Το διεθνές δίκαιο μετά την εισβολή στη Βενεζουέλα και πριν την επίθεση στο Ιράν

Του Γιάννη Ραχιώτη 

[Παρέμβασή μου σε εκδήλωση αλληλεγύης για Βενεζουέλα & Κούβα που οργάνωσε η ΛΑΕ στο Πάντειο στις 24.1.2025]

Αξίζουν συγχαρητήρια στη ΛΑΕ που οργάνωσε αυτή την εκδήλωση. Σε μια εποχή που το ολόκληρο το κοινοβουλευτικό πολιτικό μας σύστημα έχει σκύψει το κεφάλι στην αμερικάνικη πρεσβεία, είναι σημαντικό που υπάρχει ένας πολιτικός φορέας  να επιστρέφει ένα ποσοστό της αλληλεγγύης που δέχθηκε ο ελληνικός λαός σε ανάλογες καταστάσεις. 

Η εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα ήταν μια ωμή παραβίαση των πιο βασικών κανόνων του  διεθνούς δικαίου.  Η σύλληψη εν ενεργεία αρχηγού κράτους είναι η πιο βαριά προσβολή της κυριαρχίας του, της ίδιας του της κρατικής υπόστασης.

Ο στραγγαλισμός της Κούβας , η πρόκληση λιμού για να στραφεί ο λαός κατά της κυβέρνησής του, είναι έγκλημα πολέμου.

Αυτά δεν έχουν κανένα έρεισμα στο διεθνές δίκαιο. Δεν το επικαλέστηκαν ούτε καν σαν πρόσχημα, όπως έκαναν ακόμη και στη σφαγή της Γάζας. Αντίθετα δήλωσαν ότι  δεν τους ενδιαφέρει.  

Όταν λέμε διεθνές δίκαιο εννοούμε τον καταστατικό χάρτη (ΚΧ) και τις βασικές συνθήκες που υπογράφηκαν στο πλαίσιο του ΟΗΕ και διατύπωσαν μια σειρά κανόνες που σήμαιναν το τέλος της αποικιοκρατίας : Κυρίαρχη ισότητα μεταξύ των κρατών , δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών ,μη επέμβαση στα εσωτερικά άλλου κράτος, απαγόρευση της βίας σαν μέσο επίλυσης διακρατικών διαφορών, απαραβίαστο των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων.

Ηταν μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού. Τίποτα ανάλογο δεν υπήρχε στις διεθνείς σχέσεις μέχρι το 1946.  Μέχρι τότε σαν διεθνές δίκαιο εννοούσαν τις συμφωνίες μεταξύ των αποικιακών δυνάμεων . Ο ΚΧ δεν έγινε από  μεγαλοθυμία των Αμερικανών και των Βρετανών  . Ηταν το αποτέλεσμα της ισορροπίας που προέκυψε μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο . Ηταν  27 εκατομμύρια  Σοβιετικών και 35 εκατομμύρια Κινέζων νεκρών που τον επέβαλαν .

Φυσικά είναι άλλο η θέσμιση άλλο η τήρηση . Ακόμη και η πρόσφατη ιστορία διδάσκει ότι η υπογραφή των Δυτικών σε διεθνείς συμφωνίες  δεν αξίζει ούτε το χαρτί που γράφεται. Ούτε οι διαβεβαιώσεις τους έχουν σημασία :

Για διάλογο με τη Βενεζουέλα  μιλούσαν το Δεκέμβρη που μας πέρασε . Υπήρξε μάλιστα και τηλεφωνική επικοινωνία  Τράμπ – Μαδούρο. Και μετά ακολούθησε η 3η Γενάρη.

