Ιωάννης Καποδίστριας: Ο κυβερνήτης

Του Γιώργου Καραμπελιά (δημοσίευση του κεφάλαιου για τον Ιωάννη Καποδίστρια από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, 1821-2021, Ρέκβιεμ ή Αναγέννηση (Εναλλακτικές Εκδόσεις).

Η οικογένεια του Καποδίστρια πιστεύεται ότι κατάγεται από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής (Capo d’Istria)· εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα το 1375 και ενεγράφη στη Χρυσή Βίβλο (Libro d’ Oro) της Κέρκυρας το 1477. Ο Ιωάννης γεννήθηκε στην Κέρκυρα, στις 10 Φεβρουαρίου 1776, δευτερότοκο παιδί του δικηγόρου Αντωνίου-Μαρία Καποδίστρια και της Διαμαν­τίνας Γονέμη, κυπριακής καταγωγής, επίσης γραμμένης στο Libro d’ Oro,που είχαν ακόμα τρία αγόρια, τον Βιάρο, τον Ιωάννη-Αυγουστίνο και τον Γεώργιο, καθώς και τρία κορίτσια, τη Στέλλα, και τις δίδυμες, Ευφροσύνη και Ευφημία που έγιναν μοναχές. Ο Ιωάννης φοίτησε αρχικώς στο μοναστήρι της Αγίας Ιουστίνης, έμαθε λατινικά, ιταλικά και γαλλικά ενώ εν συνεχεία, το 1794-1797, σπούδασε ιατρική και χειρουργική στην Πάδοβα όπου παρακολούθησε και μαθήματα φιλοσοφίας, αναφέρεται δε ότι μελέτησε τον Τζων Λοκ (Locke) και τον Γάλλο Κοντιγιάκ (Condillac), που εισήγαγε τον «Λώκειον» στην ηπειρωτική Ευρώπη.

Ενώ βρισκόταν ακόμα στην Πάδοβα, τα στρατεύματα του Βοναπάρτη εισέβαλαν στην Ιταλία και κατέλαβαν τη γενέτειρά του, Κέρκυρα, όπου ο νεαρός κόμης, όταν επέστρεψε, άσκησε αμισθί την ιατρική. Ωστόσο, όταν ο ρωσικός και ο τουρκικός στόλος πολιόρκησαν την Κέρκυρα, το 1799, η γαλλική φρουρά συνθηκολόγησε και ο Ιωάννης διορίστηκε αρχίατρος του στρατιωτικού νοσοκομείου.

Όταν, το 1800, ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Επτανήσου Πολιτείας υπό την κηδεμονία των Ρώσων, ουσιαστικά το πρώτο ημιανεξάρτητο ελληνικό κράτος, ο πατέρας του Αντώνιος ορίστηκε πρώτος Πρόεδρος της Γερουσίας και γρήγορα αντικαταστάθηκε από τον δευτερότοκο γιο του ο οποίος, το 1803, διορίστηκε «γραμματέας» στο τμήμα των εξωτερικών υποθέσεων, εγκαινιάζοντας έτσι την ενασχόλησή του με τη διπλωματία.

Όταν ο Στάθης Καλύβας ξεπέρασε σε εθνομηδενισμό τον Αντώνη Λιάκο

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η υπέρβαση της παλιάς διχοτομίας μεταξύ ελληνικού έθνους και κράτους μπορεί να είχε δύο πιθανές απαντήσεις. Η μία θα ήταν η σύμπτωση επιτέλους των ελίτ και του λαϊκού σώματος γύρω από ένα πρόταγμα ανάταξης και αναβάθμισης του Ελληνισμού ως έθνους-κράτους πλέον, όπως είχε εν μέρει συμβεί από τα τέλη του 19ου αιώνα, μέχρι τη μεγάλη εθνική εξόρμηση του 1912-1920.

Η δεύτερη θα ήταν, αντίθετα, η ολοκληρωτική εγκατάλειψη του έθνους και της εθνικής διάστασης. Στην πρόσφατη ιστορία μας, ψήγματα της πρώτης απάντησης θα διαφανούν κατά την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο, μέχρι το 1989 περίπου, ενώ κατά τη δεύτερη μεταπολιτευτική περίοδο θα επικρατήσει συντριπτικά η δεύτερη επιλογή.

Οι ελίτ θα αναπαράγονται όχι πλέον σε σύνδεση, έστω και ανταγωνιστική με το λαϊκό σώμα, αλλά θα αναπαράγονται χωριστικά και θα απογειωθούν φαντασιακά και υλικά από την ελληνική πραγματικότητα. Για τις πολιτικές ελίτ, το ελληνικό έθνος-κράτος έχει ήδη μεταβληθεί σε μια επαρχία των Βρυξελλών και κατά συνέπεια έχει πάψει να υπάρχει ως έθνος. Αυτό εξέφραζε ιδεολογικά ο εθνομηδενισμός της πνευματικής και καλλιτεχνικής ελίτ.

