Φταίει το κεφάλι μας ή η κλιματική αλλαγή για τις καταστροφές;

 

Του Σωτήρη Καμενόπουλου

Η τρομερή καταστροφή στην Καρδίτσα και στην Κεφαλλονιά λόγω της επέλασης της τελευταίας κακοκαιρίας μπορεί ίσως να χαρακτηρισθεί με τον καλύτερο τρόπο από την εξής φράση: «Όλα γίνονται στη λογική: Έλα μωρέ ..πόσο νερό να φέρει …Να όμως που μια φορά στα 50 χρόνια θα σου την κάνει». Η συγκεκριμένη νοοτροπία χαρακτηρίζει την ανθρώπινη φύση. Η ίδια λογική είχε επικρατήσει και στην περίπτωση των καταστροφών του 2019 στον Κερίτη ποταμό του νομού Χανίων όπου κατέρρευσε μία σημαντική ιστορική γέφυρα. Ας κάνουμε μία αναδρομή για να συνδεθούν εκείνα τα γεγονότα με τα φετινά.

Το 2019, σε ανάλυση είχε παρουσιασθεί απόσπασμα από το «Χάρτη Επικινδυνότητας Πλημμύρας» για το νομό Χανίων. Ο χάρτης είχε εκπονηθεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Ενέργειας και Περιβάλλοντος. Η μελέτη κατέταξε τις περιοχές επικινδυνότητας αναλόγως με τη συχνότητα εμφάνισης των φαινομένων πλημμύρας σε τρεις κατηγορίες: πλημμύρες ανά 50 έτη, ανά 100 έτη και ανά 1000 έτη. Σε εκείνη τη μελέτη είχε αναφερθεί ότι «η υπόθεση της κλιματικής αλλαγής δεν μπορεί να τεκμηριωθεί» για τα πλημμυρικά φαινόμενα στον νομό Χανίων.

Έχουν σημασία όλα αυτά; Φυσικά και έχουν, αλλά θα το εξετάσουμε παρακάτω υπό την οπτική της προαναφερόμενης ανθρώπινης νοοτροπίας «Έλα μωρέ ..πόσο νερό να φέρει …Να όμως που μια φορά στα 50 χρόνια θα σου την κάνει». Επίσης έχει σημασία, επειδή μόλις συμβεί κάποιο ακραίο καιρικό γεγονός σπεύδουν ορισμένοι να μας διαβεβαιώσουν ότι αυτά οφείλονται στην ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή, πράγμα που με βεβαιότητα ούτε οι ειδήμονες μπορούν να απαντήσουν.

Η συγγνώμη του οικολόγου Michael Shellenberger και η λογοκρισία του Forbes

Του Σωτήρη Καμενόπουλου

O Michael Shellenberger είναι από τους πιο σημαντικούς ακτιβιστές-περιβαλλοντολόγους παγκοσμίως. Στις 29 Ιουνίου η ιστοσελίδα Forbes ανάρτησε ένα μνημειακό άρθρο του Shellenberger με τίτλο "Εκ μέρους των περιβαλλοντολόγων, ζητώ συγνώμη για τον κλιματικό φόβο". Εν ολίγοις, ο ακτιβιστής ζητούσε συγνώμη στην παγκόσμια κοινότητα εκ μέρους των περιβαλλοντολόγων για τον κλιματικό εκφοβισμό ο οποίος ασκήθηκε –και συνεχίζει να ασκείται– τα τελευταία χρόνια και ο οποίος πλέον έχει πάρει αδικαιολόγητες και επικίνδυνες διαστάσεις.

Ωστόσο, οι αναγνώστριες και οι αναγνώστες όσο και αν προσπαθήσουν να διαβάσουν το άρθρο του Shellenberger θα αποτύχουν. Ο λόγος; Λίγες ώρες μετά την ανάρτηση του, για άγνωστους λόγους, το άρθρο υπέστη λογοκρισία και η ανάρτηση του Shellenberger "έπεσε". Η άχαρη εικόνα που αντικρίζουν στην οθόνη τους οι αναγνώστριες και οι αναγνώστες είναι η φράση «This page is no longer valid».

