Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα: Τελευταία η Ελλάδα στην Ελευθερία του Τύπου στην ΕΕ και το 2025

Στην τελευταία θέση της ΕΕ παραμένει η Ελλάδα, στην κατάταξη των Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα (RSF) για το 2025 πέφτοντας μάλιστα και κατά μία θέση σε σχέση με πέρυσι στην παγκόσμια κατάταξη και συγκεκριμένα από την 88η στην 89η.

Οι Ρεπόρτερς Χωρίς Σύνορα (RSF) έδωσαν σήμερα, Παρασκευή, στη δημοσιότητα τη λίστα με την κατάταξη 180 χωρών σε θέματα ελευθερίας του τύπου ενόψει της 3ης Μαΐου που είναι η Παγκόσμια Ημέρα για την Ελευθερία του Τύπου.

«Το σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών δημοσιογράφων από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών δεν έχει ακόμη διαλευκανθεί, όπως και η περίπτωση της δολοφονίας του βετεράνου αστυνομικού ρεπόρτερ Γιώργου Καραϊβάζ το 2021. Οι αγωγές SLAPP είναι συνήθεις» αναφέρουν οι RSF.

«Η εμπιστοσύνη του πληθυσμού στα μέσα ενημέρωσης είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια. Λίγοι μεγάλοι ιδιωτικοί όμιλοι, όπως η Alter Ego Media, συνυπάρχουν με εκατοντάδες ειδησεογραφικούς ιστότοπους, γεγονός που συμβάλλει στον έντονο κατακερματισμό του τοπίου των μέσων ενημέρωσης. Ομοίως, λίγοι επιχειρηματίες διευθύνουν τη συντριπτική πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης, ενώ παράλληλα εμπλέκονται και σε άλλους επιχειρηματικούς τομείς με υψηλή ρύθμιση. Ορισμένοι από αυτούς έχουν στενούς δεσμούς με την πολιτική ελίτ της χώρας. Ως αποτέλεσμα, ο Τύπος είναι πολύ πολωμένος» σημειώνουν για το τοπίο στα ΜΜΕ.

Ελεύθεροι να ξεφορτωθούμε την ελευθερία μας

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Αν. Καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας                                  

Διευθυντής του περιοδικού «Σύναξη»

Εκλογές ενόψει. Η ρητορεία περί συμμετοχής και περί ενεργών πολιτών, περί σηκώματος από τον καναπέ και περί γιορτής της δημοκρατία, αποτελεί κοινό τόπο. Πάρτε τις εκθέσεις ιδεών τις οποίες αναμασά η συντριπτική πλειονότητα των υποψηφίων και διαβάστε τες, αλλά χωρίς να δείτε από πριν ποιας παράταξης είναι. Η ρητορεία που προανέφερα είναι κυριολεκτικά κοινός τόπος!

Είναι λιγοστές οι αλλιώτικες φωνές. Εκείνες οι φωνές που δεν επιχειρηματολογούν απλώς για το «ποιο από τα σαμπουάν στα ράφια του σούπερ μάρκετ είναι το καλύτερο», αλλά θέτουν το πρωταρχικό ζήτημα, «γιατί και πώς σούπερ μάρκετ». Απρόθυμη και ανίκανη να θέσει αυτό το θεμελιακό ερώτημα, η κυρίαρχη ρητορεία είναι απλώς μοδάτο ψεύδος που κολακεύει καταναλωτές και αγρεύει πελάτες.

Το καίριο ζήτημα είναι, με άλλα λόγια, αν οι εκλογές αποτελούν εκδήλωση της βασικής ιδιότητας του πολίτη (δηλαδή της συμμετοχής) ή αν, αντιθέτως, λειτουργούν ως πράξη συμμετοχής, με την οποία ο πολίτης προβαίνει... σε παραίτηση από την συμμετοχή! Η ελευθερία και η ευθύνη είναι πράγματα βαριά. Μοιάζει με ανακούφιση το ξεφόρτωμά τους, η ανάθεσή τους σε εκ-προσώπους και η μετατροπή της ψήφου σε συναλλακτικό μέσο. Κοντολογίς, η μετατροπή του πολίτη σε ανδράποδο δεν γίνεται με την επιβολή δικτατορίας η οποία απαγορεύει τις εκλογές, αλλά μέσω μιας εικονικής δημοκρατίας, όπου ελεύθερα ο πολίτης απεμπολεί την ελευθερία του.

