Μεγάλο πολιτικό και οικονομικό παιχνίδι με τις ελληνικές τράπεζες

Του Βασίλη Γεώργα

Το ΔΝΤ έχει φυτέψει εδώ και περίπου ένα χρόνο τον σπόρο της αμφιβολίας για την κεφαλαιακή ευρωστία των ελληνικών τραπεζών και πλέον τον καλλιεργεί εντατικά ενόψει της επερχόμενης τρίτης και κρισιμότερης αξιολόγησης που ξεκινά το φθινόπωρο. Όλα δείχνουν πως με επίκεντρο τις τράπεζες στήνεται στο παρασκήνιο μεθοδικά ένα ακόμη σκληρό πολιτικό και οικονομικό παιχνίδι που δεν αφορά μόνο τις τράπεζες αυτές καθ' αυτές ή τους μετόχους τους, αλλά ολόκληρη τη χώρα.

Ένας βάσιμος λόγος προβληματισμού για τις ατραπούς στις οποίες θα οδηγήσει η επίσκεψη Lagarde τον Σεπτέμβριο στην Αθήνα, συνδέεται ακριβώς με τις απαιτήσεις του Ταμείου να διεξαχθεί έλεγχος ποιότητας ενεργητικού στις τράπεζες ενόψει των stress tests του 2018, με γνώμονα την πάγια εκτίμησή του ότι χρειάζονται τουλάχιστον 10 δισ. ευρώ «απόθεμα» από τα δάνεια του ESM για να ενισχύουν τα κεφάλαιά τους στο άμεσο μέλλον. Νούμερα ακούγονται πολλά και έχουν τη σημασία τους. Είναι διαφορετικό να μιλάμε λ.χ. για μια ανακεφαλαιοποίηση 3-4 δισ. ευρώ που μπορεί να καλυφθεί εύκολα και με πολλούς τρόπους, και διαφορετικό για ανάγκες 15-17 δισ. ευρώ που εκ των πραγμάτων θα ανοίξουν την κερκόπορτα για ανεπιθύμητες λύσεις που φτάνουν ως το κούρεμα ομολογιούχων και καταθετών και την πλήρη κρατικοποίηση των τραπεζών.

Γίνεται του… Schaeuble

Του Βασίλη Γεώργα 

Ο Wolfgang Schaeuble είναι και πάλι ο παίκτης που μαζεύει όλες τις μάρκες από το τραπέζι. Στο Eurogroup γίνεται για ακόμη μια φορά το δικό του. Οι θέσεις του, που για την Ελλάδα αποτελούν μια διαρκή απογοήτευση, αποδεικνύονται ακαταμάχητες για όλους τους υπόλοιπους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης οι οποίοι μετά από κάθε κρίσιμη συνεδρίαση αποχωρούν εξαντλημένοι και ηττημένοι αν έχουν ψελλίσει την παραμικρή διαφορετική άποψη.

Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών έχει δική του ατζέντα και την υπηρετεί με όσο μεγαλύτερη σαφήνεια μπορεί. Αν αυτή οδηγεί αργά ή γρήγορα στην αποχώρηση του ΔΝΤ  από το ελληνικό πρόγραμμα και στην εξαγορά των δανείων του από ESM, τόσο το χειρότερο για την Ελλάδα η οποία θα κερδίσει μεν χαμηλότερα επιτόκια για ένα μικρό τμήμα του χρέους της, αλλά θα χάσει χρόνο και θα απολέσει τον μόνο ουσιαστικό σύμμαχο που έχει μέχρι σήμερα στην προσπάθεια για απομείωση του χρέους της. Επειδή, όμως, δεν είναι αυτός ο στόχος του Βερολίνου καθώς χρειάζεται τη «βούλα» του Ταμείου για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, εκείνο που θα δούμε να γίνεται είναι να πλασάρεται ως «λύση» μια περισσότερο αναλυτική περιγραφή των ήδη γνωστών επιλογών από όσες υπάρχουν στο τραπέζι ήδη από το Μάιο του 2016, χωρίς ποσοτικοποίηση και με ανοιχτή ημερομηνία εφαρμογής.

Ελλάδα: μία μη βιώσιμη χώρα… Τίτλοι τέλους...

Του Βασίλη Γεώργα

Η Ελλάδα δεν θεωρείται σήμερα μόνο «αποτυχημένο κράτος (failed state) αλλά όπως προκύπτει από την έκθεση συμπερασμάτων του ΔΝΤ που ανακοινώθηκε χθες, αποτελεί πλέον μια «μη βιώσιμη χώρα».

