Ο εποικισμός της ελληνικής επαρχίας

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*

«Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν»

Θουκυδίδης

Ήδη πριν από πέντε περίπου χρόνια σε προφορική δήλωσή της η κ. Ντόρα Μπακογιάννη μας είχε πληροφορήσει για το σχέδιο εποικισμού της ελληνικής υπαίθρου και για το ενδεχόμενο εγκατάστασης μεταναστών (από τους οποίους οι περισσότεροι έχουν εισέλθει καταρχάς παράνομα στη χώρα), σε διάφορα χωριά ανά την επικράτεια. Πιο συγκεκριμένα, δήλωνε ότι η πρόταση που η ίδια είχε καταθέσει ήταν « να διαχωριστούν, να επιμεριστούν σε χωριά και να τοποθετηθούν  μεταξύ των χωριών που έχουν ανάγκη από χέρια για να μπορούν να βοηθήσουν και να βρουν δουλειά οι άνθρωποι αυτοί και ταυτόχρονα να υπάρχουν σχολεία, ώστε να μπορούν να πηγαίνουν τα παιδιά τους.» Παράλληλα, διευκρίνιζε στη δήλωσή της ότι «κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό να γίνει, διότι η Ύπατη Αρμοστεία και τα διάφορα προγράμματα πληρώνουν στους ανθρώπους σε αυτά τα συγκεκριμένα χωριά νοίκια τα οποία είναι σημαντικά, όταν κατατίθενται στην οικονομική ζωή ενός χωριού.»…

Αυτά είχε ήδη εξαγγείλει από το 2019 η κ. Μπακογιάννη πολύ πριν έρθει το πλήρωμα του χρόνου και με Προεδρικό Διάταγμα στις 15 Απριλίου 2025, αρ. φύλλου 194 της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως θεσπιστεί επίσημα ότι κάθε οικισμός κάτω  των 2.000 κατοίκων θα υποδεχθεί προσωρινά (;) 100 μετανάστες. Με Προεδρικό Διάταγμα παρακαλώ(!), τύπου «αποφασίζουμε και διατάζουμε»… Ποια Βουλή; Ποια αντιπολίτευση; Ποια δημοκρατία; Ποιοι νόμοι; Φαίνεται πως η σημερινή κυβέρνηση έχει μπερδέψει το πολίτευμά μας με την Βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ’ ο οποίος δήλωνε ευθαρσώς πως «το κράτος είμαι εγώ». Αναλόγως και ο «δημοκρατικά εκλεγμένος» Πρωθυπουργός και ο διορισμένος Πρόεδρος της Δημοκρατίας του, «αποφασίσουν και διατάσσουν» πως στην, κατ’ όνομα ελληνική, κατ’ ουσία σατραπεία, της πρώην ελληνικής επικράτειας, ήρθε η ώρα να αλλάξουμε λαό.

Βασίλης Ασημακόπουλος: « Μιχάλης Χαραλαμπίδης: Το Ποντιακό ως πολιτικό και επιστημονικό ζήτημα. Η σημασία της 19ης Μαϊου »

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Ευχαριστώ από καρδιάς τους διοργανωτές, τον Σύλλογο Ποντίων Φοιτητών Νομού Αττικής γι’ αυτήν την εξαιρετικά τιμητική πρόσκληση να συμμετάσχω σε μια ημερίδα με εξαιρετικούς συνομιλητές, που έχουν βαθιά γνώση στο θέμα. Μια ημερίδα αφιερωμένη στη μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη.  

Είναι πολύ τιμητικό να σε καλούν οι φοιτητές. Είναι πολύ τιμητικό να σε καλούν να μιλήσεις στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι πολύ τιμητικό να μιλάς για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη και το Ποντιακό Ζήτημα. Τιμητικό και συγκινητικό συνάμα.

Θυμάμαι εδώ σ’ αυτό το ίδιο αμφιθέατρο που βρισκόμαστε σήμερα, στις 8 Μαρτίου 1998, ημέρα της γυναίκας, εκδήλωση της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών με ομιλητές τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη και Γυναίκες που είχαν υποστεί  οι ίδιες, αλλά και ως μητέρες, σύζυγοι, αδελφές, κόρες, τη βία, τη βαρβαρότητα αυταρχικών-φασιστικών καθεστώτων  στις περιοχές της Νότιας Αμερικής και της Ανατολικής Μεσογείου.   

Για εμένα όπως και για χιλιάδες άλλους ανθρώπους, που δεν έχουμε την τιμή να είμαστε ποντιακής καταγωγής, το Ποντιακό ζήτημα είναι ταυτισμένο, ενσαρκώνεται στο πρόσωπο και τη διαδρομή, την πολιτική παρέμβαση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

Πολύ περισσότερο για ανθρώπους που προερχόμαστε από τον κομματικό σχηματισμό του οποίου ο Μιχάλης συνέβαλε από την εποχή της ηλικιακής του νεότητας  - η γνώμη μου είναι ότι παρέμεινε για πάντα νέος - και βγαίνοντας από τον αγώνα κατά της δικτατορίας μέσα από τις γραμμές του ΠΑΚ, στην ίδρυση και συγκρότησή του. Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. Ακόμα περισσότερο, για ανθρώπους που εντάχθηκαν στο ιδεολογικό ρεύμα που καθοδηγούσε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και που τον ακολούθησαν, όταν ο Μιχάλης διαφωνώντας συνολικά πια με την εξέλιξη του κομματικού αυτού σχηματισμού, αποχώρησε, συγκροτώντας την Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση. Ένα σχήμα που αντιμετωπίστηκε με τους όρους της «καρτελοποιημένης πολιτικής» στην Ελλάδα, μια περίοδος  που καθορίστηκε από τη Siemens και το Χρηματιστήριο, για ν’ αναφέρω δύο λέξεις που συμπυκνώνουν το πνεύμα και τις υλικές πρακτικές της εποχής.  Αυτά ως μια κατ’ αρχάς γνωριμία μαζί σας και αυτοπαρουσίαση, αν μου επιτρέπετε,  σε σχέση με τον Μιχάλη.

