7 Απρίλη 1999... η ΑΕΚ αψήφησε το ΝΑΤΟ... Χθες πλήρωσε με τον Μιχάλη...

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

Αν δεν είναι έτσι... γιατί η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν έχει ασκήσει ακόμη δίωξη για τη δολοφονία του Μιχάλη... στον Οικονόμου;

Θα την "πληρώσει" ένας νεοναζί Κροάτης φονιάς κι όλα καλά και ευχές να είναι το τελευταίο θύμα;

Κάποιος Οικονόμου... που ΔΕΝ διαθέτει αδένες, στην καθομιλουμένη όρχεις, ούτε υποκριτική παραίτηση δεν έχει ικανότητα να κάνει.

Γιατί; Απλώς, είναι ένα τίποτα!

Πάνος Καμμένος, 29 Σεπτέμβρη 2021: “Γιαννάκη μου θυμάσαι που παρακαλούσες να σε πάρω μαζί μου αλλά με θέση μετακλητού. Μη με προκαλείς ….”

Ένα τίποτα, που ούτε για μετακλητό υπαλληλάκο δεν πήρε ο Πάνος Καμμένος, σήμερα υπουργός για την ασφάλεια του πολίτη... Πως ένα τέτοιο χαμηλόβαθμο υπηρετικό προσωπικό της Φαμίλιας να ντρέπεται έστω, αν δεν είναι άμεσα συμμέτοχος στη δολοφονία;

Γιώργος Ν. Οικονόμου: Τα κόμματα είναι τα στηρίγματα ενός ολιγαρχικού αντιδημοκρατικού συστήματος

Με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του νέου του βιβλίου, ο συγγραφέας μιλά στον Δρόμο για την αποτυχία του πολιτικού συστήματος και την ανάγκη για μια δημοκρατική αντιπρόταση

Το βιβλίο του Γιώργου Ν. Οικονόμου «Η αποτυχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Πλαίσιο για μια νέα πολιτική δράση», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Εξάρχεια, προϊδεάζει ήδη από τον τίτλο για το περιεχόμενό του. Το πολιτικό σύστημα οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία, πιστοποιώντας την παταγώδη αποτυχία του να διαχειριστεί τα σύγχρονα αδιέξοδα. Δεν πρόκειται για διαπιστώσεις κοινότυπες στον δημόσιο λόγο, γιατί αυτό που είναι πασιφανές για πολύ κόσμο, όχι μόνο συσκοτίζεται από την κυρίαρχη αφήγηση, αλλά απουσιάζει συνήθως και από τις διαπιστώσεις διανοούμενων, αλλά και οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι την ενοχή συνολικά του πολιτικού συστήματος για την ελληνική χρεοκοπία, την ανέδειξε η ανεξάρτητη παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα, ειδικά κατά την περίοδο 2010-2012, ενώ οργανωμένες δυνάμεις και κάθε λογής «πρωτοπορίες», προσηλωμένες στον οικονομισμό και τον συντεχνιασμό, μάλλον περί άλλων τύρβαζαν.

Η τοποθέτηση του Γιώργου Οικονόμου δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Ο συγγραφέας αρνείται ότι τα κόμματα είναι πυλώνες της δημοκρατίας, αμφισβητεί άλλωστε ευθέως ότι το σημερινό σύστημα έχει οποιαδήποτε σχέση με τη δημοκρατία και αναζητά μια αντιπρόταση έξω από τα συστημικά πλαίσια. Δηλώνει σε σχέση με τις εξελίξεις μετά το 2012 ότι «η πολιτική δυναμική χειραγωγήθηκε σε εκλογική διαδικασία με συνέπεια την θριαμβευτική παλινόρθωση του συστήματος», ενώ εκτιμά ότι «για να ευδοκιμήσει ένα δημοκρατικό κίνημα θα πρέπει να έχει έναν σαφή διακριτό πολιτικό προσανατολισμό και μία σαφή μορφή αυτοοργάνωσης».

Ο αναγνώστης θα διαπιστώσει βέβαια ότι οι εκτιμήσεις του Γιώργου Οικονόμου για ορισμένα άλλα, καθόλου δευτερεύοντα ή ασήμαντα, θέματα όπως αυτά της εξάρτησης-ανεξαρτησίας, του εθνικού ζητήματος και του ρόλου των ξένων δυνάμεων στο νεοελληνικό πρόβλημα, είναι σε εμφανώς διαφορετικό πλαίσιο από αυτό που προβάλλει η εφημερίδα μας. Ωστόσο, ο ανοιχτός διάλογος για τα ζητήματα αυτά, πέρα από κάθε αμφιβολία, συμβάλλει στην υπόθεση μιας δημοκρατικής διεξόδου.

