Οι παράδοξες «ανταλλαγές» συμμαχιών

Το καθεστώς της ενισχυμένης εποπτείας και οι ευρωπαϊκές εξελίξεις προκαλούν αναδιάταξη εγχώριων και διεθνών δυνάμεων στην πόλωση κυβέρνησης-Ν.Δ.

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Με το που θα πέσουν τα φώτα της κυβερνητικής παρουσίας στη Θεσσαλονίκη, θα ανάψουν τα φώτα της Αθήνας. Όπου από Δευτέρα προσγειώνονται τα κλιμάκια του κουαρτέτου, στην πρεμιέρα της ενισχυμένης εποπτείας. Οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον όχι τόσο των τεχνικών κλιμακίων, όσο των επικεφαλής των θεσμών που θα έχουν συναντήσεις σε επίπεδο υπουργών Τετάρτη με Παρασκευή. Η αποτίμηση των πρωθυπουργικών εξαγγελιών από τους εκπροσώπους των δανειστών δεν θα είναι κυρίως λογιστική, δηλαδή με κριτήριο τα νούμερα του προϋπολογισμού του 2019, αλλά κυρίως πολιτική. Τους ενδιαφέρει να μην αποπνέουν έναν αέρα αντιστροφής και ριζικής αμφισβήτησης των «μεταρρυθμίσεων» που περιλαμβάνονται στις μεταμνημονιακές δεσμεύσεις.

Αποπροσανατολιστική προπαγάνδα για το νέο πετσόκομμα των συντάξεων

Για να το πούμε ευθύς εξαρχής, εμείς εκτιμούμε ότι η κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων θα πάρει αναβολήστην εφαρμογή της ψηφισμένης νέας περικοπής των συντάξεων. Οχι επειδή πάει καλά η οικονομία και το μέτρο είναι αχρείαστο, όπως υποστηρίζει η κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά επειδή το μέτρο είναι πρακτικά αδύνατο να εφαρμοστεί από 1.1.2019.

Οι υπηρεσίες του ΕΦΚΑ (και των Ταμείων που συγχωνεύτηκαν σ' αυτόν), αποψιλωμένες από το απαραίτητο προσωπικό, δεν είναι σε θέση να ολοκληρώσουν το έργο του επανυπολογισμού όλων των συντάξεων που έχουν εκδοθεί μέχρι το Μάη του 2016 και να καθορίσουν τις «προσωπικές διαφορές», επί των οποίων θα εφαρμοστεί το πετσόκομμα.

Αυτό λέει το δικό μας ρεπορτάζ και είναι έγκυρο. Επομένως, η κυβέρνηση έχει μια καλή «δεύτερη γραμμή άμυνας» απέναντι στους ιμπεριαλιστές δανειστές. Αντί για κατάργηση του μέτρου, μπορούν να συμφωνήσουν στην «αναβολή και επανεξέταση». Στο μεταξύ, θα έχουν γίνει οι εκλογές, στις οποίες η κυβέρνηση θα έχει βγάλει όση πολιτική υπεραξία θα μπορέσει να βγάλει απ' αυτό το θέμα, πετώντας την «καυτή πατάτα» στα χέρια της επόμενης κυβέρνησης.

Κύριοι, δυστυχώς επαληθευτήκαμε για τα Μνημόνια

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 

Και ξαφνικά σύσσωμος, θα έλεγα, ο ξένος Τύπος, ανακάλυψε ότι η Ελλάδα έχει καταστραφεί από τις «φροντίδες» που της επιφύλαξαν τα Μνημόνια και, ουσιαστικά, δεν έχει διέξοδο, αν παραμείνει στα αποκαΐδια τους. Τώρα, έγινε, επιτέλους ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα καταβαραθρώθηκε, επειδή οι κυβερνώντες, με τη στενή συνεργασία των ΜΜΕ, της απέκλεισαν οποιαδήποτε άλλη επιλογή, εκτός από την «υποχρεωτική ευρωπαϊκή πορεία«. Και αυτή ήταν το τέλος της.

Δικαιούμαι να πω, χωρίς φυσικά ίχνος ικανοποίησης, ότι αυτές οι αυταπόδεικτες, αλλά και τόσο τραγικά καθυστερημένες διαπιστώσεις, με δικαιώνουν 100%. Όπως κουράστηκα να το επαναλαμβάνω από την πρώτη στιγμή της κρίσης, μνημόνια και ευρωπαϊκά προγράμματα είχαν τραγικά εσφαλμένη βάση και γι’ αυτό θα κατέληγαν με βεβαιότητα (όπως και κατέληξαν δυστυχώς) σε ολοκληρωτική καταστροφή της Ελλάδας: οικονομική, κοινωνική, αλλά και εθνική[1].

