Του Σπύρου Γουδέβενου
Και χθες στην Ιταλία, έγινε επανάληψη του ίδιου σεναρίου που έχει στα συρτάρια του, το ιερατείο των Βρυξελλών, όταν ακόμα και καθόλα αστικές κυβερνήσεις τολμούν να αμφισβητήσουν κυρίαρχες επιλογές της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Κάποιοι θυμούνται και την παλιότερη παραίτηση Μπερλουσκόνι υπό την πίεση Βρυξελλών, αλλά όπως έγινε και με τον Παπανδρέου το 2011 την τελική ευθύνη την παίρνει ο εκάστοτε δειλός ηγετίσκος.
Το 2013 ΕΕ, Ευρωζώνη στην επιθυμία τους να ελέγξουν 100% το "τραπεζικό" παιχνίδι στην Κύπρο απαιτούν κούρεμα καταθέσεων με συνοδεία Μνημονίου. Η τότε κυβέρνηση αντιστέκεται, η Ευρωζώνη κλείνει μέσω της ΕΚΤ τις τράπεζες του Κυπριακού Κράτους, και βέβαια η Κυπριακή ηγεσία όντας ευρώδουλη την κρίσιμη στιγμή υποχωρεί στις ορέξεις των Βρυξελλών, οι καταθέσεις κουρεύονται, το Μνημόνιο έγινε νόμους του Κράτους.
Το 2015, αναλαμβάνει την διακυβέρνηση συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με πρόγραμμα την άμεση έξοδο της χώρας από το μνημονιακό καθεστώς. Η δειλία Τσίπρα-Βαρουφάκη δεν αργεί να φανεί ότι καταρχήν δέχεται κάτι σαν Μνημόνιο (70% μνημόνιο έλεγε ο Γιάνης), παρόλα αυτά η μη νομοθέτηση του προκαλεί εκνευρισμό στις Βρυξέλλες. Τέλη Ιούνη του ίδιου έτους, η ΕΚΤ εφαρμόζει συνταγή "Κύπρου" και κλείνει τις ελληνικές τράπεζες. Ο Τσίπρας και το στενό του επιτελείο ελπίζοντας στον φόβο προκηρύσσει δημοψήφισμα με την ελπίδα να το χάσει ή να το κερδίσει πολύ οριακά για να μπορεί να κάνει την κωλοτούμπα. Τελικά ο Ελληνικός λαός απορρίπτει με συντριπτικό ποσοστό κάθε συζήτηση για Μνημόνιο, κάνοντας τον Τσίπρα που είχε ήδη παραδοθεί στις Βρυξέλλες να προβεί στην μεγαλύτερη παραβίαση λαϊκής εντολής στην χωρά μετά την Μεταπολίτευση. "This is the coop", φώναζε η Ευρώπη για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, τελικά το πραξικόπημα στέφθηκε με επιτυχία και μάλιστα οι Ευρωπαίοι είδαν το θύμα του πραξικοπήματος τους, να γίνεται ο πραξικοπηματίας.