Θα προτείνω κάτι, το οποίο μόνο ως τρολάρισμα μπορεί να ακουστεί στις μέρες μας – και μάλιστα στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, το οποίο κραδαίνει την αποτελεσματικότητα της λογιστικής και παθαίνει αναφυλαξία με την φιλοσόφηση και τον ανθρωπολογικό στοχασμό. Προτείνω λοιπόν, εκλογείς και υποψήφιοι να σκύψουν σε ένα εμβληματικό κείμενο και εκεί να αναλογιστούν τον πραγματικό εαυτό τους. Σαν μπροστά στον μαγικό καθρέφτη που φανέρωνε πάντα την αλήθεια – ακόμα κι όταν αυτή δυσαρεστούσε.

Ραγιάς και κατατονικός, χρεοκόπος και πελατοκεντρικός, δουλοπρεπής και δουλόφρων και τελικά αυτόχειρας ; Ή μήπως ανεξάρτητος και ελευθερόφρων σαν χώρα, σαν λαός, σαν πολίτης ;

Του Ηλία Παπαναστασίου

Στην τελευταία μας παρέμβαση, τονίσαμε τον ρόλο της προπαγάνδας στη διαμόρφωση ενός παθητικοποιημένου, οιονεί ανοϊκού και «α–πολιτικού πολίτη» που εξυπηρετεί το σύστημα, ταιριάζει «γάντι» στις απαιτήσεις της Παγκοσμιοποιημένης Ελίτ για πλήρη διανοητική και ψυχολογική υποταγή των μεγάλων, τεράστιων στρωμάτων του πληθυσμού στα κελεύσματά της και στην Γεωστρατηγική της ζοφερή προοπτική «αλλαγής του κόσμου» δηλαδή της προοπτικής του «Μετα–ανθρώπου» και της ερεβώδους πραγματοποίησής του ως σχεδίου. Τα άμεσα αποτελέσματα της «προπαγανδιστικής υλοποίησης» τα είδαμε στις εκλογές της 21/5/2023 με «βροντώδη τρόπο» και ηχηρά μηνύματα. Έπεται όμως συνέχεια – πιθανότατα– και με τις δεύτερες εκλογές της 25/6/2023, με τον αντικειμενικό και στρατηγικό στόχο της ελληνικής άρχουσας τάξης να υλοποιείται πλήρως μέσω ενός πλήρως αποχαυνωμένου εκλογικού ακροατηρίου και μιας πλήρως ελεγχόμενης μάζας πελατών του συστήματος και επαιτών των διαφόρων Pass. Την πρώτη Κυριακή ο στόχος επετεύχθη, γιατί όχι και την δεύτερη Κυριακή; Μήπως έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, μήπως έχει συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τι τον περιμένει, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά;

Όπως φαίνεται, μάλλον διαισθάνεται, «ασαφώς και αορίστως» τι τον περιμένει, όμως επειδή είναι ένας λαός που έχει συνηθίσει να ζει με μύθους και θαύματα, έχουμε δε την εντύπωση πως εκτιμά ιδιαίτερα τους θαυματοποιούς, τους μυθομανείς και τους μυθολάγνους. Η συναρπαστική περιπέτεια του Ρωμιού τους τελευταίους αιώνες με αποκορύφωμα τα τελευταία 100–110 χρόνια, δείχνουν την «ιδιόμορφη σχέση» του Νεοέλληνα με την Ιστορία, σχέση συναρπαστική άλλα και απογοητευτική έως αποκρουστική ακόμη και αηδιαστική. Περίοδοι στρατιωτικών θριάμβων (1912–13) αλλά και εθνικής συντριβής και αμετάκλητης καταστροφής (1919–22), θριαμβευτική «Έφοδος στον Ουρανό» (1941–44, ΕΑΜική Επανάσταση) και ανείπωτη συντριβή, αποκορύφωση της Αμερικανοδουλείας και της αποικιοποίησης (1949 και εντεύθεν με ελπιδοφόρες «Τάσεις διαλείμματος» την περίοδο 1981–85).