Η απειλούμενη επίθεση κατά της Βενεζουέλας και το διεθνές δίκαιο

Του Γιάννη Ραχιώτη

Πριν δυο μήνες οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι η Βενεζουέλα εμπορεύεται τα ναρκωτικά που μπαίνουν στις ΗΠΑ, ότι υπάρχει ένα καρτέλ ναρκωτικών που έχει αρχηγό τον… εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας, ότι θεωρούν το εμπόριο των ναρκωτικών απειλή για την εθνική τους ασφάλεια και γι’ αυτό θα αντιμετωπίσουν στρατιωτικά (και όχι αστυνομικά) τη διακίνησή τους. Μετά από αυτά συγκέντρωσαν μεγάλο αριθμό πολεμικών πλοίων στην Καραϊβική, συμπεριλαμβανομένων ενός πυρηνοκίνητου υποβρυχίου εξοπλισμένου με πυρηνικά όπλα, και ενός αεροπλανοφόρου που μεταφέρει δεκάδες πολεμικά αεροπλάνα και χιλιάδες πεζοναύτες. Ενεργοποίησαν εγκαταλειμμένες στρατιωτικές βάσεις τους σε νησιά της Καραϊβικής και μετέφεραν σε διάφορα υποτελή τους νησιωτικά κρατίδια μεγάλο αριθμό πολεμικών αεροπλάνων και στρατεύματα. Στη συνέχεια άρχισαν να βυθίζουν με πυραύλους, χωρίς καμία προειδοποίηση ή νηοψία, μικρά άοπλα σκάφη που έπλεαν στην Καραϊβική σκοτώνοντας τα πληρώματά τους. Μέχρι τώρα έχουν σκοτώσει έτσι περίπου 80 άτομα διαφόρων εθνικοτήτων. Το πρόσχημα είναι ότι μετέφεραν ναρκωτικά, χωρίς βέβαια να μπουν στον κόπο να το επιβεβαιώσουν ή να συλλέξουν κάποια αποδεικτικά στοιχεία έστω και μετά την εξόντωση των άτυχων πληρωμάτων. Φροντίζουν μάλιστα να προβάλουν οι ίδιοι το μέγεθος της αυθαιρεσίας τους δίνοντας στη δημοσιότητα βίντεο από κάποιες επιθέσεις σε πλοιάρια. Μέχρι τώρα απειλούσαν τη Βενεζουέλα με εισβολή, βομβαρδισμό, αποστολή κομάντος για δολοφονία της κυβέρνησης κοκ. Τα τελευταία 24ωρα άρχισαν να μιλούν για διάλογο, ακόμη και σε επίπεδο κορυφής, χωρίς βέβαια να αποσύρουν τα στρατεύματά τους ούτε να είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται για παραπλανητικές-καθησυχαστικές δηλώσεις. Η πικρή εμπειρία του Ιράν που δέχθηκε την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση μεταξύ δύο γύρων διαπραγματεύσεων είναι άλλωστε πολύ πρόσφατη. Οι ισχυρισμοί των ΗΠΑ περί συμμετοχής κάποιας κυβέρνησης που τη θεωρούν εχθρική, ακόμη και του προέδρου της προσωπικά, στο εμπόριο ναρκωτικών δεν είναι κάτι καινούργιο. Στη Συρία, μέχρι την κατάληψη της εξουσίας από τους τζιχαντιστές, κατηγορούσαν τον πρόεδρο Ασαντ για διακίνηση του Ναρκωτικού Captagon και μάλιστα είχαν νομοθετήσει και ένα πρόσθετο πακέτο κυρώσεων εναντίον της χώρας με τίτλο « Capτagon Act”. Μόλις κατέλαβαν την εξουσία οι φιλικές προς τη Δύση συμμορίες, οι κατηγορίες σταμάτησαν και οι κυρώσεις άρθηκαν. Την Κίνα την κατηγορούν για παράνομη διακίνηση προς τις ΗΠΑ του ναρκωτικού φαρμάκου Fentanyl. Την εκάστοτε κυβέρνηση του Μεξικού την κατηγορούν ότι βοηθάει τη διακίνηση ναρκωτικών και απαιτούν να δεχθεί δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις στο έδαφός της χώρας. Παλαιότερα είχαν εισβάλλει στον Παναμά και είχαν απαγάγει τον πρόεδρό του, πάλι με πρόσχημα ότι διακινεί ναρκωτικά προς τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ είναι όντως η χώρα με την μεγαλύτερη παραγωγή, διακίνηση και κατανάλωση ναρκωτικών στον κόσμο. Επίσης είναι το μοναδικό σχεδόν μέρος του κόσμου όπου ξεπλένονται τα κέρδη από το εμπόριο ναρκωτικών. Όμως εδώ και πολλά χρόνια δεν έχουν συλλάβει κανένα μεγαλέμπορο ναρκωτικών στο έδαφός τους, ούτε έχουν εξαρθρώσει κανένα κύκλωμα ξεπλύματος κερδών από τα ναρκωτικά.

Σπάνιες γαίες: Τα «λάφυρα» του Τραμπ από την Ουκρανία!

Του Δημήτρη Ιωάννου

Τα κοιτάσματα της Ουκρανίας μοιάζουν ως «θησαυρός» για τη Δύση η οποία θέλει να απεξαρτηθεί από την Κίνα.

Ο πρόεδρος Τραμπ μέσω της συμφωνίας ελπίζει να πάρει πίσω μεγάλα ποσά από αυτά που δόθηκαν από τη διοίκηση Μπάιντεν ως στήριξη κατά τον πόλεμο.

Ο Ουκρανός πρόεδρος, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, πηγαινοέρχεται στην Ουάσινγκτον προκειμένου να συναντηθεί με τον Αμερικανό ομόλογό του, Ντόναλντ Τραμπ και να υπογράψει την περιβόητη πλέον συμφωνία για τις σπάνιες γαίες της Ουκρανίας.

Το Κίεβο αντιμετώπισε όλο το προηγούμενο διάστημα αυξανόμενες πιέσεις από την Ουάσινγκτον να υπογράψει τη συμφωνία, με αποκορύφωμα τις άνευ προηγουμένου επιθέσεις του Τραμπ στον Ζελένσκι, όταν και τον χαρακτήρισε «μέτριο κωμικό» και «δικτάτορα δίχως εκλογές».

Ένα πρωτοφανές οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό «παιχνίδι» βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη που μπορεί να καθορίσει τις τύχες του κόσμου…

ΤΑ ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΙΜΑ ΟΡΥΚΤΑ

Οι σπάνιες γαίες είναι ένα υποσύνολο 17 ορυκτών που είναι απαραίτητα για τα κινητά τηλέφωνα, τα ηλεκτρικά οχήματα, τα συστήματα καθοδήγησης πυραύλων και άλλες ηλεκτρονικές, βιομηχανικές και ενεργειακές εφαρμογές.

Παρά τον τίτλο αυτό, οι σπάνιες γαίες δεν είναι και πολύ… σπάνιες αλλά η εξόρυξη και η αξιοποίησή τους είναι δύσκολη και περιβαλλοντικά επιβαρυντική, πράγμα που σημαίνει ότι η παραγωγή συγκεντρώνεται σε πολύ λίγα μέρη, κυρίως στην Κίνα.

