι, κουβαλώντας μαζί του όχι μόνο τη μιζέρια του παραιτημένου, αλλά και τη δυστυχία του απολογητή!
Είχα κάποιους μήνες να δω τον παλιό μου γνωστό, τον Αντώνη, όταν προχθές τον συνάντησα τυχαία στο δρόμο.
Κλασικό δείγμα ‘’αριστερού’’ και πιστός θιασώτης του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα !
Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν λίγο πριν τις τελευταίες εκλογές. Τότε που κανένα δωμάτιο δεν ήταν ικανό να χωρέσει το μπόι του Αντώνη και κανένα επιχείρημα δεν ήταν ικανό να του διαταράξει τη σιγουριά και τη γαλήνη που του προσέφεραν οι μαγικές λέξεις........ Τσίπρας ...... ΣΥΡΙΖΑ!
Τώρα μου φάνηκε σαν να είχε κοντύνει, ενώ απέφευγε να σε κοιτάξει στα μάτια. Δεν ξέρω αν ντρεπόταν ή αν φοβόταν ότι μές στη ματιά του θα έβλεπε κάποιος την απελπισιά και την ταπείνωση. Πάντως μιλούσε ακόμα, αλλά μόνο παρήγορο δεν μπορούσες να το πεις! Γιατί δυο τρεις φορές που άνοιξε το στόμα του ήταν για να ψελλίσει ...... ‘’Δεν μπορούσε να γίνει αλλώς! Δεν υπήρχε διέξοδος, δυστυχώς! Μας πίεσαν αφόρητα και υπήρχε κι ο κίνδυνος του grexit!’’!! Κι έφυγε με χαμηλωμένο το κεφάλι, κουβαλώντας μαζί του όχι μόνο τη μιζέρια του παραιτημένου, αλλά και τη δυστυχία του απολογητή!












