Του Βασίλη Λάμπογλου
Εγώ ο Άγνωστος Στρατιώτης ...θέλω να σας πω ότι είμαι ένας από αυτούς που τον έλεγαν πριν 200 χρόνια κλέφτη και αρματωλό.
Είμαι αυτός που έδωσε όλη του τη περιουσία για την επανάσταση, ξεκληρίστηκε όλη του η οικογένεια, πέρασε από στημένα δικαστήρια, έχασε αγαπημένους του, λαβώθηκε σε σώμα και ψυχή, προδόθηκε από τους κοτζαμπάσηδες, ζητιάνεψε για μια μπουκιά ψωμί και θάφτηκε άγνωστος και άγνωρος...
Για να έλθετε εσείς να μοιραστείτε τα δάνεια που σας πρόσφεραν οι Εγγλέζοι για να σας ελέγχουν, εσείς που πάντα ήσασταν πιστοί στους Σουλτάνους, εσείς που στήσατε 2 εμφυλίους σε Μωριά και Ρούμελη, εσείς που δεχόσασταν βασιλιάδες που βόλευαν τα αφεντικά σας.
Εγώ ο Άγνωστος Στρατιώτης είμαι αυτός που μαζί με τον λαό στις 3 Σεπτεμβρίου του 1843 στο ίδιο μέρος που σήμερα κείμαι, απαίτησαν το ελάχιστο απ' όσα μου στερούσαν Βασιλείς, Δραγομάνοι, "ευεργέτες "...
Εγώ ο Άγνωστος Στρατιώτης είμαι αυτός που πολέμησε Βρετανούς στη Ζάκυνθο, Οθωμανούς στη Δομοκό, Βούλγαρους στον Αξιό, Τούρκους στην Ανατολική Θράκη.
Και σαν εγώ παρέμενα άταφος και "ανέστιος" εσείς κάνατε 2 κυβερνήσεις και χωρίζατε την Ελλάδα, Γάλλοι στρατιωτικοί σας λοιδορούσαν στον Πειραιά και στα Ανάκτορα, πληρώνατε αποζημιώσεις και ζητάγατε συγγνώμη από Βρετανούς διπλωμάτες, στρέφατε τη πλάτη στις εκκλήσεις των Ελλήνων της Μακεδονίας, στέλνατε αθώους να αφήσουν τα κόκαλα τους στη Κριμαία, ανεχόσασταν Βασιλικά τερτίπια που οδηγούσαν τη χώρα σε ήττες και συρρίκνωση των εδαφών.