Στην πραγματικότητα, ορισμένες σπάνιες γαίες εντοπίζονται συχνότερα ακόμα και από τον μόλυβδο.

Ζελένσκυ-Τραμπ 1-0: Η «δημοκρατία» της Υπερεθνικής Ελίτ εν δράσει

Σχόλιο του Τάκη Φωτόπουλου

Όλοι όσοι παρακολούθησαν τη χθεσινοβραδινή τηλεοπτική διαμάχη μεταξύ Τραμπ (δηλ. του Προέδρου των ΗΠΑ) και Ζελένσκυ (που στη πραγματικότητα ενεργεί σαφώς σαν πράκτορας της Υπερεθνικής ελίτ και δεν έχει πάρει ποτέ καμία σημαντική αναγνώριση από τον ίδιο τον λαό του), δεν έχουν καμία αμφιβολία για το ότι ο Τραμπ ήταν ο πραγματικός νικητής της χθεσινής συζήτησης. Εντούτοις, αυτή δεν ήταν και η γνώμη της Υ/Ε που αμέσως ανακήρυξε τον γνωστό πράκτορά της τον Ζελένσκυ, ως τον καθαρό νικητή! Συγχρόνως, οι ηγέτες της Υ/Ε έδειχναν με κάθε τρόπο τη προτίμηση τους για τον Ζελένσκυ! Αυτή είναι η «δημοκρατία» που επιβάλλεται αυτή τη στιγμή σε όλο τον κόσμο από την Υπερεθνική Ελίτ. Τυχαίο; Όχι βέβαια, όταν ο Τραμπ έχει ήδη διακηρύξει την αντίθεσή του για κάθε σύγκρουση με την Ρωσία, πράγμα βέβαια που δεν διανοείται να κάνει η υπόλοιπη Υπερεθνική Ελίτ και —φυσικά— και το Αμερικανικό κατεστημένο…

Μια σύνοψη του τι συμβαίνει στη Συρία

Του Κώστα Ράπτη

Όταν ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου ανακοίνωνε την κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο έστελνε δημοσίως το μήνυμα στον Μπασάρ αλ Άσαντ της Συρίας ότι "παίζει με τη φωτιά”. Μόλις ένδεκα μέρες αργότερα, το καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε το 1970 από τον πατέρα Άσαντ και που για περισσότερο από δεκατρία χρόνια έδινε μάχη για την επιβίωσή του δεν υπήρχε πια.

Αλλά αυτός που εμφανίσθηκε ενδιαμέσως στο προσκήνιο της δράσης δεν ήταν το Ισραήλ, παρά η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος την Παρασκευή, εγκαταλείποντας τις διπλωματικές κοινοτοπίες, ουσιαστικά ανέλαβε την "πατρότητα” της προέλασης των αντικυβερνητικών ανταρτών στη Συρία, εκφράζοντας μάλιστα την "ελπίδα” ότι σύντομα θα εισέλθουν στη Δαμασκό, όσο και αν διατύπωσε επιφυλάξεις για το ποιον ορισμένων εξ αυτών.

Η είσοδος των ανταρτών στη Δαμασκό πραγματοποιήθηκε σήμερα Κυριακή και ο Άσαντ αγνοείται, μαζί με το αεροπλάνο που τον φυγάδευσε από την πρωτεύουσα. Όμως η "θανατική καταδίκη” του καθεστώτος είχε υπογραφεί από χθες Σάββατο στην Ντόχα του Κατάρ, όπου σε μία προσπάθεια "αναβίωσης”, κατά την χαρακτηριστική έκφραση του Χακάν Φιντάν, της τριμερούς "Διαδικασίας της Αστάνα”, οι υπουργοί Εξωτερικών της Τουρκίας, της Ρωσίας και του Ιράν συμφώνησαν ότι υπάρχει περιθώριο εξομάλυνσης των τουρκο-συριακών σχέσεων και συμφιλίωσης της κεντρικής εξουσίας της Δαμασκού με την "νόμιμη” αντιπολίτευση.

Η Ανεξάρτητη Συρία, η Συρία της Αντίστασης στο Ισραήλ, στις ΗΠΑ, στην Τουρκία, στον ISIS έπαψε να υπάρχει σήμερα το πρωί.

Του Γιάννη Ραχιώτη

Η Ανεξάρτητη Συρία, η Συρία της Αντίστασης στο Ισραήλ, στις ΗΠΑ, στην Τουρκία, στον ISIS έπαψε να υπάρχει σήμερα το πρωί. 

Η Συρία κέντρο του άξονα της αντίστασης, στυλοβάτης της ανεξαρτησίας του Λιβάνου, στρατηγικό βάθος της  Χεζμπολάχ  και της αντικατοχικής αντίστασης στο Ιράκ η σύμμαχος  του Ιράν ανήκει πλέον στο ηρωικό παρελθόν του αραβικού κόσμου.  

Μαζί της τελειώνει  και ο άξονας της αντίστασης και - τουλάχιστον για αυτή την ιστορική περίοδο- οι αραβικές ελπίδες για απελευθέρωση από τη δυτική νεοαποικιοκρατία. Η Μέση Ανατολή περνάει στον ολοκληρωτικό έλεγχο των ΗΠΑ  - Ισραήλ που θα προσφέρουν βέβαια το κατάλληλο αντάλλαγμα στη χώρα που αποδείχθηκε ο πολυτιμότερος σύμμαχός τους την κρίσιμη στιγμή. Στην Τουρκία. 

