18 Οκτωβρίου 1981...

Η Μεταφυσική της Ταφής και το Τέλος της Πολιτικής Ιδεολογίας

Του Μάνου Λαμπράκη 

Ο μαρμάρινος κόσμος των ηγετών είναι η τελευταία σκηνή του πολιτικού θεάτρου. Εκεί όπου η σιωπή δεν είναι μόνο φτιαγμένη από πέτρα, αλλά και από νόημα. Δύο ταφικά μνημεία και δύο παρακαταθήκες. Δύο εποχές που δεν συναντήθηκαν ποτέ – παρότι ανήκαν τυπικά στο ίδιο κόμμα. Στον πρώτο, τον τάφο του Ανδρέα Παπανδρέου, είναι χαραγμένη η φράση: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ». Στον δεύτερο, αυτόν του Κώστα Σημίτη, διαβάζουμε: «Στον εκσυγχρονισμό δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης». Στον πρώτο βλέπεις σταυρό. Στον δεύτερο, μόνο λευκός ορθολογισμός.

Η διαφορά είναι κοσμολογική. Ο Ανδρέας, παρόλες τις αντιφάσεις του, είχε πολιτική οντολογία, ενώ ο Σημίτης είχε τεχνοκρατική μεταφυσική. Ο πρώτος θεμελίωσε ένα σύστημα πατριωτικού λαϊκισμού, που απευθυνόταν στο φαντασιακό του λαού, στο ένστικτο της αυτοδιάθεσης. Ο δεύτερος, εξόρισε το φαντασιακό ως ανορθολογισμό και παρέδωσε τη χώρα στο συμβολικό κεφάλαιο της Δύσης: αριθμούς, δείκτες, συμμορφώσεις. Το «ανήκειν στους Έλληνες» μπορεί να ήταν ρητορική· αλλά το «δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης στον εκσυγχρονισμό» είναι δογματισμός χωρίς ρίζες, χωρίς τέλος, χωρίς θάνατο — και γι’ αυτό χωρίς ζωή.

Το τελευταίο αντίο στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Μιχάλη, σύντροφέ μας ακριβέ και αγαπημένε,

Από προχθές το βράδυ κάτι συμβαίνει στην πόλη, στην αγορά. Είναι κοινή συνείδηση στη χώρα. Τι άλλο να μαρτυρά αυτή η έκρηξη συναισθημάτων, όπως εκδηλώνονται προς το πρόσωπό σου, στην είδηση της απώλειάς σου; Για πολλούς ίσως να δείχνει το άλλον εαυτό, μια ψυχολογική ανάγκη, την κρυφή ελπίδα. Την απόσταση του ιδεατού από την καθημερινότητα. Τη νιότη που έδειχνε πως θα γινόμουν άλλος. Και εσύ Μιχάλη έγινες η προσωποποίηση του άλλου. Της διαρκούς νιότης. Του εφικτού που είναι θεμελιωμένο στην ουτοπία. Του καλού, του αγαθού, του δίκαιου, του ακέραιου, του ανιδιοτελούς. Που άλλοι, οι πολλοί, οι επαγγελματίες, δεν ήταν πια. Ένα ίσως να είναι αυτό.

Εσύ που μας έκανες πλουσιότερους στις ιδέες, που μας ταξίδευες, που μας οδηγούσες στον κόσμο των ιδανικών, των αρχών, των αξιών. Το άκουσμα της καθόλου μα καθόλου αναμενόμενης απώλειάς σου, ειδικά για όσους από εμάς είχαμε την αγαθή τύχη να σε γνωρίζουμε από κοντά, μας έκανε φτωχούς, αλλά όχι μόνους. Είναι περίεργο. Είμαστε όμως εμείς οι σύντροφοί σου, συγκλονισμένοι, κυριευμένοι αυτές τις μέρες από μνήμες, εικόνες, συναισθήματα, σκέψεις, βιώματα, από τη μορφή και τη φωνή σου Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

«Χωρίς πολιτικά κινήματα δεν υπάρχει δημοκρατία»

Διάβαζα χθες το βράδυ ξανά την κατάθεσή σου από το βιβλίο σου δύο διακηρύξεις, του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης και μια κατάθεση. Απευθυνόμενος στο Δικαστήριο το 2004, στη δίκη που έγινε εδώ για την παράδοση του Οτζαλάν, είπες «Τέλος, πρέπει να πω, ότι ήρθα εδώ να υπερασπίσω μια πολιτική παράδοση και κληρονομιά. Ήμουν 23 ετών όταν συμμετείχα στην πρώτη ιδρυτική συνάντηση του ΠΑΣΟΚ στο Βίντερτουρ της Ελβετίας, το 1974.

