Δύει η Δύση, ανατέλλει η εποχή των σκακιστών

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Σε προηγούμενο άρθρο μας είδαμε τους όρους και το υπόστρωμα, πάνω στους οποίους αρθρώνεται η σημερινή πολιτική των ισχυρών δυνάμεων και πιο ειδικά του πάλαι ποτέ κυρίαρχου Δυτικού Κόσμου, ο οποίος βλέπει την θέση του να αμφισβητείται από την άνοδο νέων ισχυρών κρατών. Όπως συμβαίνει συχνά στην ιστορία, το βασικό κληροδότημα που αφήνει πίσω της η κυρίαρχη θέση είναι οι στρατιωτικές δυνατότητες.

Ο από καιρό ισχυρός είχε τον χρόνο και τις δυνατότητες να δημιουργήσει στρατιωτικούς μηχανισμούς, αντίστοιχους με την οικονομική του ισχύ και ηγεμονία. Να κτίσει δηλαδή αυτό που ονομάζουμε στρατιωτική παράδοση, η οποία υπογράμμιζε εμφατικά και έκφραζε δυναμικά, εκεί όπου χρειαζόταν, την κυρίαρχη θέση. Δεδομένου ότι η δόμηση στρατιωτικού εργαλείου είναι επίπονη και μακρόχρονη υπόθεση, οι νέοι ανερχόμενοι ισχυροί υστερούν, για ένα διάστημα, σε αυτόν τον τομέα.

Για να το διευκρινίσουμε καλύτερα, η σημερινή στρατιωτική ισχύς της Κίνας υπολείπεται της οικονομικής της ισχύος. Το ίδιο συμβαίνει με τις μικρότερες ανερχόμενες δυνάμεις. Στην ουσία, ενώ ο Δυτικός Κόσμος εκτοπίζεται από το οικονομικό-παραγωγικό (και πιθανώς διπλωματικό) προσκήνιο, παραμένει ακόμα κυρίαρχος στο στρατιωτικό πεδίο. Πρόκειται για πρόσκαιρο πλεονέκτημα. Στην πολιτική δε τα πλεονεκτήματα σπεύδει κανείς να τα αξιοποιήσει όσο ισχύουν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις ΗΠΑ και στην στάση τους στο Ουκρανικό.

2 χρόνια απ’ την απόπειρα πραξικοπήματος ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ στη Λευκορωσία

Του Δημήτρη Πατέλη

Εισαγωγικό σημείωμα στην αναδημοσίευση.

Από την νύχτα της 9ης, ξημερώματα της 10ης Αυγούστου του 2020, μόλις ανακοινώθηκαν τα μη αρεστά στον άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών στη Λευκορωσία, που αναδείκνυαν εκ νέου νικητή τον Αλεξάντρ Λουκασένκο, δομολογήθηκαν κινητοποιήσεις-ταραχές με όρους «υβριδικής επιχείρησης» και «έγχρωμης επανάστασης», δηλαδή, συντονισμένης επιχείρησης αλλαγής καθεστώτος.

Σήμερα γίνεται ακόμα πιο σαφές ότι και αυτά τα γεγονότα εντάσσονται στις επιχειρήσεις του εν εξελίξει Γ’ Παγκοσμίου πολέμου.

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΘΕΣΗ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΨΑΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΜΑΣ. ΜΕ ΑΥΤΗ ΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΑΝΟΙΚΤΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ.

Παραμένουμε συνεπείς στην κομμουνιστική στάση, όπως αυτή τεκμηριώνεται από την δημιουργική αφομοίωση, ανάπτυξη και εφαρμογή της μαρξιστικής επιστήμης, της επαναστατικής θεωρίας και μεθοδολογίας, στη βάση της οποίας και μόνο είναι εφικτή η χάραξη στρατηγικής και τακτικής, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης και πολέμου.

Κάποιοι και τότε επέλεξαν την εξαιρετικά βολική για τον επιτιθέμενο άξονα στάση των «ίσων αποστάσεων», αγνοώντας την αναγκαιότητα εμβάθυνσης στα ιστορικά αίτια και στο χαρακτήρα της κλιμακούμενης αντιπαράθεσης.