Ο Γιώργος Ν. Οικονόμου έχει σπουδάσει Μαθηματικά, Μουσική και Φιλοσοφία. Αρθρογραφεί συχνά σε περιοδικά και εφημερίδες και είναι συγγραφέας αρκετών βιβλίων, μεταξύ των οποίων «Η άμεση δημοκρατία και η κριτική του Αριστοτέλη» (εκδόσεις Παπαζήση, 2007), «Πολυτεχνείο 1973» (Νησίδες, 2013) και «Μύθοι και πραγματικότητα για το Βυζάντιο» (Εξάρχεια, 2014), ενώ έχει συμμετάσχει και σε αρκετά συλλογικά έργα.

Η Αποτυχία του Ελληνικού Πολιτικού Συστήματος

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ 2016 

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Γιώργου Ν. Οικονόμου

 

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

 

Πλαίσιο για μια νέα πολιτική δράση

 

Ένα σημαντικό στοιχείο για την κατανόηση της γενικευμένης ελληνικής χρεοκοπίας είναι ο ρόλος του εσωτερικού παράγοντα, ο οποίος στις περισσότερες αναλύσεις συγκαλύπτεται, καθώς η χρεοκοπία αποδίδεται κυρίως σε εξωτερικά αίτια (διεθνή κρίση,  παγκοσμιοποίηση, Ευρωπαϊκή Ένωση, ευρώ).  

Αναζητώντας τα αίτια και τους ενόχους, το βιβλίο αναλύει  το κυρίαρχο πολιτικό θεσμικό σύστημα, τον τρόπο λειτουργίας του, τις ευθύνες της νομοθετικής, εκτελεστικής, δικαστικής  εξουσίας, των κομμάτων και της κυρίαρχης νεοελληνικής ιδεολογίας -    συνολικώς τους παράγοντες που καθόρισαν τις λανθασμένες επιλογές και την καταστρεπτική πορεία.

Στο πλαίσιο αυτό αναδεικνύεται και το «βαθύ κράτος» (αστυνομία, στρατός, εκκλησία) που στήριξε το κυρίαρχο πλέγμα εξουσίας. Αναλύεται επίσης ο ρόλος του συνδικαλισμού, των ΜΜΕ, της Αριστεράς και οι ευθύνες της κοινωνίας. 

Προτεραιότητα της πολιτικής και όχι των οικονομολόγων

Η οικονομική κρίση, πάντως, απέδειξε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την παταγώδη αποτυχία των οικονομολόγων... | EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ

Του 

Γιώργου Οικονόμου*

Τα τελευταία επτά έτη, από τότε δηλαδή που ξέσπασε η οικονομική κρίση, η οποία στην Ελλάδα έγινε χιονοστιβάδα χρεοκοπίας, παρατηρήθηκε και η κυριαρχία των οικονομολόγων - όλων των παρατάξεων, αποχρώσεων και κομμάτων, είτε δεξιών και κεντρώων είτε αριστερών, μαρξιστών και νεομαρξιστών. Ομως παρά την αναμφισβήτητη κυριαρχία τους παντού, στα ΜΜΕ, στα κόμματα, στα κοινωνικά δίκτυα, δεν κατάφεραν να αλλάξουν προς το καλύτερο τα πράγματα. Αντιθέτως, η κατάσταση στην Ελλάδα χειροτέρευσε. Ακόμα και με πολυδιαφημιζόμενους οικονομολόγους, κυρίως αριστερούς, κεντροαριστερούς και εθνολαϊκιστές, που προσκλήθηκαν και στις συγκεντρώσεις στην πλατεία Συντάγματος το 2011 να μιλήσουν για την κρίση και το χρέος, η αποτυχία υπήρξε πλήρης. Οι περισσότεροι από αυτούς εκμεταλλεύθηκαν τη συγκυρία, χρίστηκαν και αυτοχρίστηκαν ιεροφάντες της οικονομικής γνώσης και πολιτικοί «σωτήρες». Κατάφεραν από αφανείς πανεπιστημιακοί ή συνηθισμένοι συγγραφείς να αναδειχθούν στον μιντιακό και πολιτικό χώρο, να αποκτήσουν καίρια πόστα, να εκλεγούν βουλευτές, ευρωβουλευτές, να γίνουν υπουργοί, αλλά το αποτέλεσμα για το σύνολο ήταν μηδενικό έως αρνητικό. 