Σε ποιον κόσμο ανήκουν Ελλάδα και Κύπρος;

Του Λουκά Αξελού

Αποτελεί μιαν από τις πραγματικότητες των ημερών μας η αγωνία που διαπερνά μια σημαντική μερίδα των Ελλήνων γι’ αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το υπαρξιακό μας πρόβλημα, ως η συνάντηση του Ελληνισμού και του Ελληνικού Κόσμου με το πεπρωμένο του. Πρόβλημα όμως που αν θες να το αντιμετωπίσεις, οφείλεις –πάνω από όλα– να το δεις στις πραγματικές του διαστάσεις.

Από το σημείο αυτό αρχίζουν, κατά την γνώμη μου, τα προβλήματα, γιατί το σύνολο, σχεδόν, αυτών που τους αφορά, αρνούνται να το δουν αποφεύγοντας τον καθρέφτη. Είναι προφανές ότι το θέμα που θίγω είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και φιλόδοξο. Γι’ αυτό θεωρώ ότι φρονιμότερο είναι να επικεντρωθώ σε τρία συγκεκριμένα, πλην αφετηριακά και κομβικά σημεία, που αφορούν την Ελλάδα, την Κύπρο και τον Ελληνικό Κόσμο, σημεία που –προφανώς– δεν εξαντλούν το ζήτημα, αλλά και σημεία που χωρίς την σωστή διάγνωσή τους, παραμένεις εγκλωβισμένος στα διαχρονικά αδιέξοδά σου.

Α. Σε ποιο κόσμο ανήκει Ελλάδα, Κύπρος και Ελληνισμός;

Εξετάζοντας το πρώτο από τα τρία σημεία θα προσπαθήσω να προσεγγίσω το επίδικο σημείο για το πού τοποθετείται η Ελλάδα και ο Ελληνισμός. Προφανώς σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οργανικά και τα δύο ανάπηρα ελληνικά κράτη, η Ελληνική και η Κυπριακή Δημοκρατία. Οι απόλυτες διακρίσεις που αυθαίρετα και σχηματικά τοποθετούν την Ελλάδα και την Κύπρο στην Δύση ή την Ανατολή, τον Νότο ή τον Βορρά διανθισμένες από μια φθαρμένη πλέον φιλοευρωπαϊκή ή αντιευρωπαϊκή ρητορική, καταλήγουν στην δημιουργία ετικετών που όχι μόνον δεν φωτίζουν, αλλά, τουναντίον, συσκοτίζουν τους ήδη θολούς ορίζοντες της εξωτερικής μας πολιτικής. Κι αυτό γιατί θεμέλιοι λίθοι κάθε εξωτερικής πολιτικής οφείλουν να είναι τα ιστορικά, γεωπολιτικά, εθνικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δεδομένα και όχι τα ιδεολογήματα που, κατά κανόνα, τα συνοδεύουν.

Θέμης Τζήμας: «Η Ελλάδα έχει πια αναδείξει το δόγμα της αδυναμίας»

Το αποτύπωμα Σημίτη στα Ίμια και στην Μαδρίτη

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΡΔΟΥΛΑΚΗΣ

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών αφήνοντας, ένα αναμφισβήτητα ισχυρό, αλλά και αμφιλεγόμενο αποτύπωμα στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας. Εμβληματικά στοιχεία εκείνης της περιόδου ήταν η ΟΝΕ, το χρηματιστήριο, η ισχύς των ιδιωτικών ΜΜΕ, η πορεία προς τους Ολυμπιακούς Αγώνες… Όμως, επί θητείας του εκδηλώθηκε και μία νέα αντίληψη στην εξωτερική πολιτική, ειδικά στην σχέση της χώρας μας με την Τουρκία.

Η περίοδος που προηγήθηκε την ανόδου του Κώστα Σημίτη (1989-1995) αποτέλεσε μια προσπάθεια του κόμματος, τόσο επιστροφής σε όψεις του ριζοσπαστικού παρελθόντος στις νέες συνθήκες, όσο και επιβίωσης της “πολιτικής Νταβός”. Από τη μία, το ΠΑΣΟΚ θα αρνούνταν την αναγνώριση άλλων διμερών διαφορών στο Αιγαίο, εκτός της υφαλοκρηπίδας, θα υιοθετούσε το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα για Ελλάδα-Κύπρο και θα αναγνώριζε τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Από την άλλη, στο “πνεύμα Νταβός”, θα αδυνατούσε να ασκήσει το δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια (1994), ενώ θα απέσυρε το βέτο στην τελωνειακή σύνδεση ΕΕ-Τουρκίας το 1995.