Το σχέδιο που είχε εξαγγείλει ο πατέρας Μπους στις αρχές τις 10ετίας του '90 για μιά νέα = υποτελή στις ΗΠΑ, Μέση Ανατολή ολοκληρώθηκε σήμερα.  Μετά τους αραβικούς λαούς, ο δεύτερος μεγάλος χαμένος είναι η Ρωσία, αλλά η ίδια δεν φαίνεται να το έχει καταλάβει ακόμη.

Δημ. Απόκης : Η νέα διακυβέρνηση Τράμπ αλλάζει το γεωπολιτικό τοπίο και εκθέτει τις "κυβιστήσεις"

Θ. Τζήμας : Ελληνική πολιτική σκηνή ξεκομμένη από την κοινωνία, σε συνθήκες παγκόσμιας γεωπολιτικής αστάθειας και ανακατανομής

 

Ο νομικός και διδάκτορας δημοσίου δικαίου και πολιτικής επιστήμης του ΑΠΘ, σε μια αναλυτική συζήτηση στον 98.4 περιγράφει πως κατά την οπτική του, το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε παράλληλη πορεία με την κοινωνία και μακριά από τα προβλήματα της, ασχολείται με την αυτοτροφοδότηση της επιβίωσης του σε ένα πεδίο που άλλοι παίκτες εγχώριοι και κυρίως εξωχώριοι διαμορφώνουν.

Οικονομία και πόλεμος, γεωπολιτική και κλίμα

Ένας παγκόσμιος πόλεμος ή ένας πόλεμος ενάντια στο φυσικό μας περιβάλλον δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αναζήτησης της απόλυτης εξουσίας.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που εξακολουθεί και σήμερα να κυριαρχεί στον πλανήτη είναι μια εξελιγμένη, γενικευμένη, διευρυμένη και παγκοσμιοποιημένη μορφή εκείνου που επικρατούσε στον δυτικό καπιταλισμό κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, και που βασιζόταν σε τελική ανάλυση στο laissez faire και στα νεοκλασικά οικονομικά δόγματα.

Η προηγούμενη μορφή αυτού του είδους καπιταλισμού ήταν που προκάλεσε τις δύο μεγάλες οικονομικές κρίσεις (1873 και 1929), τους δύο παγκόσμιους πολέμους, τη Ρωσική Επανάσταση και την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία. Δεν πρέπει να εκπλήσσει επομένως ότι η κυριαρχία του ίδιου, διευρυμένου και παγκοσμιοποιημένου μοντέλου, ιδίως μετά το 1980 και το 1990, έχει ήδη προκαλέσει την παγκόσμια οικονομική κρίση στο περιβάλλον της οποίας ζούμε μετά το 2008. Ούτε ότι μας έχει φέρει  στα πρόθυρα ενός παγκόσμιου πολέμου που θα είχε ήδη ξεκινήσει, αν δεν υπήρχαν τα πυρηνικά όπλα.

Αυτό το μοντέλο επιταχύνει επίσης την πορεία μας προς ένα κλιματικό και ευρύτερα  περιβαλλοντικό ολοκαύτωμα. Στο τέλος τέλος, μια τέτοια τροπή των πραγμάτων είναι απολύτως φυσιολογική, στον βαθμό που η βασική αξία που διέπει τη «νεοκλασική» και τη «νεοφιλελεύθερη» οικονομία είναι ο «ανεμπόδιστος» ανταγωνισμός -και στην πραγματικότητα ο θανάσιμος αγώνας- όλων εναντίον όλων. Ένας παγκόσμιος πόλεμος ή ένας πόλεμος ενάντια στο φυσικό μας περιβάλλον δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αναζήτησης της απόλυτης εξουσίας (κυριαρχίας) και μιας πάντα επιταχυνόμενης -με κάθε μέσο- συσσώρευσης του Κεφαλαίου, που χαρακτηρίζει τη θεμελιώδη λειτουργία του κοινωνικού συστήματος. Εδώ συναντιούνται η οικονομία, η γεωπολιτική, η οικολογία και ο πολιτισμός.

Θα συνδράμει η Ελλάδα την επίθεση κατά του Ιράν; Θα ανοίξει τον εναέριο χώρο της στους Ισραηλινούς;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μόνο ντροπή μπορεί να νοιώσει κάθε αξιοπρεπής Έλληνας πολίτης με τη στάση της κυβέρνησης αλλά και των περισσότερων ελληνικών κομμάτων απέναντι στην συνεχιζόμενη επί έξη μήνες γενοκτονία των Παλαιστινίων, αλλά και τώρα, με τις ανακοινώσεις ιδίως που έβγαλαν η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο Κασσελάκης και ο Ανδρουλάκης καταδικάζοντας την επίθεση του Ιράν κατά του Ισραήλ, αλλά όχι του Ισραήλ κατά του Ιράν, στο οποίο η πρώτη ήταν η απάντηση.

