Δάσκαλος φτωχός, αμόρφωτος λαός (με αφορμή την είσοδο των εκπαιδευτικών στα πρατήρια στρατού)

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Την επόμενη λοιπόν φορά που θα βρεθούμε στη δύσκολη θέση να απλώσουμε το χέρι για να λάβουμε τα ψίχουλα που μας προσφέρουν ας σφίξουμε το χέρι σε γροθιά, ας το υψώσουμε  στον αέρα, ας στυλώσουμε καλά τα πόδια μας και ας πάρουμε ρεύμα από τη γη. Μετά ας γραπώσουμε το χέρι του διπλανού μας και ας φτιάξουμε κύκλωμα

Λίγα συνθήματα μου αρέσουν. Υπάρχουν όμως κάποια τα οποία εκφράζουν τόση αλήθεια που έρχονται και σου χτυπάνε με ορμή το μυαλό σου. Ένα τέτοιο σύνθημα άκουσα τελευταία: «Δάσκαλος φτωχός, αμόρφωτος λαός». Είμαι σίγουρος πως αν το φωνάζαμε σε οποιονδήποτε πολιτικό οποιουδήποτε κόμματος που έχει κυβερνήσει θα έλεγε ότι συμφωνεί και επαυξάνει, χωρίς όμως την ίδια ώρα να συνειδητοποιεί ότι στριμώχνει τον εαυτό του στην γωνία και το παραπάνω σύνθημα μπορεί κάλλιστα να μετατραπεί σε νοκ-ντάουν ερώτηση: «Τότε για ποιο λόγο κάνετε το δάσκαλο όλο και πιο φτωχό; Μήπως τελικά ο στόχος είναι ο αμόρφωτος λαός»;

Κάθε επιδρομή εναντίον στην αξιοπρεπή ζωή των εκπαιδευτικών είναι μέρος του πολέμου που γίνεται στο σχολείο και στο δικαίωμα που έχουν όλα τα παιδιά στη μόρφωση. 

Οι αρχηγοί των κομμάτων παίζουν στο σινεμά

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας στην ταινία: «Φωνάζει ο κλέφτης», η Ζωή Κωνσταντοπούλου στο «Αχ, αυτή η γυναίκα μου», η Φώφη Γεννηματά στο «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» - Δείτε τους υπόλοιπους

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ταινία: «O κύκλος των χαμένων ποιητών»  

Έχετε δει την ταινία «O Κύκλος των χαμένων ποιητών» με πρωταγωνιστή τον Ρόμπιν Γουίλιαμς ο οποίος υποδύεται έναν αντισυμβατικό καθηγητή Λογοτεχνίας (Τζον Κίτινγκ) σε ένα εντελώς συντηρητικό σχολείο; Ο Κίτινγκ λοιπόν μαθαίνει στα παιδιά ότι η ποίηση δεν υπάρχει μόνο στα βιβλία αλλά και στη ζωή χρησιμοποιώντας εκφράσεις όπως «αδράξτε τη μέρα» αλλά τελικά το πληρώνει με την απόλυσή του από το σχολείο. Θυμάστε τι συμβαίνει στην τελευταία απίστευτη σκηνή που ο Κίτινγκ μπαίνει μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας για να αποχαιρετίσει τους μαθητές του; Ένας ένας οι μαθητές σηκώνονται με γενναιότητα όρθιοι πάνω στο θρανίο τους και αναφωνούν το περίφημο σύνθημα "O captain! My captain!" απευθυνόμενοι στον καθηγητή Κίτινγκ θέλοντας να τον ευχαριστήσουν με αυτό τον τρόπο για την φωτιά που άναψε στο μυαλό τους που ουσιαστικά τους άλλαξε την ζωή για πάντα. Δεν ξέρω τώρα αν θυμάστε ότι υπήρχαν και κάποιοι λίγοι μαθητές που δεν σηκώθηκαν όρθιοι πάνω στο θρανίο τους; Ε λοιπόν ένας από αυτούς, που μάλλον θεώρησε σωστή την απόλυση του καθηγητή του και που ήταν ανέκαθεν ο αγαπημένος μαθητής της Διεύθυνσης του σχολείου,  μη μου πείτε ότι δεν θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

Όταν οι μαθητές θεωρούν ότι όσα μαθαίνουν στο σχολείο είναι άχρηστα για τη ζωή τους

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Όσοι είναι εκπαιδευτικοί σίγουρα θα έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με ερωτήσεις μαθητών που αφορούν την χρησιμότητα των γνώσεων που παίρνουν από τα μαθήματα του σχολείου. Παραδείγματα τέτοιων ερωτήσεων είναι τα εξής: «που θα μου χρειαστούν τα μαθηματικά στη ζωή μου κύριε;» ή «εγώ κυρία θέλω να ακολουθήσω θετική κατεύθυνση, που θα μου χρησιμέψουν τα αρχαία και η λογοτεχνία;» ή ακόμα ακόμα «εγώ κύριε πιστεύω ότι το σχολείο είναι εντελώς άχρηστο και δεν μαθαίνουμε στην πραγματικότητα τίποτα». Αυτές οι απόψεις των μαθητών είναι αρκετά δύσκολο να αλλάξουν, μπορεί να στριμώξουν τους εκπαιδευτικούς οι οποίοι στην προσπάθειά τους να υπερασπιστούν την χρησιμότητα των μαθημάτων ενδέχεται να αυτοπαγιδευθούν και να προκαλέσουν το αντίθετο αποτέλεσμα.    

 Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Και τα φτωχά επίσης

Πρώτα από όλα ας δούμε μερικά από τα συνηθισμένα λάθη που κάνουν οι εκπαιδευτικοί στην προσπάθειά τους να επιχειρηματολογήσουν υπέρ της χρησιμότητας των σχολικών γνώσεων. Ας πάρουμε για παράδειγμα την χρησιμότητα των μαθηματικών τα οποία παρεμπιπτόντως είναι από τους «βασικούς κατηγορούμενους». Ένα κρίσιμο λάθος που κάνει ο εκπαιδευτικός, στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί τα μαθηματικά, είναι ότι αρχίζει να αραδιάζει έναν κατάλογο με εφαρμογές των μαθηματικών στις επιστήμες, στην έρευνα, στην τεχνολογία και στις καθημερινές συναλλαγές των πολιτών( εκπτώσεις, αυξήσεις, υπολογισμού εφορίας κ.α). Αν το κάνει αυτό ο εκπαιδευτικός σύντομα θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση όταν ο μαθητής θα πάρει ξανά τον λόγο και θα ρωτήσει: «κύριε εγώ που δεν θέλω να ασχοληθώ με επιστήμες που περιέχουν μαθηματικά γιατί θα πρέπει να τα μάθω;» ή «που θα μου χρησιμέψει το πυθαγόρειο θεώρημα στη ζωή μου;». Άρα το πρώτο λάθος του εκπαιδευτικού είναι ότι λέει πολλά. Το δεύτερο λάθος είναι ότι αυτά που λέει το πιθανότερο είναι ότι τα ξέρουν ήδη οι μαθητές. 

Ένα λησμόνιο την ημέρα τα μνημόνια κάνει πέρα

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Και να που τα μνημόνια έλαβαν επιτέλους τέλος. Τώρα μπαίνουμε σε μια νέα φάση, την φάση «να τα αφήσουμε όλα πίσω, ότι έγινε-έγινε, καιρός για ένα νέο restart». Αυτό που έχουμε ανάγκη τώρα είναι να ξεχάσουμε, να λησμονήσουμε. Γι’ αυτό οι ειδικοί πάνω σε τέτοια θέματα ιατροί συνιστούν την ενίσχυση της δόσης του μοναδικού φαρμάκου που παίρναμε τόσα χρόνια και που επιδρούσε άκρως θεραπευτικά απάνω μας χαρίζοντάς μας την απαραίτητη υπομονή και ανεκτικότητα για να την βγάλουμε καθαρή. Δεν είναι άλλο από το «λησμόνιο». Το θαυματουργό «λησμόνιο» λοιπόν το παίρναμε πολύ πιο πριν πάρουμε τα μνημόνια, κατά την διάρκεια αυτών και από ότι δείχνουν τα πράγματα θα χρειαστεί να το παίρνουμε για πολλά ακόμα χρόνια με ενισχυμένη μάλιστα δόση. Ας δούμε όμως σε ποιες περιπτώσεις ενδείκνυται η λήψη «λησμονίου» καθώς και την αντίστοιχη δοσολογία:

 

Ενδείξεις, δοσολογία και παρενέργειες του «λησμονίου»   

 

- 1. Αν κάποιος αρχίζει να σας λέει για τα προβλήματα της ζωής του, ότι δεν τα βγάζει πέρα είτε γιατί είναι άνεργος είτε γιατί είναι χαμηλόμισθος, ότι δεν μπορεί να ζήσει την οικογένειά του και άλλα τέτοια νταουνιάρικα, πάρτε 2 χάπια «λησμονίου», κοιτάξτε τον στα μάτια γεμάτοι κατανόηση και πείτε του ένα από τα εξής: «καλή καρδιά ρε φίλε» ή «τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία». Αν συνεχίσει να μιλάει πείτε του: «σε καταλαβαίνω αλλά φταις και εσύ όμως αφού μαζί τα φάγαμε» (το απόλυτο επιχείρημα εναντίον των φτωχών που δεν θέλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους για την κατάσταση στην οποίαν έχουν περιέλθει). 

- 2. Αν ακούσετε κάποιον να κάνει κριτική στο κυβερνόν κόμμα πάρτε 2 χάπια «λησμονίου» και κρεμάστε του στο λαιμό μια ταμπέλα που θα λέει «αντί-συριζαίος» (πως λέμε «αντί-ολυμπιακός»). Αν αυτό δεν πιάσει και συνεχίσει την κριτική κρεμάστε του μια δεύτερη ταμπέλα που θα λέει: «εγώ θα τα φταίω αν τελικά έλθει ο Κούλης». Να δούμε μετά αν θα ξαναμιλήσει. Ακούς εκεί, κριτική σε αριστερή κυβέρνηση!! 