Γι’ αυτό, πλέον, η αναπαραγωγή των ελίτ δεν θα γίνεται μέσω του όποιου θεσμικού, γλωσσικού, ή καταγωγικού, ή ακόμα και ταξικού διαφορισμού, αλλά μέσω της διαμόρφωσης μιας κοινής εθνομηδενιστικής "βουλγκάτας", κυρίαρχης στα ΜΜΕ, την εκπαίδευση, τα Πανεπιστήμια, τους εκδοτικούς οίκους, τις ΜΚΟ, τον καλλιτεχνικό χώρο. Όσο για το έθνος, αυτό εκχωρείται σε μια ακαθόριστη "λαϊκιστική" πλειοψηφία που, παρά την επιμονή της στην παράδοση και τη θρησκεία, παραμένει υποτελής και εξαρτημένη από την κυρίαρχη εθνομηδενιστική ελίτ.

Οι εθνομηδενιστικές ελίτ απέναντι στο έθνος

Του Γιώργου Καραμπελιά

Γνωρίζουμε πως η ανισομετρία μεταξύ έθνους και κράτους στην Ελλάδα –το γεγονός δηλαδή ότι το ελληνικό Έθνος, τουλάχιστον μέχρι σχετικά πρόσφατα, υπερέβαινε τις διαστάσεις του κράτους– δεν είχε επιτρέψει ποτέ στο παρελθόν την πλήρη σύμπτωση έθνους και κράτους. Και παρότι οι Κύπριοι αγωνιστές δάκρυζαν όταν έψαλλαν το «σκέπασε μάνα σκέπασε», αυτή τους συμπεριφέρθηκε μάλλον σαν μητρυιά που απόδιωχνε τα παιδιά της. 

Οι ελίτ του ελλαδικού κράτους, στην πλειοψηφία τους, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα 80 ή 90 χρόνια της ιστορίας του, προσπαθούσαν διαρκώς να ανακόψουν τη βούληση του εθνικού σώματος για δημιουργία ενός ενιαίου ελληνικού κράτους που να περιλαμβάνει το σύνολο του έθνους. Πράγμα που έκαναν είτε κάτω από τη μόνιμη πίεση των μεγάλων δυνάμεων, που επιθυμούσαν μια μικρή Ελλάδα άθυρμα στα χέρια τους, είτε διότι είχαν ενστερνιστεί και οι ίδιοι την ίδια ιδεολογία –«η μικρά άλλα τίμιος Ελλάδα–  είτε, συνηθέστερα, και για τα δύο μαζί. Αυτό το γεγονός θα μεταβάλει την υπαρκτή, ήδη επί τουρκοκρατίας, διαφοροποίηση των ανώτερων τάξεων και των ελίτ  με το λαϊκό σώμα σε αντίθεση μεταξύ κράτους και έθνους.

Από τον Φαλμεράϋερ στον Χομπσμπάουμ

Του Γιώργου Καραμπελιά από τον νέο Λόγιο Ερμή τ. 15

Η γένεση της αποδομητικής ιστοριογραφίας

Η απρόσκοπτη μετάβαση από το ελληνικό έθνος-κράτος σε μια απλή επαρχία –οιονεί αποικία– μιας παγκοσμιοποιημένης Ευρώπης, προϋποθέτει δραματικές και βίαιες ιδεολογικές μετατοπίσεις: Θα πρέπει, μέσα σε λίγα χρόνια, να αποδομηθεί η εθνική ταυτότητα ενός πανάρχαιου έθνους –αλλά και οι λαϊκές νοοτροπίες και παραδόσεις–, που αποτελεί εμπόδιο στις αναγκαίες «προσαρμογές» στο newspeak της «νέας παγκόσμιας τάξης». Και εάν ο ηλεκτρονικός Τύπος αποτελεί τον κυριότερο μηχανισμό αυτού του πολιτισμικού εξανδραποδισμού, ωστόσο είναι απαραίτητη και η συνδρομή της «υψηλής κουλτούρας», η οποία είναι εξ ίσου αναγκαία για την παραγωγή των νέων ιδεολογικών στερεοτύπων. Έτσι ο κατ’ εξοχήν φορέας στην Ελλάδα των «υπερεθνικών» στερεοτύπων που παρήχθησαν στην  εκείθεν και εντεύθεν του Ατλαντικού, Εσπερία, υπήρξε το Πανεπιστήμιο και συνολικότερα οι «ακαδημαϊκοί θεσμοί».

Τωόντι, η νεώτερη εθνοαποδομητική ιστοριογραφία κυριάρχησε στους πανεπιστημιακούς και ακαδημαϊκούς χώρους, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και προπαντός κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια –1990-2010–, την εποχή της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, μεταφέροντας στην Ελλάδα όλες τις ιδεοληψίες και τα «πορίσματα»  μιας Αγγλοσαξονικής ιστορικής Σχολής, η οποία, ήδη από την εποχή του Τόυνμπη, αναπαράγει τα βασικά στερεότυπα των απόψεων του Φαλμεράϋερ.  Σήμερα μάλιστα, αυτή η Σχολή, επιχειρεί να ολοκληρώσει την αλλοίωση-έλεγχο του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, χειραγωγώντας ιδεολογικά και τη στοιχειώδη και τη μέση εκπαίδευση, όπως είχε ήδη αποπειραθεί να κάνει στην περίοδο Σημίτη.