Ο δυισμός του ΠΑΣΟΚ στην τελευταία κυβερνητική περίοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στα ζητήματα αυτά, όπως και οι συνεχείς παρεμβάσεις του αμερικανονατοϊκού παράγοντα υπέρ μιας γραμμής “αναγνώρισης και διευθέτησης των ελληνοτουρκικών διαφορών”, με συνεχείς πιέσεις προς την ελληνική πλευρά, περιγράφεται αναλυτικά στο βιβλίο του Χρήστου Λυμπέρη “1994-1996: Οψόμεθα την αλήθεια καθώς εστί”, Αρχηγού ΓΕΕΘΑ την εποχή εκείνη.

Αδειάζουν αποθήκες πυρομαχικών για την Ουκρανία

Φωτογραφία από παλιότερη μεταφορά πυρομαχικών προς την Ουκρανία στη Β. Ελλάδα

Συνεχίζεται η μαζική αποστολή των αποθεμάτων πυρομαχικών και όπλων των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων προς την Ουκρανία. Πάμπολλες είναι οι εικόνες που πέφτουν στην αντίληψη των Ελλήνων πολιτών, όπου κονβόϊ με ελληνικές και -ως επί το πλείστον- ξένες νταλίκες (βουλγαρικές, ρουμανικές και πολωνικές) μεταφέρουν κοντέϊνερ κυρίως με οβίδες προς βαλκανικές χώρες και την Πολωνία, και από εκεί στην Ουκρανία. Ως γνωστόν, επίσης, μεταφορές πυρομαχικών και οπλικών συστημάτων γίνονται από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Εκεί ξεφορτώνουν κυρίως αμερικανικά οπλικά συστήματα και στη συνέχεια μεταφέρονται στον προορισμό τους σιδηροδρομικά.

Πρόσφατα, η γνωστή εικόνα με νταλίκες, οι οποίες φόρτωσαν από μεγάλες αποθήκες πυρομαχικών στη Βόρειο Ελλάδα, να μεταφέρουν κοντέϊνερ προς «άγνωστη κατεύθυνση», έγινε γνωστή στο Neostrategy.gr, από αναγνώστες του, οι οποίοι απέστειλαν και σχετικό υλικό βίντεο. Περίπου προ δεκαημέρου, άδειαζαν πολύ μεγάλες αποθήκες πυρομαχικών που βρίσκονται κοντά στα Γιαννιτσά, όπου παλιότερα υπήρχε αμερικανο-ΝΑΤΟϊκό στρατόπεδο. Αυτή η μεγάλη και … περίεργη κινητικότητα επισημάνθηκε και από τον τοπικό Τύπο.

Εκτιμάται ότι τα κοντέϊνερ, τα οποία μετέφεραν ελληνικές νταλίκες, περιείχαν ως επί πλείστον οβίδες πυροβολικού. Τέτοιες αποστέλλονται μαζικά εδώ και δύο χρόνια από την Ελλάδα στην Ουκρανία, όπως άλλωστε επανειλημμένως έχει αναφέρει και κατά τις συναντήσεις του με τον Ουκρανό πρόεδρο, Ζελένσκι, ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος, όπως και η πρώην υπουργός Εξωτερικών, Ντόρα Μπακογιάννη, επιμένουν να επαναλαμβάνουν ότι η Ελλάδα είναι σε πόλεμο με τη Ρωσία.

Το φαλίρισμα της εξωτερικής πολιτικής στα ελληνοτουρκικά και τα γιουσουφάκια!

Ένας Έλληνας που ζει στο Όσλο αποψινός καλεσμένος του militaire channel. Χριστουγεννιάτικο το σκηνικό στο χιονισμένο Όσλο, αλλά η συζήτηση με τον Παναγιώτη Παύλο, ερευνητή στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και επί χρόνια αρθρογράφο-αναλυτή των ελληνοτουρκικών σχέσεων, δεν μπορεί δυστυχώς να συμπλεύσει με το αισιόδοξο μήνυμα των Χριστουγέννων. Οι εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά είναι δυσάρεστες και το 2025 που σε λίγες μέρες ξεκινά θα είναι πολύ δύσκολο για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων που ευθέως αμφισβητεί η Τουρκία.

Η αβάσταχτη χαλαρότητα των εθνικών ανακλαστικών

Του Δημήτρη Μάρτου

Οι μεταπολιτευτικές ελληνικές αντιδράσεις απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, στην ουσία τους κατευναστικές ενώ στη ρητορική τους επαμφοτερίζουσες, φαίνεται τελικά να ευνοούν τη στρατηγική του εχθρού. Και επειδή το τουρκικό κράτος είναι εχθρικό κράτος, λόγω του στρατηγικού επεκτατικού του αναθεωρητισμού που θέλει την Ελλάδα δορυφόρο της και επαρχίες της τμήματα της «γαλάζιας πατρίδας», η πολιτική της «εύνοιας» αγγίζει τα όρια της εθνικής μειοδοσίας.

Η απολογητική απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης στο ζήτημα των «θαλασσίων πάρκων» ότι «είναι περιβαλλοντικό ζήτημα!», υπονοώντας ότι δεν άπτεται κυριαρχικών δικαιωμάτων, προκάλεσε σύγχυση και απογοήτευση. Η πολιτική κατευνασμού, εκτός του ότι δημιουργεί εκνευρισμό, θυμό και υποσκάπτει το ηθικό του λαού, δεν καταπραΰνει τους Τούρκους. Απεναντίας τους ξεθαρρεύει. Αυτή είναι η εμπειρία της μεταπολίτευσης.