 

 

Μετά την διαμαρτυρία ενός έντονου «Μικροαστικού Κινηματισμού» του 2010–15, ήρθε ο «τέλειος, τεχνικά αψεγάδιαστος συμβιβασμός» που υποδουλώνει ολόκληρο έθνος και λαό έως το 2060 δημοσιονομικά και έως το 2115 ενυπόθηκα όσον αφορά την ακίνητη περιουσία (επίσημα, ανεπίσημα ακόμη περισσότερο), καθιστώντας τον ελληνικό λαό ένα «Φάντασμα του εαυτού του» χωρίς προοπτική και χωρίς την παραμικρή διαχειριστική ικανότητα της οικονομίας, κοινωνίας και περιουσίας του.

Περί ελευθερίας του Τύπου

Η καλύτερη απάντηση της Ελληνικής Πολιτείας στην έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, που φέρνει την Ελλάδα στην τελευταία θέση στην ελευθερία του Τύπου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ήταν φυσικά η βράβευση του Ευαγγελάτου από την Αυτού Εξοχότητα, την ΠτΔ κυρία Σακελλαροπούλου, του γνωστού Ευαγγελάτου που έγινε συνώνυμο της τρας ενημέρωσης στα ’90s και συνεχίζει το έργο του ως σήμερα.

Η ελευθερία του τύπου στην Ελλάδα είναι τόσο μεγάλη, που κανείς Έλληνας δημοσιογράφος δεν διαμαρτυρήθηκε στον κυβερνητικό εκπρόσωπο ή έστω υπέβαλλε ερώτημα για την έκθεση αυτή. 

Υπάρχει καλύτερη απόδειξη; 

Τσίπρας: «Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να μιλάει κανείς για καθεστώς;»

Στις 30 Απριλίου του 1945 ο Κόκκινος Στρατός μπήκε στο Βερολίνο

«Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό,τι μπορεί ποτέ να πληρώσει…»

Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Το επιβεβλημένο «ανήκομεν»

Του Χρήστου Γιανναρά

Για τη σοφία των αρχαίων Ελλήνων, η έρις (έριδα, φιλονικία, διένεξη, διαφωνία, ρήξη, διάσταση, διχοστασία) δεν είναι σύμπτωμα συμπεριφοράς. Eίναι οντότητα: θεά, αδελφή του Αρη, θεού του πολέμου. Και ο πόλεμος, «πάντων μεν πατήρ εστι, πάντων δε βασιλεύς. Και τους μεν θεούς έδειξε (τους ανέδειξε – κατέδειξε θεούς), τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε, τους δε ελευθέρους» – o πόλεμος αναδείχνει τη διαφορά δούλων και ελεύθερων ανθρώπων.

Σε αντίθεση με τις παραπάνω ρήσεις, συμπερασματικές της εμπειρίας – σοφίας των Ελλήνων, οι άνθρωποι όλων των εποχών μοιάζουμε μάλλον αγκιστρωμένοι στη βεβαιότητα ότι ο πόλεμος είναι «μέγα κακό και πρώτο» (για να παραλλάξω τον Σολωμό). Απειλεί ο πόλεμος τη βιολογική μας επιβίωση, μπολιάζει την ύπαρξή μας με τον τρόμο του πιθανότατου θανάτου, τον πανικό της ενδεχόμενης στέρησης στέγης και τροφής, αγαπητικής συνύπαρξης και φιλίας. Τίποτα δεν έχει σίγουρη προοπτική με τον πόλεμο, τίποτα δεν είναι σταθερό και ασφαλές, ούτε η αρτιμέλεια, η υγεία, ο ήρεμος βίος, ούτε η επαγγελματική επιτυχία, οι κοινωνικές διακρίσεις («ο έπαινος του δήμου και των σοφιστών, τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα εύγε, η αγορά, το θέατρο, οι στέφανοι»). Όλα τα απειλεί ο πόλεμος, τα καθιστά επισφαλή και αβέβαια.