Η κατάσταση ήταν ξεκάθαρη, από την πρώτη στιγμή και συνεπώς εύκολα αντιληπτή ακόμη και από οικονομολόγους του «γλυκού νερού», αν μου επιτρέπεται η όχι κομψή αυτή έκφραση. Το βασικό στοιχείο της καταστροφής ήταν ο εξαρχής σχεδιασμός της δήθεν «σωτηρίας» μας, με παντελή έλλειψη αναπτυξιακής δυνατότητας. Η χώρα, για να εξυπηρετεί το χρέος της, ήταν υποχρεωμένη να δανείζεται συνεχώς και παράλληλα να στραγγαλίζει την εσωτερική ζήτηση, περιορίζοντας σε τραγικά επίπεδα το σύνολο των εισοδημάτων και υιοθετώντας πρωτοφανούς ύψους και έμπνευσης φορολογικούς συντελεστές!

Η πραγματική τραγωδία για την πατρίδα μας θα ξεκινήσει μόλις τελειώσουν τα 24 δις € που σχημάτισε ως μαξιλάρι η κυβέρνηση...

Του Παύλου Τουμανίδη

Η πραγματική τραγωδία για την πατρίδα μας θα ξεκινήσει μόλις τελειώσουν τα 24 δις € που σχημάτισε ως μαξιλάρι η κυβέρνηση – αφού οι αγορές δεν πρόκειται να τη δανείσουν, εάν δεν εγγυηθούν η Ευρώπη και η ΕΚΤ την αποπληρωμή. Λαμβάνοντας δε υπ’ όψιν το γεγονός ότι, οι αγορές γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα απαιτηθεί κάποια στιγμή στο μέλλον η ονομαστική διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους, είναι πολύ πιο επιφυλακτικές – όπως επίσης οι ξένοι επενδυτές που κατανοούν ότι, η εξυπηρέτηση των χρεών της Ελλάδας θα απαιτεί συνεχώς υψηλότερους φόρους, οπότε δεν είναι τόσο ανόητοι ώστε να διακινδυνεύουν τα χρήματα τους.

Παραμύθι χωρίς τέλος

Του Προκόπη Μπίχτα

Παρά τα παχιά λόγια, τους διθυράμβους και τα πλατιά χαμόγελα των κυβερνητικών στελεχών, στις 21 Αυγούστου η Ελλάδα δεν βγαίνει από τα μνημόνια. Απλώς, στις 21 Αυγούστου παίρνει από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας την τελευταία δόση ύψους 15 δισ. ευρώ, του δανείου που είχε ζητήσει η κυβέρνηση τον Σεπτέμβριο του 2015, συνολικού ύψους 61.9 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με το καταστατικό του ΕΜΣ, η Ελλάδα, αφού δανειοδοτήθηκε απ’ ευθείας από αυτόν, δέχθηκε αυτόματα ότι το χρέος της είναι βιώσιμο, παραιτήθηκε αυτόματα από κάθε δικαίωμα στην άσκηση δικής της οικονομικής πολιτικής, παραιτήθηκε από την δημόσια περιουσία της και δεν μπορεί να αποφασίσει οτιδήποτε, έστω ασήμαντο, χωρίς την έγκριση αυτού του οργανισμού. Για την ακρίβεια, δεν μπορεί καν να φέρει για συζήτηση στην Βουλή οποιοδήποτε νομοσχέδιο, αν δεν το εγκρίνει το Δ.Σ. του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας!!!

Επίσης η χώρα, δεν μπορεί να υπαναχωρήσει σε οτιδήποτε, δεν μπορεί να πετύχει οποιαδήποτε ξεχωριστή συμφωνία και δεν μπορεί να προσφύγει στα διεθνή δικαστήρια, δηλαδή δεν έχει το δικαίωμα δικαστικής προστασίας για οποιοδήποτε ζήτημα την αφορά σχετικά με δάνεια.

Το πρόγραμμα τελειώνει αλλά οι μνημονιακές πολιτικές και η εποπτεία συνεχίζονται μέχρι το 2060

Του Γιώργου Βήχα

Η εκποίηση του φυσικού και δημοσίου πλούτου είναι μια αναντίρρητη μνημονιακή πραγματικότητα στην οποία συνέβαλλαν όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής.
Η εργασιακές, φορολογικές και κοινωνικές « μεταρρυθμίσεις» που οδήγησαν το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας σε μια πρωτόγνωρη εξαθλίωση, άλλη μια αναντίρρητη μνημονιακή πραγματικότητα, έργο όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων.
Η εκποίηση της ιδιωτικής περιουσίας μέσω των πλειστηριασμών, αναντίρρητη μνημονιακή πραγματικότητα έργο κυρίως της σημερινής κυβέρνησης.
Η μετανάστευση 500 και πλέον χιλιάδων Ελλήνων στο εξωτερικό επίσης αναντίρρητη μνημονιακή πραγματικότητα.
Η αύξηση του δημοσίου χρέους, η μείωση του ΑΕΠ, η αύξηση των δεικτών θνησιμότητας ( συμπεριλαμβανομένης της βρεφικής), νοσηρότητας, αναντίρρητες μνημονιακές πραγματικότητες.

