Ποιός είναι (και τι έλεγε) ο ιερέας στο Κουκάκι! «Κάτω τα χέρια από τον “παπά των φτωχών”...»

Ζούμε απίστευτες αλλά συνάμα και τραγικές στιγμές διώξεων για την Ορθοδοξία μας… Με την επίσημη Εκκλησία …άφαντη, ο αρμόδιος υφυπουργός Νίκος Χαρδαλιάς έφτασε στο σημείο να ζητήσει την παρέμβαση του εισαγγελέα για τα …περιστατικά που σημειώθηκαν την Κυριακή 12 Απριλίου 2020 σε εκκλησίες στο Κουκάκι και στη Κέρκυρα.
Αλήθεια η Ιερά Σύνοδος πού βρίσκεται;
Συγκεκριμένα αναφερόμαστε στον Ιερέα που κοινώνησε δύο ανθρώπους που έχριζαν επιτακτικής ανάγκης της Θείας Κοινωνίας στο Κουκάκι…

Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Σχοινάς

Να σημειώσουμε ότι είκοσι χρόνια προσφοράς συμπληρώνει φέτος ο πάτερ Γεώργιος Σχοινάς, ο εφημέριος της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Φιλοπάππου, βοηθώντας με κάθε τρόπο τους φτωχούς της περιοχής. Ο «παπάς των φτωχών», όπως τον αποκαλούν, φροντίζει από το 2002 άτομα που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους ανάγκες (ανέργους, πολυτέκνους, αστέγους και μικροσυνταξιούχους), διοργανώνοντας συσσίτιο στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, όπου προσφέρονται 300 γεύματα κάθε μέρα, όλο τον χρόνο.
Ο π. Γεώργιος είναι έγγαμος και πτυχιούχος της Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου. Άξιος!

Ο ιερέας στο Κουκάκι δεν υπέπεσε σε κανένα ποινικό, ούτε εκκλησιαστικό, αδίκημα

Του Γιάννη Χατζηαντωνίου

NULLUM CRIMEN , NULLA POENA SINE LEGE CERTA (*)
Σύνταγμα της Ελλάδας άρθρο 7 παρ. 1: «Έγκλημα δεν υπάρχει ούτε ποινή επιβάλλεται χωρίς νόμο που να ισχύει πριν από την τέλεση της πράξης και να ορίζει τα στοιχεία της...»
Η Θεία μετάληψη δεν απαγορεύεται ρητώς από κανένα νόμο. Οι υπουργικές αποφάσεις απαγορεύουν την προσέλευση των λαίκών, όχι ΡΗΤΩΣ όπως απαιτείται την θεία κοινωνία.

Επομένως ποινικό αδίκημα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Όσον αφορά την ΔΙΣ, η στέρηση της κοινωνίας από πιστούς, είναι ΕΠΙΤΙΜΙΟ δηλαδή προϋποθέτει κατά τους Ιερούς Κανόνες παράπτωμα ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ. Ο Ιερέας έχει καθήκον να κοινωνά όποιον πιστό το ζητεί και δεν κωλύεται..... Πέραν αυτού η απόφασή της πάσχει και τυπικά γιατί αρμόδια είναι η Σύνοδος της Ιεραρχίας , σύμφωνα με το άρθρο 4 του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος (ν.570/1977) άρθρο 4.

Επομένως ο Ιερέας στον Άγιο Νικόλαο στο Κουκάκι, δεν υπέπεσε ούτε σε εκκλησιαστικό παράπτωμα.

Ερωτήματα ενός αφελούς πιστού ή, ενός πονηρού απίστου

 

Του Μάνου Στεφανίδη

Στον φίλο μου Βαγγέλη Κούμπουλη

"Τί ωφελήσεται άνθρωπος εάν κερδίση την επίγειον ζωήν και απολέση την ψυχήν αυτού; Ήγουν την άνω Ιερουσαλήμ;"

"Δόξα τω θεώ είμαι άθεος!"

                      Λουίς Μπουνιουέλ

Διερωτώμαι: Αν δεν θεολογήσουμε τώρα και μάλιστα επί της ουσίας, πότε άλλοτε θα θεολογήσουμε; Εισέβαλε εν εμοί, σκόλοψ τω πνεύματι μου, το πνεύμα του Πονηρού και ο διάβολος με πείραξε ερωτών:

Είναι δυνατόν να αναβάλλεται ή και να καταργείται η ευχαριστηριακή λειτουργία της Εκκλησίας με απόφαση της πολιτείας; Να μην κοινωνούν οι πιστοί Σώματος και Αίματος Χριστού κάθε Κυριακή αλλά όποτε αποφασίσει ο κ. Χαρδαλιάς; Οι τελετές και οι ιερές ακολουθίες Της να αναστέλλονται με φιρμάνια και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου; Είναι αποδεκτό ο καθ' ημέραν και αενάως και ακαταπαύστως, o πάσαν στιγμήν και πάσαν ώραν ομολογιακός χαρακτήρας της εν Χριστώ ζωής στα χέρια του κάθε κυβερνητικού αξιωματούχου; Μακριά από τους ιερούς ναούς λες και μπορεί να διεισδύσει το κακό ή μόλυνση εντός του φοβερού βήματος; 

Μεταλαμβάνοντας σε καιρούς πανδημίας

ή τα Χριστολογικά βάθη του εαυτού και η Θεία Κοινωνία.

