Προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού κι αποβάθρας.

Του Κυκλοθυμικού

Δυστυχώς, όσο πιο βαθύς είναι ο πολιτικός αναλφαβητισμός, τόσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη από σύμβολα που πολύ εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε μεσσίες.

Ζούμε άλλωστε στην εποχή που ο Σμαραγδής ταυτίστηκε με τον Καποδίστρια. Έπαιξε τόσο αριστοτεχνικά με τα συναισθήματα του κοινού, τους είπε τόσο ξεδιάντροπα όσα ήθελαν να ακούσουν που από ένας ψιλοαγνωστός σκηνοθέτης έγινε σε μια στιγμή το σύμβολο του πατριωτισμού, της ανόθευτης ιστορίας, των ιερών και των οσίων της χώρας. Οποιαδήποτε κριτική στην ταινία ή στο σενάριό του ήταν ανθελληνική προπαγάνδα και ρητορική μίσους κατά της χώρας μας. Πιστεύω πραγματικά ότι αν κατέβαζε κόμμα θα έμπαινε εύκολα στη Βουλή ακόμα κι αν η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του δε θα ήξερε να σου πει άλλες 2 ταινίες του ή ακόμα χειρότερα αν τον λένε Γιάννη ή Γιώργο.

Και δε βγάζω την ουρά μου απ’ έξω. Είναι άλλο να διαβάζεις έναν ψυχρό αριθμό για 20 χιλιάδες νεκρά παιδιά στην Παλαιστίνη κι άλλο να ακούς την Χανούντ στην ταινία να ζητάει βοήθεια, να προσεύχεται, να κλαίει, να φοβάται. Για ένα παιδί κατέρρευσα περισσότερο από 20 χιλιάδες.

Είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης να κατανοεί, να επεξεργάζεται και να γενικεύει μια πληροφορία μέσα από σύμβολα. Δεν είναι τυχαίο ότι τα σύμβολα είναι τα πυρηνικά όπλα της επίκλησης στο συναίσθημα, διαχρονικά. Μέσα από σύμβολα έχει λειτουργήσει η τέχνη, η πολιτική προπαγάνδα, η διαφήμιση, το μάρκετινγκ. Έχουν πέσει πολλά δισεκατομμύρια στον σχηματισμό και στην εξάπλωση των συμβόλων.

Από μόνα τους τα σύμβολα δεν είναι ούτε κακά ούτε καλά. Ο τρόπος που επεξεργάζονται καθορίζει το αν θα έχουν ευεργετικό ή τοξικό αποτύπωμα σε ένα άτομο, μια κίνηση, μια κοινωνία. Κι αυτό εξαρτάται πρώτα και κύρια από το να έχεις μια συγκροτημένη ιδεολογία πριν αγγίξεις ένα σύμβολο. Ξέρω, στην εποχή του αδάμαστου αχαχαμπανισμού οι ιδεολογίες είναι κάτι ξεπερασμένο. Γιατί αν έχεις ιδεολογία δεν είσαι εύπλαστος κι η εποχή μας θέλει ευελιξία, να είσαι ικανός για τα πάντα, να μπορείς να δεχτείς τα πάντα, να συνηθίζεις τα πάντα. Νεοφιλελευθερισμός.

Άκου ναζιστάκο...

Από Κυκλοθυμικό

Άκου Ναζιστάκο:

Στις 5 Δεκέμβρη του 1943 οι ναζιστικές δυνάμεις ξεκινάνε από την Πάτρα με κατεύθυνση τα Καλάβρυτα. Στο διάβα τους σκοτώνουν 143 άντρες και παιδιά. Στις 9 του μήνα βρίσκονται στον προορισμό τους. Προσπαθούν να πείσουν τους ντόπιους να μην ανησυχούν κι ότι εκεί βρίσκονται μόνο για τους αντάρτες. Ξεκίνησαν καίγοντας σπίτια ανταρτών. Το πρωί της 13ης Δεκεμβρίου, όμως, οι ντόπιοι κατάλαβαν ότι το σχέδιο ήταν τελικά άλλο. Ο ναζιστικός στρατός κλειδώνει γυναίκες και παιδιά έως 13 χρονών στο σχολείο της μικρής πόλης. Όλοι οι υπόλοιποι μεταφέρονται στην «Ράχη του Καππή», έναν λόφο έξω από τα Καλάβρυτα. Μια φωτοβολίδα φεύγει, το σήμα έχει πέσει. Με θέα τα σπίτια και τα χωράφια τους έως 700 άνθρωποι εκτελούνται. Όλοι άμαχοι, οι περισσότεροι νέοι κι έφηβοι. Θα προσπαθήσουν να κάψουν ζωντανούς τις γυναίκες, τους αρρώστους και τα μωρά στο σχολείο. Σώζονται τελευταία στιγμή. Μαζί με τα Καλάβρυτα κάηκαν άλλα 50 χωριά, 1000 σπίτια, έκαναν πλιάτσικο σε 2000 ζώα.

