Γράμμα σε ένα μαθητή μου που μεγάλωσε

Της Διονυσίας Ασπρογέρακα

« Ήταν περίπου 9 το πρωί. Μπαίνει μέσα  σε λεωφορείο στη γραμμή του Δαφνιού, ελεγκτής.
Ο κόσμος άρχισε να κοιτά αμήχανα μιας και πολλοί, φτωχοποιημένοι και άνεργοι, δεν είχαν εισιτήριο
Πηγαίνει στον πρώτο επιβάτη και διεξάγεται  ο ακόλουθος διάλογος:

Ελεγκτής: Το εισιτήριο σας κύριε
Επιβάτης (25ρης): Δεν έχω, είμαι άνεργος εδώ και 1,5 χρόνο και ψάχνω για δουλειά
Ελεγκτής: Δεν μας ενδιαφέρει αυτό κύριε. Θα πρέπει να σας κόψω πρόστιμο. Δώστε μου σας παρακαλώ τα στοιχεία σας
Επιβάτης: Ονομάζομαι Θανάσης Καναούτης, οδός Αναπαύσεως 57 - Περιστέρι

Ο ελεγκτής έσκυψε το κεφάλι αντικρίζοντας την οργή στα μάτια του ανέργου επιβάτη καθώς και το βαρύ κλίμα που δημιουργήθηκε , σε βάρος του και από τους υπόλοιπους επιβάτες.

Πήγε κατευθείαν στον οδηγό, κάτι του είπε και κατέβηκε στην αμέσως επόμενη στάση χωρίς να βγάλει άχνα και σταματώντας τον έλεγχο.
Το συμβάν είναι αληθινό και συνέβη σε συναγωνιστή του Κινήματος Δεν Πληρώνω την στιγμή που ερχόταν να συμμετάσχει στην διαδήλωση διαμαρτυρίας  μπροστά στο Υπουργείο Μεταφορών για την δολοφονία του 19χρονου Θανάση.»

Ίσως δε βρίσκεις κάποια σύνδεση ανάμεσα στο συμβάν και το λόγο για τον οποίο σου γράφω. Σε καλώ λοιπόν να κάνουμε μια μικρή αναδρομή σε στιγμές της κοινής μας πορείας. Φοίτησες σε ένα σχολείο που δεν αγαπούσες. Φαινόταν στο βαριεστημένο βλέμμα, στις νωθρές κινήσεις, στις κοφτές αναπνοές και τα συχνά ξεφυσήματα. Οι τάξεις –μικρές φυλακές ήταν αδύνατον να χωρέσουν τη ζωντάνια σου. Αυτό το γενικό αίσθημα της ασφυξίας  ίσως βαραίνει  ακόμα τον ύπνο σου, όπως και η διάθεση να το καταχωνιάσεις σε κάποιο ντουλαπάκι της μνήμης. Το σχολείο δεν σου έδωσε και πολλές ευκαιρίες για να ανακαλύψεις τις δυνάμεις σου ή  να τις πολλαπλασιάσεις μαθαίνοντας να συνεργάζεσαι με το διπλανό σου.