Ευρώ ή δραχμή: ψευδή διλήμματα και πραγματικά προβλήματα

Του Γιώργου Οικονόμου

Σε μεγάλο μέρος του αριστερού πολιτικού κόσμου και των αριστερών οικονομολόγων υπάρχει η άποψη πως στη δύσκολη κατάσταση που διέρχεται η χώρα η λύση θα ήταν η έξοδος από την ευρωζώνη ή ακόμα και από την ίδια την Ε.Ε.

Ομως η άποψη αυτή αντιστρέφει την προτεραιότητα στόχων και επί πλέον συγκαλύπτει την πηγή των προβλημάτων.

Η αιτία των προβλημάτων που ενέσκηψαν στην Ελλάδα δεν είναι το ευρώ. Η δαιμονοποίηση του ευρώ και η εξιδανίκευση της δραχμής αποπροσανατολίζουν τον κόσμο από τις πραγματικές αιτίες της χρεοκοπίας, απαλλάσσουν το πολιτικό σύστημα και τη διακυβέρνηση των δύο κομμάτων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ από τις κολοσσιαίες ευθύνες τους, συγκαλύπτουν τις παθογένειες του συστήματος και τις αλλοπρόσαλλες κυβερνητικές πολιτικές που κυριάρχησαν τα τριάντα πέντε έτη από το 1974 μέχρι το 2009.

Για τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας δεν φταίει το ευρώ αλλά η φοροδιαφυγή, η έλλειψη μιας αναπτυξιακής στρατηγικής, η μη παραγωγικότητα της βιομηχανίας, η εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής, η στρεβλή ανάπτυξη, οι χρόνιες ανισορροπίες της οικονομίας.

Φταίνε η διαφθορά, η διαπλοκή, ο παρασιτικός υπερτροφικός κρατικός τομέας, οι ανίκανες διακυβερνήσεις των δύο κομμάτων που ευνόησαν όλα αυτά και οδήγησαν στην υπερχρέωση και στα δημοσιονομικά ελλείμματα.

Άμεση Δημοκρατία, από το κοινωνικό στο πολιτικό

Του Γιώργου Οικονόμου

Ο Γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ γράφει πως «εκεί όπου υπάρχει έργο δεν υπάρχει τρέλα», πράγμα που μπορεί να σημαίνει πως εκεί όπου δεν υπάρχει έργο υπάρχει τρέλα. Αυτό ισχύει στη νεοελληνική περίπτωση, όπου υπάρχει γενικευμένη τρέλα, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει έργο σε όλους σχεδόν τους τομείς που συγκροτούν μία κοινωνία, στον παραγωγικό, στον οικονομικό, στον πολιτικό, στον διοικητικό, στον πολιτισμικό. Χαρακτηριστικά συμπτώματα αυτής της τρέλας είναι η παταγώδης αποτυχία του πολιτικού συστήματος που οδήγησε στη γενικευμένη χρεοκοπία, ο παρασιτικός γραφειοκρατικός μηχανισμός, το πελατειακό καθεστώς, η διαφθορά, η αδυναμία παραγωγής πλούτου, η έλλειψη εκπαίδευσης, παιδείας, αγωγής, πολιτισμού και δημοκρατικής παράδοσης^. επίσης η συναίνεση της κοινωνίας επί τέσσερις δεκαετίες στο εξαθλιωμένο κομματοκρατικό σύστημα και η απάθειά της ενώπιον του σημερινού μεγάλου αδιεξόδου. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι το πώς θα υπάρξει διέξοδος από την γενικευμένη τρέλα και παρακμή.

Νοήματα με κέντρο την κοινωνία και τον άνθρωπο

Του Γιώργου Ν. Οικονόμου

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα του νεοελληνικού πολιτικού,  κοινωνικού και πολιτιστικού βίου είναι η έλλειψη κοινωνιοκεντρικών και ανθρωποκεντρικών νοημάτων. Τα νοήματα που κυριαρχούν επί πολλές δεκαετίες είναι εθνικιστικά, θρησκευτικά, κομματικά, ατομικιστικά, προσωπικά λάιφ στάιλ, καταναλωτικά, ποδοσφαιρικά και τηλεοπτικά. Η ισοπεδωτική κυριαρχία αυτών των νοημάτων («κοινωνικών φαντασιακών σημασιών» κατά τον Καστοριάδη) επέβαλε έναν τρόπο ζωής πλήρως αποπολιτικοποιημένο, αλλά σφόδρα κομματικοποιημένο, υποταγμένο στις κομματικές ιδεολογίες, στην οικονομική ολιγαρχία, στα ΜΜΕ και στην Εκκλησία,  με αποτέλεσμα την απουσία πολιτικής κοινωνίας και τη σημερινή γενικευμένη χρεοκοπία. Είναι ανάγκη λοιπόν να υπάρξει ένας άλλος προσανατολισμός στη ναυαγισμένη κοινωνία. Χρειάζεται προς τούτο να αναζητηθούν και να προωθηθούν άλλα νοήματα που να είναι κοινωνιοκεντρικά και ανθρωποκεντρικά. 

