Το πόρισμα Καρώνη

Ζωή Χαμένη - Ιουλία Καραπατάκη: Το τραγούδι από το ντοκιμαντέρ IC62 του Κώστα Βαξεβάνη

Χρυσηίδα - Το τρένο του θανάτου

Εξελίξεις για την τραγωδία στα Τέμπη: Το πόρισμα του ΕΜΠ διαψεύδει την θεωρία για «αθώα» φονική έκρηξη

Tο πόρισμα που συνέταξε ο καθηγητής της Σχολής Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ αλλάζει τα δεδομένα για την τραγωδία στα Τέμπη

Νέα τροπή παίρνει η υπόθεση της σιδηροδρομικής τραγωδίας στα Τέμπη, καθώς το πόρισμα του Εθνικού Μετσόβεου Πολυτεχνείου που είχε αναλάβει να διερευνήσει τα αίτια της φονικής έκρηξης που προκλήθηκε στην διάρκεια της σύγκρουσης των δύο τραίνων αναφέρει ότι σε καμιά περίπτωση η εν λόγω έκρηξη δεν οφείλεται στην διάχυση των ελαίων σιλικόνης που μετέφεραν οι μετασχηματιστές της επιβατικής αμαξοστοιχίας.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του in.gr, το πόρισμα που συνέταξε ο καθηγητής της Σχολής Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ με γνωστικό αντικείμενο Τεχνολογία Καυσίμων και Λιπαντικών κ. Δημήτρης Καρώνης καταρρίπτει τεχνικές μελέτες από κρατικούς πραγματογνώμονες που είχαν υιοθετηθεί από υπηρεσιακούς και πολιτικούς παράγοντες για «έκρηξη από τα λάδια των μετασχηματιστών των τραίνων».

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο υπεύθυνος του αρμοδίου Εργαστηρίου του ΕΜΠ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα έλαια σιλικόνης δεν είχαν καμιά συμμετοχή στην εν λόγω έκρηξη.

Μάλιστα, ο κ. Καρώνης φέρεται να ζήτησε προσφάτως κι ειδικά πειράματα με την εξέταση των παλαιών ελαίων του μετασχηματιστή από την καταστραφείσα εμπορική αμαξοστοιχία μήπως αυτά είχαν διαφορετική «χημική συμπεριφορά», χωρίς όμως να διαπιστωθεί και πάλι κάτι τέτοιο.

Συγκάλυψη...

Δικαίωση εν αναμονή

H ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού, προέδρου Συλλόγου Θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών

Και μας κοροϊδεύουν και είναι επικίνδυνο

Μήπως θυμάστε τον άνθρωπο που έκοψε -μετά από εντολή του υφυπουργού Παπαδόπουλου- τον εργαζόμενο στο σταθμαρχείο της Λάρισας επειδή απάντησε ότι δεν υπάρχει τηλεδιοίκηση;

Ε, σήμερα το είδαμε να απαντάει ως «απλός πολίτης» ότι τα τρένα λειτουργούν με ασφάλεια!

ΤΕΜΠΗ: Συστημικό έγκλημα χωρίς τιμωρία;

Του Τάκη Φωτόπουλου

Το μαζικό έγκλημα στα Τέμπη δεν ήταν ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, η ιστορία της οποίας βρίθει από παρόμοια εγκλήματα, ακόμη και ενάντια στον ίδιο το δικό μας λαό… Όχι γιατί βέβαια είμαστε κάποιος ιδιαίτερα εγκληματικός λαός. Αντίθετα, ιδίως εάν περιλάβουμε βέβαια σε αυτά και τα εγκλήματα εξ αμελείας που είναι και τα περισσότερα, παρόλο που συχνά δεν είναι τόσο ειδεχθή όσο τα εγκλήματα εκ προθέσεως. Χωρίς φυσικά να τα κάνει, όπως στην προκειμένη περίπτωση, λιγότερο απεχθή.