Τα παιδιά χρειάζονται γονείς που τα αποδέχονται, όχι μάνατζερ

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε στη χώρα μας να αναδύεται όλο και πιο συχνά, όλο και πιο έντονα, μια νοοτροπία γονέων με μη ρεαλιστικές ή υπερβολικές προσδοκίες. Επιπλέον παρατηρείται το φαινόμενο οι γονείς με υπερβολικές προσδοκίες από τα παιδιά τους να αναλαμβάνουν δράση οι ίδιοι για την εκπλήρωση των προσδοκιών αυτών. Μοιάζει να έχουν μεταβολίσει τον γονεϊκό τους ρόλο σε ένα είδος μάνατζερ που έχει έναν και μοναδικό σκοπό: τη διάκριση του παιδιού τους. Εδώ δεν εννοούμε απλά την επαγγελματική αποκατάσταση που είναι μια παλιά ιστορία και ανέκαθεν ήταν η μεγάλη προσδοκία των ελλήνων γονέων. Εννοούμε την προσδοκία: «να γίνει το παιδί μου κάτι σημαντικό, να ξεχωρίσει». Μιλάμε για την πρωτιά, την αποθέωση, το χειροκρότημα, τα βραβεία. Αναρωτιέμαι μήπως όλο και περισσότεροι γονείς γινόμαστε σαν «τα αμερικανάκια» που κάποτε κοροϊδεύαμε;

Πώς να αναγνωρίσεις ένα γονέα με υπερβολικές προσδοκίες 

Τον γονέα με υπερβολικές προσδοκίες θα τον συναντήσεις στο σχολείο του παιδιού του να παραπονιέται στους καθηγητές γιατί το 19 δεν είναι 20, να εποφθαλμιά για την σημαία, για το αριστείο, με εξόφθαλμο το «σύνδρομο της κουκουβάγιας» που βλέπει το παιδί του ως το πιο καλό και το πιο έξυπνο που υπάρχει. Να κοιτάζει υποτιμητικά άλλους γονείς που, άκουσον-άκουσον, έκαναν κάτι για τον εαυτό τους (όπως π.χ που πήγαν ένα ταξίδι) και ταυτόχρονα να ωρύεται: «Τι εγωιστές; Είναι γονείς αυτοί;»

Θα τον συναντήσεις στις αθλητικές ομάδες να μαλώνει με τους προπονητές που δεν αναγνωρίζουν το νέο Ρονάλντο ή τη νέα Κομανέτσι στο παιδί του.

Θα τον αναγνωρίσεις από την μονομανία του να επιζητά στις παρέες του συζητήσεις που αφορούν τα κατορθώματα του παιδιού του και από τις αναρτήσεις του στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης να καμαρώνει για τα βραβεία, τους βαθμούς και τις επιτυχίες του παιδιού του. Οι βαθμοί τετραμήνου και το πτυχίο Lower σε περίοπτη ηλεκτρονική θέση και τα like να πέφτουν βροχή.

Γιατί η επανάσταση του ’21 εξέπεσε στη Βαυαροκρατία

Του Διονύση Τσιριγώτη

Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα που κομίζει η επέτειος των 197 χρόνων από την επανάσταση του ’21 και ποιες οι συνέπειες του αποτελέσματός της, στην δομή-λειτουργία του ελληνικού κράτους; Ορμώμενοι από το προοίμιο των Εθνοσυνελεύσεων της Επιδαύρου και του Άστρους, συναγάγουμε ως κεντρικό στόχο του αγώνα της Ελληνικής Επανάστασης την αξίωση ελευθερίας-ανεξαρτησίας:

«Το ελληνικόν έθνος, το υπό την φρικώδη οθωμανικήν δυναστείαν, μη δυνάμενον να φέρη το βαρύτατον και απαραδειγμάτιστων ζυγόν της τυραννίας και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερον δια των νομίμων παραστατών του, εις Εθνικήν συνηγμένων Συνέλευσιν, ενώπιον θεού και ανθρώπων την πολιτική αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν».

Η ελευθερία ορίζεται ως αυτονομία, περιγράφοντας τη δυνατότητα ενός ατόμου ν’ αυτό-προσδιορισθεί στον ιδιωτικό, κοινωνικό και πολιτικό του βίο. Συναφώς, ο βαθμός σπουδαιότητας του αγώνα της ελληνικής παλιγγενεσίας δεν εγγράφεται στο πολιτειακό του αποτέλεσμα, αλλά στην αξίωση πολιτικής ελευθερίας, ως έσχατο αγαθό της ανθρώπινης ύπαρξης και ως θεμελιακό υπόβαθρο του ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα του Ελληνισμού.

Κοιμήθηκε άσχημο σχολείο και ξύπνησε ωραία εταιρία

Αφού διανύσαμε την περίοδο απόδειξης της ασκήμιας του δημόσιου σχολείου έχουμε πλέον εισέλθει στην περίοδο της βαθιάς τεχνητής ύπνωσης

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Η σύγχρονη μορφή καπιταλισμού, ο νεοφιλελευθερισμός, δεν είναι βιαστικός, προχωράει σταδιακά και μεθοδικά στις επιδιώξεις του. Ο λόγος είναι απλός: σε αντίθεση με τις παλαιότερες μορφές καπιταλισμού αυτός χρειάζεται τη συναίνεση των πλατιών μαζών, άρα πρέπει πρώτα να πείσει τις συνειδήσεις τους ότι όλα γίνονται για το καλό τους. Και αν δυνατόν να παρουσιάσει ως κοινωνικό αίτημα τα ιδιοτελή του σχέδια. 