Γ. Καραμπελιάς: Ο Ελληνισμός παίζει τα ρέστα του! Ήρθε η ώρα να αναδυθούν νέες πολιτικές δυνάμεις! (βίντεο)

Αποκλειστική συνέντευξη στον Αλέξανδρο Στεφανόπουλο

Ο Γιώργος Καραμπελιάς μια ισχυρά έντονη προσωπικότητα. Εκδότης. Συγγραφέας.  Με πλούσια  δράση-και εν πολλοίς παρεξηγημένη και παρερμηνευμένη, πολυτάλαντος και χαρισματικά ευρηματικός  σε πολλούς τομείς, σχεδόν άγνωστος στην μεγάλη πλειοψηφία της Ελληνικής Κοινότητας των ΗΠΑ, παραχώρησε για πρώτη φορά μια εφ όλης της ύλης και αποκλειστική συνέντευξη στην ΠΡΩΙΝΗ. Μια συνέντευξη αληθινή  “εξομολόγηση”  εκ βαθέων και προ πάντων όχι πολιτική! Μια συνέντευξη που μιλάει για όλους και για όλα! Για τον εαυτό του και την σχέση του με την Αριστερά τον Μαρξισμό και τις μεγάλες ιδεολογικές  αυταπάτες. Για το τέλος των ιδεολογιών αλλά και για την νέα παγκόσμια κατάσταση που διαμορφώνεται στο κοινωνικό κίνημα με την νέα τάξη και την παγκοσμιοποίηση.

Ένα εθνομηδενιστικό διάγγελμα για την 25η Μαρτίου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σκανδαλωδώς, στο διάγγελμά του για την 25η Μαρτίου όχι μόνο δεν αναφέρθηκε καθόλου στο γιατί και ενάντια σε ποιους ξεσηκώθηκαν οι Έλληνες αλλά δεν υπάρχει και καμία αναφορά σε Τούρκους, Οθωμανούς και καταπίεση των Ελλήνων, και μοιάζει να συναγωνίζεται επάξια τα αντίστοιχα μηνύματα του Τσίπρα, του Μπαλτά ή του Φίλη στις εθνικές επετείους, που μιλούσαν για νεαρό έθνος: Οι  Έλληνες, με την Επανάσταση, απλώς από “υπήκοοι” έγιναν “πολίτες” ούτε καν «ελεύθεροι πολίτες»! Και το χειρότερο: με την επανάσταση “συγκρότησαν Έθνος. Και ίδρυσαν κράτος Δημοκρατίας και Δικαιοσύνης”. Εδώ λοιπόν, ο πρωθυπουργός της χώρας δείχνει να αναπαράγει σε διάγγελμά για την εθνική επέτειο αμάσητες τις ουρανομήκεις βλακείες των Φαλμεράυερ, Λιάκου, Χομπσμπάουμ και λοιπόν, για το «νεοφανές ελληνικό έθνος» το οποίο δημιουργήθηκε μετά την Επανάσταση. Σε αντίθεση με αυτό που γνωρίζουν όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες, για την απελευθέρωση του έθνους τους, μετά από εκατοντάδες χρόνων αιματηρούς αγώνες. Και προφανώς, καμία αναφορά σε Βελεστινλή, Κολοκοτρώνη, Καποδίστρια  ή στις αναρίθμητες μάχες του ελληνισμού που ακολούθησαν το ’21 για την έστω κολοβή εθνική μας ολοκλήρωση.

Το "σύστημα Σόρος" και η επίθεση των "ανθρωπιστών" κατά της Ελλάδας

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η καταδίκη των ενεργειών του Ερντογάν και του καθεστώτος του από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία συντάχθηκε, παραδόξως για πάρα πολλούς, με την Ελλάδα, εκφράστηκε με ποικίλους τρόπους. Τόσο με την έλευση των ανώτερων αξιωματούχων της ΕΕ στα σύνορα του Έβρου, μαζί με τον Έλληνα πρωθυπουργό, όσο και έμπρακτα με την αποστολή δυνάμεων της Frontex στα ελληνικά σύνορα.

Αυτή όμως η απρόσμενη για πολλούς κινητοποίηση, που μετέβαλε επί τέλους για πρώτη φορά τα ελληνικά σύνορα σε όντως ευρωπαϊκά σύνορα, ανησύχησε και θορύβησε πολλά διεθνή και εγχώρια κέντρα. Κατ’ εξοχήν δε το διεθνές δίκτυο του μεγαλοχρηματιστή «φιλανθρώπου» Τζωρτζ Σόρος, την Open Society –παράρτημα της οποίας είναι στην Ελλάδα η οργάνωση Solidarity Now– που ασχολείται προνομιακά με το μεταναστευτικό και έχει ως διακηρυγμένο στόχο μια «πολυπολιτισμική» κοινωνία, μέσω της ανάμειξης των πληθυσμών.

Αυτό το δίκτυο είναι εξαιρετικά ισχυρό, διότι έχει μεγάλη διείσδυση σε όλη την ευρωπαϊκή και αμερικανική κεντροαριστερά και κεντροδεξιά. Τωόντι, ο Τζωρτζ Σόρος ανήκει σε εκείνη την πτέρυγα του διεθνούς κατεστημένου που θεωρεί πως η Τουρκία πρέπει να συγκρατηθεί στα πλαίσια της Δύσης, με κάθε τίμημα, να αποφευχθεί η προσέγγισή της με τη Ρωσία και να επαναπροσεγγίσει το Ισραήλ. Γι’ αυτό, παρότι εβραϊκής καταγωγής, βρίσκεται στα μαχαίρια με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπένζαμιν Νετανιάχου.