Το τουρκικό κράτος όχι μόνον μας ταλαιπωρεί ιστορικά, μας συρρικνώνει και μας απειλεί, αλλά είναι και αντιδημοκρατικό, πολεμοκάπηλο και μη αποδεκτό, τουλάχιστον στην κοινή γνώμη του δυτικού κόσμου, ώστε να ελπίζουμε σε μια «εποικοδομητική συνάντηση». Και πώς μπορεί να χαριεντίζεται κανείς με τους εκπροσώπους αυτού του ιστορικού μορφώματος, που η μόνη σχέση που δημιουργούν είναι της έντασης και των απειλών και μετά σε καλούν να τους πεις ότι «όλα βαίνουν καλώς», και συ να ενδίδεις στο όνομα αφηρημένων και ανερμάτιστων κανόνων καλής γειτονίας;

Τι πάει να κάνει λοιπόν ένας Έλληνας πρωθυπουργός στην Άγκυρα; τι να αποδείξει; Ότι εμείς είμαστε πολιτισμένοι, που ανεχόμαστε τις αμφισβητήσεις των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων από ένα αδίστακτο και απατηλό καθεστώς και μάλιστα στο όνομα ενός παραπλανητικού καταλαγιάσματος των παραβιάσεων στο Αιγαίο; Ένας «πολιτισμένος» οφείλει να αποκαλύπτει αυτό το καθεστώς στα διεθνή φόρα και όχι να το διευκολύνει. Και πρέπει, τουλάχιστον, να του ζητήσει πρώτα να σταματήσει τις προκλήσεις του. Υπάρχουν και κάποιες κόκκινες γραμμές εθνικής αξιοπρέπειας.

Καλή Ανάσταση και Καλή Λευτεριά στην Κύπρο

50 χρόνια: Οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι

Του Λάζαρου Α. Μαύρου

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ Ανάσταση που γιορτάζει την Ἑορτῶν Ἑορτή καί την Πανήγυρι Πανηγύρεων, επί μισό ήδη αιώνα σταυρωμένη στον Γολγοθά του τουρκικού Αττίλα, η μη Εκλιπούσα και ούπω τετέλεσται, εισέτι, Κυπριακή Δημοκρατία.

Στο εξηκοστό τέταρτο έτος της ηλικίας της. Γνωρίζουσα εκ γενετής, από τον ζυριχικό εκ βιασμού τοκετό του 1959 ότι, «ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου»…

Σταυρωμένη, σκλαβωμένη από τους Τούρκους επί 50 χρόνια η Κερύνεια, η Αμμόχωστος, η Μόρφου, η Καρπασία, ο Πενταδάκτυλος και όλα τα «άλλα καρτερικά ελληνικά ονόματα»…

Αναστάσιμος μεν ο λαός. Με πίστη, υπομονή κι ακλόνητη εγκαρτέρηση.

Δεν αξιώθηκε όμως ακόμη να αναδείξει ικανές Αναστάσιμες ηγεσίες.

Ευδοκιμούν ακόμη Γραμματείς και Φαρισαίοι, Πιλάτοι και Κεντυρίωνες, Κουστωδίες, Ιούδες. Καί τινες μειοψηφικοί όχλοι ανακράζοντες: «Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν».

Και Ηττημένα Μυαλά. Που επιμένουν να τον οδηγούν στην κατάντια της υποταγής. Ώστε να συμβιβάζεται, να συμπράττει και να διαπραγματεύεται με τους σταυρωτές του. Επί σχεδίων αποκλεισμού και απαγόρευσης της Ανάστασης. Σχέδια νομιμοποίησης και μονιμοποίησης της Σταύρωσης…

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26η Απριλίου, προπαραμονή της Κυριακής των Βαΐων, συνεδρίασε υπό την προεδρία του ΠτΔ το Εθνικό Συμβούλιο των ηγεσιών των εν τη Βουλή κομμάτων. Με κύριο θέμα τους νυν χειρισμούς για το καθηλωμένο πέντε δεκαετίες στην αιχμαλωσία τής τουρκικής εισβολής και κατοχής Κυπριακό.

Το λάθος «μήνυμα» της κυβέρνησης

Του Γιώργου Ηλ.Τσιτσιμπή

Ο Απρίλης, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, ως ο μήνας της Κύπρου. Την 1^η Απρίλη του 1955, ξεκίνησε ο ηρωικός, εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων αδελφών, κατά των αποικιοκρατών Άγγλων, με αίτημα την (ανεκπλήρωτη) ένωση με την Ελλάδα. Τον Απρίλη του 2004, έχουμε το σχέδιο «Ανάν». Το ιστορικό διάγγελμα του γενναίου Παπαδόπουλου, στις 7-4-2004, με τα συγκλονιστικά λόγια: «Παρέλαβα κράτος, διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω κοινότητα, χωρίς δικαίωμα λόγου και σε αναζήτηση κηδεμόνα». Καθώς και το μεγαλειώδες δημοψήφισμα, στις 24-4-2004, του Κυπριακού Ελληνισμού, που απέρριψε το σχέδιο «Ανάν», με ποσοστό 75,83%.