Κάτι παρόμοιο επιδιώκει ο νεοφιλελευθερισμός και με το δημόσιο σχολείο που αφού πρώτα αποδείξει ότι είναι «άσκημο» μετά μπορεί κάλλιστα να το κοιμίσει και με κατάλληλες πλαστικές επεμβάσεις να το μετατρέψει σε μια ωραιότατη εταιρία. Τα τελευταία χρόνια αφού διανύσαμε την περίοδο απόδειξης της ασκήμιας (αναποτελεσματικότητας) του δημόσιου σχολείου έχουμε πλέον εισέλθει στην περίοδο της βαθιάς τεχνητής ύπνωσης και των επεμβάσεων. Ως αναισθητικό μάλιστα χρησιμοποιούνται οι πιο σύγχρονες τεχνικές μάρκετινγκ.

Το Λύκειο γίνεται φροντιστήριο: λίγα αλλά εξάωρα μαθήματα, πιο πολλές εξετάσεις, μείωση ειδικοτήτων, ελαστικές συνθήκες εργασίας

Κοπιάροντας τις πρακτικές των φροντιστηρίων

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Πριν από ελάχιστες μέρες έγινε παρουσίαση των τελικών προτάσεων του υπουργείου Παιδείας για το «Νέο Λύκειο». Είναι φανερό ότι το υπουργείο «τσιμπάει» σε μια παράλογη και μακροχρόνια  αντιπαράθεση φροντιστηρίου – σχολείου.

Είναι γνωστό ότι ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας κατηγορεί το Λύκειο ότι δεν προετοιμάζει επαρκώς τους μαθητές για τις εισαγωγικές εξετάσεις οπότε και οι οικογένειες είναι αναγκασμένες να προστρέχουν στα φροντιστήρια για να καλύψουν το κενό αυτό. Οι ιθύνοντες του υπουργείου Παιδείας υπέπεσαν στο ολέθριο σφάλμα να θεωρήσουν την παραπαιδεία ως την αιτία της απαξίωσης του Λυκείου ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο ένα από τα συμπτώματα. Τώρα λοιπόν αντί να αντιμετωπίζουν την αιτία προσπαθούν απεγνωσμένα να «νικήσουν» το σύμπτωμα. Και ποια είναι η λύση που προτείνει το υπουργείο ώστε να χαϊδέψει τα ώτα των γονέων που βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη; «Θα κάνουμε το σχολείο φροντιστήριο». Πως θα γίνει αυτό; Μα, κοπιάροντας τις πρακτικές των φροντιστηρίων. Αναλυτικά:

Τα παιδιά βλέπουν survivor γιατί νιώθουν survivors

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Τα παιδιά βλέπουν survivor γιατί ταυτίζονται με τους παίκτες που συμμετέχουν, δηλαδή νιώθουν ότι και τα ίδια είναι κατά κάποιο τρόπο survivors της πραγματικής όμως ζωής.Προσωπικά με έχει απασχολήσει πάρα πολύ το γεγονός ότι τα παιδιά και οι νέοι στη χώρα μας παρακολουθούν μετά μανίας το τηλεοπτικό παιχνίδι με το όνομα survivor. Μάλιστα αυτός ο προβληματισμός μου περιέχει και μια μεγάλη δόση ενοχών λόγω της ιδιότητάς μου ως εκπαιδευτικού. Με αυτή μου την ιδιότητα λοιπόν έκανα μια άτυπη έρευνα ρωτώντας αρκετούς μαθητές μου τι είναι αυτό που τους τραβάει στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό προϊόν. Οι απαντήσεις τους με άφησαν άναυδο.

Το τελικό συμπέρασμα, μετά την ανάλυση των απαντήσεών τους, είναι ότι τα παιδιά βλέπουν survivor γιατί ταυτίζονται με τους παίκτες που συμμετέχουν, δηλαδή νιώθουν ότι και τα ίδια είναι κατά κάποιο τρόπο survivors της πραγματικής όμως ζωής. Αισθάνονται ότι οι ζωές τους είναι και αυτές μια σειρά από δύσκολες δοκιμασίες. Αυτό όμως που κυριολεκτικά με συγκλόνισε ήταν οι απαντήσεις τους στην ερώτησή μου: «Μα εσείς παιδιά ζείτε τώρα την πιο ανέμελη περίοδο της ζωής σας, γιατί ταυτίζεστε με τις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης του survivor;». Τα περισσότερα παιδιά με αρκετά επιθετικό τόνο μου απάντησαν: «Ποια ανεμελιά κύριε, η ζωή μας είναι ένα μόνιμο άγχος και δεν παίρνουμε ανάσα». Γροθιά στο στομάχι τα λόγια τους και με έκαναν να ντραπώ.

Από το «μαμά» στο «ρε μάνα»

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Όλα ξεκίνησαν ξαφνικά ,μια συνηθισμένη μέρα όταν άνοιξα την πόρτα του δωματίου του δωδεκάχρονου γιού μου.

«Ομορφιά μου, ξύπνα. Είναι 7.30, θα αργήσεις»

«Άσε μας ρε μάνα πρωί-πρωί» ακούστηκε μια φωνή να λέει κάτω από τα σκεπάσματα. Σαν να με χτύπησαν ρευματοφόρα σύρματα κοκάλωσα για λίγο, μετά έκανα όπισθεν και εκτέλεσα την εντολή της φωνής.