Πώς οι Ιταλοί πληρώνουν τα σπασμένα των globalized fashionistas

Του Σωτήρη Καμενόπουλου

Η "διαχείριση κρίσεων" ορίζεται ως η μεθοδολογία εκείνη που περιλαμβάνει συγκεκριμένο σχέδιο, οργάνωση, καθοδήγηση και έλεγχο κατά τη σημαντική περίοδο ακριβώς πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά από μία καταστροφή. Στόχος είναι να ελαχιστοποιηθούν οι τυχόν απώλειες των πόρων ενός οργανισμού ή επιχείρησης ή κράτους από αυτή την καταστροφή. Σημαντικό είναι ότι οι συγκεκριμένοι πόροι θεωρούνται άκρως απαραίτητοι για την πλήρη επανόρθωση του οργανισμού αυτού.

Η διαχείριση κρίσεων περιλαμβάνει την αναγνώριση κινδύνων, την εκτίμηση κινδύνων, την κατάστρωση σχεδίου, την άμεση δράση, την "ανάρρωση" και τον έλεγχο του σχεδίου. Οι δύο πρώτες φάσεις για να καταστεί μία κρίση διαχειρίσιμη είναι η αναγνώριση και η εκτίμηση των κινδύνων.

Σε αυτές τις δύο πρώτες φάσεις ίσως η Ιταλία απέτυχε όσον αφορά την κρίση του κορονοϊού. Θα αναρωτηθούν οι αναγνώστες: μα καλά, εδώ κοντεύει να κλείσει η Ελλάδα, με την Ιταλία θα ασχολούμαστε; Εξηγώ: εάν οι παρακάτω "αιρετικές" υποθέσεις για τη γενεσιουργό αιτία εξάπλωσης του κορονοϊού στην Ιταλία αληθεύουν, τότε ίσως βγουν ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα για την αντιμετώπιση πιθανών μελλοντικών κρίσεων. Ίσως αποτελέσουν μάθημα για τη δημόσια διοίκηση αλλά και για την εταιρική ευθύνη στον ιδιωτικό τομέα

"Σιδερένια δέντρα" στα ελληνικά βουνά ελέω Γερμανίας

Του Σωτήρη Καμενόπουλου

Σύμφωνα με δήλωση του κ. Χατζηδάκη «ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά θα φυτεύονται παντού με μια απλή βεβαίωση». Ανάμεσα στα μέτρα που ανακοίνωσε ο κ. Χατζηδάκης, ξεχώρισε το νομοσχέδιο που μεταξύ άλλων θα προτείνει την "απλοποίηση και επιτάχυνση" των αδειοδοτήσεων των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Ο Γερμανός σοσιαλιστής κ. Τίμερμανς δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τον κ. Μητσοτάκη ως τον πιο πράσινο πρωθυπουργό που είχε ποτέ η Ελλάδα. Περίεργες συμπτώσεις στο αφήγημα του κ. Μητσοτάκη με τα αφηγήματα των κ. Τσίπρα και Γιώργου Παπανδρέου, δεν νομίζετε;

Ωστόσο, φαντάζονται οι αναγνώστριες και οι αναγνώστες μία παρόμοια ανακοίνωση να γινόταν από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας για τις θαλάσσιες εξέδρες υδρογονανθράκων; «Θαλάσσιες εξέδρες υδρογονανθράκων θα φυτεύονται παντού με μια απλή βεβαίωση». Φαντάζονται οι αναγνώστριες και οι αναγνώστες μία εταιρεία εξόρυξης ορυκτών πόρων (δεν έχει σημασία τι είδους ορυκτών) να ζητούσε κάτι τέτοιο; Θα είχε ξεσηκωθεί το πράσινο σύμπαν.

Και ενώ η κυβέρνηση παρέχει τη δυνατότητα φύτευσης σιδερένιων δέντρων σε όλα τα κορφοβούνια ελέω της γερμανικής (και όχι ευρωπαϊκής) Πράσινης Συμφωνίας δεν μπορεί να αναρωτηθεί κανείς παρά το εξής: Τι γεωπολιτικό αντάλλαγμα πήρε η Αθήνα από το Βερολίνο για την υιοθέτηση της γερμανικής Πράσινης Συμφωνίας; Πήραμε κάτι θετικό; Όχι. Το αντίθετο! Την ίδια σχεδόν περίοδο το Βερολίνο απέκλειε την Ελλάδα από τη Συμφωνία του Βερολίνου για τη Λιβύη ενώ, όπως ακούγεται, ετοιμάζεται και δεύτερη διάσκεψη και πάλι χωρίς τη συμμετοχή της Ελλάδας.