Επιπλέον, φέτος, έχουμε μια εμβληματική χρονιά. Την μαύρη επέτειο των 50 χρόνων εισβολής και κατοχής του μισού νησιού, από τους Τούρκους. Είναι το πιο πρόσφατο τραγικό γεγονός του Ελληνισμού, με την μόνη πρωτεύουσα διχοτομημένη!

Κι όμως, από την κυβέρνηση, κυριαρχεί το λάθος «μήνυμα». Αντί να έχει αφιερώσει όλο το 2024, στο μαρτυρικό νησί, με εκδηλώσεις μνήμης, διαμαρτυρίας και προβολής για τα 50 χρόνια σκλαβιάς, γιορτάζει, αποκλειστικά, τα 50 χρόνια της Ν.Δ. και της μεταπολίτευσης. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με τα κομματικά παραρτήματα ανά την χώρα!

Φαίνεται πως, στις μέρες μας, η Κύπρος, κείται ακόμα μακρύτερα απ’ ότι παλιότερα. Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε το ότι, ενώ τα δώσαμε όλα στον Ζελένσκι, ακόμα και το στρατιωτικό μας υστέρημα, δεν αξιοποιήσαμε στο ελάχιστο τον παραλληλισμό, που θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει, για εισβολή και κατοχή ενός κράτους σε ένα άλλο! Πέρα από το ουκρανικό, έρχεται και η αναγνώριση του Κοσσόβου, να υπονομεύσει την υπόσταση της Κύπρου. Κι όλα αυτά προστίθενται στην «διακήρυξη των Αθηνών», στην οποία δεν υπάρχει καμία αναφορά για το κυπριακό. Μήπως θα πρέπει να περιμένουμε να συμπληρωθούν 400 χρόνια σκλαβιάς, για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα;

«Τι οφείλει η Ελλάδα στη Ρωσία»; Απλά μαθήματα Ιστορίας από τον Η.Ηλιόπουλο

Η ελληνική κυβέρνηση κάνει επίδειξη ρωσοφοβίας στους δυτικούς συμμάχους της και δεν διστάζει να παριστάνει την ανιστόρητη.

Κάπως έτσι προέκυψε η ανεκδιήγητη εγκύκλιος Γεραπετρίτη με την οποία απαγορεύθηκε η πρόσκληση οποιουδήποτε Ρώσου στις εορταστικές εκδηλώσεις για την 25η Μαρτίου στις ελληνικές πρεσβείες όλου του κόσμου!

Αντίδοτο στην επίδειξη άγνοιας της ιστορίας η συζήτηση με έναν ιστορικό! Στο στούντιο του militaire channel ο κ.Ηλίας Ηλιόπουλος που παρδίδει μαθήματα ιστορίας στους γόνους που αν και φοίτησαν σε πανάκριβα σχολεία και πανεπιστήμια δεν φαίνεται ότι μορφώθηκαν ιδιαίτερα.

«Τι οφείλει η Ελλάδα στη Ρωσία» το θέμα της συνέντευξης με τον κ.Ηλιόπουλο και η διάρκεια της μίας και πλέον ώρας δεν κρίνεται επαρκής για όσα είχε να πει. Γι΄ αυτό και θα επανέλθουμε σύντομα.

Θεσμική κατρακύλα που φέρνει εθνικό ακρωτηριασμό - Θέμης Τζήμας

 

Την οικονομική κατρακύλα της χώρας την ακολουθεί η θεσμική κατάρρευση. Όσα συμβαίνουν στην χώρα σε επίπεδο λειτουργίας βασικών θεσμών είναι πρωτάκουστα. Ο Θέμης Τζήμας, δικηγόρος και διδάσκων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μιλά χωρίς ενδοιασμούς για την παρακμή μας που αποτυπώνεται ακόμη και στην διαχείριση των σοβαρών εθνικών θεμάτων.

«Υπάρχει μια κατάσταση εσωτερικής αποικιοποίησης στη χώρα. Έχουμε ένα σύστημα εξουσίας του οποίου έχει τα λεφτά είτε είναι έξω, είτε σε παρασιτικές δραστηριότητες εντός της χώρας.

Στα δύσκολα οι «έξω» υποστηρίζουν την άσκηση της εξουσίας χωρίς να έχουν φυσικά κανένα ενδιαφέρον για οτιδήποτε συμβαίνει στον ελληνικό λαό ,μέχρι του σημείου εκείνου κατά το οποίο η οποιαδήποτε λαϊκή αντίδραση μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνη για τους ίδιους προσωπικά..

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ “αργοσβήνει”

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Όταν κάποιος χάσει ένα αγώνα και καταλάβει σε βάθος της αιτίες της ήττας έχει ελπίδες να κερδίσει στο τέλος. Στον ΣΥΡΙΖΑ αρνούνται να καταλάβουν, αρνούνται καν να ερευνήσουν τις αιτίες της ήττας. Δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα ανάκαμψης. Τα κόμματα γεννιούνται για να καλύψουν ανάγκες της Πολιτικής, δηλαδή τις ανάγκες της χώρας σε όλους τους τομείς, από την Άμυνα και την Υγεία, ως την ανεργία, την ακρίβεια και ιδίως την κάλυψη των εθνικών θεμάτων, ελληνοτουρκικά, Σκόπια κλπ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καταψηφίστηκε για την κωλοτούμπα στο δημοψήφισμα, την περιφρόνηση της θέλησης του ελληνικού λαού, και για τις Πρέσπες, την περιφρόνηση του Έθνους. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κουτσό άλογο. Ο αναβάτης έφυγε και το άλογο τρεκλίζει, όπου να ‘ναι θα πέσει. Σ’ αυτό βασίζουν μερικοί την πρόβλεψη (και την επιθυμία) ότι ίσως ο Τσίπρας έχει ακόμα πολιτικό μέλλον. Έχει ξανασυμβεί να επιστρέψουν στην σκηνή πολιτικά πρόσωπα που είχαν περάσει στο περιθώριο πχ ο Γεώργιος Παπανδρέου ως επικεφαλής της Ένωσης Κέντρου, ο Κων/νος Καραμανλής μετά τη Χούντα και φυσικά ο Ελ. Βενιζέλος μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Κανείς, ωστόσο, δεν είχε θεωρηθεί υπεύθυνος εθνικής ζημίας. Ούτε κωλοτούμπας. Γι’ αυτό επέστρεψαν ως σωτήρες.