Ας αναλογιστούν τι θα σήμαινε η ύπαρξη ενός επιπλέον φασιστικού καθεστώτος – οργάνου ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ στη Λευκορωσία από το 2020 και τι επιπτώσεις θα είχε αυτό στην Ευρώπη και στον κόσμο…

Ο αμερικανικός ηγεμονισμός και οι ελληνικές φαντασιώσεις

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Μια ηγεμονική δύναμη όπως οι ΗΠΑ αυτό που επιδιώκει είναι ο απρόσκοπτος έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πόρων, των διαρκών ανακατανομών ισχύος, των γεωπολιτικών προσβάσεων και των νέων ισορροπιών ισχύος και συμφερόντων, όπως επέρχονται εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων. Μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αυτό που έχει σημασία για τις ΗΠΑ είναι η γεωπολιτικά σημαίνουσα Μικρά Ασία να κυριαρχείται από κράτος ή κράτη που θα εκπληρώνει τους στρατηγικούς τους σκοπούς.

Αυτή η καθημερινά καταμαρτυρούμενη αμερικανική στρατηγική (όπως παρόμοια και των άλλων ηγεμονικών δυνάμεων επί αιώνες) σημαίνει ότι όσα κράτη είναι απρόσεκτα ή για αντικειμενικούς λόγους αδύναμα, είναι αναλώσιμα και υποψήφια για την Κλίνη του Προκρούστη για κατακρεούργηση και διασκορπισμό. Αντίστροφα, οι Αμερικανοί συμβιβάζονται με όσα κράτη διαθέτουν ισχύ, στρατηγική και ικανή πολιτική ηγεσία, η οποία γνωρίζει πώς να συναλλάσσεται στη βάση των εθνικών συμφερόντων και αξιόπιστων κόκκινων γραμμών. Προφανώς, συναλλάσσονται επί ζητημάτων που δεν είναι ζωτικής σημασίας, ή που εύκολα εντάσσονται σε άλλο μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχέδιο της υπερδύναμης.

Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ, αλλά και άλλες ηγεμονικές δυνάμεις, θα προσαρμόσουν την στρατηγική τους ανάλογα και αντίστοιχα εάν οι Έλληνες αυτοκτονήσουν αποδεχόμενοι την διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας και την με αυτό τον τρόπο ένταξη της Κύπρου στην τουρκική σφαίρα επιρροής. Το ίδιο εάν η Ελλάδα συνεχίσει να συρρικνώνεται στο Αιγαίο και στα Βαλκάνια, κάνοντας την μια γκάφα μετά την άλλη.

Στρατηγικός στόχος και κύρια αντίθεση

Του Χάρη Κολτσίδα

Οι Μεγάλες πετυχημένες κοινωνικές επαναστάσεις είχαν σαν κύριο χαρακτηριστικό την σωστή ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης (Λένιν). Το κεντρικό σύνθημα που έθεσε ο Λένιν και με βάση αυτό πραγματοποίησε την επανάσταση, ήταν η έξοδος της χώρας από τον πόλεμο - Ειρήνη και η γη στους αγρότες. Στο πρώτο στάδιο συνεργάστηκε με τον Κερένσκυ, επικεφαλής των Μενσεβίκων για την ανατροπή του τσαρικού καθεστώτος, και στην συνέχεια όταν πήρε την πλειοψηφία στα Σοβιέτ, είπε το όλη η εξουσία στα Σοβιέτ, και πέρασε η επανάσταση σε νέο ανώτερο στάδιο.

Ο νεαρός διανοούμενος Μάο συσπειρώνει και κάνει 25 χρόνια τον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο (ΑΥΤΗ ΘΕΩΡΗΣΕ ΣΤΗΝ ΦΑΣΗ ΕΚΕΙΝΗ ΟΤΙ ΗΤΑΝ Η ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ). Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο συνεργάζεται με τον Τσαγκ Καϊ Σεκ