Η πολιτική αυτή αντανακλά την τεράστια εξάρτηση της χώρας, σχεδόν όλων των πολιτικών κομμάτων της, του «βαθέος κράτους» της και των ΜΜΕ από το Ισραήλ, οι μυστικές υπηρεσίες του οποίου, με τη βοήθεια  της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έστησαν το σύστημα παρακολουθήσεων, κάτι όμως που δεν τολμάει να θίξει κανένα ελληνικό κόμμα, από την άκρα αριστερά έως την άκρα δεξιά. Πρέπει να διαβάζουμε την ισραηλινή Χααρέτζ για να καταλαβαίνουμε ποιοι μας παρακολουθούν στην Ελλάδα! Σημειωτέον επίσης, όπως έχουμε επισημάνει συχνά στο παρελθόν, δεν υφίσταται κανενός είδους «συμμαχία» με το Ισραήλ, η σχέση Ελλάδας και Κύπρου με αυτή τη χώρα είναι μια καθαρά αποικιακή σχέση και μόνο ‘Ελληνες, όχι Ισραηλινοί αξιωματούχοι και σχολιαστές, τη θεωρούν «συμμαχία».

Όλα αυτά πλήττουν ήδη πολύ σοβαρά το ηθικό και διεθνές πολιτικό κύρος του ελληνισμού και τις σχέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου με τον αραβομουσουλμανικό κόσμο, με τον οποίο είχαμε παραδοσιακά πολύ στενές σχέσεις, που λειτούργησαν και εξισορροπητικά προς την τουρκική ισχύ. Τώρα είναι η Τουρκία που έχει εκτοξευθεί σε θέση «διπλωματικής υπερδύναμης», καταλαμβάνοντας τη θέση που είχε κάποτε η Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου, η Κύπρος του Μακαρίου και των διαδόχων του.

" Η Ελλάδα στο σταυροδρόμι των Γεωπολιτικών Εξελίξεων, σε εποχές Παγκόσμιων Ανακατατάξεων "

Σχόλιο για το βιβλίο “Γεωπολιτική της 17Ν”

Δημήτρη Κουφοντίνα, «Η γεωπολιτική της 17 Νοέμβρη» 

Του Γιάννη Ραχιώτη

Σκεφτόμουν να γράψω ένα σχόλιο για το τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα, πριν ξεκινήσει τη νέα απεργία πείνας, που φέρνει ξανά στην επιφάνεια την επιθετικά εκδικητική συμπεριφορά που υφίστανται επί 19 χρόνια οι έξι καταδικασμένοι σαν μέλη της 17 Νοέμβρη που παραμένουν κρατούμενοι. Μια άδεια στον Κουφοντίνα ή μια μεταγωγή σε αγροτικές φυλακές, όπως συμβαίνει με κάθε κρατούμενο στα τελευταία χρόνια της ποινής του, γινόταν αφορμή για καμπάνια «αγανάκτησης» ενορχηστρωμένη απ’ ευθείας από την αμερικανική πρεσβεία. Ο Γιωτόπουλος παραμένει στη φυλακή, ενώ από χρόνια έχει τις νόμιμες προϋποθέσεις αποφυλάκισης. Του αρνήθηκαν έστω και μία άδεια. Ο Σάββας Ξηρός παραμένει στη φυλακή με συνθήκες υγείας που αν τις είχε κάποιος κρατούμενος σε Ιρανική ή Ρωσική φυλακή, η «πολιτισμένη δύση» θα ήταν στα κάγκελα. Οι υπόλοιποι αντιμετωπίζουν ανάλογες εκδικητικές συμπεριφορές. Δεν εκπλήσσει, η συμπεριφορά της αστικής τάξης και των αμερικανών πατρώνων της. Κάποτε ένοιωσαν πραγματική απειλή από τους σημερινούς δεσμώτες τους, θέλουν να εκδικηθούν, να προειδοποιήσουν, να υπογραμμίσουν  τη συνέχεια του καθεστώτος.  Όμως σε εμάς που δεν χρωστάμε τίποτα στους «προστάτες»  και στους  «εταίρους», η κατάσταση  αυτών των αγωνιστών δε θα μας είναι ποτέ αδιάφορη.

Πού πάει η Νέα Διεθνής Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης;

Του Τάκη Φωτόπουλου

Μέχρι σχεδόν τις αρχές αυτού του αιώνα (που σηματοδοτούσε και μια νέα χιλιετία) φαινόταν ότι η Νέα Διεθνής Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (ΝΔΤ) είχε παγιωθεί για καλά στον καπιταλιστικό κόσμο και επομένως και στη Γη ολόκληρη, που σήμερα, άμεσα ή έμμεσα, είναι πια καπιταλιστική—εκτός από μικροεξαιρέσεις τύπου Β. Κορέας, που είναι περισσότερο απολιθώματα του παρελθόντος παρά τα σημάδια του μέλλοντος το οποίο ανατέλλει. Και αυτό γιατί η καπιταλιστική οικονομία της αγοράς (με διάφορες παραλλαγές) είναι σήμερα κυρίαρχη παντού, από τη Δύση μέχρι την Ανατολή και από τον Βορρά στον Νότο.