Ιδιαίτερα μάλιστα όταν τα θύματα ανήκουν, όπως φαίνεται συνέβη στα Τέμπη, στα λαϊκά στρώματα που εμπιστεύθηκαν το τρένο, όχι μόνο γιατί κάποτε ήταν το ασφαλέστερο μέσο συγκοινωνίας αλλά και γιατί ήταν και το φθηνότερο που προσέλκυε βέβαια κυρίως τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα. Δηλαδή τα λαϊκά στρώματα που δεν έχουν καν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν άλλα ακριβότερα μέσα συγκοινωνίας (όπως το αεροπλάνο ή το ΙΧ, που πολλοί στα λαϊκά στρώματα ακόμη δεν διαθέτουν) και καταφεύγουν συνήθως στο τρένο. Ακόμη περισσότερο μάλιστα σε χώρες σαν την Ελλάδα όπου λόγω της κατάστασης των δρόμων (από άποψη ατυχημάτων) το τρένο εθεωρείτο γενικά μέχρι σήμερα σαν το ασφαλέστερο ίσως μέσο συγκοινωνίας, πέρα επίσης από το ότι είναι και το πιο οικολογικό.

Γιατί το έγκλημα ήταν συστημικό;

Το έγκλημα δεν οφειλόταν δηλαδή απλώς στο ότι το σύστημα ήταν ιδιωτικοποιημένο, γιατί πολύ πιθανό θα συνέβαινε ακόμη και αν ήταν δημοσιοποιημένο, έτσι που λειτουργούν ιδιαίτερα οι “δημόσιες” υπηρεσίες στην Ελλάδα, όπου το «μέσον» είναι ο τρόπος εξασφάλισης μιας θέσης και προπαντός διατήρησης αυτής.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΗΛΕΔΙΟΙΚΗΣΗ! ΔΙΑΣΥΡΘΗΚΕ (σε ζωντανή μετάδοση) ο υφ. Μεταφορών Μιχάλης Παπαδόπουλος...

Αρκούσε τελικά μία μόνο εμφάνιση του υφυπουργού Μεταφορών, Μιχάλη Παπαδόπουλου, στο σταθμαρχείο της Λάρισας, μία τοποθέτηση εργαζόμενου απέναντι του και μερικές επίμονες ερωτήσεις μίας δημοσιογράφου, για να καταρριφθεί όλη η κυβερνητική προπαγάνδα γύρω από τον τοπικό χειρισμό του σταθμού που παρακολουθεί μόνο για 8 χλμ. τα τρένα και βαφτίζεται ψευδώς «τηλεδιοίκηση».

Ο υφυπουργός Μεταφορών βρέθηκε, μπροστά στις κάμερες, στο σταθμαρχείο της Λάρισας, με σκοπό όπως υποστήριξε «να μην αφήσουμε κανέναν να παραπληροφορεί».

Στη συνέχεια άρχισε τα  ψεύδη, παρουσιάζοντας τον ηλεκτρονικό πίνακα του τοπικού χειρισμού, που παρακολουθεί τα τρένα μόνο για 8χλμ γύρω από τον σταθμό της Λάρισα, ως «τηλεδιοίκηση»:

«Είμαστε στο σταθμαρχείο για να δείξουμε ότι το τοπικό σύστημα τηλεδιοίκησης λειτουργεί και λειτουργούσε και τη νύχτα του μοιραίου δυστυχήματος αλλά δυστυχώς δεν χρησιμοποιήθηκε» υποστήριξε ο υφυπουργός Μεταφορών.

Επιστολή ενός σιδηροδρομικού: “Ντρέπομαι”

Διαχρονικό «έγκλημα»; Πάνω στο πτώμα της νιότης… η εγκατάλειψη (του σιδηροδρομικού δικτύου)

Διαβάζω από ανάρτηση του Γιάννη Αγγελάκα: “ούτε αυτοί ντρέπονται, ούτε εμείς ντρεπόμαστε και το προτεκτοράτο συνεχίζει το προεκλογικό του καρναβάλι πάνω στο πτώμα της νιότης που δεν μπόρεσε ή δεν πρόλαβε να ξενιτευτεί”.