Αδιαφορία για τα εθνικά

Ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα, προσυνεδριακά, ούτε καν αγγίζει αυτά τα κρίσιμα εθνικά ζητήματα. Λες και λύθηκαν. Λες και οι εκλογές δεν έγιναν γι’ αυτά ακριβώς τα προβλήματα. Λες και η Τουρκία έπαψε να μας απειλεί. Οπότε τι απομένει να κριθεί στο Συνέδριο; Οι ίντριγκες του Φίλη, του Τσακαλώτου και του Παππά, η ευφράδεια της κ. Αχτσιόγλου, ο αντρισμός του κ. Τζανακόπουλου, και ο αδιάφορος χορός των δευτεροκλασάτων. Δίκιο είχε ο κ. Παπαδημούλης που, τακτοποιημένος ο ίδιος, μπορεί να βλέπει από τις Βρυξέλλες με ήρεμο μάτι τα δρώμενα και αποφάνθηκε: ο κόσμος «δεν ενδιαφέρεται για τα εσωκομματικά μας».

Το «υπαρξιακό πρόβλημα» της χώρας μάς καλεί

Του Ρούντι Ρινάλντι

Ποια αίσθηση έχουν οι πολίτες της Ελλάδας για την ίδια τους την χώρα, για την πορεία της, για το μέλλον της; Τι ιδέες έχουν για μια καλύτερη ζωή σε έναν τόπο που κατά κοινή ομολογία είναι όμορφος, και φορτωμένος με ιστορία και πολιτισμό; Η πορεία της Ελλάδας προς τον εξευρωπαϊσμό, οι σχέσεις με τον δυτικό κόσμο και οι τάσεις μιμητισμού ή σκέτης ακολουθίας ντιρεκτίβων και παραγγελιών γεωπολιτικού και συμμαχικού ενδιαφέροντος (στρατιωτικές βάσεις, συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, μονομερή εξοπλιστικά) δεν απέτρεψε ούτε χούντες, ούτε εθνικούς ακρωτηριασμούς –όπως έγινε και συνεχίζεται στην Κύπρο– ούτε και ελάφρυνε προβλήματα που δημιουργεί η επεκτατική Τουρκία με τις βλέψεις της σε Θράκη, Αιγαίο, νησιά, «θαλάσσια οικόπεδα» και υδρογονάνθρακες.

Η πορεία προς την ευρωποποίηση, από τις δεκαετίες του 1960 και ’70 μέχρι σήμερα, δημιούργησε μια άλλη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα στη χώρα, και αυτό είναι εμφανές σε όλα τα επίπεδα. Ένα ευρύτατο σχέδιο εκσυγχρονισμένου μεταπρατισμού που ενστερνίστηκαν και προώθησαν οι ελίτ –μερικά μεγάλα τζάκια– μαζί με το πολιτικό σύστημα, άλλαξε σε πολύ σημαντικό βαθμό τον παραγωγικό ιστό της χώρας, προώθησε την «τριτοποίηση» της οικονομίας (υπηρεσίες και βασικά τουρισμός), έσπρωξε στην αποβιομηχάνιση (έκλεισαν πάρα πολλές βιομηχανικές και βιοτεχνικές επιχειρήσεις), συρρίκνωσε απελπιστικά τον πρωτογενή τομέα (αγροτική οικονομία) και περιθωριοποίησε την ελληνική ύπαιθρο, ερημώνοντας χωριά και κωμοπόλεις.

Από την «Αλλαγή» του 1981 στην Ολυμπιάδα του 2004

Οι αλλαγές αυτές οδήγησαν σε μια κοινωνική αναδιάρθρωση: ξεπετάχθηκαν ευρύτατα μεσαία στρώματα που συνδέθηκαν με αυτού του τύπου την ανάπτυξη, όπως μάνατζερς, CEO, αντιπρόσωποι και πλασιέ μεγάλων επιχειρήσεων, ενώ παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα καταστράφηκαν. Η ιδεολογία της «αρπαχτής», του γρήγορου και εύκολου κέρδους, και η ευμάρεια που στηρίχθηκε στον δανεισμό (πολιτική που εξογκώθηκε την εποχή του ανδρεοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ), δημιούργησαν όρους υποχώρησης του ριζοσπαστισμού που είχε εκφραστεί τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Λίγο μετά, με την «Αλλαγή» του 1981 κι έπειτα, μπήκαν οι βάσεις μιας διάλυσής του μέσα από ειδικούς μηχανισμούς (συνδικαλιστικούς, συνεταιριστικούς, ΜΟΠ και άλλους), οι οποίοι αποχαύνωσαν ή και εκπόρνευσαν στρώματα υπάλληλων, κοινωνικών ομάδων και τάξεων.