Και αυτό, παρά τις διάφορες παραλλαγές που ουσιαστικά απλά παριστάνουν ότι εκφράζουν ένα εναλλακτικό κοινωνικο-οικονομικό σύστημα (συνήθως κάποιο κατάλοιπο κοινωνικού πειραματισμού όπως η σημερινή «κομουνιστική» Κίνα). Πράγμα βέβαια που είναι αδύνατο όταν η οικονομία μιας χώρας είναι πλήρως ενσωματωμένη στην παγκόσμια οικονομία της αγοράς και επομένως είναι οι διεθνείς επενδύσεις και το εξωτερικό εμπόριο (δηλαδή βασικά οι πολυεθνικές επιχειρήσεις) τα οποία παίζουν, άμεσα ή έμμεσα, καθοριστικό ρόλο στον τρόπο κατανομής των παραγωγικών πόρων της (όπως βασικά γίνεται ακόμη και στην «κομουνιστική» Κίνα). Δεν είναι λοιπόν περίεργος ο «μεσοβέζικος» ρόλος της Κίνας στη σύγκρουση μεταξύ των ΝΑΤΟϊκών χωρών της καπιταλιστικής Δύσης και της (μη ΝΑΤΟϊκής) Ρωσίας – που όλες όμως είναι βέβαια κατά βάση παραλλαγές της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς¹.

Αναγνώριση μακεδονικής μειονότητας; Προς ολοκλήρωση της Νέας Τάξης στα Βαλκάνια

(ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ)

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ;

Προς ολοκλήρωση της Νέας Τάξης στα Βαλκάνια

Στις 16-3-23 η εισαγγελέας της Φλώρινας, με μια προκλητικά αστήρικτη και ανιστόρητη απόφαση, επικύρωσε και δημοσιοποίησε αναγνώριση Σωματείου «μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα». Αμέσως ακολούθησε παρέμβαση του πρωθυπουργού των Σκοπίων που εγκαλεί την Ελλάδα με στόχο την αναγνώριση «μακεδονικής μειονότητας», ενώ ακολούθησε και αντίστοιχη παρέμβαση Αλβανών οι οποίοι θεωρούν τους Έλληνες Αρβανίτες Αλβανούς, εγείροντας αντίστοιχες αξιώσεις. Οι παραπάνω εξελίξεις για κάποιους ήρθαν ως «κεραυνός εν αιθρία», όμως μόνο έτσι δεν είναι καθώς υπάρχει από πίσω πολύχρονη συστηματική προσπάθεια από συγκεκριμένα κέντρα για τη δημιουργία πλασματικών «μειονοτήτων», και στην περίπτωση της Ελλάδας συντρέχουν ουσιαστικοί λόγοι για τον εθνικό, ακόμα και γεωγραφικό διαμελισμό της.

Οι λόγοι είναι:

α. Ο κατακερματισμός των λαών των Βαλκανίων είναι σε εξέλιξη και θα ολοκληρωθεί με την πλήρη καθυπόταξη της Σερβίας στην υπερεθνική ελίτ (Υ/Ε) και το ΝΑΤΟ, αποτρέποντας τυχόν συμμαχίες με τη Ρωσία η οποία δίνει αγώνα σήμερα για την εθνική της ανεξαρτησία απέναντι στην Υ/Ε. Επομένως, είναι ζωτικής σημασίας η επικύρωση της γεωγραφικής σταθερότητας κρατιδίων/δορυφόρων της Υ/Ε, κάτι το οποίο περνάει μέσα από την αναβάθμιση των εθνικιστικών τάσεων και αλυτρωτικών απαιτήσεων αυτών των κρατιδίων. Με λίγα λόγια αφορά την πλήρη ενσωμάτωση των Βαλκάνιων λαών στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Τουρκία εκτός ΝΑΤΟ;

Του Florian Geyer 

Σε προηγούμενο άρθρο έγινε αναφορά (1) στον σημαντικό ρόλο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Για να συνοψίσουμε: η Τουρκία αποτελεί σταυροδρόμι ηπείρων, τα στενά του Βοσπόρου ενώνουν την Ασία με την Ευρώπη, την Ανατολία με τα Βαλκάνια. Τα τεράστια χερσαία σύνορά της ανοίγουν δρόμους στο ΝΑΤΟ για περισσότερη επιρροή σε Καύκασο και Μέση Ανατολή, εδάφη με ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία για την περικύκλωση της Ρωσίας. Η Τουρκική παρέμβαση στο Συριακό εμφύλιο έλυσε τα χέρια των ΗΠΑ καθώς η επιχείρηση ανατροπής του καθεστώτος Ασάντ κρίθηκε ιδιαίτερα κοστοβόρα και δίχως αποτέλεσμα, ενώ οι σουνίτες τρομοκράτες του Ιντλίμπ βρήκαν ένα νέο και δυνατό σύμμαχο στο πρόσωπο της Άγκυρας.

Βέβαια, η ισορροπία δυνάμεων, οι σφαίρες επιρροής και η εξωτερική πολιτική δεν μένουν ποτέ στάσιμα αλλά μεταβάλλονται ανάλογα με τα συμφέροντα των αντίστοιχων εθνικών αστικών τάξεων. Η ενδυνάμωση της Τουρκίας δεν θα μπορούσε να λάβει χώρα δίχως την ένταξη της στο ΝΑΤΟ, αλλά η μετατροπή της σε ανεξάρτητο πόλο αυτό καθ’ αυτό αργά ή γρήγορα θα την φέρει σε σύγκρουση με αυτό.

ΑΠΟ ΤΗΝ PAX BRITANNICA ΣΤΗΝ PAX AMERICANA

Φυσικά για να καταλάβουμε τον σύγχρονο γεωπολιτικό ρόλο της Τουρκίας πρέπει να κάνουμε μία μικρή αναδρομή στο παρελθόν.