Άκουσα καλά; «Ρε μάνα»; Που πήγε το «μαμά μου»; Δηλαδή πως πάει; Από το «μανούλα» στο «μαμά» και μετά στο «ρε μάνα» και μετά και μετά; Στο σκέτο «ρε» ίσως; Ή μήπως στο ακόμα χειρότερο, στην καμία προσφώνηση; Προσπαθώ να συνέλθω γρήγορα γιατί σε λίγο θα μπουκάρει από την πόρτα αυτός ο άγνωστος.  Μια σκέψη μου δίνει ελπίδα: μήπως έβλεπε κανένα εφιάλτη την ώρα που μου μίλησε; Αχ μακάρι να έβλεπε εφιάλτη, γιατί αλλιώς σημαίνει ότι τον βλέπω εγώ.

Εξακολουθώ να νιώθω ότι βρίσκομαι στη ζώνη του λυκόφωτος. Κάνω σύντομο τεστ πραγματικότητας: Τσιμπιέμαι - τσεκ, κοιτάζω οικογενειακές φωτογραφίες -τσεκ, ανοίγω την τηλεόραση που έχει Παπαδάκη - τσεκ. Όλα στη θέση τους. Η πόρτα ανοίγει. Νάτος μωρέ ο γιός μου είναι. Τώρα θα έλθει κοντά στη μανούλα  για το πρωινό φιλάκι της. «Καλημέρα χαρά μου» του λέω περιμένοντας την κίνηση. Αυτός με κοιτάζει αδιάφορα και μετά και μετά; Αυτό! Δεν έχει μετά. Δεν λέει τίποτα και πηγαίνει ολοταχώς για το μπάνιο. Αμάν! Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.

Το περίσσευμα εκπαίδευσης δημιουργεί έλλειμμα Παιδείας;

Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό Ελλήνων πιστεύει σε παραφυσικά και 

παρα-επιστημονικά φαινόμενα..  

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Σύμφωνα με διεθνή έρευνα, που έγινε το 2009 για το περιοδικό «Νew Scientist», σχεδόν οι μισοί  Έλληνες αμφισβητούν την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου. Το εντυπωσιακό είναι ότι από όλες τις  χώρες όπου διεξήχθη η έρευνα, η Ελλάδα ξεπερνά σε επίπεδα αποδοχής της εξελικτικής θεωρίας μόνο τις ΗΠΑ. Και αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι η επιστημονική κοινότητα έχει αποδεχθεί την ορθότητα της θεωρίας αυτής και ότι η Ορθόδοξη αλλά και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με επίσημες ανακοινώσεις τους τη θεωρούν συμβατή με τη χριστιανική πίστη.

Επίσης ένα πολύ μεγάλο ποσοστό Ελλήνων- ευτυχώς για μας δεν έχει γίνει ακόμα έρευνα- πιστεύει σε παραφυσικά και παρα-επιστημονικά φαινόμενα όπως : στα φαντάσματα, στις θεωρίες συνωμοσίας, στα μάγια, στη γρουσουζιά, την γλωσσοφαγιά και το κακό μάτι, στα σημαδιακά όνειρα,  στην επίδραση των άστρων, στην πρόβλεψη των μελλούμενων(π.χ χαρτομαντεία, καφεμαντεία) και πάρα πολλά άλλα.

Η εμμονή με τις «υψηλόβαθμες σχολές» και τα «καλά επαγγέλματα» βλάπτει σοβαρά τα παιδιά και την παιδεία

Κακά τα ψέματα, η επιτυχία στο Πανεπιστήμιο είναι ο ελληνικός οικογενειακός μύθος. 

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Πρόσφατα συνάντησα στο δρόμο έναν παλιό μου μαθητή από ένα Λύκειο των βορείων προαστίων. Όταν τον ρώτησα «πως πάει το πανεπιστήμιο» πήρα μια απάντηση που με άφησε εμβρόντητο: «Κύριε το παράτησα. Εγώ πάντα ήθελα να γίνω μάγειρας. Γράφτηκα σε μια σχολή μαγειρικής την οποία τελείωσα και ήδη δουλεύω σε ένα εστιατόριο ως βοηθός σεφ. Είμαι πολύ ευχαριστημένος». Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, μετά προσπάθησα να κρύψω την συγκίνησή μου από τα λεγόμενά του. Βλέπετε σκέφτηκα ότι ο μαθητής μου είχε πολλά κότσια για να τα βάλει με ένα ολόκληρο καθιερωμένο μοντέλο εκπαίδευσης.             

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η εποχή μας χαρακτηρίζεται από έναν γενικευμένο αποπροσανατολισμό για το ρόλο του σχολείου, των εκπαιδευτικών και γενικότερα της σχολικής εκπαίδευσης. Στην κοινή γνώμη επικρατεί η άποψη ότι το σχολείο είναι επαγγελματική κρησάρα στα χέρια της οικονομίας της αγοράς, ότι δηλαδή έχει σκοπό να δώσει έναν προσανατολισμό στον κάθε μαθητή ώστε να επιλέξει το επάγγελμα που του αξίζει. Έτσι λοιπόν αφού τα καλά επαγγέλματα απαιτούν τριτοβάθμια εκπαίδευση, η πρωτοβάθμια και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση θεωρούνται απλοί προθάλαμοι του Πανεπιστημίου και τίποτα περισσότερο.

