Του Νίκου Καραβέλου
Είναι η χώρα μας υπό καθεστώς κατοχής; Στο ερώτημα θα απαντούσε αρνητικά, οργίλος, ο υπουργός επί των Εξωτερικών κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, πρώτος ύπατος, απειλώντας τους πάντες με διεσταλμένες τις κόρες των οφθαλμών του. Επίσης και οι ανθύπατοι της θλιβερής κυβέρνησης του Μνημονίου και των παράνομων συμβάσεων δανεισμού της Ελλάδας.
Ομοίως αρνητικά, δυστυχώς, θα απαντούσαν και ορισμένοι κατέχοντες την αλήθεια «κληρονομικώ δικαιώματι» και «εξ αποκαλύψεως» αντιπρόσωποι της Αριστεράς, ισχυριζόμενοι ότι δεν πρόκειται περί κατοχής, αλλά περί ακόμα μιας καπιταλιστικής επίθεσης εις βάρος των δικαιωμάτων του λαού, όπως συμβαίνει πάντα, με επιχείρημα ότι το Μνημόνιο επιβλήθηκε χωρίς τη χρήση ξένων στρατευμάτων.
Είναι, όμως, αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας κατοχή;
Κατοχή είναι η φυσική εξουσίαση μιας χώρας από τρίτους με σκοπό να την κατακτήσουν. Στερώντας της τους πόρους, τα μέσα παραγωγής, το δυναμικό της, τα περιουσιακά της στοιχεία και τη διακυβέρνησή της. Αυτό μπορεί να συμβεί με τη χρήση των όπλων (Ιράκ κ.λπ.) ή με τη χρήση του οικονομικού εκβιασμού. Είτε με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Επομένως, στο ανωτέρω ερώτημα, οι μεν απαντούν αρνητικά, γιατί αλλιώς πρέπει να αυτοκληθούν δωσίλογοι, οι δε, γιατί αν απαντούσαν θετικά, τότε έπρεπε να είχαν λάβει την πρωτοβουλία δημιουργίας ενός μεγάλου παλλαϊκού μετώπου αντίστασης, κάτι που μέχρι σήμερα έχουν κατά τρόπο περίεργο αποφύγει, αναμασώντας παλαιότερα επιχειρήματα. Σαν να μη συνέβη τίποτε το έκτακτο που διαφοροποιεί «ποιοτικά» και «ποσοτικά» την κατάσταση.