Η περίοδος μετά τον Β’ Παγκόσμιο ανέδειξε τις ΗΠΑ ως κοσμοκρατορία, όπως ακριβώς το Συνέδριο της Βιέννης (1814-15) ανέδειξε την Βρετανία. Ειρήνη στην Ευρώπη σήμαινε Βρετανική επέκταση σε υπερπόντιες αγορές, Μεγάλη Σκακιέρα και κατάκτηση της Ινδίας, από την Αλεξάνδρεια μέχρι το Κέιπ Τάουν η Βρετανία είχε ενώσει την βόρεια με τη νότια ακτή της Αφρικής, στον πόλεμο του οποίου όχι μόνο πήρε το υπερπολύτιμο λιμάνι του Χονγκ Κονγκ, αλλά έφερε και την πτώση της Μαντζουριανής δυναστείας των Τσινγκ καθώς και την περαιτέρω επέκταση του Βρετανικού κεφαλαίου σε αυτή την τεράστια και πλούσια χώρα.

Τι ζόρι τραβάει ο Ευρωατλαντισμός με την Κίνα;

(Σκέψεις για την γεωπολιτική κατάσταση, τον «υπαρκτό ιμπεριαλισμό» και τους άξονες της αντιμπεριαλιστικής πάλης, με αφορμή τις πολεμικές ιαχές των ΝΑΤΟ-ΕΕ εναντίον της Κίνας και της Ρωσίας)

Πριν λίγες μέρες συνεδρίασε η -σχετικά καινούργια- θεσμική φόρμα που έχει αρχίσει να καθιερώνεται στη Δύση και λέγεται «συνεργασία ΝΑΤΟ – Eυρωπαϊκής Ένωσης». Στο κοινό ανακοινωθέν, πέρα από την αναμενόμενη λύσσα εναντίον της Ρωσίας, αναφέρεται και η Κίνα ως «στρατηγικός ανταγωνιστής». Η έκφραση δεν είναι φυσικά καινοφανής, ωστόσο είναι η πρώτη φορά που εισήχθη σε κοινή νατο-ευρωπαϊκή διακήρυξη. Συγκεκριμένα γράφεται ότι «ζούμε σε εποχή αυξανόμενου στρατηγικού ανταγωνισμού. Η αναπτυσσόμενη αυτοπεποίθηση (growing assertiveness) της Κίνας και οι πολιτικές της δημιουργούν προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν».

Παρακάτω το ανακοινωθέν περιέχει και μια άλλη αρκετά γλαφυρή δήλωση: «Θα κινητοποιήσουμε περαιτέρω ένα συνδυασμό εργαλείων που έχουμε στη διάθεσή μας είτε αυτά είναι πολιτικά, οικονομικά ή στρατιωτικά για να επιδιώξουμε τους κοινούς μας σκοπούς προς όφελος του ενός δισεκατομμυρίου πολιτών μας».

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η απειλή, ή καλύτερα η πολεμική ιαχή, γιατί περί αυτού πρόκειται, και άλλωστε και η φρασεολογία της είναι ελάχιστα καμουφλαρισμένη. Θα χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα που έχουμε διαθέσιμα, πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της Δύσης και του ενός δισεκατομμυρίου πολιτών της. Πρόκειται ουσιαστικά για ανοιχτή «κήρυξη πολέμου» από τον ιμπεριαλισμό στην υπόλοιπη ανθρωπότητα με ταυτόχρονη προσπάθεια να επιστρατεύσει την υποστήριξη των πολιτών της Δύσης.

Πουλήσαμε τους Ρώσους, πουλήσαμε τους Σύριους, μήπως ήλθε και η σειρά των Σέρβων;

Του Ηλία Παπαναστασίου

Μετά τον θρυμματισμό των σχέσεων Ελλάδας και Ρωσίας τους τελευταίους 10 μήνες και την πλήρη απομόνωση της Ελλάδας από την Ρωσική πολιτική, φαίνεται πως η Ελληνική Κυβέρνηση μάλλον ακολουθεί τα ίδια χνάρια και στην πολιτική των Ελληνο/Σερβικών σχέσεων.

 

  

Είναι γνωστό πως εδώ και 24 περίπου χρόνια μετά τον βομβαρδισμό της Σερβίας από τους βάρβαρους Γότθους του ΝΑΤΟ και της λεγομένης «Δύσης», έχει δημιουργηθεί ένα ισχυρό λόμπι στα Μέσα Ενημέρωσης που κάτω απο το κάλυμμα της Αμερικανοφιλίας – στην ουσία Αμερικανο/τσολιαδισμού– και της λεγόμενης «Δυτικοφιλίας» και «υπεράσπισης» (!) του πολυπαινεμένου «Ευρωπαϊκού Πολιτισμού» προσπαθεί μανιωδώς όχι μόνο να αποδομήσει και να εξαφανίσει κάθε ίχνος Ελληνο/Ρωσικής φιλίας και συμπάθειας αλλά και Ελληνο/Σερβικής παρόμοιας. «Πρωτοπόρα» σε αυτή την προσπάθεια είναι η Αμερικανονατοϊκή «Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ και η «Κεντροαριστερά» του ΚΙΝΑΛ μαζί με το «βαρύ κανόνι» του Νεο/φιλελευθέρου Κοσμοπολιτισμού που λέγεται Μητσοτακική Νέα Δημοκρατία.