Με δύο αράδες ο ερμηνευτής και στιχουργός, ο καλλιτέχνης, περιγράφει την πραγματικότητα.

Ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσει κάποιος πολύ βαθιά στο ιστορικό παρελθόν, για την πορεία της απαξίωσης του σιδηρόδρομου.

Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν, υπήρχε ο ΟΣΕ (όπως υπήρχε και ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια… κλπ κλπ) και αποτελούσε έναν δημόσιο οργανισμό που εκτελούσε το μεταφορικό έργο επιβατών και εμπορευμάτων. Αυτός ο οργανισμός είχε τη δυνατότητα επίσης της επέκτασης, της συντήρησης, της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού του σιδηροδρομικού δικτύου και του τροχαίου υλικού (μηχανές , βαγόνια μεταφοράς, ειδικά σιδηροδρομικά οχήματα). Είχε, βάσει κεντρικού σχεδιασμού, αναπτύξει τις διάφορες υποδομές του όπως εργοστάσια παραγωγής και συντήρησης σιδηροδρομικών οχημάτων και υλικών, στελεχωμένες επιθεωρήσεις και υπηρεσίες, συνεργεία και εργοδηγούς γραμμής, επανδρωμένους σταθμούς και εγκαταστάσεις. Επίσης, πέρα από την ευθύνη της εκτέλεσης των δρομολογίων, είχε την ευθύνη του σχεδιασμού και της υλοποίησης των νέων απαιτούμενων έργων και μελετών για το σιδηροδρομικό δίκτυο.

Κάλεσμα ΜΕΚΕΑ: Όλοι στην παλλαϊκή κινητοποίηση αύριο Τετάρτη 8/3! ΛΑΪΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ!

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΜΕΚΕΑ-

ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ & ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Όλοι στην παλλαϊκή κινητοποίηση αύριο Τετάρτη 8/3!

ΛΑΪΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ!

Τα χαρακτηριστικά της δολοφονίας των ανθρώπων στα Τέμπη την 1-3-23 ήρθαν να σοκάρουν με τον πιο βίαιο τρόπο μια κοινωνία που έμοιαζε να έχει χάσει τη «μιλιά» της μετά από μια μακρόχρονη περίοδο βίαιης ενσωμάτωσής της στη Νέα Τάξη της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης, όπου η Ελλάδα κατάντησε και τυπικά προτεκτοράτο, με όλες τις αντίστοιχες συνέπειες.

Τα χαρακτηριστικά της δολοφονίας αυτής είναι πολύ πιο ευδιάκριτα στη σύγκρουση των δύο τρένων, αφού είναι πολύ πιο δύσκολο οι πολιτικοί εγχώριοι εγκληματίες να θολώνουν τα νερά επικαλούμενοι «θεομηνίες» και την «κλιματική αλλαγή», όπως έκαναν για αντίστοιχα κτηνώδη εγκλήματα με τους πνιγμένους στη Μάνδρα Αττικής ή τους καμένους ανθρώπους στο Μάτι. Κατά συνέπεια καταρρέουν τα συστημικά αφηγήματα και τα προσωπεία πέφτουν.

 Όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί.

Το σύστημα εξουσίας που διαχειρίζεται την προτεκταριοποίηση της χώρας, γυμνό και δια γυμνού οφθαλμού, όπως γίνεται σε τραγωδίες τέτοιου μεγέθους. Ακόμα πιο χαρακτηριστικά σήμερα, που η συσσωρευμένη αηδία των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στους θεσμούς εξουσίας είναι στο ζενίθ.

Requiem: Στη 1 Μαρτίου 2023 στα Τέμπη – Αύριο, πού; ΚΑΝΕΝΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ

Του Κλεάνθη Γρίβα

«Ο Θρίαμβος του Θανάτου που βλέπουμε από εχθές εξοργισμένοι στο Κάμπο Σάντο των Τεμπών είναι έργο του Κράτους».