ενάντια στην γιαπωνέζικη κατοχή και όταν τέλειωσε ο πόλεμος αυτός, συγκρούεται μαζί του, και το 1949 νικητής, κηρύσσει την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Στην πρωτόγνωρη σε χρονική διάρκεια επανάσταση του ΚΚ Βιετνάμ με επικεφαλής τον Χο Τσι Μικγ, που συγκλόνισε τον κόσμο, και απέκτησε την συμπάθεια, εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο το κόσμο, με μεγαλειώδεις διαδηλώσεις υπεράσπισης του αγώνα του βιετναμέζικου λαού, δεν είχε σαν θέση σαν κύρια αντίθεση Σοσιαλισμός η Καπιταλισμός, αλλά τον μεγάλο πατριωτικό αντιιμπεριαλιστικό αγώνα. Με βάση αυτό το σύνθημα, έγραψε μια λαμπρή ιστορία ανθρώπινης υπέρβασης ηρωισμού των μαζών, και αυτός ήταν ο καθοριστικός παράγοντας της μεγάλης νίκης.

Ο νεαρός φλογερός πατριώτης και δημοκράτης Κάστρο, ηγέτης της επανάστασης, ξεκίνησε με 80 αποφασισμένους εξόριστους αγωνιστές μ´ ένα σαπιοκάραβο να φθάσει στην Κούβα (μεταξύ αυτών και ο ΤΣΕ) να ξεσηκώσουν τον κουβανικό λαό για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος Μπατίστα. Ο Κάστρο όταν ξεκίνησε την απόβαση δεν ήταν καν Μαρξιστής παρά μόνο ένας βαθιά δημοκράτης επαναστάτης - Μαρξιστές από την ...παρέα ήταν μόνο ο αδελφός του Ραούλ και ο Τσε. Πέρασε αρκετός χρόνος ώσπου το δύσπιστο ΚΚ Κούβας, να συνεργαστεί μαζί τους, στα πρώτα στάδια της επανάστασης μέχρι που να απορροφηθεί από την νέα νικηφόρα πια ηγεσία της επανάστασης.

Επτά απλά μαθήματα μαρξισμού – Τακτική και Στρατηγική

Το δεύτερο από τα επτά απλά μαθήματα Μαρξισμού με τίτλο Τακτική και Στρατηγική παρουσίασε η δικηγόρος Ελλη Καυκιά στις 5 Φεβρουαρίου.

Βαριά ήττα της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ

ΤΟ ΝΕΟ 1922: 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟ ΣΤΗ ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΑ.

Του Ανδρέα Ζαφείρη 

Τι είναι ο Α. Τσίπρας; Προδότης ή ανίκανος; Γιατί, με βάση την υπεραπλούστευμένη λογική που ανθίζει τα τελευταία χρόνια στα social media, εάν ένας πρωθυπουργός, που έχει υποσχεθεί την έξοδο από τα μνημόνια, «καταφέρνει» μετά από 5 μήνες να επιστρέψει με ένα ακόμη χειρότερο μνημόνιο,… ένα από τα δύο μπορεί να είναι.

Εκεί οδηγεί και η λογική των υποτιθέμενων υπερασπιστών του, που  αναζητούν σε επίπεδο προσώπου-Ηγέτη τη σωτηρία (παραγνωρίζοντας ότι τότε και η  καταστροφή θα πρέπει να χρεωθεί αναλόγως-μονοπρόσωπα).

Γιατί, με βάση αυτή τη στρεβλή λογική, ποιος αν όχι ο πρωθυπουργός, έχει την  τελική ευθύνη; Αυτός δεν επέλεξε τους συνεργάτες του (ο Βαρουφάκης δεν ήταν επιλογή προερχόμενη από το εσωκομματικό τοπίο ισορροπιών)  και αυτός δεν ήταν που έχει την πολιτική ευθύνη για όλους τους χειρισμούς που έγιναν (ή δεν έγιναν) όλους αυτούς τους μήνες;

Ο Ελληνισμός σε Ελλάδα και Κύπρο: κοινές προκλήσεις και κοινή στρατηγική (video)

Στα πλαίσιο του κύκλου συναντήσεων Κορυφής» στο βιβλιοπωλείο του Ιανού τη Δευτέρα, 23 Μαρτίου στις 20.30, πραγματοποιήθηκε η «συνάντηση» του Γιώργου Καραμπελιά με τον Γιώργο Λιλλήκα πρόεδρο της Συμμαχίας Πολιτών και πρώην υπ. Εξωτερικών της Κύπρου. Συζητούν με θέμα «Ο Ελληνισμός σε Ελλάδα και Κύπρο: κοινές προκλήσεις, κοινή στρατηγική».

Ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης: «ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ, 1994-1996»

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Πρόσφατα αναρτήθηκε στο διαδίκτυο συνομιλία μου με τον Ναύαρχο Λυμπέρη με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο Οψόμεθα την αλήθεια καθώς εστί, 1994-1996. Το βιβλίο αυτό θα είναι πλέον βιβλίο αναφοράς για πολλά πράγματα της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας. Τις τόσες πολλές πληροφορίες, τεκμηριώσεις, εκθέσεις και εκτιμήσεις κανείς δεν μπορεί να τις αγνοήσει εάν θέλει να μάθει ή να γράψει για την κρίση των Ιμίων, τα αίτιά της και τα προσδιοριστικής σημασίας γεγονότα των δύο χρόνων που προηγήθηκαν.

Την Παρασκευή 20 Μαρτίου σε μια κατάμεστη αίθουσα εκατοντάδων συμπολιτών μας –εκκωφαντική η απουσία της ηγεσίας των ΕΔ για ένα γεγονός που την αφορά άμεσα και ζωτικά και μια συζήτηση από την οποία θα είχε πολλά να μάθει– παρουσίασαν το βιβλίο του Ναυάρχου. Κατά σειρά, οι Παντελής Σαββίδης, Σάββας Καλεντερίδης, Γιώργος Κοντογιώργης και ο ίδιος ο Ναύαρχος. Ο κάθε ένας από τους ομιλητές συνεισέφερε με τον δικό του τρόπο στην κατανόηση της σημασίας των αναλύσεων του νέου βιβλίου του πρώην Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου. Εξαιρετικά σημαντικό γεγονός.

Τα «παίγνια» ως στρατηγική

To «παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος» του Γιάν(ν)η Βαρουφάκη

Tου Μιχάλη Χατζηπέτρου 

Η πρώτη μου επαφή με την θεωρία των παιγνίων έγινε στο πανεπιστήμιο. Λίγο αργότερα έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο Θεωρία των Παιγνίων και Πολιτική Στρατηγική, του Κώστα Φιλίνη, εκδοθέν προς τα τέλη της δικτατορίας του 1967. Ο Φιλίνης, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ και για πολλά χρόνια μέλος της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ (εσ.), έγραψε το βιβλίο στην παρανομία, και έκτοτε μάλλον αυτό πέρασε απαρατήρητο.

Το όλον πνεύμα στο βιβλίο του Φιλίνη εμφορείται από τη λογική ότι η θεωρία των παιγνίων μπορεί να είναι ένα χρήσιμο μεθοδολογικό εργαλείο που μπορεί να εφαρμοστεί λελογισμένα σε θέματα στρατηγικής ή τακτικής, δίχως να τα υποκαθιστά. Βεβαίως, από τότε η εν λόγω θεωρία έχει κάνει μαθηματικά άλματα. Το όλον πρόβλημα όμως είναι ότι, σε ό,τι αφορά στον ανθρώπινο παράγοντα και τις πολυποίκιλες συμπεριφορές του, ειδικά όταν αυτές άπτονται κοινωνικοπολιτικών ή γεωπολιτικών ανταγωνισμών, δεν είναι εύκολο να ποσοτικοποιηθούν. Κοινώς, όπως έλεγε κι ένας φίλος τραπεζικός, αλλά και ο ημέτερος Ζουράρις, σε μια πολύπλοκη αλγεβρική μήτρα, «ό,τι βάζεις, βγάζεις».
Κοινώς, για το τι θα θέσεις σε μια πολιτική διαπραγμάτευση, πρέπει να έχεις υπόψη σου πάρα πολλούς παράγοντες. Διότι, μεταξύ των δύο ακρότατων εκδοχών της θεωρίας, δηλαδή το «win-win» και το «lose-lose», υπάρχουν πλείστες παραλλαγές. Και, βεβαίως, υπάρχει και ο παράγων χρόνος, ο οποίος εξ όσων γνωρίζω δεν παραμετροποιείται πουθενά στην εν λόγω θεωρία.