Αγύριστο Κεφάλι

Aγύριστο κεφάλι

Δεν περιγράφω άλλο…

Του Μίλτου Πασχαλίδη

Όλο λέω να γράψω δυό λόγια κι όλο κάτι με σταματάει.

Νομίζω το ένστικτο της αυτοσυντήρησης- όταν τα βλέπεις γραμμένα, γίνονται πιο αληθινά.

Κάθε μέρα και μια είδηση που με βγάζει απ τα ρούχα μου, μου σφίγγει το στομάχι, με εξαγριώνει κι ύστερα στενοχωριέμαι.

Με στεναχώρια στερεή, πέτρινη.

Κι ύστερα λέω, «μωρ δε πα να γα…» και βυθίζομαι στο μικρόκοσμό μου: στους αγαπημένους μου, στο παιδί μου, στη δουλειά μου, προετοιμάζω την επόμενη συναυλία και ώρες- ώρες νιώθω σαν τον αρχηγό της «παράγκας» που έλεγε: «Το Αιγάλεω κι ο Ολυμπιακός να κερδάνε και όλοι οι άλλοι να πάνε να γα…».

Και ντρέπομαι, γιατί εμείς φτιάξαμε εκείνο που λέει: «να χετε υπ όψη σας: μια μέρα θα σας φάω, όλους εσάς πού κοιτάτε τη δουλειά σας.»

Τα γερόντια δεν έχουν τίποτα να χάσουν... Έτσι κι αλλιώς, το δικό τους ραντεβού με το Χάρο είναι ήδη κλεισμένο...

Όταν σαλτάρουν τα γερόντια...

Γιατί δυο μέρες τώρα παιδιά βρίζουμε τα γερόντια ξεχνώντας πως πρόκειται για μια μειονότητα αυτοί που πήγαν να ψηφίσουν στο Πασόκ. Η συντριπτική πλειοψηφία ζεί ένα δράμα και είναι αξιοπρεπέστατοι.

Γράφει ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Ο εβδομηντάρης που μπήκε στην Εφορία ουρλιάζοντας  «δε θα μου πάρετε το σπίτι»  και πυροβόλησε στον αέρα, είναι μόνο η αρχή. Ο επόμενος  δεν θα πυροβολήσει στον αέρα