H ματωμένη Παλαιστίνη, ο γελοίος ραγιάς που λέγεται Ελλάδα, το φασιστικό Ισραήλ και η ανήθικη Προπαγάνδα της «Δύσης»

Του Ηλία Παπαναστασίου

Με τα αιματηρά γεγονότα σε βάρος του πολύπαθου λαού της Παλαιστίνης κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν θυμηθήκαμε μερικά γεγονότα, έτσι για να συνειδητοποιήσουμε το πόσο αδιάφοροι, παχυδερμικά ανήθικοι σαν λαός και γελοία σαν χώρα έχουμε γίνει.

Μέσα δεκαετίας '70, κάπου στο 1975-76, μήνας Αύγουστος και Σεπτέμβρης θυμόμαστε διαδηλώσεις στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη με το σύνθημα «Ελλάδα-Κύπρος-Παλαιστίνη Αμερικανός δεν θα μείνει!». Απίστευτες μέρες, με τεράστιες μάζες ανθρώπων να φωνάζουν υπέρ των δίκαιων, υπέρ των «βωμών και εστιών» της χώρας τους. Μαζί Έλληνες και Άραβες που έμεναν στις μεγάλες πόλεις και φυσικά Παλαιστίνιοι. Διαδηλώσεις του πάθους, με πάθος από το πάθος για το πάθος. Από έναν λαό που μόλις βγήκε από την χούντα με μια Κύπρο κατειλημμένη και κατεστραμμένη. Κάντε μια σύγκριση με το σήμερα. Λαός κατατονικός, με έντονα χαρακτηριστικά παρακμής και ανείπωτου εκφυλισμού σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του. Έχεις την εντύπωση πως έχει πάθει «Οξείας Μορφής Κρεττινίτιδα» από την φρενιτιώδη Αμερικανοποίηση που υπέστη τις τελευταίες δεκαετίες. Υπάρχει καμιά σύγκριση μεταξύ των δύο λαών που είναι οι Έλληνες σε δύο διαφορετικές εποχές; Όχι βέβαια! Και μην μου πείτε πως «άλλαξαν οι εποχές», «άλλαξαν τα ενδιαφέροντα» κλπ. γιατί τίποτα από αυτά δεν ισχύει! Ήταν η εποχή της «ακμής της ιστορικής αισιοδοξίας» και ζούμε την εποχή της παρακμής και του εκφυλισμού. Τόσο απλά.

 

Σεπτέμβρης 1982. Τότε γίνονται οι σφαγές χιλιάδων Παλαιστίνιων προσφύγων από τους παρακρατικούς και τον τακτικό στρατό του Ισραήλ. Οι χιλιάδες πρόσφυγες ζήτησαν άσυλο στις λεγόμενες «πολιτισμένες» χώρες και η μόνη που προσφέρθηκε ήταν η Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου που παρείχε αφειδώς κάθε είδους βοήθεια στους Παλαιστίνιους και τους υποδέχτηκε στο λιμάνι του Πειραιά με πλοίο που τους μετέφερε από την Βηρυτό και με έξοδα της Ελληνικής Κυβέρνησης. Ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου υποδέχτηκε τους Παλαιστίνιους με τον αρχηγό τους τον Γιασέρ Αραφάτ. Συγκινήθηκαν θυμάμαι χιλιάδες Ελλήνων ακόμη και δεξιών και η ατμόσφαιρα δεν ήταν μόνο συγκλονιστική αλλά κυριολεκτικά επική.

Ανδρέα ζεις, εσύ τους μπερδεύεις

Του Τάσου Παππά

Αποχώρησε από τη ζωή το 1996. Παραμένει όμως δημοφιλής και πολιτικά ζωντανός. Την κληρονομιά του (τις καλές πλευρές της) διεκδικούν και το κόμμα που ίδρυσε, το ΠΑΣΟΚ, και το κόμμα που υποστηρίζει ότι αυτό είναι σήμερα ο κορμός της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης. Ο λόγος για τον Ανδρέα Παπανδρέου με τους φανατικούς οπαδούς και τους φανατικούς εχθρούς.