Κοντογιώργης Γ. - H ιδεολογία της υποτέλειας και η ανάγκη της ιστορίας μας.

 

Ο καθηγητής κ.Γιώργος Κοντογιώργης μιλά για την Ελλάδα μετά από τις εκλογές. Οχι με τη ξύλινη κομματική γλώσσα που ακούμε στις καθημερινές αναλύσεις από τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης. Η οπτική γωνία με την οποία ο κ.Κοντογιώργης προσεγγίζει όλα τα θέματα δεν έχει καμία σχέση με τα τετριμμένα.

Όταν μιλούν οι πρέσβεις...

Του Κ.Μ.

Οι πρέσβεις μίλησαν. Και είναι αποκαλυπτικοί. Οχι τόσο για το παρελθόν, όσο για το παρόν και το μέλλον. Αναφερόμαστε στις μαρτυρίες Αμερικανών πρέσβεων που πέρασαν από την Αθήνα τα τελευταία 80 χρόνια και καταγράφονται στο βιβλίο ενός διπλωμάτη των ΗΠΑ (αποσπάσματα δημοσιεύτηκαν στα ΝΕΑ).

* * *

Ο Τζ. Πάιατ, που θήτευσε σε όλη σχεδόν τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, «στάζει μέλι» για εκείνη την περίοδο (πριν ήταν πρέσβης των ΗΠΑ στο Κίεβο). Η αποστολή του - όπως την περιγράφει - ήταν να πάει ένα βήμα πιο πέρα την ελληνοαμερικανική στρατιωτική συνεργασία και να «επιστρέψουν» οι ΗΠΑ στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία και την Κίνα στην περιοχή της Β. Ελλάδας.

Οπως γράφει, «ήταν όλα ενταγμένα σε ένα σχέδιο αναβίωσης της ιδέας της αμερικανικής παρουσίας. Να μη ζητάμε πια συγγνώμη για τη Σούδα, όπως είχαμε συνηθίσει, αλλά να ενισχύουμε τις στρατιωτικές συνεργασίες μας. Είμαι πολύ περήφανος τόσο για το πώς δουλέψαμε πολλές ελληνικές κυβερνήσεις πάνω σε αυτό, όσο και για το πώς αναβαθμίσαμε τη διευρυμένη συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας, ώστε να συμπεριλάβει διευρυμένες ασκήσεις, κυλιόμενες μεταθέσεις στο Στεφανοβίκειο και επιχειρήσεις που κάνουμε στη Λάρισα».

Ο πρέσβης ανακαλεί στη μνήμη την επίσκεψή του στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης το 2016. Επιστρέφοντας στην Αθήνα «είπα στον Εβαν Καλπαδάκη, στο γραφείο πρωθυπουργού: Θέλω να προσκληθούν οι ΗΠΑ ως τιμώμενη χώρα το 2018. Πήγα στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο και είπα, τι αηδίες είναι αυτές, είναι δυνατόν η Κίνα και η Ρωσία να τη βγαίνουν στις ΗΠΑ στη Βόρεια Ελλάδα; Θέλω τη βοήθειά σας, θέλω να έρθουν οι καλύτερες εταιρείες μας στην έκθεση του 2018».

Ο νικητής των εκλογών και η τύχη των εθνικών θεμάτων

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Νικητής των εκλογών, αδιαμφισβήτητος, είναι πρωτίστως ο Μητσοτάκης και ακολούθως το κόμμα του, η ΝΔ. Είναι έτσι επειδή εξαρχής ο ΣΥΡΙΖΑ, συλλογικά, είχε προσωποποιήσει την κομματική αντιπαράθεση. Αντίστοιχα ο Τσίπρας εισπράττει εξ ολοκλήρου την αποτυχία του κόμματος. Με το κλείσιμο της κάλπης από εκεί που ήταν στο απυρόβλητο έχει μπει θέμα αντικατάστασης. Ο Μητσοτάκης θα σύρει το κόμμα σε νέα νίκη στις προσεχείς εκλογές.

Ο Τσίπρας είτε μείνει είτε φύγει θα σύρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην επισφράγιση της ήττας. Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι συγκυριακή, με προοπτική ανάκαμψης. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι “κουτσό άλογο” με προβληματικό αναβάτη. Είναι προφανές ότι και οι δυο είναι προϊόντα εκτός τόπου και χρόνου. Αντικαταστάτης δεν υπάρχει. Ο “σημιτισμός” (σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη) δεν “φτουράει” στην Ελλάδα. Όσο για την ανασυγκρότηση της Αριστεράς σε κάτι που να θυμίζει έστω αμυδρά την Ιστορία της θέλει δουλειά πολλή. Και χρόνο.

Το ερώτημα είναι αν ο νικητής θα χαρεί τη νίκη του, όπως ελπίζει. Απάντηση σ’ αυτό μπορεί να δώσει μόνο ο μεγάλος απών αυτών των εκλογών. Δηλαδή τα εθνικά θέματα. Έστω ένας, σχολιαστής, δημοσιογράφος, πολιτικός, δεν ασχολήθηκε, δεν τα έθιξε, λες και είναι τριτοκλασάτα ζητήματα. Λες και δεν είχαν αφηνιάσει παραμονές εκλογών, τα εν λόγω ΜΜΕ για τις απειλές της Τουρκίας, τα σχέδια διαμελισμού του Αιγαίου, τις άγριες διαθέσεις των ΗΠΑ. Κυριολεκτικά “συνωμοσία σιωπής”.