Μεταναστευτικό, ο σκληρός πυρήνας του εθνομηδενισμού

Του Γιώργου Καραμπελιά

Καθόλου τυχαία, σήμερα, η Αριστερά, στη συντριπτική πλειοψηφία των φορέων της –αλλά όχι και των ψηφοφόρων και οπαδών της– όταν πρόκειται για το μεταναστευτικό, αγνοεί, αν δεν υπονομεύει ανοικτά, το καθήκον της υπεράσπισης των συνόρων της χώρας. Παρότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο συνήθως λαλίστατος Τσίπρας δεν είχαν εκδώσει επίσημη ανακοίνωση, επί τρεις ημέρες, μια και, αυτή τη στιγμή, προσπαθούν να μαντρώσουν τους Πασόκους, δεν άφησαν και "αποπροσανατολισμένα" τα μέλη του στενού πυρήνα.

Με ανακοίνωση της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, την 1ης Μαρτίου 2020, την οποία αναπαράγει η "Αυγή", τοποθετούνται ανοικτά υπέρ του εποικισμού της χώρας, ακολουθώντας τις υποδείξεις του Αντώνη Λιάκου: «Άμεση αποσυμφόρηση των νησιών! Κανένα κλειστό κέντρο κράτησης!... τη στιγμή που άνθρωποι προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα με κίνδυνο τη ζωή τους… Να μπει ένα τέλος στην Ακροδεξιά κατηφόρα. Με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες θα ζήσουμε μαζί!»

Αλλά και το ΚΚΕ πρωτοστατεί εσχάτως σε "αντιρατσιστικές" κορώνες. Διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του Ριζοσπάστη, στις 2 Μαρτίου: «Κλιμακώνει την καταστολή η κυβέρνηση απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες», ενώ η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ της 1ης Μαρτίου τονίζει: «Όσο η κυβέρνηση δεν αμφισβητεί την πολιτική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ… που μεθοδεύουν τον εγκλωβισμό των προσφύγων σε νησιά και σύνορα(!)… τόσο το πρόβλημα θα οξύνεται». Βέβαια, πρόσφατα (24/11/2019), η ΚΝΕ Δυτικής Αττικής πρόβαλε ντοκιμαντέρ με τον εύγλωττο τίτλο: «1989-2019, 30 χρόνια από την “πτώση” του αντιφασιστικού-προστατευτικού τείχους του Βερολίνου». Στα ελληνικά σύνορα, αποκλειστικά, δεν θέλουν τείχη οι "διεθνιστές"!

Το ΜέΡΑ25 ανησυχεί μήπως δυσαρεστήσουμε «τους κύκλους των προοδευτικών δυνάμεων ανά τον κόσμο», δηλαδή τον κύριο Σόρος... Διαβάζουμε την 1/3/20: «ριζοσπαστικός διεθνισμός η μόνη λύση: … Το ΜέΡΑ25 δεν θα επιτρέψει στον Διακομματικό Μνημονιακό Εθνικισμό να παρουσιάσει τους κατατρεγμένους στον Έβρο ως στρατό εισβολής…».

Αντίσταση ή εξαφάνιση – Η ώρα της αλήθειας

Του Γιώργου Καραμπελιά

Τελικώς ήρθε η ώρα της αλήθειας για τους Έλληνες. Για χρόνια καλύπτονταν πίσω από ψέματα, αυταπάτες και απάτες ως προς την απειλή –κυριολεκτικά θανάσιμη– που αποτελεί η Τουρκία για το ελληνικό κράτος και το ελληνικό Έθνος. Χρόνια και χρόνια κρυβόμασταν πίσω από το δάχτυλό μας και ανεχόμασταν πολιτικές ηγεσίες, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς και ψευτοδιανοούμενους να κρύβουν την πραγματικότητα πίσω από αναρίθμητα ψεύδη.

Και όσοι τονίζαμε εδώ και 45 χρόνια, μετά την εισβολή και την κατοχή της Κύπρου, πώς το κυριότερο πρόβλημα για την Ελλάδα είναι ο τουρκικός επεκτατισμός,– και μάλιστα όσοι τα τονίζαμε κινούμενοι στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο, πόσο μάλλον στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο–, εισπράτταμε λοιδορίες, συκοφαντίες ων ουκ εστί αριθμός και κυριολεκτικά τρώγαμε “βρώμικο ψωμί”. Και τα πράγματα χειροτέρευσαν απελπιστικά από τη δεκαετία του 90 και μετά. Διότι η μεταπολίτευση αρχικώς είχε σφραγιστεί από δύο προτάγματα και ιδεολογικές κατευθύνσεις ταυτόχρονα.

Το πρώτο και κυρίαρχο ήταν ο εκδημοκρατισμός, τα κοινωνικά δικαιώματα, ο λεγόμενος “προοδευτικός εκσυγχρονισμός”. Το δεύτερο ήταν η πατριωτική εθνική συνείδηση και εγρήγορση, τέτοια που την είχε επιβάλει η ανάγκη αντιμετώπισης του τουρκικού επεκτατισμού μετά την εισβολή στην Κύπρο και το χουντικό φιάσκο απέναντί της. Έτσι για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, τουλάχιστον τότε, τα δύο αυτά ζητήματα έμοιαζαν αλληλένδετα.