Χωρίς εξαίρεση, κάθε πόλεμος σαρκώνει ένα αναπάντητο «γιατί». Πηγή – αιτία και μέτρο της απορίας είναι η οδύνη και ο τρόμος, που συνοδεύει κάθε απειλή πολέμου. Και είναι τρόμος ή απειλή, κυρίως ή μόνο όταν προϋπάρχει εμπειρία πολέμου – εμπειρία από την «πρώτη γραμμή» και τα χαρακώματα ή από το μακελειό με τους βομβαρδισμούς στα μετόπισθεν. Το «γιατί» αίρεται μόνο στους πολέμους για λύτρωση από τη σκλαβιά.

Κωνσταντίνος Βαθιώτης: Ας μισήσουμε επιτέλους την σκλαβιά της ασφάλειάς μας, κι ας ερωτευθούμε παράφορα την ελευθερία μας.

Μπένγιαμιν: Ελεύθερος είναι όποιος δεν φοβάται

Του Γιώργου Χ. Παπασωτηρίου

Στη μελέτη του για τον Μπωντλαίρ, ο Μπένγιαμιν ασχολήθηκε με τη μελαγχολία ως δημιουργική πηγή. Αναφέρεται στην «αριστερή μελαγχολία» του επαναστάτη ψευτο-διανοούμενου ο οποίος δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες για ριζική αλλαγή στο παρόν. Η αριστερή μελαγχολία με άλλα λόγια αντιπροσωπεύει την άρνηση να συμφιλιωθεί κάποιος με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του παρόντος.

Ο Μπένγιαμιν παρουσιάζει την εικόνα του αγγέλου της ιστορίας, βασισμένη στον πίνακα του Klee, Angelus Novus. Ο άγγελος της ιστορίας ωθείται από μια θύελλα προς μια καθορισμένη κατεύθυνση, προς το μέλλον. Η θύελλα αυτή είναι τόσο δυνατή που παγιδεύει τα φτερά του αγγέλου και δεν του επιτρέπει να τα κλείσει, δηλαδή να σταματήσει την προκαθορισμένη και ιλιγγιώδη πορεία της ιστορίας προς το μέλλον. Σε αυτή την αλληγορία ο Μπένγιαμιν μας προτείνει να τραβήξουμε το φρένο της ιστορίας, να σταματήσουμε αυτή την κίνηση που οδηγεί στην καταστροφή και να δώσουμε ριζικές λύσεις τώρα. Εάν η αριστερά δεν διατυπώσει με σαφήνεια τους στόχους της είναι πολύ πιθανό να πάψει να παίζει το ρόλο μιας επαναστατικής και απελευθερωτικής εναλλακτικής λύσης και να καταστεί μια απατηλή εναλλακτική λύση στο σύστημα της αγοράς.

Πότε τελειώνει η νεότητα;

Του Γελωτοποιού

Πότε τελειώνει η νεότητα;

Η νεότητα έχει όρια. Ξεκινάει μετά την τρελή κι άχαρη εφηβεία. Και πότε τελειώνει; Εδώ σε θέλω. Πες την αλήθεια σου.

Η νεότητα τελειώνει όταν μπαίνεις στο «κλουβί». Όταν οι υποχρεώσεις σου είναι περισσότερες απ’ τις ελευθερίες σου.

Είσαι ελεύθερος να πας διακοπές ένα δεκαπενθήμερο, δουλεύοντας τον υπόλοιπο χρόνο.

Είσαι ελεύθερη να περάσεις μια ερωτική βραδιά με τον άντρα σου το Σαββατόβραδο, μετά από μια βδομάδα ατελείωτης πίεσης.

Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Η νεότητα τελειώνει όταν δεν ανήκεις πλέον στον εαυτό σου.

Ανήκεις στην οικογένεια σου, ανήκεις στα παιδιά σου, ανήκεις στη δουλειά σου, ανήκεις στην εφορία και στις τράπεζες.

Πού ξέρεις;

Ίσως η ελευθερία να είναι υπερτιμημένη.

Ελευθερία ή ασφάλεια

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Δύο έννοιες που κουβαλάνε μεγάλους αγώνες για να μπορέσουν να εδραιωθούν και να γίνουν κτήμα της κοινωνίας μας

Το δίπολο ελευθερία και ασφάλεια, αντί να είναι συμπληρωματικό, τίθεται συχνά ως αντιθετικό. Η συζήτηση δεν είναι τωρινή, απλά τώρα παίρνει έναν χαρακτήρα επιτακτικότητας. Δεν φιλοδοξούμε να προσθέσουμε ένα θεωρητικό σημείωμα της νομικής επιστήμης, αλλά να καταθέσουμε έναν προβληματισμό με τις προσλαμβάνουσες του απλού πολίτη.

Για την ελευθερία ο λόγος είναι απλός. «Παρά το ελεύθειν όπου ερά τις», δηλαδή «να πηγαίνει κάποιος εκεί όπου αγαπάει/επιθυμεί». Χωρίς εμπόδια, εσωτερικά ή εξωτερικά. Με μόνη οριοθέτηση τον σεβασμό στην ελευθερία του άλλου. Γι’ αυτό λέμε συχνά «η ελευθερία σου σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του διπλανού σου». Είναι μια έννοια που, το σημερινό περιεκτικό της νόημα, σηματοδοτείται κυρίως από τον διαφωτισμό.

Για την ασφάλεια, η προστασία από κάθε κίνδυνο, μοιάζει επαρκής ερμηνεία. Το στερητικό «α» είναι που δίδει τη σιγουριά και τη βεβαιότητα για να μην κάνουμε κάτι λάθος, να μην πέφτουμε, να μην κινδυνεύουμε.

Γ.Τ.Σ.

Του Κώστα Γκιώνη

Είμαστε δεμένοι χειροπόδαρα με τεράστιες χοντρές αλυσίδες, μπρούμυτα, κουνώντας χαρούμενοι τις ουρές μας, ως υπάκουοι σκύλοι συνοδείας, ευγνώμονες στον αφέντη μας που μας επιτρέπει να ζούμε ακόμα.

Ο αλυσοδεμένος, ξέρεις, για πάρα πολύ καιρό, θεωρεί πολύ φυσιολογική την ύπαρξη της αλυσίδας, την αντιλαμβάνεται κάτι σαν αξεσουάρ. Είναι σαν το πουλί που γεννήθηκε σε κλουβί και θεωρεί το πέταγμα κουσούρι. Η ελευθερία είναι ένας άγνωστος και επικίνδυνος τόπος, γεμάτος παγίδες, δαιμονισμένος, για ανισόρροπους και ακραίους ανθρώπους που θέλουν το κακό της κοινωνίας, έτοιμους να διαρρήξουν την κοινωνική νομιμότητα στο βωμό αλλότριων συμφερόντων.

Το θέμα δεν είναι να πείσεις κάποιο να βγάλει την αλυσίδα του. Το θέμα είναι να αντιληφθεί τη σκλαβιά του. Η συνειδητοποίηση είναι το πρωταρχικό, και η καύση των δαιμονοποιήσεων που του έχουν εμφυτέψει στο σημείο που θα έπρεπε να είναι το μυαλό του.