Οι φίλοι του θεωρούν πως άλλαξε την Ελλάδα, οι αντίπαλοί του πιστεύουν ότι είναι υπεύθυνος για πολλές από τις κακοδαιμονίες που ταλαιπωρούν τη χώρα. Μεροληπτικοί οι πρώτοι, ιδιοτελείς οι δεύτεροι. Οι πιο ψύχραιμοι λένε ότι αστόχησε στο πεπρωμένο του. Οι ιστορικοί είναι δίβουλοι. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πάντως και με διάφορες αφορμές η δημόσια συζήτηση θα επικεντρώνεται στο πρόσωπό του. Αυτό άλλωστε συμβαίνει με όλους τους ηγέτες μεγάλου βεληνεκούς σε πολλές χώρες του κόσμου που άφησαν το ίχνος τους στην Ιστορία.

Το ΠΑΣΟΚ θυμώνει κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας κάνει αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου και η ηγεσία του δηλώνει ότι «δεν δικαιούστε να ομιλείτε εσείς για τον πολιτικό που με τις επιλογές του επηρέασε όσο κανένας άλλος την πορεία του τόπου την περίοδο της Μεταπολίτευσης». Από την πλευρά του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ συχνά-πυκνά θυμίζει στους υποψήφιους εταίρους του σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με προοδευτικό πρόσημο την πολεμική του Αν. Παπανδρέου εναντίον της συντηρητικής παράταξης και των παραφυάδων της, όπως και τη φράση του ότι «η Δεξιά είναι ο ιστορικός αντίπαλός μας, η Αριστερά ο δυνάμει σύμμαχός μας».

Μαντζουράνης προς Μητσοτάκη: «Παραμένει φαύλος σε βάρος της μνήμης του Ανδρέα»

Τη συκοφάντηση του Γιάννη Μαντζουράνη επιχείρησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τον εμπλέξει με το σκάνδαλο Κοσκωτά, υπόθεση για την οποία όπως τονίζει ο γνωστός δικηγόρος, η ελληνική Δικαιοσύνη τον κήρυξε αθώο με ομόφωνη απόφαση.

Κατά τη σημερινή ομιλία του στη Βουλή πριν την ψηφοφορία για σχετικά με την πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ και σε μια προσπάθεια συκοφάντησης του κ. Μαντζουράνη και του ΣΥΡΙΖΑ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε απευθυνόμενος στον Αλ. Τσίπρα:

«Θυμήθηκα όταν χρησιμοποιήσατε τη φράση “ένοχος ή βλάξ”, έτσι δεν είναι, αυτό δεν είπατε; Αν δεν με απατά η μνήμη μου, αυτή τη φράση την είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά ο μακαρίτης εκδότης της “Ελευθεροτυπίας” Κίτσος Τεγόπουλος αναφερόμενος τότε στον Ανδρέα Παπανδρέου, κάνοντας μια αναφορά στο σκάνδαλο Κοσκωτά. Το οποίο αφορούσε τον Παπανδρέου, τον Κουτσόγιωργα και τον κ. Μαντζουράνη, ο οποίος σήμερα είναι δικηγόρος του κ. Παππά. Από τα pampers πήγαμε στις σακούλες. Προσέξτε, λοιπόν, όταν κάνετε τέτοιες ιστορικές αναφορές χωρίς να γνωρίζετε την προέλευσή τους».

Βασιλιάδες, Ιουλιανά, Μάης ’68, και η Νέα Διεθνής Τάξη

Του Τάκη Φωτόπουλου

Η κηδεία του Κωνσταντίνου έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς διανοουμένους κ.λπ. να πάρουν θέση κατά του αναχρονιστικού θεσμού της βασιλείας. Καθυστερημένα βέβαια, όταν τον καιρό που ο λαός είχε κατέβει στους δρόμους και μάτωνε στα περίφημα Ιουλιανά, με το σύνθημα «Πάρ’τη μάνα σου και μπρος, δεν σε θέλει ο λαός», αυτοί με άλλα ασχολούνταν! Είτε δηλαδή ποιούσαν τη νήσσαν, μέχρι να δουν ποιος τελικά θα επικρατούσε, είτε απλά τάσσονταν άμεσα ή έμμεσα με τον Ανδρέα Παπανδρέου, που ήταν η φανερά ανερχόμενη νέα (καθεστωτική) δύναμη.