Η πιο πνιγηρή εκτίμηση του Ταμείου που έρχεται να ενισχύσει την παραπάνω διαπίστωση είναι ότι η ανεργία στην Ελλάδα δεν πρόκειται να πέσει σε μονοψήφιο ποσοστό πριν τα μέσα του αιώνα αν δεν γίνουν νέες παρεμβάσεις…

Στην έκθεση του το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υποστηρίζει ούτε λίγο ούτε πολύ η χώρα δεν έχει βιώσιμο χρέος και πρωτογενή πλεονάσματα, δεν έχει βιώσιμο ασφαλιστικό, δεν έχει βιώσιμο κοινωνικό κράτος, δεν έχει βιώσιμο δημόσιο τομέα, δεν έχει βιώσιμο φορολογικό σύστημα και δεν διαθέτει ούτε βιώσιμες τράπεζες.

Το χρήμα δεν πάει σε επενδύσεις

Του Βασίλη Γεώργα

Στην Ελλάδα της κρίσης, τα κεφάλαια που «παίζονται» στη χρηματιστηριακή οικονομία συνεχίζουν να υπερτερούν έναντι των επενδύσεων που γίνονται στην πραγματική οικονομία, καθώς το χρήμα που ρέει από και προς τις ελληνικές επιχειρήσεις επικεντρώνεται κυρίως σε εξαγορές και συγχωνεύσεις, αυξήσεις κεφαλαίου, ομολογιακά δάνεια και εξαγορές μειοψηφικών πακέτων, παρά σε πάγιες επενδύσεις.

Το 2014 οι ελληνικές επιχειρήσεις προσέλκυσαν αθροιστικά σχεδόν 15 δισ. ευρώ, σύμφωνα με στοιχεία της PwC, ποσό το οποίο ισοδυναμεί με τις-καταρρακωμένες σήμερα- επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου όπως τις καταγράφει η Στατιστική Υπηρεσία και αφορούν ροές προς την πραγματική οικονομία (νέες μονάδες παραγωγής, εκσυγχρονισμός εγκαταστάσεων κ.ά.).Οι επενδυτές προτιμούν να εξαγοράζουν υφιστάμενες επιχειρήσεις ή ακίνητα στην Ελλάδα λόγω των χαμηλών αποτιμήσεων, παρά να διοχετεύουν κεφάλαια στην παραγωγή. Σύμφωνα με τη μελέτη, η αξία των εξαγορών και συγχωνεύσεων που ανακοινώθηκαν πέρυσι έφτασε τα 5,1 δισ. ευρώ, παρουσιάζοντας αύξηση 50% σε σχέση με το 2013.Οι συναλλαγές μειοψηφικών πακέτων σε εταιρείες έφτασαν τα 528 εκατ. ευρώ, οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου με τη συμμετοχή στρατηγικών επενδυτών στις τράπεζες ανήλθαν σε 4,8 δισ. ευρώ, ενώ άλλα 5,1 δισ. ευρώ συγκεντρώθηκαν από ελληνικές επιχειρήσεις μέσω της έκδοσης διεθνών εταιρικών ομολόγων.

Στην οικονομία… μνημόσυνο, στο χρηματιστήριο «πάρτι»

ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑ ΑΝΑΔΕΙΧΘΗΚΕ ΤΟ 2013 ΠΡΩΤΗ ΣΕ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΣΤΙΣ ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΕΣ ΑΓΟΡΕΣ

Του Βασίλη Γεώργα

Χρονιά «αναγέννησης» ήταν το 2013 για το ελληνικό χρηματιστήριο, που από άνυδρος τόπος βαθιά υποτιμημένων αξιών μετατράπηκε σε μηχανή παραγωγής τεράστιων υπεραξιών – κυρίως για τα ξένα κερδοσκοπικά χαρτοφυλάκια που έπαιξαν από νωρίς το «στοίχημα» παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Εν μέσω βαθιάς ύφεσης στην πραγματική οικονομία και τερατώδους αύξησης της ανεργίας, η χρηματιστηριακή οικονομία διέπρεψε στην Ελλάδα και η εγχώρια κεφαλαιαγορά αναδείχθηκε πρώτη σε απόδοση παγκοσμίως ανάμεσα στις αναδυόμενες αγορές με κέρδη 28,06% (1.162,68 μονάδες) και ανάμεσα στις τρεις κορυφαίες σε απόδοση παγκοσμίως μετά το ιαπωνικό χρηματιστήριο και τις αμερικάνικες αγορές. Η σωρευτική απόδοση από τις ελάχιστες τιμές 23 ετών, που καταγράφηκαν τον Ιούνιο του 2012 (471 μονάδες), ξεπερνά πλέον το 150%, ενώ για επιμέρους μετοχές υψηλής κεφαλαιοποίησης, όπως ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ κ.ά., τα κέρδη φτάνουν ακόμη και το 800-1.000%. Η χρηματιστηριακή αξία των εισηγμένων εταιρειών διπλασιάστηκε μέσα στη χρονιά που πέρασε και από τα 33 δισ. ευρώ στο τέλος του 2012 έφτασε στα 66 δισ. ευρώ, με το μεγαλύτερο μέρος ωστόσο να αντιστοιχεί στα κεφάλαια που άντλησαν οι τράπεζες μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.