H παγκόσμια πολιτική κοινωνία κατά τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού πρώτου αιώνα βρίσκεται σ’ ένα ιστορικό μεταίχμιο. Περνάει μια μεταβατική συνθήκη αυτοπροσδιορισμού σε όλα τα επίπεδά της, σε όλες τις δομές της. Τίποτε δεν είναι σταθερό και σαφές όπως συνέβαινε κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Αλλά και τίποτε μα τίποτε δεν διακρίνεται στον ορίζοντα ως ιστορική προοπτική του ανθρώπινου κόσμου.
Στο πραγματολογικό αυτό πλαίσιο της παγκόσμιας αβεβαιότητας, η Αριστερά, ως εκείνη η πολιτική συνθήκη που υπερασπίζεται τον ορθολογικό μετασχηματισμό της ανθρώπινης κοινωνίας, καλείται να υπερασπιστεί την ιστορική παράδοσή της και ταυτόχρονα να «χαράξει» νέους δρόμους για την ιστορική προοπτική του ανθρώπου. Θα τολμήσω να ισχυριστώ ότι στις μέρες μας η Αριστερά εκφράζει την «απόλυτη άρνηση» (σύμφωνα με τις αναλύσεις των Χέγκελ και Μαρξ), πράγμα που σημαίνει ότι για ακόμη μία ιστορική στιγμή η ανθρωπότητα εναποθέτει τις ελπίδες για σωτηρία της στις κοινωνικές δυνάμεις της Αριστεράς.
Διαπιστώνουμε όμως ότι η Αριστερά δεν δομείται ούτε λειτουργεί ως ενιαίο πνεύμα αντίστασης και ανατροπής μπροστά στον αυταρχικό συντηρητισμό της εποχής μας. Και αναρωτιόμαστε όλοι μας πώς και γιατί η Αριστερά δεν μπορεί να αναμετρηθεί με τον συντηρητισμό της Δεξιάς; Κατά τη φιλοσοφικο-πολιτική άποψή μου, δύο είναι οι παράγοντες που έχουν οδηγήσει την Αριστερά στον πραγματολογικό κατακερματισμό της και τη Δεξιά στη γραφειοκρατική ηγεμονία της. Ο ένας παράγοντας έχει να κάνει με τη μακροχρόνια ιδεολογικο-πολιτική ενσωμάτωση των ιδεών της Αριστεράς στο σύστημα του συντηρητισμού.