Η Ουκρανία κείται πλησίον και μας διδάσκει πολλά…

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Η Ουκρανία δεν απέχει πολύ από την Ελλάδα. Η Οδησσός απέχει μόλις 750 χλμ από την Αλεξανδρούπολη, ούτε δέκα λεπτά πτήσης περισσότερο από ότι το Ηράκλειο απέχει από την Θεσσαλονίκη. Επιπλέον η πόλη, όπως και όλος ο Εύξεινος Πόντος μετείχε της ιστορίας του Ελληνισμού για πολλούς αιώνες. Η Ουκρανία επιπλέον δεν απέχει πολύ από τις άλλες ενεργές εστίες πολέμου στην περιοχή. Στα 900 χλμ από την Κριμαία βρίσκονται τα σύνορα Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν, στα 1.000 χλμ τα μέτωπα της Συρίας, στα 1.400 η καυτή ζώνη της Παλαιστίνης, στα 1.100 χιλιόμετρα το Ιράκ.

Αλλά και στην διάσταση του χρόνου οι αποστάσεις δεν είναι μεγάλες. Πριν 20 χρόνια ολοκληρώθηκε, με σκληρό πόλεμο, η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Η Συρία και η Λιβύη αιμορραγούν ακόμα. Δεν έχει περάσει μισός αιώνας από την εισβολή στην Κύπρο και τον “μη γενόμενο” πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Όσο δε για τα όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή…

Αυτή η εισαγωγή μας προδιαθέτει για το ζητούμενο: Ναι! Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια ολισθηρή ζώνη, μια γεωπολιτικά ασταθή περιοχή όπου οι αντιθέσεις και οι τριβές είναι υπαρκτές και δίνουν, σε τακτά διαστήματα, πολεμικές συγκρούσεις. Νοτιοανατολική Ευρώπη και Μέση Ανατολή: η Ελλάδα είναι στην καρδιά αυτής της ρευστής, διακεκαυμένης ζώνης όπου, όπως τα ρήγματα στον φλοιό της Γης, οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις μπορεί να ξεσπάσουν σε κάθε στιγμή.

Ρ. Ρινάλντι: Ιφιγένεια το Αιγαίο;"

Κρίση των Ιμίων, 30 Ιανουαρίου 1996

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Με αφορμή την "επέτειο" της κρίσης των Ιμίων, λίγες σκέψεις:

-Τι συνέβη; Αφορμή της κρίσης ήταν η αμφισβητούμενη από την Τουρκία εγκυρότητα ενός προσαρτήματος της Ιταλοτουρκικής Σύμβασης του 1932 που καθόριζε τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των Ιταλικών Δωδεκανήσων και των ακτών της Τουρκίας. Η τουρκική κυβέρνηση απέρριψε το προσάρτημα ως νομικά άκυρο, με την αιτιολογία ότι δεν είχε κατατεθεί στην Κοινωνία των Εθνών στη Γενεύη. Αυτό, σύμφωνα με την τουρκική θέση, σημαίνει ότι η κυριαρχία σε έναν άγνωστο αριθμό μικρών νησίδων και βραχονησίδων στα Δωδεκάνησα παραμένει απροσδιόριστη και πρέπει να καθοριστεί με κάποια καινούργια σύμβαση. Αντίθετα, η ελληνική θέση υποστήριξε ότι το εν λόγω προσάρτημα παραμένει έγκυρο. Η κρίση εκδηλώθηκε με αφορμή την προσάραξη πλοίου στις βραχονησίδες των Ιμίων.

- Τι προέκυψε;

1. - Εισαγωγή (και σιωπηλή αποδοχή από τον "Σημιτισμό" τότε, από ολόκληρο το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε συνέχεια), της τούρκικης θεωρίας των "γκρίζων ζωνών¨, ήτοι ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΏΝ εδαφών και θαλασσών (και ναι, η θάλασσα "έχει σύνορα"...)

 2. -Η κρίση επέτρεψε στους Τούρκους να αμφισβητήσουν την κυριαρχία στα Ίμια, έπληξε το κύρος των ενόπλων δυνάμεων και οδήγησε σε μια τραγωδία με τρεις νεκρούς: Τον Χριστόδουλο Καραθανάση, τον Παναγιώτη Βλαχάκο και τον Έκτορα Γιαλοψό, το ελικόπτερο των οποίων συνετρίβη λίγο πριν επιστρέψει στη φρεγάτα Ναβαρίνο. Ακόμη και σήμερα, μερίδα της κοινής γνώμης πιστεύει ότι το μοιραίο ΑΒ-212 εβλήθη από (εχθρικά) πυρά.

3.- Τι κερδίσαμε; αμφισβήτηση ελληνικού εδάφους: «No flags, no ships, no troops» , -όχι σημαίες, όχι πλοία, όχι στρατεύματα πάνω στις βραχονησίδες. Μετά την παρέμβαση των ΗΠΑ, τους οποίους εκλιπαρούσε και "έβαλε" στο παιχνίδι ο μοιραίος, ολίγιστος Σημίτης.