Άνθρωποι με Γ.Τ.Σ. (Γενετικά Τροποποιημένη Σκέψη)… Με τον ίδιο κώδικα που λειτουργεί ο γενετικά τροποποιημένος οργανισμός, εμφυτεύονται στον οργανισμό του μεταλλαγμένου ανθρώπινου υβριδίου πληροφορίες από πολλές διαφορετικές ελεγχόμενες πηγές, για να νοιώθει ο μπολιασμένος ότι επιβεβαιώνει αυτά που πιστεύει, και έτσι να μπορεί να ελέγχεται πλήρως η παραγωγή των προθύμων.

«Είναι ένα πραγματικά θλιβερό θέαμα να βλέπεις μια ολόκληρη κοινωνία να εξανεμίζει μαζικά όλες τις ηθικές και πολιτικές της αξίες»

Ο φιλόσοφος, Τζόρτζιο Αγκάμπεν, μιλά στη Le Monde για τις επιπτώσεις της πανδημίας  

21 Ιανουαρίου 2021

Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν (ιταλικά: Giorgio Agamben, Ρώμη, 22 Απριλίου 1942) είναι Ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας. Η συνέντευξή του στη Le Monde, έγινε με αφορμή την ακροδεξιά κυβέρνηση του Ορμπάν που κήρυξε επ’ αόριστον σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης την Ουγγαρία επικαλούμενος την πανδημία αλλά ουσιαστικά επικαλέστηκε τη συγκυρία της πανδημίας, για να παραχωρηθούν υπερεξουσίες.

Δεν είμαι ούτε λοιμοξιολόγος ούτε ιατρός. Δεν μπαίνω όμως στις συζητήσεις μεταξύ των επιστημόνων σχετικά με την επιδημία. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι οι εξαιρετικά σοβαρές ηθικές και πολιτικές επιπτώσεις που προκύπτουν  

LM: Γράφετε ότι: «Φαίνεται ότι, έχοντας εξαντληθεί η τρομοκρατία ως δικαιολογία των μέτρων εξαίρεσης, η επινόηση μιας επιδημίας μπόρεσε να προσφέρει το ιδανικό πρόσχημα για την διεύρυνση (των μέτρων εξαίρεσης) πέρα από κάθε περιορισμό». Πως μπορείτε να υποστηρίζετε ότι πρόκειται για μια «επινόηση»; Η τρομοκρατία, όπως ακριβώς και μια επιδημία, δεν μπορούν να οδηγήσουν σε πολιτικές της ασφάλειας, τις οποίες μπορούμε να κρίνουμε ως ανεπίτρεπτες, αλλά να είναι πολύ πραγματικές;

GA: Όταν μιλάμε για μια επινόηση μέσα σε ένα πολιτικό πεδίο, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτή δεν θα πρέπει να γίνεται κατανοητή μόνο υπό ένα υποκειμενικό νόημα. Οι ιστορικοί γνωρίζουν ότι υπάρχουν, ας το πούμε έτσι, αντικειμενικές συνωμοσιολογίες, οι οποίες φαίνονται να λειτουργούν ως τέτοιες, χωρίς να είναι καθοδηγούμενες από ένα αναγνωρίσιμο υποκείμενο. Όπως ο Μισέλ Φουκώ έδειξε πριν από εμένα, οι κυβερνήσεις της ασφάλειας (les gouvernements sécuritaires) δεν λειτουργούν αναγκαστικά με το να παράγουν την κατάσταση εξαίρεσης, αλλά με το να την εκμεταλλεύονται και με το να την καθοδηγούν όταν αυτή συμβαίνει. Σίγουρα, δεν είμαι ο μόνος που σκέφτεται ότι για μια ολοκληρωτική κυβέρνηση (gouvernement totalitaire) όπως αυτή της Κίνας, η επιδημία υπήρξε το ιδανικό μέσο για να δοκιμάσει την δυνατότητα απομόνωσης και ελέγχου μιας ολόκληρης περιοχής. Και το γεγονός ότι στην Ευρώπη μπορούμε να αναφερθούμε στην Κίνα ως ένα κατάλληλο πρότυπο, αυτό από μόνο του δείχνει τον βαθμό της πολιτικής ανευθυνότητας στην οποία μας έχει φθάσει ο φόβος. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε για το γεγονός, το οποίο είναι τουλάχιστον περίεργο, ότι η κινεζική κυβέρνηση ξαφνικά κηρύσσει το κλείσιμο της επιδημίας όταν αυτό την βολεύει.