Όμως τι πραγματικά κρινόταν το 1965, που ουσιαστικά καθόρισε την τύχη του Ελληνικού λαού μέχρι σήμερα, όπου τα καθεστωτικά όργανα προσπαθούν με κάθε τρόπο τώρα να πείσουν τον λαό ότι «ενίκησε», με το να ξεφορτωθεί τον βασιλικό θεσμό; Και πώς εξηγείται αυτό, όταν ήταν βέβαια πάλι οι ξένοι που επέβαλαν τη βασιλεία στον Ελληνικό λαό, όταν εξεγέρθηκε να αποτινάξει τον τουρκικό ζυγό διακόσια χρόνια πριν; Και γιατί άραγε οι ξένοι «προστάτες» μας που «σκιζόντουσαν» άλλοτε να μας φέρουν τη βασιλεία, σήμερα —όπως έγινε φανερό από τα Ιουλιανά και μετά— έκαναν το παν για να καταργήσουν τον θεσμό, σε μια εκστρατεία που κορυφώθηκε (όχι τυχαία!) με την παράλληλη άνοδο της Νέας Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης; Είναι άσχετα άραγε τα δύο γεγονότα, δηλαδή η κατάργηση του βασιλικού θεσμού και η άνοδος της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης;

Δεν ήταν λοιπόν περίεργο (παρόλο που πολλοί εξεπλάγησαν όταν είδαν ακόμη και τη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να το κάνει, η οποία άλλοτε δεν θα διανοούνταν να μην πρωτοστατεί στην κηδεία του Άνακτος) ότι, σήμερα, το καθεστώς κάνει το παν να υποβιβάσει τη σημασία της! Είναι μάλιστα πιθανό και κάποιοι από εμάς τους παλιότερους, που είχαμε αγωνιστεί άμεσα ή έμμεσα κατά του βασιλικού θεσμού στα Ιουλιανά, θεωρώντας τον σαν ένα από τους κύριους θεσμούς που στήριζαν ένα από τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα στην Ευρώπη, να έχουν σήμερα μπερδευτεί με τη στάση όλου του κατεστημένου και ιδιαίτερα της παλιάς «επάρατης Δεξιάς» που σκιζόταν υπέρ του βασιλικού θεσμού. Κάποιοι ίσως και να διερωτώνται μήπως τελικά νικήσαμε (έστω και αν δεν καταφέραμε να διώξουμε τότε τον βασιλιά άλλα μερικά χρόνια αργότερα) και δεν το…καταλάβαμε. Και έστω βέβαια εάν ήταν ο αρχηγός της στρατιωτικής Χούντας, που εκπροσωπούσε την επάρατη Δεξιά, αυτός που το έκανε, πριν την καθαίρεση και του δικού του καθεστώτος του από τις «Προστάτιδες Δυνάμεις»!

Τέως βασιλιάς: Πώς ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε πίσω την περιουσία και το ελληνικό διαβατήριο

Ο Ανδρέας Παπανδρέου έθετε 3 προϋποθέσεις για την αναγνώριση ελληνικής ιθαγένειας στον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο, ακυρώνοντας του το ελληνικό διαβατήριο. Τι συνέβη εκείνη την εποχή και πως ο Ανδρέας κατήργησε προηγούμενη νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που αναγνώριζε στον Κωνσταντίνο ιδιοκτησιακά δικαιώματα στη βασιλική περιουσία.

Ο θάνατος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου και η ταφή του στο Τατόι ως ιδιώτης σφραγίζει το τέλος του ιστορικού κύκλου της μοναρχίας στη χώρα μας, που είχε κλείσει οριστικά και αμετάκλητα με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 8ης Δεκεμβρίου 1974 όταν το 69,2% του εκλογικού σώματος τάχτηκε υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας. Η χρονιά εκείνη αποτελεί ουσιαστικά και την έναρξη μιας μακράς δικαστικής διαμάχης με το ελληνικό δημόσιο για την περιουσία της έκπτωτης βασιλικής οικογένειας της Ελλάδας, που ολοκληρώθηκε το 2002 με την καταβολή στον Κωνσταντίνο ποσού ύψους 13,7 εκατ. ευρώ ως αποζημίωση.