Σαράντα χρόνια από την «Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας»

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης με τη σύζυγό του Ζωή και την κόρη του Κυβέλη στην Τήνο

Του Γιώργου Οικονόμου

«Η Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» (εφεξής ΦΘΚ) που καθιέρωσε τον συγγραφέα της ως έναν μεγάλο στοχαστή είναι από τα σημαντικώτερα φιλοσοφικά έργα του εικοστού αιώνα. Όταν κυκλοφόρησε (1975) χαρακτηρίσθηκε ως «πνευματικός Μάης του ‘68». Στις πεντακόσιες πυκνογραμμένες σελίδες της οικοδομείται μια καινούργια αντίληψη για τον άνθρωπο, την ιστορία και την κοινωνία, μια καινούργια οντολογία. Για να οικοδομηθεί όμως αυτή έπρεπε πρώτα να ανατρέψει τις βασικές θέσεις της κληρονομημένης ελληνοδυτικής σκέψης, από τις απαρχές της στην αρχαία Ελλάδα και, δια μέσου του Καντ, Χέγκελ και Μάρξ, να φθάσει έως τον Χάιντεγκερ, τις θεωρίες των στρουκτουραλιστών και των φονξιοναλιστών του 20^ου αιώνα.

H άμεση Δημοκρατία δεν είναι ουτοπία, αλλά ευτοπία

Του Γιώργου Οικονόμου
Δρ Φιλοσοφίας

Ένα βασικό ερώτημα που τίθεται στη σημερινή κρίσιμη περίοδο γενικευμένης παρακμής είναι το εξής: κατά πόσο είναι εφικτή η δημιουργία ενός πραγματικά δημοσίου χώρου, ο οποίος να εξασφαλίζει την κυριαρχία του δήμου; Κατά πόσο ο αυτοπροσδιορισμός και η αυτοκυβέρνηση, δηλαδή η άμεση δημοκρατία, είναι σήμερα δυνατή και με ποιον τρόπο; Για το ζήτημα αυτό εκφράζονται πολλές αμφιβολίες. Τα αρνητικά επιχειρήματα που συνήθως προβάλλονται είναι α) ότι η σημερινή εντελώς διαφορετική πραγματικότητα δεν προσφέρει τις συνθήκες που υπήρχαν στην αρχαία Αθήνα (μικρό πληθυσμό, μικρή έκταση, απλούστερα προβλήματα), ως εκ τούτου δεν είναι ρεαλιστικό πρόταγμα. Και β) οι άνθρωποι δεν επιθυμούν την αυτοκυβέρνηση, ακολουθούν και ψηφίζουν τα κόμματα, άρα είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί αφού η ανθρώπινη πραγματικότητα είναι αντίθετη. Τα επιχειρήματα αυτά τα έχω συζητήσει αλλού,[1] και εδώ θα αρκεσθώ σε μερικά συμπληρωματικά σχόλια.

Σε αυτούς που αντιτάσσουν ότι η αυτοκυβέρνηση και η δημοκρατία δεν είναι δυνατές, δεν είναι ρεαλιστικά αιτήματα, αλλά ρομαντισμός, αφέλεια ή ουτοπία, η απάντηση είναι ότι ρεαλισμός δεν σημαίνει να υποκύπτεις στην πραγματικότητα και να την δέχεσαι παθητικά και δουλικά, αλλά να αναζητάς μιαν άλλη πραγματικότητα. Ρεαλισμός δεν είναι να αποδέχεσαι την πραγματικότητα, αλλά να προσπαθείς να την αλλάξεις. Ουτοπία δεν είναι να πιστεύεις ότι η πραγματικότητα μπορεί να αλλάξει, αλλά το να πιστεύεις ότι δεν θα αλλάξει και θα παραμείνει όπως έχει επ’ άπειρον. Τα επιχειρήματα αυτά κατά του εφικτού της δημοκρατίας βλέπουν δηλαδή μόνο τη μία πλευρά και παρακάμπτουν μία εξ ίσου σημαντική αλήθεια: πραγματικότητα δεν είναι μόνο αυτά που ισχύουν, η συγκεκριμένη κοινωνικο-οικονομικο-πολιτική κατάσταση, οι εγκαθιδρυμένοι θεσμοί, οι ισχύοντες νόμοι και οι επικρατούσες αξίες. Είναι και όλα όσα εμείς επιθυμούμε και δυνάμεθα να πράξουμε, μετά από στοχασμό και διαβούλευση, όσα θέλουμε και αντιτάσσουμε στην υπάρχουσα κατάσταση, δηλαδή οι δικοί μας θεσμοί, νόμοι και αξίες, η δικιά μας θέληση.[2] 