Τα πολλά λόγια περιττεύουν...

Περί ελευθερίας και απόφασης ο λόγος….

Του Χόρχε Μπουκάι

Ήταν κάποτε ένας ξυλουργός που ειδικευόταν στη συναρμολόγηση προκατασκευασμένων σπιτιών. Εργαζόταν για κάποιον επιχειρηματία, ο οποίος του προμήθευε έτοιμα τα ξύλα κι εκείνος τα μοντάριζε, στερέωνε τους αρμούς, έφτιαχνε το σπίτι και προετοίμαζε τις λεπτομέρειες.

Μια μέρα, αποφασίζει ο ξυλουργός ότι έχει δουλέψει αρκετά, κι είναι πια καιρός να ξεκουραστεί. Έτσι, πάει να μιλήσει στον επιχειρηματία και του λέει πως πήρε την απόφαση να βγει στη σύνταξη. Καθώς, όμως, του έμενε ακόμη να τελειώσει ένα σπίτι, τον ειδοποιεί ότι αυτή θα είναι η τελευταία του δουλειά.

“Τι κρίμα !” λέει ο επιχειρηματίας, “είσαι καλός στη δουλειά σου….Δε θέλεις να δουλέψεις λίγο ακόμα;”

“Όχι, όχι. Η αλήθεια είναι πως έχω πολλά πράγματα να κάνω, θέλω και να ξεκουραστώ…”

“Πολύ καλά.”

Αφήστε τον Βαγγέλη «μου», το «Παιδί» μου Ελεύθερο

Του Γιάννη Περάκη

Βράδυ Κυριακής. Κάθομαι στην ασφάλεια του γραφείου μου και ενημερώνομε από το διαδίκτυο. Το απόγευμα κυλάει ήσυχα. Αίφνης το μάτι μου θολώνει. Διαβάζω ότι ένας 14χρονος κρατείται στην ΓΑΔΑ από την Πέμπτη. Ρωτάω τον εαυτό μου, άραγε τι έκανε;

Ήταν dealer ναρκωτικών, μήπως νταβατζής ή μήπως επιτέθηκε σ’ έναν «άγγελο» των ΜΑΤ;

Όχι το «παιδί» μου δεν διέπραξε τέτοιου είδους κακούργημα. Απλά ήταν ο Πρόεδρος ( το Π με κεφαλαία) του 15μελούς στο σχολείο του.

Διαβάζω... «Ο Βαγγέλης Γρηγορίου μαθητής της Γ’ Γυμνασίου εκπροσωπώντας το σχολείο του θα συμμετείχε στο συλλαλητήριο των μαθητών την Πέμπτη 15/10 στο κέντρο της Αθήνας.

Πλησιάζοντας στο χώρο της κινητοποίησης πέρασε σωματικό έλεγχο, όπως και εκατοντάδες άλλοι μαθητές. Στο Σύνταγμα για κακή του τύχη βγαίνοντας από κατάστημα εστίασης, τον σταματάνε μαζί με άλλους μαθητές. Του κάνουν σωματική έρευνα για δεύτερη φορά, πάλι δεν του βρίσκουν τίποτα. Παρ’ όλα αυτά όμως συλλαμβάνεται, μεταφέρεται στη ΓΑΔΑ, όπου με τη διαδικασία του αυτοφώρου θα δικαστεί τη Δευτέρα το πρωί στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Οι κατηγορίες είναι σε βαθμό κακουργήματος (Δευτέρα 17/10 κτήριο 9 και ώρα 11:00).

Κώστα Γεωργάκη... Είσαι η φωτεινή περίληψη του δράματος μας..

 Του Νίκου Κλειτσίκα

Ντύθηκες γαμπρός φωταγωγήθηκες σαν έθνος.