Του π. Νικόλαου Λουδοβίκου

Η παγκόσμια επιδημία με τους θανάτους και την συνοδό φοβική της αύρα επέβαλε όχι μόνον ψυχολογική αλλά και πνευματική διερώτηση σε κάποιο τμήμα του πληθυσμού, όπως είναι φυσικό. Πολύς λόγος έγινε και για την Ευχαριστία, για την δυνατότητα μετάδοσης της ασθένειας μέσω αυτής, μέσω δηλαδή του τρόπου της προσφοράς της με κοινής χρήσης λαβίδα. Το ζήτημα εξελίχθηκε σε θεολογική διαμάχη και μάλιστα διεθνή. Στην πραγματικότητα βέβαια το τεθέν ερώτημα είναι θεολογικό κυρίως: πώς μπορεί θεολογικά να στηριχθεί η πεποίθηση πως η Ευχαριστία δεν μεταδίδει ασθένειες με τον τρόπο που ενεργείται στην Ορθόδοξη Εκκλησία; Το ερώτημα φαίνεται ασφαλώς να επιδέχεται καταρχήν μιαν εμπειρική απάντηση: τεράστιο πλήθος ιερέων, του γράφοντος τις γραμμές αυτές συμπεριλαμβανομένου, έχει πάμπολλες φορές κοινωνήσει εξακολουθητικά ανθρώπους με βαρύτατες και κάποτε αθεράπευτες ασθένειες και φυσικά, όπως επιβάλλεται από τους λειτουργικούς κανόνες, κατέλυσε το υπόλοιπο, χωρίς ποτέ να πάθει τίποτα. Αλλά χρειάζεται και συζήτηση θεολογική. Αφορμή γι’ αυτήν μεταξύ άλλων δίνει πρόσφατο δημοσίευμα του Σταύρου Ζουμπουλάκη στο Lfo, όπου υποστηρίζεται πως οι ουσιώδεις ιδιότητες του καθαγιασμένου άρτου δεν μεταβάλλονται και αυτός υπόκειται σε παντοειδείς φθορές και μολύνσεις και συνεπώς μεταδίδει ιούς και ασθένειες· μόνη ελπίδα, ο τρόπος μετάδοσης να αλλάξει. Εάν ο ισχυρισμός αυτός ήταν σωστός, τότε κανείς από τους ιερείς δεν θα ξεπερνούσε τα 35 ή 40 χρόνια ζωής, το δε εκκλησίασμα, κοινωνώντας μάλιστα μαζικά κατά τις μεγάλες εορτές, θα έπασχε συνεχώς και βαρέως. Παρά ταύτα, εδώ υπάρχει ένα βαθύτερο θεολογικό ζήτημα.

Για τα δύσκολα... Επιδημίες, πανδημίες και εκκλησιαστική ζωή

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Το 2011 είχα δημοσιεύσει ένα μελέτημα για τη σχέση της κοινωνίας και της πολιτείας με τις διάφορες κοινότητες (θρησκευτικές και πολιτισμικές πρωτίστως, αλλά και πολιτικές). Ένα βασικό ερώτημά του είναι αν και με ποιους όρους τα αξιώματα της κάθε κοινότητας (δηλαδή τα χαρακτηριστικά που την ορίζουν ως συγκεκριμένη κοινότητα) έχουν προτεραιότητα έναντι του ευρύτερου κοινωνικού - πολιτειακού. Μια εύκολη εκδοχή αυτού του ερωτήματος έχουμε όποτε το βασικό αξίωμα κάποιας κοινότητας είναι κάτι απάνθρωπο, κάτι το οποίο κάποιους τους καθιστά θύματα (π.χ. η εξουσία των θρησκευτικών λειτουργών της να επιβάλει θανατική ποινή κατά διαφωνούντων). Σ' αυτή την περίπτωση εύκολα μπορεί να υποστηριχτεί η προτεραιότητα του κοινωνικού κανόνα έναντι του κοινοτικού. Αλλά οι δύσκολες περιπτώσεις είναι άλλες. Έγραφα λοιπόν: 

«Σε περίπτωση πανδημίας νόσου θανατηφόρου και μεταδοτικής, πώς θα αντιμετωπιστεί η απαίτηση μιας κυβέρνησης να ανασταλεί η τέλεση της θείας Ευχαριστίας για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας; Προφανώς, ο πιστός μπορεί να βιώνει ως υπερεπαρκή την όποια μεταφυσική πίστη του, δεν μπορεί όμως να περιμένει ότι η επίκληση της αποτελεί ικανοποιητική απάντηση για το κράτος.

Το ζήτημα, λοιπόν, είναι ποιά στάση θα μπορέσει να τηρήσει η Εκκλησία σε περίπτωση τέτοιας κρίσης. Θα εμμείνει στην τέλεση της Ευχαριστίας αποδεχόμενη το κόστος του πιο οξέως κοινωνικού οστρακισμού της (δηλαδή την απόσυρση των μελών της από κάθε κοινωνική σχέση και δραστηριότητα); Ή μήπως, αντιλαμβανόμενη τον εαυτό της πρωτίστως ως πραγμάτωση της διακονικής αγάπης, θα προχωρήσει ενσυνείδητα στην πιο επώδυνη κένωσή της, δηλαδή την αναστολή τέλεσης του μυστηρίου, χάριν της αγάπης των τρομοκρατημένων ανθρώπων; Αλλά, θα κατόρθωνε, άραγε, να το αποτολμήσει αυτό με τρόπο ώστε να μαρτυρηθεί το πρωτείο της θυσιαστικής αγάπης και να μην εκληφθεί αυτή η κίνηση ως βολική συναίνεση στο πνεύμα του κόσμου, το οποίο ειδωλοποιεί την υγεία και την επιβίωση;»*.