Τα κράτη οφείλουν να αναπτύξουν εθνική πολιτική αντιμετώπισης του υβριδικού πολέμου.
Του Μηνά Στραβοπόδη
Το φαινόμενο του υβριδικού πολέμου (hybridwarfare), εάν και είναι νέο με τον όρο αυτόν, επί του πρακτέου είναι ένα φαινόμενο τόσο παλιό, όσο και ο Δούρειος Ίππος. Αναφορές υβριδικού πολέμου συναντάμε και στον Πελοποννησιακό πόλεμο του Θουκυδίδη, αλλά και στην Τέχνη του Πολέμου του Σουν Τσου. Γενικότερα, ο υβριδικός πόλεμος και η υβριδική απειλή (hybridthreat) συνοδεύουν την ανθρωπότητα σε όλη την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας, η οποία έρχεται σε άμεση συνάρτηση με τον πόλεμο. Το μόνο πράγμα που αλλάζει ανά εποχή είναι η κλίμακα, η ταχύτητα και η έντασή του.
Ο υβριδικός πόλεμος είναι ένα πολύ περίπλοκο φαινόμενο και γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο, με την πάροδο του χρόνου. Η πρόοδος της τεχνολογίας ασκεί σημαντική επίδραση πάνω του, δίνοντάς του μεγαλύτερο εύρος, νέες διαστάσεις, όπου μπορεί να αναπτυχθεί. Δεν είναι τυχαίο που υπάρχει ασάφεια όσον αφορά τον όρο αυτό. Εξαιτίας, λοιπόν, αυτής της ασάφειας, θα προβούμε σε μια αποσαφήνιση των όρων, ούτως ώστε να γίνει πιο σαφής η έννοια του υβριδικού πολέμου. Ύστερα θα ακολουθήσει μια σύντομη ανάλυση των χαρακτηριστικών του, τα οποία θα πλαισιωθούν από παραδείγματα, τόσο παλαιότερα, όσο και πιο σύγχρονα. Τέλος, θα αναφερθούν κάποιες δράσεις για την αντιμετώπιση της διεθνούς αυτής απειλής, τόσο από τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) και την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), όσο και σε αμιγώς κρατικό επίπεδο.