Από το δίπολο Αριστερά-Δεξιά στο δίπολο πατριωτισμός-εθνομηδενισμός

Του Γιώργου Καραμπελιά

Μόνο σκάβοντας στο λαϊκό σώμα και στο κομμάτι της ψυχής µας που παραμένει συνδεδεμένο --έστω µε μια μικρή κλωστή-- µε τη μεγάλη παράδοση, τις αξίες και τον πολιτισμό µας, μπορεί να βρει κανείς τις δυνατότητες μιας οποιασδήποτε ανάκαμψης. Είμαστε πεπεισμένοι πως έχει έλθει το οριστικό τέλος της Μεταπολίτευσης που, δυστυχώς, εξαιτίας της παρακμής της χώρας, σέρνεται επί 10 ολόκληρα χρόνια. Ξεκίνησε το 2010 με τα μνημόνια και μοιάζει να ολοκληρώθηκε με τις εκλογές του Ιουλίου του 2019.

Η μεταβατική περίοδο νεοδημοκρατικής φιλελεύθερης "κανονικότητας" θα κρατήσει λιγότερο από όσο φαντάζεται ο Μητσοτάκης και οι περί αυτόν. Μετά θα δώσει τη θέση του σε μια νέα ιστορική περίοδο, κατά την οποία η ελληνική κοινωνία, το ελληνικό έθνος, θα αγωνιστεί για την ίδια την ιστορική του επιβίωση. Και γύρω από αυτό το αίτημα θα τείνουν να αναδιαμορφωθούν στο σύνολό τους και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας.

Μία τέτοια αναδιαμόρφωση απαιτεί μια σχετικά μακρά περίοδο, κατά την οποία οι πολιτικές δυνάμεις θα πάψουν σταδιακώς να διαχωρίζονται με βάση τον παλαιό άξονα Αριστερά-Δεξιά, τέτοιον που είχε διαμορφωθεί σε όλη τη μεταπολιτευτική εποχή. Και αυτό έχει ήδη συμβεί, ακόμα και με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ή με τη μαζική συμπερίληψη πασόκων στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Να σκοτώσουμε τον γραικύλο μέσα μας

Του Γιώργου Καραμπελιά από την Ρήξη φ. 154

Έχει οποιοδήποτε νόημα ο πατριωτισμός στην εποχή μας; Ή μήπως αποτελεί κάτι ιστορικά ξεπερασμένο, μια απλή «ιδεολογία» δεμένη με το παρελθόν, σε μία εποχή όπου η ιστορία έχει καταστεί κυριολεκτικά παγκόσμια; Μήπως έχουν δίκιο οι εθνομηδενιστές που διακηρύσσουν την ιστορική υπέρβαση της εποχής των εθνών και τη μετάβαση σε μια εποχή υπερεθνικών, ή μάλλον μεταεθνικών ενοτήτων;

Είναι προφανές πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική καμπή, πλανητικών διαστάσεων, και όλα τα έθνη βρίσκονται έναντι της απειλής της βύθισής τους στη χοάνη της παγκοσμιοποίησης, γι’ αυτό και εν τέλει οξύνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ τους, για να καταλάβουν μια καλύτερη θέση σε αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Και όπως υπογράμμιζε ο Παναγιώτης Κονδύλης, δεν αναφερόμαστε στην υποθετική στιγμή που «θα καταρρεύσουν ταυτόχρονα όλες οι εθνικές ταυτότητες, αλλά στο γεγονός ότι κάποιοι ξένοι εισβολείς θα περάσουν… τα δικά μας σύνορα». «Η σημερινή Ελλάδα κινδυνεύει με ιστορική εξαφάνιση πολύ πριν από τα υπόλοιπα έθνη.

«Επιστροφή» στην κανονικότητα;

Του Γιώργου Καραμπελιά

Το κυρίαρχο αφήγημα, αλλά και πρόταγμα της παρούσας κυβέρνησης, μέχρι σήμερα, θα μπορούσε να εκφραστεί με μία φράση: «Επιστροφή στην κανονικότητα». Κανονικότητα στην οικονομία και κατάργηση των κεφαλαιακών ελέγχων στις Τράπεζες· «κανονικότητα» στην πυροσβεστική υπηρεσία και αντιμετώπιση των πυρκαγιών με συντονισμένες ενέργειες· «κανονικότητα» στη δικαιοσύνη και εκκαθάριση των Θανοπαπαγγελόπουλων· «κανονικότητα» στα Εξάρχεια και την εγκληματικότητα, «κανονικότητα» στην εκπαίδευση, στη διαχείριση της μισοβυθισμένης ΔΕΗ, στο Ελληνικό κ.λπ. κ.λπ. Και όντως, η κυβέρνηση, κατά τους δύο πρώτους μήνες της παρουσίας της στους κυβερνητικούς θώκους, δείχνει να κερδίζει εν μέρει τις εντυπώσεις σε αυτή τη μάχη. Και σε έναν λαό καθημαγμένο από 4,5 χρόνια Βαρουφάκη, Τσίπρα και Καμμένο, αυτό δεν ήταν λίγο και της έδωσε αρκετά εύσημα, ακόμα και από όσους δυσπιστούσαν ή ήταν αρνητικά προδιατεθειμένοι απέναντι σε μια κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Μακρόν αλά ελληνικά;