Κορυφαία πολιτική πράξη σε αυτή τη διαδρομή των 28 χρόνων αποτελεί αναμφίβολα ο νόμος 2215/1994 της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, βάσει του οποίου απαλλοτριωνόταν η βασιλική περιουσία και αφαιρούνταν η ελληνική ιθαγένεια από τον Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ, όπως αποκαλούνταν, και τα μέλη της οικογένειας του. Επιπρόσθετα, με τον ίδιο νόμο καταργούνταν προηγούμενη νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που αναγνώριζε στον Κωνσταντίνο ιδιοκτησιακά δικαιώματα στη βασιλική περιουσία.

Σαν σήμερα.... 3 του Σεπτέμβρη 1974, ήταν η ημέρα Ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ.

Του Γιώργου Τασιόπουλου

"...Η πορεία προς την υποτέλεια, την υπονόμευση των εθνικών μας συμφερόντων, τη διάβρωση της λαϊκής κυριαρχίας, τον οικονομικό μαρασμό και την εκμετάλλευση του Ελληνα εργαζόμενου πρέπει να ανακοπεί.

 Αντίθετα, πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος και αποφασιστικότητα στη θεμελίωση μιας νέας Ελλάδας..." 

(Επίκαιρο όσο ποτέ απόσπασμα)

 Αναδημοσιεύω μια σελίδα από το βιβλίο του συναγωνιστή Γιώργου Παπαγιαννοπούλου, "Η σκοτεινή πλευρά του Ήλιου", που συμμετείχε στη συγγραφή του ιδρυτικού κειμένου.     

    

Το αυθεντικό κείμενο της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ, που παρουσιάστηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974, δεν έχει καμία σχέση με το σημερινό ΠΑΣΟΚ της διολίσθησης στο σημιτικό εκσυγχρονισμό των χρηματιστηρίων, των Ιμίων και της Μαδρίτης, του ενδοτισμού και της απεμπόλησης εθνικής κυριαρχίας και των Μνημονίων. 

Τα πρόσωπα που συνέγραψαν τη διακήρυξη σταδιακά διαφώνησαν και απομακρύνθηκαν.     

Εις μνήμη του Ανδρέα!

Του Γιώργου Ζουρίδη

«Η ουσία του ελληνικού προβλήματος είναι απλή. Η πατρίδα μας είναι χώρα υπό κατοχή. Και η κατοχή είναι αμερικανική. Μόνο οι στολές και η γλώσσα είναι ελληνικές. Και λύση του ελληνικού προβλήματος δεν υπάρχει καμία σε πολιτικό επίπεδο. Η Δημοκρατία στην  Ελλάδα δεν θα φτάσει χωρίς την πραγματική, την ουσιαστική, την χωρίς όρους απελευθέρωση της από τα δεσμά που εχάλκευσε ο αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός στα πλαίσια της Ατλαντικής Συμμαχίας. Για αυτό ο αγώνας μας είναι Εθνικοαπελευθερωτικός».

Ανδρέας Γεωργίου Παπανδρέου.

Έτσι ανοίγει το βιβλίο του «Η Δημοκρατία στο Απόσπασμα» ο δημοκρατικός Ηγέτης και η ουσία του λόγου του παραμένει αναλλοίωτη ως σήμερα, αν  προσθέσουμε στα δεσμά μας και τον Ευρωπαϊκό Ιμπεριαλισμό! Και ίσως αύριο «δακρύσουμε» από τις νεοθωμανικές απαιτήσεις των γειτόνων μας, που ορέγονται τμήματα της Ελληνικής Επικράτειας.

Εις μνήμη λοιπόν του εθνικού Ηγέτη, που έδωσε το ιδεολογικό στίγμα ενός διαρκούς αγώνα για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και την ανεξαρτησία των Ελλήνων. Ένα στίγμα που δεν έγινε κατανοητό από την ελληνική πολιτική τάξη, η οποία με την ολιγωρία της βύθισε την χώρα μας στο αδιέξοδο και τον οικονομικό και κοινωνικό μαρασμό. Το βάθος της εξάρτησης σηματοδοτείται εν τέλει από την ένταξη  της πατρίδας μας στο σκληρό πυρήνα του ευρώ, από τον υπέρογκο δανεισμό και από την μετέπειτα πολιτική των μνημονίων…

Σαν Σήμερα: 23 Αυγούστου 1982 - Ψηφίζεται στη Βουλή η αναγνώριση Εθνικής Αντίστασης

Στις 23 Αυγούστου 1982, η Εθνική Αντίσταση αναγνωρίστηκε με το νόμο 1285 που ψήφισε η Βουλή, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ.