"Είναι το λίθιο, η-λίθιε" - Η μαυρίλα πίσω από τις "καθαρές" ανεμογεννήτριες

Του Σωτήρη Καμενόπουλου

Αφορμή για το σημερινό άρθρο αποτελεί η διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ σχετική με μία συζήτηση στο Ευρωκοινοβούλιο για θέματα περιβαλλοντικής προστασίας. Η συζήτηση στο Ευρωκοινοβούλιο αφορά τις πυρκαγιές στον Αμαζόνιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγόρησε τους ευρωβουλευτές της ΝΔ γιατί δεν υπερψήφισαν τη διαδικαστική πρόταση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για συζήτηση στην Ευρωκοινοβούλιο αποκλειστικά του θέματος του Αμαζονίου. Η ΝΔ –και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα– πρότεινε να διεξαχθεί συζήτηση όχι μόνο για τoν Αμαζόνιο, αλλά συνολικά για τις παγκόσμιες δασικές πυρκαγιές. Υπόψιν, το τροπικό δάσος του Αμαζονίου εκτείνεται σε επτά χώρες: Κολομβία, Περού, Ισημερινό, Βολιβία, Σουρινάμ, Βραζιλία και Γουϊάνα.

Καταρχήν, ας ευχηθούμε να μη συνδεθεί το θέμα των δασικών πυρκαγιών –ειδικά του Αμαζονίου– με την αναπόδεικτη θεωρία της ανθρωπογενούς αλλαγής του κλίματος. Αυτό αναφέρεται καθώς έχει ξεκάθαρα διευκρινισθεί ότι η γενεσιουργός αιτία των πυρκαγιών αυτών δεν είναι η αλλαγή του κλίματος, αλλά οι αγρότες (περίπτωση του Αμαζονίου) και οι κεραυνοί (περίπτωση Σιβηρίας).

Σαμποτάροντας τις "βρώμικες εξορύξεις", πυροβολούν τα πράσινα πόδια τους

Του Σωτήρη Καμενόπουλου

Η πρώτη εξορυκτική εταιρεία στον  κόσμο (Nautilus Minerals) που πήρε άδεια για υποθαλάσσια εξόρυξη κρίσιμων ορυκτών, μεταξύ αυτών και σπάνιων γαιών, οδηγείται σε πτώχευση. Τα οικονομικά στοιχεία της εταιρείας θα ρευστοποιηθούν. Η εταιρεία στόχευε να εξορύξει σπάνιες γαίες από το βυθό της Παπούα Νέας Γουϊνέας με τη χρήση υπερσύγχρονων ρομποτικών συστημάτων.

Η Κίνα ελέγχει το 100% της αλυσίδας υπεραξίας (value chain) των σπάνιων γαιών. Οι σπάνιες γαίες είναι κρίσιμα ορυκτά για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (π.χ. ανεμογεννήτριες) και την ηλεκτροκίνηση. Μία ανεμογεννήτρια των 2MW εκτιμάται πως περιέχει περίπου 340-420 κιλά σπάνιων γαιών ενώ μία ανεμογεννήτρια των 3MW περιέχει περίπου 1 τόνο σπάνιων γαιών. Χωρίς σπάνιες γαίες το όνειρο της απαγκίστρωσης από τους υδρογονάνθρακες καταρρέει. Γι' αυτό άλλωστε, οι σπάνιες γαίες αποκαλούνται και πράσινα ορυκτά.

Η μεγαλύτερη πρόκληση των δυτικών χωρών -οι οποίες έχουν υπογράψει την περίφημη Συμφωνία του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή- αποτελεί η ανακάλυψη εναλλακτικών πηγών σπάνιων γαιών. Στους βυθούς των θαλασσών τα κοιτάσματα κρίσιμων ορυκτών (και σπάνιων γαιών) είναι υπερπολλαπλάσια από τα κοιτάσματα της ξηράς. Ως εκ τούτου, η δημιουργία υποθαλάσσιων ορυχείων για την εξόρυξη "πράσινων ορυκτών" αποτελεί μεγάλη πρόκληση για τους επιστήμονες, για τις εξορυκτικές εταιρείες, για τα κράτη, για τις ΑΠΕ και την ηλεκτροκίνηση, αλλά και για τον ΟΗΕ ο οποίος ως διεθνής οργανισμός προωθεί την υπόθεση της Κλιματικής Αλλαγής.