Πως μας ελέγχουν τελικά; Μέσω του φόβου (Όργουελ) ή μήπως μέσω της αδιάκοπης αναζήτησης ευχαρίστησης (Χάξλεϋ);

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

“Τι είναι χειρότερο άραγε; Να βλέπει κάποιος θεωρίες συνωμοσίας ή να κάνει ότι δεν βλέπει τις πράξεις των συνωμοτών;“

Ο Τζώρτζ Όργουελ στο βιβλίο του «1984», που εκδόθηκε το 1949, προέβλεψε ότι κάποια στιγμή στο μέλλον -συγκεκριμένα το έτος 1984- ο κόσμος θα φτάσει σε ένα σημείο όπου θα υπάρχει ένα και μοναδικό ολοκληρωτικό καθεστώς που θα ασκεί τον απόλυτο έλεγχο στις συνειδήσεις και ως εκ τούτου και στις συμπεριφορές των ανθρώπων. Ότι το Κόμμα θα ασκούσε την εξουσία μέσω της προσωποποίησης του, αυτής του Μεγάλου Αδελφού. Ο στόχος του Μεγάλου Αδελφού θα ήταν ο απόλυτος έλεγχος της σκέψης και της ελευθερίας της έκφρασης που θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω των απαγορεύσεων και του φόβου, δηλαδή με την τρομοκράτηση και την καταστολή.

Το "ξένος" δεν είναι όνομα

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Είναι ένα κείμενο που είχα γράψει παλαιότερα και που το θυμήθηκα λόγω του κρούσματος ξενοφοβίας και ρατσισμού  από κάποιους συλλόγους γονέων (Ωραιοκάστρου) οι οποίοι απειλούν με κατάληψη στο σχολείο αν ενταχθούν προσφυγόπουλα.

TO "ΞΕΝΟΣ" ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΝΟΜΑ 

Με λένε Κλοντιάν αλλά, άμα θες, να με φωνάζεις Κώστα. Παρακαλάω για ένα σου σίγμα τελικό στο Ζαΐμι, το επώνυμό μου.

Με λένε Ζανέτ και σου καθαρίζω το σπίτι. Πληγώνομαι όταν μου δίνεις δώρο τα αποφόρια σου αλλά δεν το δείχνω. Στο πιάτο φαΐ, από υποχρέωση, εγώ απαντάω ότι «δεν πεινάω, ευχαριστώ». Χαίρομαι όμως όταν με ρωτάς για τα παιδιά μου. Τότε σε πιστεύω, δεν ξέρω γιατί.

Με λένε Αμπντούλ και διαφέρουμε μόνο στο χρώμα. Από μέσα είμαστε ίδιοι. Σε παρακαλώ, μην τραβάς τόσο γρήγορα τα μάτια σου από πάνω μου. Πρέπει να το πιστέψω ότι υπάρχω. Αυτό που βλέπεις στο βλέμμα μου δεν είναι απειλή αλλά φόβος. Ναι, λοιπόν, εγώ φοβάμαι εσένα, εσύ είσαι ο δυνατός.

Είμαι μόνιμος. Γιατί να με ενδιαφέρει για τους αναπληρωτές;

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Η απάντηση είναι αρκετά προφανής. Φυσικά και πρέπει να σε ενδιαφέρει αν πραγματικά νοιάζεσαι για το σχολείο και τους μαθητές. Η ύπαρξη εκπαιδευτικών που είναι σε εργασιακή ανασφάλεια, που βιώνουν μεγάλη αγωνία για την ετήσια πρόσληψή τους, που το μυαλό τους βασανίζεται από την ερώτηση: «μήπως φέτος είναι η τελευταία μου χρονιά;», που δεν απολαμβάνουν τα ίδια εργασιακά προνόμια με τους μόνιμους, που αλλάζουν συνέχεια σχολείο, που η προσωρινότητά τους όχι μόνο στο ίδιο σχολείο αλλά και στον ίδιο τον χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης είναι εμπόδιο στη συμμετοχή τους σε συλλογικές διαδικασίες και συνδικαλιστικές δράσεις και που συνήθως προσλαμβάνονται καθυστερημένα (αρκετά μετά την έναρξη του διδακτικού έτους), επηρεάζει πάρα πολύ την ομαλή λειτουργία των σχολείων και ως εκ τούτου και την ίδια την μαθησιακή διαδικασία. Εν τέλει δηλαδή αφορά όλους τους εμπλεκομένους με την εκπαιδευτική διαδικασία, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και κυρίως τους μαθητές. Υπάρχει κανείς που να διαφωνεί ότι η ποιότητα της εργασίας των εκπαιδευτικών είναι άμεσα εξαρτώμενη από την ποιότητα των εργασιακών τους δικαιωμάτων;  

Μάνα, ξέρω ότι με αγαπάς. Σου αρέσω όμως;

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

«ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ δυσκολεύομαι να σου μιλήσω από τότε που μπήκες στην εφηβεία. Έχω μπερδευτεί  τελείως. Σου λέω να φέρεσαι πιο ώριμα να είσαι πιο υπεύθυνος αλλά εσύ γίνεσαι έξαλλος. Από την άλλη όταν σε αντιμετωπίζω σαν παιδί πάλι έξαλλος γίνεσαι.

Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέπτεται τι καλά που ήταν όταν ήσουν μικρός  αλλά αμέσως τη διώχνω αυτή τη σκέψη. Είναι όμως αλήθεια ότι δεν  αναγνωρίζω εκείνο το λατρεμένο μου παιδάκι, παρά μόνο όταν κάποιες φορές έρχομαι και σε χαζεύω την ώρα που κοιμάσαι ,όπως τότε. Η επικοινωνία μας οδηγεί πάντα σε σύγκρουση και εγώ πονάω κάθε φορά. Και όσο και αν οι αλλαγές στο κορμάκι σου έγιναν σταδιακά και δεν τις κατάλαβα, οι αλλαγές στη συμπεριφορά σου με αιφνιδίασαν και τώρα είμαι τελείως αμήχανη και μπερδεμένη. Και ενώ είχα ενημερωθεί, είχα διαβάσει, είχα συζητήσει για αυτό που θα συνέβαινε τώρα νιώθω ότι έχει φύγει η γη κάτω από τα πόδια μου.

Η Παιδεία κινδυνεύει να μετατραπεί σε bits και bytes

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

'' Ό μεγαλύτερος προδότης, φίλε, είναι όποιος δέχεται εθελοντικά, με τη μία ή την άλλη πρόφαση, να βάλουν στη σκέψη του λουκέτο, να αχρηστέψουν δηλαδή τη νοημοσύνη πού κληρονόμησε απ' τα αθάνατα κύτταρα της αέναης ανθρώπινης εξέλιξης'' (Αλέξης Πάρνης).

Στην αρχή θα σας παρουσιάσω μερικές ασύνδετες μεταξύ τους πληροφορίες. Μετά θα προσπαθήσω να τις συνδέσω μεταξύ τους.

Οι Φιλανδοί καταργούν τη γραφή με το χέρι και τα μαθήματα;

Όπως είναι γνωστό το φιλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα θεωρείται διεθνώς πολύ καινοτόμο, πολύ νεωτεριστικό που οδηγεί τις εξελίξεις όσον αφορά την εκπαίδευση παγκοσμίως. Από το 2016 λοιπόν οι Φιλανδοί αποφάσισαν ότι οι μαθητές δεν θα είναι υποχρεωμένοι να μαθαίνουν γραφή με το χέρι. Θα είναι όμως υποχρεωτικό το μάθημα της πληκτρολόγησης και μάλιστα από το δημοτικό. Έχουν σκοπό να αντικαταστήσουν τα τετράδια με υπολογιστές(tablets) και οι μαθητές θα μαθαίνουν πώς να πληκτρολογούν σωστά και γρήγορα.

Επίσης οι Φιλανδοί για αρκετά χρόνια είχαν αναπτύξει στα σχολεία τους τη διδασκαλία μέσω «project» (project based learning), όπου οι μαθητές διδάσκονταν ένα θέμα με τη δημιουργία ενός project – συνήθως μια παρουσίαση ενός pdf που οι ίδιοι είχαν ετοιμάσει. Από το 2016 όμως και μετά έχουν αποφασίσει να αναπτύξουν μια τελείως διαφορετική μεθοδολογία μάθησης που ίσως αποδειχτεί ο προπομπός της κατάργησης των μαθημάτων. Πλέον δεν θα έχουν μαθήματα ως ξεχωριστά αντικείμενα αλλά θα έχουν τα «φαινόμενα» (phenomenon based learning). Να σας το εξηγήσω με ένα παράδειγμα. Ας πούμε ότι το  «φαινόμενο» της ημέρας είναι η λειτουργία μιας επιχείρησης. Οι μαθητές λοιπόν θα μοιράζονται τους ρόλους που απαιτεί μια επιχείρηση (ιδιοκτήτης, διευθυντής πωλήσεων, πωλητές, λογιστές , υπάλληλοι ,διαφημιστές κ.α ) και θα παίζουν το «φαινόμενο»  επιχείρηση. Οι Φιλανδοί θεωρούν ότι έτσι οι μαθητές θα αποκτούν τις απαραίτητες δεξιότητες που μελλοντικά θα τους πολύ χρήσιμες σε μια πραγματική πλέον κατάσταση. Κάποιος ευλόγως θα αναρωτηθεί: Δηλαδή δεν θα μαθαίνουν π.χ μαθηματικά; Φυσικά θα σου πουν οι Φιλανδοί αλλά θα μαθαίνουν τα μαθηματικά που π.χ (στο συγκεκριμένο φαινόμενο) χρειάζεται ένας λογιστής. Δηλαδή είναι κάτι σαν πρόβα ρόλων για τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς και της παραγωγής.

Μερικές σκέψεις για τα αόρατα παιδιά της τάξης

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Ας μην το ξεχνάμε αυτό, εμείς οι εκπαιδευτικοί, όταν κάποια παιδιά μας σπάνε τα νεύρα, όταν κάνουν φασαρία, όταν δεν μας προσέχουν, όταν δεν έχουν πρόοδο, όταν γενικά μας κάνουν τη ζωή δύσκολη.