 Από κοντά ακολουθούν και τα αριστερίστικα απόβλητα της κάθε λογής «αντισυστημικής Αριστεράς» που μας βομβάρδιζε χρόνια ολόκληρα για το «έγκλημα» της Σρεμπρένιτσα, αποσιωπώντας ένοχα τα εγκλήματα των Αλβανών Ουτσεκάδων και την ανάπτυξη του πρώτου «κράτους Ηρωίνης», του Κοσόβου.

″Σταθερός” παράγων η αστάθεια στην Λιβύη

HAZEM AHMED VIA REUTERS

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Ασχολούμαστε συχνά την τελευταία περίοδο με την Λιβύη, ιδαίτερα- ξανά- από τότε που η Τουρκία υπέγραψε με την κυβέρνηση ”Εθνικής Ενότητας” της Τρίπολης το τουρκολιβυκό Μηνημόνιο το 2019, στο οποίο Τούρκοι και Λίβυοι ”οικειοποιήθηκαν” ένα μεγάλο μέρος Θαλάσσιων ζωνών ελληνικών συμφερόντων, γεγονός που επαναλήφθηκε πρόσφατα, το 2022, με νέες συμφωνίες μεταξύ τους. Πέραν αυτού του ιδιαίτερου ”τριγώνου” Ελλάδας- Τουρκίας-Λιβύης, στην χώρα ”παίζουν πολιτικό παιχνίδι” κι΄άλλες -Μεγάλες- δυνάμεις. Θα αναφερθούμε εδώ στο τωρινό συμβάν:

Ποιος θέλει να ανοίξει ξανά την υπόθεση Λόκερμπι; (Lockerbie;)

ALAIN NOGUES VIA GETTY IMAGES

Κάποιος θέλει να ανοίξει ξανά την υπόθεση Λόκερμπι., Πρόκειται για την επίθεση το 1988 στην πτήση 103 της αεροπορικής εταιρείας “Pan Am”, όπου σκοτώθηκαν 270 άνθρωποι, κυρίως Αμερικανοί πολίτες, στη Σκωτία.

Παγκόσμιοι Συσχετισμοί- Κρίσεις - Αιτιολογία και που οδεύει ο Κόσμος μας

Ο ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Γιώργος Κοντογιώργης, ο εμβληματικός πρώην Πρύτανης για το Πάντειο Πανεπιστήμιο με την καθοριστική συμβολή του στην πλήρη μετεξέλιξη του σε πλήρες Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, σε μια συνέντευξη στην εκπομπή «Αντιθέσεις» που θα προκαλέσει αίσθηση.

Η ανακοίνωση του Τούρκου προέδρου Ερντογάν ότι θέλει να δημιουργήσει έναν κόμβο φυσικού αερίου στην Τουρκία σε συμφωνία με τη Μόσχα δεν είναι απλώς μια εμπορική πρόταση... 22 Οκτωβρίου 2022

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Συνεχίζει η γειτονική Τουρκία το γνωστό της παιχνίδι, του “επιτήδειου ουδέτερου”. Τώρα φιλοδοξεί να γίνει ο κόμβος μεταξύ της Ρωσίας και της Ευρωπαϊκής ηπείρου, όσον αφορά το φυσικό αέριο. Προκύπτει αυτονόητα το ερώτημα: Φυσικό Αέριο ναι, αλλά από ποιον; Και κυρίως σε ποια γεωπολιτική τιμή, σε ποιό νόμισμα; Η ανακοίνωση του Τούρκου προέδρου Ερντογάν ότι θέλει να δημιουργήσει έναν κόμβο φυσικού αερίου στην Τουρκία σε συμφωνία με τη Μόσχα δεν είναι μια εμπορική πρόταση όπως οποιαδήποτε άλλη, αφού τουλάχιστον δύο στοιχεία πρέπει να κυκλωθούν με “κόκκινο” μελάνι: ποιος θα μπορούσε να αποδειχθεί άλλον ένα παίκτη εντός του ευρωμεσογειακού χώρου και κυρίως τι θα συνέβαινε με τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Χωρίς να ξεχνάμε ότι ο Λίβυος υπουργός Πετρελαίου είπε πρόσφατα ότι αξιολογεί την δυνατότητα κατασκευής ενός νέου αγωγού φυσικού αερίου προς την Ιταλία, η Λιβύη είναι ένα πρώτο σημείο παρατήρησης / ερμηνείας του προβλήματος: αφορά το πρόβλημα διακίνησης, δεν αποτελεί μια μαγική λύση στο ενεργειακό πρόβλημα. Ο Ερντογάν υπέγραψε συμφωνία σχετικά με την αποκλειστική οικονομική ζώνη με την Τρίπολη που παραβιάζει τους φυσικούς νόμους της γεωγραφίας, επειδή χαράσσει μια κάθετη γραμμή στη μέση του “mare nostrum ad excludedum”. “Ξεχνώντας” δηλαδή ότι παρεμβάλλονται τα θαλάσσια όρια νότια της Κρήτης ,που δεν είναι απλώς ελληνικό νησί, Χώρας κράτους μέλους της ΕΕ (και του ΝΑΤΟ). Η χαλαρότητα με την οποία οι Βρυξέλλες χειρίστηκαν το υπογραμμένο νέο Τουρκο-Λιβυκό Μνημόνιο θα μπορούσε να είναι προάγγελος άλλων προβλημάτων σε ολόκληρη την περιοχή.