Το νομοσχέδιο υπαγόταν στην αρμοδιότητα του Υπουργείου των Εσωτερικών, υπό τον Γιώργο Γεννηματά. Ωστόσο, λόγω της ειδικής σημασίας του θέματος, πρώτος ομιλητής –κατά μερική παρέκκλιση από τον κανονισμό– ήταν ο πρωθυπουργός Ανδρέας Γ. Παπανδρέου.

Ακολούθησαν στο βήμα οι αρχηγοί των άλλων κομμάτων: ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας, πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ), ο Χαρίλαος Φλωράκης, γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, ενώ ομίλησαν ακόμη ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, πρώην πρωθυπουργός, και ο πρώην αρχηγός της ΕΔΗΚ (Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου), Γεώργιος Μαύρος.

Η ιστορία της επιγραφής σε τάφο: «Έζησα 90 χρόνια- Πέρασα καλά 8 επί Ανδρέα Παπανδρέου»

Η απίστευτη ιστορία πίσω από μία επιγραφή σε τάφο που έγινε viral

Πολλοί ήταν οι χρήστες που εξέφρασαν την απορία τους για το εάν η φωτογραφία ήταν πραγματική ή προϊόν φωτομοντάζ. Ο χρήστης του Facebook, Περίανδρος Παπανικολάου, όχι μόνο επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για αληθινή φωτογραφία, αλλά εξιστορεί και την απίστευτη ιστορία πίσω από την επιγραφή που «σαρώνει» στα social media.

Όπως, λοιπόν, γράφει ο Περίανδρος Παπανικολάου, η εντολή για τη δημιουργία της περιγραφής δόθηκε από τον νεκρό, τον μπαρμπα-Χαράλαμπο, λίγο πριν πεθάνει.

Η απίστευτη ιστορία πίσω από την περιγραφή

Από τον τρίτο δρόμο του Ανδρέα στον σοσιαλφιλελευθερισμό του Σημίτη - Βασίλης Ασημακόπουλος

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

«Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν επαναστατικό κίνημα, κόμμα που υπερασπιζόταν μαχητικά την παγκόσμια περιφέρεια απέναντι στο αμερικανο-ευρωπαϊκό κέντρο, φορέας των κοινωνικοποιήσεων και της αυτοδιαχείρισης. Ήταν η ελληνική έκφραση του ρεύματος για κοινωνικό κράτος και κοινωνική δικαιοσύνη που αντιπαρατέθηκε στα συντηρητικά και φιλελεύθερα κόμματα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Ήταν η ενσάρκωση των σοσιαλδημοκρατικών αντιλήψεων και πρακτικών προσαρμοσμένων στην ελληνική πραγματικότητα...» Κώστας Σημίτης, Δρόμοι ζωής, 2015

Τα κοινωνικά φαινόμενα, όπως το πολιτικό κόμμα, έχουν σχεσιακό και ιστορικό χαρακτήρα, όχι αμετάβλητο και δεδομένο. Το είναι ως γίγνεσθαι. Η ιστορικότητα ενός πολιτικού κόμματος, που είναι ο ιδιαίτερος τρόπος ύπαρξης του, διαμορφώνεται από τη σχέση μεταξύ αντικειμενικών συνθηκών και υποκειμενικών παραγόντων, προϊόν της συνάρθρωσης των οποίων είναι η συγκεκριμένη κίνησή του σε τόπο και χρόνο.

Μ΄αυτή την έννοια η ιστορία ενός πολιτικού κόμματος είναι η ιστορία μιας χώρας από μια συγκεκριμένη οπτική, σύμφωνα με τη διάσημη διαπίστωση του Αντόνιο Γκράμσι. Ούτε νομοτελειακοί ντετερμινισμοί ως αποτέλεσμα των αντικειμενικών δομών, ούτε ανιστόρητοι υποκειμενισμοί λόγω δράσης των πρωταγωνιστών εκτός ιστορικο-κοινωνικού πλαισίου.