Γιώργος Βέλτσος, Il Trionfo della Morte

Το Βήμα, 2/3/2023

 

Δεν θα ζητήσω «δικαίωση» για την άδικη, τραγική και υπό διαρκή προαναγγελία εσκεμμένη δολοφονία πενήντα επτά αθώων και ανυποψίαστων υπάρξεων που εξαναγκάστηκαν σε μια πορεία προς τον ουρανό χωρίς επιστροφή – όπως οι κρατούμενοι των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης εξαναγκάζονταν στις ανατριχιαστικές πορείες θανάτου κατά τους προθανάτιους σπασμούς του ναζισμού.

Γιατί κανένας θάνατος δεν δικαιώνεται.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να απευθυνθώ στους δολοφόνους τους, επαναλαμβάνοντας για λογαριασμό μου την κραυγή συγγενούς του μοναδικού επιζώντα από το πρώτο βαγόνι της κρατικής νεκροφόρας: «Σκάστε όλοι οι πολιτικοί! Σήμερα ουρλιάζουν οι μανάδες».

Σκάστε επιτέλους, φονιάδες. Πάψτε να υποκρίνεστε «συντριβή» για μια τραγωδία που εσείς προκαλέσατε. Τώρα τον λόγο έχουν μόνο οι απελπισμένες σπαρακτικές κραυγές των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους. Που ήταν όλα τους δικά μας παιδιά και όχι δικά σας.

Εσείς δεν χάσατε απολύτως τίποτα. Ποτέ δεν χάνετε τίποτα. Αντιθέτως, κερδίζετε. Στην κοινωνία που την απαξιώσατε ως βόθρο-φέουδό σας, κερδίζετε καταστρέφοντας και κερδίζετε «επιδιορθώνοντας» αυτά που καταστρέφετε. Χωρίς καν να σκέφτεστε ότι οι θάνατοι «δεν επιδιορθώνονται». Το ασήκωτο βάρος τους, αφήνετε να το σηκώσουν άλλοι.

Δεκάδες χιλιάδες λαού απαίτησαν καμία συγκάλυψη του εγκλήματος – Όλοι στις κινητοποιήσεις της Τετάρτης

Χαιρετίζουμε τους δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους και την νεολαία που πήρε μέρος στο μεγάλο παλλαϊκό συλλαλητήριο της Αθήνας και σε άλλες πόλεις.

Συνεχίζουμε ακόμα πιο δυναμικά ενάντια στη σχεδιασμένη προσπάθεια συγκάλυψης ώστε να αποδοθούν οι πραγματικές ευθύνες, να μην περάσει το δολοφονικό έγκλημα των Τεμπών στη λήθη.

Σε κάθε εργασιακό χώρο από αύριο να πυκνώσουν οι συζητήσεις στις βάρδιες, στα διαλείμματα, με συσκέψεις, γενικές συνελεύσεις, να ντυθούν με πανό οι πύλες των εργοστασίων και οι πόρτες των επιχειρήσεων, να γίνει η θλίψη και η οργή μας η φωνή των νεκρών, για να μην ξεχαστεί το έγκλημα.

Χώρα έτσι, χωρίς πρόγραμμα

Του Μιχαήλ Άγγελου Κωνσταντόπουλου

Για να παραφράσω λίγο την εκπομπή της αείμνηστης Μαρίας Ρεζάν, είμαστε «μια χώρα έτσι, χωρίς πρόγραμμα». Μετά τον όλεθρο από τον σεισμό στην Τουρκία ειρωνευόμασταν τις κατασκευές που κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι εξαιτίας των ανατολίτικων μεθόδων που ακολούθησαν εργολάβοι, φίλοι του Ερντογάν. Δυστυχώς, στο νεότερο ελληνικό κράτος έχουμε ακόμα χειρότερη νοοτροπία από τη μετα-οθωμανική και γι’ αυτό συνέχεια την πληρώνουμε.