Το αφήγημα για καθαρή έξοδο είναι καθαρή απάτη

Του Άκη Αδαμόπουλου

Οκτώ χρόνια μνημονιακής, καπιταλιστικής βαρβαρότητας για το λαό και νεοαποικιακής υποδούλωσης για τη χώρα

Οκτώ χρόνια μετά την επιβολή του πρώτου Μνημονίου από τον Γ. Παπανδρέου, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει στον ίδιο δρόμο των προηγούμενων κυβερνήσεων, της γενικευμένης αντιλαϊκής επίθεσης. Η χώρα και ο λαός έχουν βρεθεί σε μια πρωτοφανή, για τα μεταπολεμικά δεδομένα του δυτικού καπιταλιστικού κόσμου, κατάσταση νεοαποικιακής υποδούλωσης και βάρβαρης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Σπάνια συναντάμε, σε ειρηνική περίοδο, ανάλογης σφοδρότητας επίθεση σε εργατολαϊκές κατακτήσεις, δικαιώματα και ελευθερίες, τέτοια καταστροφική πορεία μιας ολόκληρης χώρας, ενός ολόκληρου λαού. Τα αντιλαϊκά κύματα διαδέχονται το ένα το άλλο. Τρία Μνημόνια, κάμποσα Μεσοπρόθεσμα Προγράμματα και αμέτρητα πολυνομοσχέδια σάρωσαν τη ζωή του ελληνικού λαού και υποδούλωσαν τη χώρα.

Μια τρομακτική διεύρυνση της ακραίας φτώχειας και εξαθλίωσης συντελείται, με την ανεργία να παραμένει στα ύψη. Ένα πρωτοφανές -από τη σύσταση του ελληνικού κράτους- γενικό ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, για 99 ολόκληρα χρόνια(!), εξελίσσεται, μέσα από ένα Υπερταμείο που ελέγχεται από τους δανειστές, με τα στελέχη του να απολαμβάνουν προκλητική ασυλία.

Οι ιμπεριαλιστές δανειστές έχουν επιβάλει ασφυκτικό έλεγχο και επιτήρηση. Υπαγορεύουν και δρομολογούν τις εσωτερικές εξελίξεις -οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές- με τη στήριξη της ολόπλευρα εξαρτημένης μεγαλοαστικής τάξης, καταλύοντας απροκάλυπτα την ανεξαρτησία και κυριαρχία της χώρας.

"Καθαρή είσοδος" σε αυξημένη εποπτεία

Αρθρο 14 του κανονισμού της ΕΕ, για τα κράτη που βρίσκονται σε δημοσιονομική εποπτεία, 

Άρθρο 14: Άσκηση εποπτείας μετά το πρόγραμμα 

• «1. Τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75 % της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ. Το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής, μπορεί να παρατείνει τη διάρκεια της άσκησης εποπτείας μετά το πρόγραμμα σε περίπτωση που εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα του οικείου κράτους μέλους. Η πρόταση της Επιτροπής θεωρείται ότι έχει εγκριθεί από το Συμβούλιο, εκτός αν το Συμβούλιο αποφασίσει με ειδική πλειοψηφία να την απορρίψει μέσα σε 10 ημέρες από την έγκρισή της από την Επιτροπή.
• 2. Μετά από αίτημα της Επιτροπής, το κράτος μέλος που παραμένει υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις του άρθρου 3 παράγραφος 3 του παρόντος κανονισμού (σ.σ. ενισχυμένη εποπτεία) και παρέχει τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 10 παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 473/2013.

Το μόνιμο μνημόνιο λέγεται και …εποπτεία

"  . . . Η εξασφάλιση των «ματωμένων» πρωτογενών πλεονασμάτων του 3,5% ΑΕΠ μέχρι το 2022 και άνω του 2% του ΑΕΠ κατά την περίοδο 2023 μέχρι 2060, τα οποία έχει ήδη νομοθετήσει η κυβέρνηση Τσίπρα, αποτελούν ακριβώς την συνέχιση της μνημονιακής βαρβαρότητας. Όμως πλέον μπορούμε να την …αποκαλούμε και εποπτεία. "

Του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

«Η έξοδος από τα μνημόνια είναι προδιαγεγραμμένη. Η μεταμνημονιακή εποπτεία δεν συνιστά ειδικό καθεστώς, αλλά αντίθετα θα είναι μία διαδικασία στη βάση όσων έχουν ακολουθηθεί σε μία σειρά από χώρες καθώς και των γενικών κανόνων που διέπουν τη λειτουργία της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης», ανέφερε την Παρασκευή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δ. Τζανακόπουλος, επιδιώκοντας να καλλιεργήσει κλίμα ευφορίας.  Το πλαίσιο της «εποπτείας» που διαφημίζει η κυβέρνηση ως «ηπιότερο» καθεστώς της μεταμνημονιακής εποχής, για μετά τον Αύγουστο του 2018, αποτελεί επί της ουσίας μια διαδικασία μόνιμης και διαρκούς επιβολής σκληρών αντιλαϊκών και δημοσιονομικών μέτρων. Στηρίζεται για να μην …αδικούμε και τον κ. Τζανακόπουλου, σε αυτό που ίδιος ανέφερε ως γενικούς κανόνες που διέπουν τη λειτουργία της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.