Κούλης vs Ανδρέα

2019: Προεκλογική συγκέντωση Κούλη Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη 

1985: Προεκλογική συγκέντωση Αντρέα στη Θεσσαλονίκη  

Τσίπρας vs Ανδρέα

2019: Προεκλογική συγκέντρωση Τσίπρα στο Σύνταγμα

1985: Προεκλογική συγκέντωση Αντρέα στο Σύνταγμα 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ΔΕΝ ψηφίζει τις Πρέσπες – Απάντηση στον Δ. Ψαρρά της «ΕφΣυν»

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

«Το να λέμε την αλήθεια στη μαζική πολιτική είναι οπωσδήποτε μια πολιτική αναγκαιότητα»
Αντόνιο Γκράμσι

Αφορμή για το σχόλιο που ακολουθεί έδωσε το «Θέμα» της Εφημερίδας των Συντακτών (2-3 Φεβρουαρίου 2019), όπως χαρακτηριστικά επιγράφεται και μάλιστα στο πρωτοσέλιδο, με τον -ευφάνταστο είναι η αλήθεια– τίτλο «Κι όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου ψηφίζει υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών». Το συγκεκριμένο θέμα της Εφημερίδας των Συντακτών είναι τετρασέλιδο και επιμελημένο από τον Δημήτρη Ψαρρά.

Αξίζει να σημειωθεί πως στο ίδιο φύλλο περιλαμβάνεται και ειδικό επίσης τετρασέλιδο αφιέρωμα για το ΚΚΕ με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Κοινοβουλευτική δήλωση μετανοίας», λόγω της απορριπτικής στάσης του απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών. Μάλιστα, η στάση του ΚΚΕ συνοδεύτηκε από κινητοποιήσεις. Είναι σαφές ότι ενόχλησε πολλούς το ΚΚΕ με την αυτονόητη στάση του, όπως είχε ενοχλήσει και με το «όχι» στο Σχέδιο Ανάν, πριν μια δεκαπενταετία. Αναφορικά, λοιπόν,με τους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται στο δημοσίευμα «Κι όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου ψηφίζει υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών», αναφέρω τα ακόλουθα:

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ : " Το όνομά μας είναι η ψυχή μας ! "

Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι η μνήμη είναι ένα στατικό γεγονός, ανίκανοι να παράγουν συγκεκριμένες ενέργειες που μπορούν να επηρεάσουν το παρόν. Αλλά δεν υπάρχει μέλλον εάν δεν υπάρχει μνήμη.

... και να που βρέθηκε "πρόθυμος" για χάδια και χαμόγελα - 20 χρόνια μετά!

Ανάρτηση από: Ελλάδα 2021

Περί Μακεδονικού

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Δύο αναφορές πριν 40 και πλέον χρόνια (1)

«Η Μακεδονία είναι στην πρώτη γραμμή των αγώνων για την εθνική μας οντότητα. Δεν το λέω για να δημιουργήσω αίσθημα ότι επίκειται κάτι, τίποτα δεν επίκειται, αλλά χρειάζεται να αναπτυχθεί μία πραγματικά ελληνική εθνική στάση, η οποία και τα συμφέροντά μας θα προστατεύσει και την πιθανότητα πολέμου θα εκμηδενίσει. Όσο πιο μαλακοί και συμβιβαστικοί είμαστε, τόσο δίνουμε τροφή για περαιτέρω διεκδικήσεις και απαιτήσεις»  Θεσσαλονίκη, 1975

«Στην επόμενη εικοσαετία το αργότερο θα εμφανισθεί το "Μακεδονικό πρόβλημα".  Ξεχάστε αυτό που σας είπα, αλλά θα με θυμηθείτε σε λίγα χρόνια» Πάτρα, 1976

Οι ανωτέρω δηλώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου σε δημοσιογράφους, από το βιβλίο του Κούλογλου Στ, Στα ίχνη του τρίτου δρόμου. ΠΑΣΟΚ 1974-1986, εκδ. Οδυσσέας, 1986, σελ. 81

Σχόλιο με αφορμή μια «κλασική» ανοιχτή επιστολή (2)