Μια ραδιογραφία της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ο οριστικός ενταφιασμός της μεταπολίτευσης αλλά και της παραδοσιακής εμφυλιοπολεμικής διαίρεσης, αριστεράς-δεξιάς, ολοκληρώθηκε με τις εκλογές της 7ης Ιουλίου του 2019 και τη συγκρότηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σχημάτισε μία κυβέρνηση που προσπαθεί να ανταποκριθεί στο αίτημα της υπέρβασης αριστεράς-δεξιάς, γεγονός που αντανακλάται τόσο στη σύνθεση της κυβέρνησής του όσο και στις προγραμματικές της δηλώσεις, και αυτό, παρ’ ότι εξελέγη επικεφαλής του παραδοσιακού πόλου της ελληνικής κεντροδεξιάς.

Πράγματι, ο Μητσοτάκης και οι περί αυτόν (καθόλου τυχαία, στους βασικούς του συμβούλους περιλαμβάνεται ο παλαιός γραμματέας της ΚΝΕ και στενός συνεργάτης  του Λαλιώτη, Τάκης Θεοδωρικάκος, και ο πρώην διευθυντής των Νέων, Δημήτρης Μητρόπουλος) επιχείρησαν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Από τη μία πλευρά, να στηριχτούν στη μόνη υπαρκτή πολιτική δύναμη την οποία διέθεταν, δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία, και από την άλλη, να την υπερακοντίσουν μέσα από μια «μακρονική» λογική. Έτσι, και σε προγραμματικό επίπεδο, στη διάρκεια μιας μακράς προεκλογικής περιόδου, όσο και στα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης, επέλεξαν έναν προγραμματικό λόγο που αρνείται τις παραδοσιακές διαιρέσεις.

Γιώργος Καραμπελιάς : "ΕΚΤΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ" (Κέρκυρα, 21.3.2019)

Πολιτικός διπολισμός και κοινωνικά στρατόπεδα

Μια ιστορική αναδρομή για την πορεία της Αριστεράς και της Δεξιάς με σκοπό την κατανόηση του εκλογικού αποτελέσματος, αλλά και για το μέλλον των δύο υπαρκτών πολιτικών πόλων.

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Εάν  η μακρά περίοδος της μεταπολίτευσης στηρίχτηκε πολιτικά σε ένα σύστημα ατελούς δικομματισμού(δύο μεγάλα κόμματα που συγκέντρωναν το 80% των ψήφων τουλάχιστο και δυο ή τρία μικρότερα κόμματα, συνήθως της αριστεράς ή κάποτε και της ακροδεξιάς) η περίοδος των μνημονίων εμφανίστηκε ως  η αμφισβήτηση αυτού του ισχυρού διπολισμού.

Πλέον, στις εκλογές της μνημονιακής περιόδου οι πυλώνες του δικομματισμού περιορίζονται, κάποτε ακόμα και κάτω από το 50% των ψήφων, ενώ αναδεικνύονται νέες πολιτικές δυνάμεις. Έτσι, είτε ενισχύονται δραματικά παλαιότερα μικρά κόμματα (ο ΣΥΡΙΖΑ θα εκτιναχθεί από το 4% στο 36%  και η Χρυσή Αυγή από το 0,2% στο 9%) ) είτε εμφανίζονται «από το πουθενά» νέα πολιτικά σχήματα (ΑΝΕΛ, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΕ κ.λπ.).  Επρόκειτο για μια αντανάκλαση στο πολιτικό πεδίο των βαθύτατων και αιφνίδιων αλλαγών που παρατηρούνταν στην κοινωνία και την οικονομία μετά την οικονομική καταστροφή και την επιβολή των μνημονίων.

Πως οι "νεο(κωλο)έλληνες" θα ξαναγίνουν Έλληνες

Του Γιώργου Καραμπελιά

Είσαι Έλληνας

Αυτό που ήσουν κάποτε θα γίνεις ξανά
πρέπει να γίνεις, πρέπει να κλάψεις.

Ο εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος
Η εκπόρθηση να φτάσει ως τις ρίζες των βουνών
Είσαι Έλληνας, είσαι Έλληνας.

Πίνεις την προδοσία με το γάλα,
πίνεις την προδοσία με το κρασί.

Ο εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος,
πρέπει να δεις, πρέπει να γίνεις,
αυτό που ήσουν κάποτε θα γίνεις ξανά

(Μίκης Θεοδωράκης)

---

Οι εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 θα μείνουν στην ιστορία ως η ιστορική στιγμή κατά την οποία ο νεότερος ελληνισμός θα αφήσει οριστικά πίσω του τη μεταπολίτευση μαζί με την εμφυλιοπολεμική ιδεολογία και τις πολιτικές που την αναπαράγουν. Οι Έλληνες, έχοντας καταβάλει ένα βαρύτατο τίμημα κατά την τελευταία περίοδο, έχοντας απωλέσει κάθε υπόλειμμα οικονομικής ανεξαρτησίας, απειλούμενοι πλέον και στην εδαφική τους υπόσταση και την ίδια την ιστορική τους επιβίωση ως έθνος, είναι υποχρεωμένοι να αρχίσουν μια μακρά πορεία αυτοσυνειδησίας χωρίς προηγούμενο.