635 άνθρωποι, περίπου όσοι κι οι δολοφονημένοι άμαχοι, θα ψήφιζαν Χρυσή Αυγή στα Καλάβρυτα στις εκλογές του 2012.

Άκου Ναζιστάκο:

Στις 10 Ιουνίου του 1944 μετά από ένα ξέσκισμα του ΕΛΑΣ σε έναν λόχο των SS, οι Ναζιστές διψάνε για εκδίκηση. Ήττα στο πεδίο της μάχης, σφαγή σε αμάχους για απάντηση. Δεν ήταν καν αντεκδίκηση, ήταν σφαγή. Τυφλή. Μπαίνουν στο Δίστομο κι αρχίζουν να σκοτώνουν όποιον βρουν, ακόμα και βρέφη. Σφάζουν εγκύους, βγάζουν τα αγέννητα μωρά από τις σφαγμένες κοιλιές και τα σφάζουν κι αυτά, βιάζουν, δολοφονούν όποιον βρουν μπροστά τους, καίνε τα πάντα, κρεμάνε κόσμο στα δέντρα. Δε σταματάνε μόνο στο Δίστομο, μέχρι να φτάσουν Λειβαδιά σκοτώνουν όποιον τύχει στο δρόμο τους. Μιλάνε για 600 νεκρούς τουλάχιστον. Μόνο στο Δίστομο σφάχτηκαν 111 γυναίκες και 53 παιδιά. Ένα μήνα πριν το ίδιο Σύνταγμα είχε σφάξει 273 αμάχους στην Κλεισούρα.

«Κοπέλες απ’ το Δίστομο φέρτε νερό και ξίδι.»

Είσαι το θύμα και το μολυβένιο στρατιωτάκι της κάθε Πόπης...

Του Κυκλοθυμικού

Την επόμενη φορά που θα σβήνεις από την ζέστη ή θα τουρτουρίζεις από το κρύο αλλά δε θα σου φτάνουν τα λεφτά να ανάψεις το κλιματιστικό.

Την επόμενη φορά που θα δουλεύεις 10 και 12 ώρες την ημέρα με κίνδυνο να καταρρεύσεις από το άγχος και την κούραση ή να διαμελιστείς σε κάποιο εργατικό «ατύχημα» και παρ’ όλα αυτά, όλες αυτές οι θυσίες δε θα αρκούν για να πληρώσεις τα βασικά σου έξοδα.

Την επόμενη φορά που θα πηγαίνεις στο νοσοκομείο και θα ξαπλώνεις σε ράντζο και δε θα έχεις γιατρό και νοσηλευτές να σε φροντίσουν γιατί δεν φυτρώνουν στην Ελλάδα λεφτόδεντρα.

Την επόμενη φορά που θα φοβάσαι μήπως πέσει κανένα ντουβάρι στο κεφάλι της κόρης σου στο σχολείο ή μήπως πέσει ο γιος σου από το παράθυρο στη σχολή γιατί δεν τους χωράει η αίθουσα και κάθεται στο περβάζι.

 
Την επόμενη φορά που θα περιμένεις 17 λεπτά για μετρό ή ηλεκτρικό χωρίς κλιματισμό ή 50 λεπτά για λεωφορείο στους 45 βαθμούς.

 
Την επόμενη φορά που θα νιώσεις λίγος κι ανίκανος γιατί δε μπορείς να πας το παιδί σου για διακοπές έστω για 5 μέρες.