Η περίοδος 1992-1995 από τους πολιτικο-διανοητικούς χώρους της φιλελεύθερης κεντροδεξιάς, της εκσυγχρονιστικής κεντροαριστεράς, της ανανεωτικής και δικαιωματικής αριστεράς, θεωρείται μια περίοδος που εν πολλοίς κυριάρχησε ο εθνικιστικός λαϊκισμός, η απόκλιση από τους ευρωπαίους εταίρους μας, εκδηλώθηκε ο διαχρονικά υφέρπων αντιδυτικισμός της ελληνικής κοινωνίας και μια σταδιακή απόκλιση ψυχο-συναισθηματική από τη Δύση, αναδύθηκαν στοιχεία ενός κοινοτιστικού αυτισμού πολιτισμικού χαρακτήρα και διάφορα άλλα που κατά καιρούς αναφέρονται σε σχετικά αναλυτικά και ερμηνευτικά σχήματα της εξέλιξης της χώρας και των ιδεολογικο-πολιτικών ρευμάτων που τη διαπερνούν (στοιχεία υπαρκτά κατά τη γνώμη μου- με διαφορετική ορολογία - ως τάση όμως, όχι ως κυρίαρχη, πολύ περισσότερο όχι ως ηγεμονική κατάσταση). Η κριτική συμπυκνωνόταν στο σχήμα ότι οι Έλληνες συμπεριφερόμασταν πιο πολύ σαν Βαλκάνιοι (μέρος δηλαδή του προβλήματος), παρά σαν Ευρωπαίοι (λύση του προβλήματος, παράγοντας σταθερότητας κλπ). Υπάρχει και το σχήμα από κύκλους της ριζοσπαστικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας, που διεισδύει οικονομικά στα μετακομμουνιστικά Βαλκάνια και αναπαράγει διευρυμένα την μικροαστική ανοδική κοινωνική κινητικότητα στο εσωτερικό της εκμεταλλευόμενη τη φτηνή εργατική δύναμη των οικονομικών μεταναστών που καταφθάνουν μαζικά στα χρόνια του ’90 στην Ελλάδα από τις άλλες Βαλκανικές χώρες. Η συγκεκριμένη θέση έχει κατά τη γνώμη μου στοιχεία πραγματικά/υλικά, αλλά πάσχει στο ζήτημα της ιστορικότητας και της καθολικοποίησης των συγκεκριμένων φαινομένων, αλλά δεν θα επεκταθώ στο παρόν σχόλιο. 

"Μακεδονικό"; προσβάλλει το έθνος ακόμα και η απλή παραδοχή της ύπαρξης τέτοιου ζητήματος!

«Η θέση για ανεξάρτητη Μακεδονία πρέπει να καταδικαστεί ρητά και ανεπιφύλακτα.

Αποτελεί περιφρόνηση προς το πάγκοινο εθνικό αίσθημα των Ελλήνων... κανένα θεωρητικό φρασεολογικό κατασκεύασμα δεν μπορεί να δικαιολογήσει ή να αμφισβητήσει ούτε καν απλή σύγχυση πάνω στην στοιχειώδη αλήθεια.

Δεν υπάρχει ζήτημα Μακεδονικό, όπως δεν υπάρχει Πελοπονησιακό ή Θεσσαλικό... με κανένα πρόσχημα κανένας δεν θα δεχτεί ποτέ να αποσπάσει απο την Ελλάδα ούτε μια σπιθαμή γής... προσβάλλει το έθνος ακόμα και η απλή παραδοχή της ύπαρξης τέτοιου ζητήματος».

Αλέξανδρος Σβώλος

 Πρωθυπουργός «Κυβέρνησης του Βουνού»

Πηγή: Αλέξανδρος Σβώλος. Ο συνταγματολόγος, ο πολιτικός, ο οραματιστής, επιμέλεια Γ. Κασιμάτης / Γ. Αναστασιάδης, Εκδόσεις Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων, 2009, σελ. 257.

Αλέξανδρος Ι. Σβώλος (1892 – 1956) ήταν διαπρεπής Έλληνας νομικός, πανεπιστημιακός καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου και πολιτικός, ηγετική φυσιογνωμία.
Κατά την περίοδο της Κατοχής, διετέλεσε πρόεδρος («πρωθυπουργός») της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ, γνωστής και ως «Κυβέρνησης του Βουνού»).