Ο Βαρουφάκης, οι ολιγάρχες και η ολιγωρία της αντιπολίτευσης

Του Γιώργου Καραμπελιά

Την τελευταία εβδομάδα εξελίσσεται μια μηντιακή εκστρατεία μεγάλης κλίμακας για να προβληθεί και να εδραιωθεί με την είσοδό του στη Βουλή –και παρεμπιπτόντως να αποφύγει και πιθανές δικαστικές διώξεις– ένας άνθρωπος που ευθύνεται όσο τουλάχιστον και ο Τσίπρας για την ολοκλήρωση της καταστροφής της ελληνικής οικονομίας. Καθόλου τυχαία δε, αποτελεί και τον αυθεντικότερο τοπικό εκπρόσωπο της στρατηγικής του Τζωρτζ Σόρος. Όπως όλοι έχουν αντιληφθεί, πρόκειται για τον Γιάννη Βαρουφάκη.

Μάλιστα, μετά τις Ευρωεκλογές, δημοσιογραφικά συγκροτήματα (στις ραδιοφωνικές, τηλεοπτικές και έντυπες εκδοχές τους) που κινούνται κατ’ εξοχήν στον αντι-ΣΥΡΙΖΑ χώρο, προβάλλουν καθημερινά και σκανδαλωδώς τον Βαρουφάκη –και τη σύζυγό του(!)– ως το «νέο» που εισέρχεται στην ελληνική πολιτική σκηνή, με το σκεπτικό ότι θα «κόψει» ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Εξάλλου, ο Βαρουφάκης διατηρεί και πολύ καλές σχέσεις με το διεθνές σύστημα, σε όλες του τις εκφάνσεις και προπαντός με το σύστημα Σόρος – οι δε Έλληνες ολιγάρχες ποτέ δεν δυσαρεστούν το «διεθνές σύστημα». Γι’ αυτό εξάλλου τον προβάλλουν –λιγότερο αλλά εξίσου σκανδαλωδώς– και οι λοιποί μηντιακοί ολιγάρχες, έστω και οι φιλο-ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι γνωρίζουν καλά ότι άτομα χωρίς καθόλου αρχές είναι πάντα χρήσιμα, ιδιαίτερα τη στιγμή που ο Τσίπρας οδεύει προς την αποχώρηση από την εξουσία. Αυτοί οι τελευταίοι μάλιστα τον είχαν λανσάρει και το 2012-2013 με καθημερινές εκπομπές, πρωί, μεσημέρι και βράδυ, στα κανάλια τους.

Να κάνουμε την Αθήνα Πόλη και Πρωτεύουσα

Γιώργος Τασιόπουλος *

Υποψἠφιος Δημοτικός Σύμβουλος

"Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε»

                                     Οδυσσέας Ελύτης

Διχασμένη η σχέση για κάθε ευαίσθητο πολίτη της Αθήνας με την πόλη του.  Από τη μία μεριά το συναισθηματικό δέσιμο με το χώρο, με το φως, την τοπογραφία και την ιστορία, και από την άλλη, η ελάχιστη ταύτιση με την απρόσωπη, ατομοκεντρική ή κολεκτιβοποιημένη σε γκέτο «ζωή» στις περισσότερες γειτονιές της που φαίνεται να έχουν καταληφθεί από ένα εν ροή πλήθος τουριστών της Airbnb  ή εγκλωβισμένων μεταναστών.

Μετοίκησαν άθελά τους, διώχτηκαν βίαια οι παλιοί κάτοικοι, που άλλοτε συναντιόνταν στις πλατείες αναβιώνοντας το κοινόν της αρχαίας αγοράς και τώρα οι νέοι κάτοικοι της με άλλες συνήθειες διαβιούν  σε μια πνιγηρή πραγματικότητα, σε μια πόλη χωρίς να γνωρίζουν σχεδόν τίποτα γι΄ αυτήν. Παρόντες, απόντες.

Αθήνα, η πόλη των αστέγων, των χρεοκοπημένων Ελλήνων

Η ανάγκη για ζωή προηγείται του κέρδους

Θα έπρεπε οι υποψήφιοι δήμαρχοι να αφουγκράζονται τις αγωνίες των απλών πολιτών και κυρίως αυτών που ζουν στις φτωχογειτονιές της πόλης.  Πρώτο και κύριο για έναν ευαίσθητο δήμαρχο θα πρέπει να είναι ο αγώνας για επανάκτηση των θεμελιωδών αναγκών του πολίτη της Αθήνας. Η ανάγκη για εργασία των πολιτών, ζωτικό δημόσιο χώρο, ήλιο και πράσινο.

 Θα πρέπει ο σύγχρονος τρόπος ζωής να είναι καθολικός για όλους τους ανθρώπους με βάση τις ανάγκες τους, οι οποίες δεν επιδέχονται ταξικές διακρίσεις.  Τα Σεπόλια έχουν το ίδιο δικαίωμα με το Κολωνάκι, ο Άγιος Παντελεήμονας με το Παγκράτι. Οι πολίτες της Αθήνας, ολόκληρες συνοικίες τα τελευταία έτη βίωσαν το διωγμό.  Αναγκάστηκαν να μετοικήσουν, να βάλουν λουκέτο στα καταστήματά τους, να εγκαταλείψουν τις γειτονιές τους.  Για χάρη του κέρδους γειτονιές άλλαξαν χρήση, οι οικίες σε μεγάλη έκταση στο κέντρο της Αθήνας μετατράπηκαν σε μικρά ξενοδοχεία Airbnb.