Λίγη προσοχή ζητάνε και συνήθως αντί να τους τη δώσουμε, τους τη στερούμε ως τιμωρία. Τουλάχιστον ας τους μάθουμε να ζητάνε την προσοχή με πιο όμορφο τρόπο. Αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία δεν είναι να αγαπάμε κάποια παιδιά που είναι έτσι και αλλιώς αξιαγάπητα αλλά εκείνα που δεν έχουν αυτή τη λάμψη. Τότε είναι πολύ πιθανό αυτά τα παιδιά να μας εκπλήξουν με τη μεταμόρφωσή τους και με την ανταπόδοση της αγάπης που τους δείξαμε.

Τα αόρατα παιδιά

Είναι αυτά τα παιδιά που οι δάσκαλοι και καθηγητές μαθαίνουν τελευταίο το όνομά τους. Και όταν περάσει ο καιρός, πρώτο το ξεχνάνε.

Αυτά που νιώθουν αγωνία κάθε φορά που για να παιχτεί ένας αγώνας χωρίζονται ομάδες. Μην τυχόν και περισσέψουν. Λαχταρούν έστω και προτελευταία οι αρχηγοί να τα διαλέξουν.

Από το «μαμά» στο «ρε μάνα»

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Όλα ξεκίνησαν ξαφνικά, μια συνηθισμένη μέρα όταν άνοιξα την πόρτα του δωματίου του δωδεκάχρονου γιού μου.

«Ομορφιά μου, ξύπνα. Είναι 7.30, θα αργήσεις»

«Άσε μας ρε μάνα πρωί-πρωί» ακούστηκε μια φωνή να λέει κάτω από τα σκεπάσματα. Σαν να με χτύπησαν ρευματοφόρα σύρματα κοκάλωσα για λίγο, μετά έκανα όπισθεν και εκτέλεσα την εντολή της φωνής.

Άκουσα καλά; «Ρε μάνα»; Που πήγε το «μαμά μου»; Δηλαδή πως πάει; Από το «μανούλα» στο «μαμά» και μετά στο «ρε μάνα» και μετά και μετά; Στο σκέτο «ρε» ίσως; Ή μήπως στο ακόμα χειρότερο, στην καμία προσφώνηση; Προσπαθώ να συνέλθω γρήγορα γιατί σε λίγο θα μπουκάρει από την πόρτα αυτός ο άγνωστος. Μια σκέψη μου δίνει ελπίδα: μήπως έβλεπε κανένα εφιάλτη την ώρα που μου μίλησε; Αχ μακάρι να έβλεπε εφιάλτη, γιατί αλλιώς σημαίνει ότι τον βλέπω εγώ.

Εξακολουθώ να νιώθω ότι βρίσκομαι στη ζώνη του λυκόφωτος. Κάνω σύντομο τεστ πραγματικότητας: Τσιμπιέμαι -τσεκ , κοιτάζω οικογενειακές φωτογραφίες -τσεκ, ανοίγω την τηλεόραση που έχει Παπαδάκη- τσεκ. Όλα στη θέση τους. Η πόρτα ανοίγει. Νάτος μωρέ ο γιός μου είναι. Τώρα θα έλθει κοντά στη μανούλα για το πρωινό φιλάκι της. « Καλημέρα χαρά μου» του λέω περιμένοντας την κίνηση. Αυτός με κοιτάζει αδιάφορα και μετά και μετά; Αυτό! Δεν έχει μετά. Δεν λέει τίποτα και πηγαίνει ολοταχώς για το μπάνιο. Αμάν! Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.

Από το «είναι αλήθεια, το είπαν στις ειδήσεις» στο «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι»

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Η λέξη «Tittytainment» είναι σύνθετη και βγαίνει από τις λέξεις «Titty»  (γυναικείο στήθος) και  «entertainment» (ψυχαγωγία- διασκέδαση). Το «Tittytainment» είναι ένα μίγμα φτηνής, αποχαυνωτικής διασκέδασης και επαρκούς διατροφής που έχει σκοπό να εμποδίζει τις μάζες να σκέφτονται. Σαν ένα μωρό που θηλάζει από το στήθος της μητέρας του και μετά ευχαριστημένο και σχεδόν ναρκωμένο κοιμάται. Προσφέρεται αφειδώς λοιπόν στον κόσμο διασκέδαση χαμηλού επιπέδου κυρίως από την τηλεόραση όπως reality show, talk show, κουτσομπολίστικες εκπομπές, πολιτικές συζητήσεις, στημένες ειδήσεις, λαμπερά show, σαπουνόπερες, talent show, μη ποιοτικές ταινίες κ.α. σε συνδυασμό με ένα είδος, χαμηλής μεν ποιότητας αλλά επαρκούς ποσότητας, διατροφή.

Σύντομη ιστορική αναδρομή για την επιχείρηση «Tittytainment»  

«Το 20% του ενεργού πληθυσμού της γης αρκεί για να παράγει το σύνολο των αγαθών και υπηρεσιών που χρειάζεται η ανθρωπότητα. Το υπόλοιπο 80% του πληθυσμού είναι περιττό. Πως όμως θα μπορέσουμε να το κρατήσουμε παθητικό και ευχαριστημένο;»