Σεισάχθεια και συμμετοχή

Του Γιώργου Οικονόμου

Με την έλευση της γενικευμένης χρεοκοπίας έγινε πολύς λόγος για την ανάγκη μίας σημερινής «σεισάχθειας», κατά τα πρότυπα των μεταρρυθμίσεων του Αθηναίου νομοθέτη Σόλωνα, όταν στις αρχές του 6ου π.Χ. διαγράφηκαν τα χρέη και απαγορεύθηκε εφεξής η υποδούλωση των ανθρώπων ένεκα χρεών. Αυτό όμως που δεν συζητήθηκε ήταν το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου έγιναν αυτές οι μεταρρυθμίσεις, καθώς επίσης το σύνολο των μεταρρυθμίσεων αυτών. Χωρίς αυτό το ευρύτερο πλαίσιο η «σεισάχθεια» μένει μετέωρη, όπως πολλά πράγματα στην Ελλάδα, ακόμη και η ίδια η χώρα. 

Κατ’ αρχάς αυτό που πρέπει να τονισθεί είναι πως ο Σόλων δεν εμφανίσθηκε από το πουθενά, αλλά τον ανέδειξε η είσοδος του κοινωνικού πλήθους στο πολιτικό προσκήνιο για πρώτη φορά στην ιστορία. Τα κατώτερα στρώματα εξεγέρθηκαν και απαίτησαν αλλαγή της υπάρχουσας κατάστασης, όπως περιγράφει συνοπτικώς ο Αριστοτέλης: «ενώ οι πολλοί ήταν υποδουλωμένοι στους ολίγους, εξεγέρθηκε ο δήμος κατά των ευγενών. Επειδή η σύγκρουση ήταν βίαιη και οι δύο παρατάξεις μάχονταν η μία με την άλλη για πολύ καιρό, εξέλεξαν από κοινού τον Σόλωνα ως μεσολαβητή και άρχοντα και του ανέθεσαν την οργάνωση της πολιτείας».  Με άλλα λόγια, έγινε μία κοινωνική-πολιτική εξέγερση των κατωτέρων στρωμάτων κατά των ανώτερων και κατά του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου της αριστοκρατίας που είχε στην κατοχή της το σύνολο σχεδόν της καλλιεργούμενης γης, με αποτέλεσμα πολλοί Αθηναίοι να έχουν καταντήσει δούλοι ένεκα χρεών. Εξέλεξαν λοιπόν ανώτατο άρχοντα τον Σολωνα το 594/3 ο οποίος προέβη σε ριζικές μεταρρυθμίσεις, που άλλαξαν το κοινωνικό και θεσμικό πλαίσιο. 

Νοήματα με κέντρο την κοινωνία και τον άνθρωπο

Του Γιώργου Ν. Οικονόμου

Ενα από τα μεγάλα προβλήματα του νεοελληνικού πολιτικού, κοινωνικού και πολιτιστικού βίου είναι η έλλειψη κοινωνιοκεντρικών και ανθρωποκεντρικών νοημάτων. Τα νοήματα που κυριαρχούν επί πολλές δεκαετίες είναι εθνικιστικά, θρησκευτικά, κομματικά, ατομικιστικά, προσωπικά, λάιφ στάιλ, καταναλωτικά, ποδοσφαιρικά και τηλεοπτικά. Η ισοπεδωτική κυριαρχία αυτών των νοημάτων («κοινωνικών φαντασιακών σημασιών» κατά τον Καστοριάδη) επέβαλε έναν τρόπο ζωής πλήρως αποπολιτικοποιημένο, αλλά σφόδρα κομματικοποιημένο, υποταγμένο στις κομματικές ιδεολογίες, στην οικονομική ολιγαρχία, στα ΜΜΕ και στην Εκκλησία, με αποτέλεσμα την απουσία πολιτικής κοινωνίας και τη σημερινή γενικευμένη χρεοκοπία. Είναι ανάγκη, λοιπόν, να υπάρξει ένας άλλος προσανατολισμός στη ναυαγισμένη κοινωνία. Χρειάζεται προς τούτο να αναζητηθούν και να προωθηθούν άλλα νοήματα, που να είναι κοινωνιοκεντρικά και ανθρωποκεντρικά.