Το σκίτσο του John Antono που δημοσιεύσαμε την Πέμπτη είναι η πιο χαρακτηριστική εικόνα. Την τραγωδία στο εργοστάσιο-φέρετρο της Ρικομέξ μετά τον σεισμό του 1999 με 39 νεκρούς διαδέχθηκε το «προαναγγελθέν» και τότε ναυάγιο του σαπιοκάραβου «Σαμίνα» με 81 θύματα. Περίπου 3 χρόνια μετά, ξεκληρίστηκε ένα ολόκληρο χωριό στην Ημαθία χάνοντας στα Τέμπη 21 νέα παιδιά που είχαν πάει σχολική εκδρομή. Το 2007 σημειώθηκαν οι φονικές πυρκαγιές στην Ηλεία με 63 νεκρούς και 10 χρόνια μετά ήρθαν οι πλημμύρες στη Μάνδρα που στοίχισαν 24 ζωές.

Το διαχρονικό κρατικό έγκλημα με ανθρώπινα θύματα θυσία στον βωμό της απουσίας κάθε έννοιας οργάνωσης και πρόληψης έναντι κινδύνων κορυφώθηκε στο Μάτι, με την αναπαράσταση του δράματος που πήρε 104 ζωές να εκτυλίσσεται αυτές τις μέρες στις δικαστικές αίθουσες όπου ακούγονται απίθανα πράγματα. Τον Ιούλιο του 2018 έγραφα ότι εάν δεν αλλάξουμε μυαλά ως κοινωνία εκείνη θα ήταν η χειρότερη τραγωδία μέχρι την επόμενη.

Γιατί δεν περπάτησε ο σιδηρόδρομος στην Ελλάδα

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Το 2010 η Ελλάδα χρεοκόπησε. Η ήττα αυτή είναι κομβικής σημασίας. Στη διάρκεια της 2ης εκατονταετίας από την Επανάσταση του 1821, με σημείο αφετηρίας την τομή του 1922, είναι αντίστοιχη της ήττας του 1944 που οδήγησε στο 1946-1949, της ήττας του 1967 που οδήγησε στο 1974. Είναι ανάλογων διαστάσεων και σημασίας. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται, αν θέλουμε να την υπερβούμε. Αλλά και να βγάλουμε, ως κοινωνία εκ των υστέρων έστω κάποια συμπεράσματα, γιατί εκ των προτέρων σταθήκαμε ανίκανοι να το πράξουμε. Και πληρώνουμε στην Ελλάδα τον λογαριασμό από το 2007-2008 και μετά και μέχρι σήμερα.

Σε μια περίοδο διεθνούς και εγχώριας κρίσης που εκτείνεται σημειολογικά για τη χώρα μας από τις πυρκαγιές στην Πελοπόννησο τον Αύγουστο του 2007 με την απώλεια δεκάδων ανθρώπων στην Ηλεία, τη δολοφονία ενός εφήβου στα Εξάρχεια τον Δεκέμβριο 2008 και καταλήγει (;) στην τραγωδία του πολύνεκρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος τον Φεβρουάριο 2023 και την απώλεια δεκάδων, νέων στην πλειοψηφία τους, ανθρώπων.

Η ήττα του 2010, έχει μια προϊστορία, μια περίοδο προετοιμασίας δύο δεκαετιών. Το 1989-1990 αλλάζει ο κόσμος. Οι όροι κίνησης, οι κανόνες των οικονομικών και θεσμικών συστημάτων, οι κυβερνήσεις, τα κράτη και οι υπερεθνικές οντότητες, οι κινήσεις των πολιτών, τα κινήματα, η εργασία, ο τρόπος πρόσληψης και κατανόησης μιας ραγδαία μεταβαλλόμενης πραγματικότητας, εξελίσσονται με ταχύτατες μεγάλες. Αλλαγές ραγδαίες σε αντικειμενική και υποκειμενική βάση. Αυτό που ονομάστηκε παγκοσμιοποίηση.