Τα πρόσφατα γεγονότα έφεραν επιτακτικά στο προσκήνιο το θέμα του πατριωτισμού και των συνόρων, της εθνικής κυριαρχίας, της παγκοσμιοποίησης και του διεθνισμού.
Στα πλαίσια αυτού του σημειώματος ,εννοείται ότι μόνο ορισμένα από αυτά μπορούμε να θίξουμε, και αυτά ακροθιγώς, ξεκινώντας ιστορικά από τα βασικά για την Αριστερά. Δηλαδή τους κλασικούς του μαρξισμού αλλά και του αναρχισμού.
Α. Προλετάριοι. Πατρίδα ;
Κάποιοι προβάλουν μόνο μια φράση του “Κομμουνιστικού Μανιφέστου “: “Οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα , παραβλέποντας ασυλλόγιστα και αντιδιαλεκτικά, όλο το υπόλοιπο κείμενο που λέει :
” Ακόμα κατηγόρησαν τους κομμουνιστές ότι θέλουν να καταργήσουν τ ά χ α την πατρίδα, την εθνότητα. Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορείς να τους πάρεις κάτι που δεν έχουν “(1).
[Οι εργάτες λοιπό δεν έχουν πατρίδα(ή αισθάνονται ότι κάποιοι τους την έχουν στερήσει), όχι οι κομμουνιστές, οι οποίοι είναι συνειδητά πολιτικά όντα, και αποκρούουν τις κατηγορίες ότι θέλουν τ ά χ α να καταργήσουν την πατρίδα. Η ίδια η αστική τάξη έχει αφαιρέσει κάτω από τα πόδια των εργατών την πατρίδα, την εθνικότητα, τους έχει κάνει μισθωτούς σκλάβους, αφαιρώντας τους την γη των προγόνων τους με την “πρωταρχική συσσώρευση” κεφαλαίου.
Μήπως οι σκλάβοι της αρχαιότητας είχαν πατρίδα; Ή μήπως το κεφάλαιο το ίδιο έχει πατρίδα ; Μετακινείται και μαζί του μετακινείται και το εξάρτημα του ο εργάτης, όταν δεν μένει άνεργος στους πέντε δρόμους, και αναγκάζεται να μεταναστεύσει από μόνος του ή να πεθάνει σαν το σκυλί].
