Στον τομέα της οικονομίας βρισκόταν υπό την ασφυκτική εποπτεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ενώ ο γεωπολιτικός της ρόλος καθοριζόταν και χαρακτηριζόταν από την απόλυτη προσαρμογή της στις αμερικανοΝΑΤΟϊκές οδηγίες.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο – του απόλυτου ευρωατλαντικού ελέγχου – η Τουρκία, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, υπήρξε το «αγαπημένο παιδί» του «θείου Σαμ», ο οποίος αντιμετώπιζε με κατανόηση τις πάγιες διεκδικήσεις σε βάρος τής (επίσης δεμένης χειροπόδαρα στους ευρωατλαντικούς θεσμούς) Ελλάδας.
Η Ουάσιγκτον, παρά τις πιέσεις που ασκούσε, ουδέποτε «φρέναρε» τις τουρκικές φιλοδοξίες για ανατροπή του status στο Αιγαίο
Η μεροληπτική σε βάρος της χώρας μας αμερικανική αντιμετώπιση Ελλάδας και Τουρκίας (συμμάχων των ΗΠΑ) αποδεικνύεται από τα γεγονότα:
- Σιωπή της Ουάσιγκτον όταν το 1973 ξεκίνησαν οι αμφισβητήσεις των θαλάσσιων περιοχών δυτικά των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου.
- Ο ρόλος της αμερικανικής διπλωματίας κατά την τουρκική εισβολή και συνέχεια κατοχή της Βόρειας Κύπρου.
- Η ανοχή των αμερικανικών κυβερνήσεων στις απειλές πολέμου σε περίπτωση που η Ελλάδα ασκήσει το νόμιμο δικαίωμα επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 μίλια.
- Η σαφής επιβεβαίωση στήριξης των ΗΠΑ όλων των τουρκικών θέσεων όπως αυτές κωδικοποιήθηκαν μετά την κρίση των Ιμίων στην αμερικανικής έμπνευσης Συμφωνία της Μαδρίτης (1997).
Στόχος η ανεξαρτησία
Με την εμφάνισή του στο πολιτικό προσκήνιο ο Ερντογάν ιεράρχησε τις προτεραιότητες στην εξωτερική πολιτική της χώρας του, αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο τα ελληνοτουρκικά. Με τις πρώτες του κινήσεις ο Τούρκος ηγέτης έδωσε το στίγμα των προθέσεών του αλλά και της πορείας που είχε κατά νου για τη χώρα του