Δεν μπορεί να υπάρχει δήμος όπου η κατοικία, με το απαραίτητο σύγχρονο συμπλήρωμα της την αναψυχή και η αγορά ως χώρος συνάντησης των κατοίκων της πόλης, να μην έχουν τον πρώτο λόγο απέναντι στις υπόλοιπες περιφερειακές λειτουργίες.  

Ο άξεστος Σφακιανός και ο αγγλοθρεμμένος Οξφορδιανός

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ένα «πολυσυλλεκτικό» κόμμα, περιλαμβάνει μια σειρά από πολιτικές φιγούρες και ομαδοποιήσεις που εκπροσωπούν ή και εκφράζουν και αντίστοιχες κοινωνικές κατηγορίες. Τα δύο άκρα σε αυτή την γκάμα των πολιτικών μορφών καταλαμβάνει αυτοδίκαια ένα δίδυμο που, από άποψη συμπεριφοράς, φαίνεται να τοποθετείται ο ένας στον αντίποδα του άλλου. Στη μία άκρη ο Πολάκης και στην άλλη ο Τσακαλώτος.

Ο πρώτος, ο Παύλος Πολάκης, ποζάρει ως ο εκπρόσωπος των μπρουτάλ «αντιμνημονιακών» οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ που έλκουν την καταγωγή τους από τον αυριανισμό του πιο επιφανειακού και κραυγαλέου τμήματος των Αγανακτισμένων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι έχει περάσει από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και φλέρταρε με τον Καζάκη, προτού κατακτήσει αυτό που διακαώς πάντοτε επιζητούσε: την εξουσία. Η διαδρομή του θέλει να εκπροσωπεί εκείνον τον κατεστραμμένο που, αφού πρώτα αγανάκτησε, αρκέστηκε στη λουμπενοποίηση των επιδομάτων. Ο δεύτερος έχει την εντελώς αντίθετη διαδρομή.

Γεννημένος εκτός Ελλάδας, με άθλια ελληνικά, από το Ήτον, την Οξφόρδη και τον τροτσκισμό των σαλονιών, θα καταλήξει στους προθαλάμους των Βρυξελλών και του Βερολίνου, ως αντικαταστάτης του Βαρουφάκη και ως ο αγαπημένος του Σόιμπλε και της συριζαϊκής αριστερής ελίτ. Πρόκειται λοιπόν για τους δύο ακραίους πόλους του συριζαϊκού οικοδομήματος.

Το σημιτικό ΠΑΣΟΚ μεταναστεύει στον ΣΥΡΙΖΑ, ο Σημίτης πότε;

σκίτσο του Δ. Χαντζόπουλου από την Καθημερινή 

Του Γιώργου Καραμπελιά

Εδώ και αρκετό καιρό, μέσα από διαδοχικές προσεγγίσεις και ανατοποθετήσεις στελεχών, ένα μεγάλο μέρος των στελεχών του σημιτικού ΠΑΣΟΚ όχι μόνο έχει προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ ή διατυπώνει την κριτική του υποστήριξη σε αυτόν αλλά πλέον δραστηριοποιείται ενεργά στο προσκήνιο για την πραγματοποίηση της περιβόητης γέφυρας ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την «κεντροαριστερά».

Το στοιχείο που αποτέλεσε τον καταλύτη αυτής της προσεγγίσεως υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, η Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτή προκάλεσε εν τέλει την απομάκρυνση του σημιτικού Ποταμιού από το ΚΙΝΑΛ, καθώς και των ποικίλων Ραγκούσηδων και λοιπών Μωραΐτηδων, και βέβαια την επανεμφάνιση του Μπίστη, της Ρεπούση, του Μουζέλη και των λοιπών προθύμων γεφυροποιών.

Ήδη από τα τέλη του καλοκαιριού του 2018, μέσω του ανασχηματισμού, ένα βασικό στέλεχος του σημιτισμού, η Μυρσίνη Ζορμπά, εισήλθε στην κυβέρνηση ως υπουργός Πολιτισμού. Και η κυρία Ζορμπά ήταν μέχρι το 2015(!) διευθύντρια του πολιτικού γραφείου του… Κώστα Σημίτη. Ο σύζυγός της, Αντώνης Λιάκος, που είχε έλθει νωρίτερα κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, είχε χρηματίσει επί πολλά έτη πρόεδρος του σημιτικού «Ομίλου Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας» (ΟΠΕΚ), μέλος του ΔΣ του οποίου υπήρξε και η Ζορμπά. Ο Νίκος Μουζέληςανήκε στον στενό κύκλο των σημιτικών εκσυγχρονιστών, ο δε Νίκος Μπίστης είχε χρηματίσει υφυπουργός του σημιτικού ΠΑΣΟΚ, ενώ έχει συμμετάσχει σε όλες της μεταμορφώσεις της εκσυγχρονιστικής Αριστεράς κ.λπ. κ.λπ. Χωρίς βέβαια να ξεχάσουμε τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου η οποία υπήρξε ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου επί Γιώργου Παπανδρέου.