Έγινες ένα θέαμα ψυχής ξεδιπλωμένης στον ορίζοντα.

Είσαι η... φωτεινή περίληψη του δράματος μας,

τα χέρια μας προς την Ανατολή και τα χέρια μας προς τη Δύση.

Είσαι στην ίδια λαμπάδα τη μια τ’ αναστάσιμο φως

κι ο επιτάφιος θρήνος μας.

Νικηφόρος Βρεττάκος

«Η Θέα του Κόσμου»... Αυτοπυρπόληση

Στον φοιτητή που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το 1970

Ιταλία, Γένοβα 19 Σεπτέμβρη 1970...

Ο 22χρονος φοιτητής Κώστας Γεωργάκης διαμαρτυρήθηκε με την αυτοπυρπόλυσή του για την αμερικανοκίνητη δικτατορία στην Ελλάδα.
Στον πατέρα του άφησε το ακόλουθο γράμμα (με πιστή τήρηση σύνταξης, στίξης κι ορθογραφίας):

«Αγαπημένε μου πατέρα, σε παρακαλώ συγχώρα με χωρίς να κλάψης. Ο γυιός σου δεν είναι ήρωας. Είναι ένας άνθρωπος σαν όλους τους ανθρώπους ίσως με περισσότερο φόβο. Φίλησε το χώμα της πατρίδας για μένα. Μετά από τρία χρόνια καταπίεσης, δεν μπορώ ν’ αντέξω άλλο. Δεν θέλω εσύ να αντιμετωπίσης κανένα κίνδυνο γι αυτή μου την πράξη, αλλά δεν μπορώ ούτε να σκεφθώ ούτε να ενεργήσω αν δεν είμαι ελεύθερος. Ζήτω η Δημοκρατία, Κάτω η Τυραννία. Η πατρίδα μας που γέννησε την ελευθερία θα εξαφανίση τους τυράννους.

Συγχώρα με αν μπορείς
ο Κώστας σου»

Πως οι κοινωνίες κατέληξαν όμηροι των Αγορών – Η ιδιοποίηση του κράτους - slpress.gr

Πως οι κοινωνίες κατέληξαν όμηροι των Αγορών – Η ιδιοποίηση του κράτους - slpress.gr: Η παγοσμιοποίηση επί της ουσίας είναι η ιδιοποίηση του κράτους από το κεφάλαιο. Μέσω αυτού κατέστησε τις κοινωνίες ομήρους των λεγόμενων Αγορών.

Σιγά σιγά μας προετοιμάζουν για το μετά: Επ' αόριστον παραβίαση των ατομικών μας ελευθεριών

Σχόλιο του Πέτρου Μαγγανιάρη

Ο Ηλίας Μόσιαλος δεν είναι τυχαίο πρόσωπο.
Αρχικά τον γνωρίσαμε ως κυβερνητικό εκπρόσωπο επί Γιωργάκη Παπανδρέου.
Καθηγητής Πολιτικής της Υγείας στο LSE, που ορίστηκε πρόσφατα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης στους διεθνείς οργανισμούς μίλησε στο iefimerida.gr και φρόντισε να μας προετοιμάσει για το ζοφερό μέλλον που έρχεται;

Πότε θα επιστρέψουμε σε κανονικότητα;

«Η Ελλάδα θα αρχίσει να συζητά και να σχεδιάζει πολύ προσεκτικά την επιστροφή στην ΜΕΡΙΚΗ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ μέσα στον Απρίλιο, αλλά θα πρόκειται για μερική επιστροφή στην κανονικότητα, σε πρώτη φάση, γιατί η ολική επιστροφή θα γίνει με την ανακάλυψη του εμβολίου.»

Και πότε θα είναι έτοιμο το εμβόλιο;

«Αν είμαστε πολύ τυχεροί μπορεί το Σεπτέμβριο να ξεκινήσουν οι δοκιμές και πιθανώς σε 1 χρόνο από σήμερα να είναι διαθέσιμο. Αλλιώς ο ορίζοντας πάει στους 18 μήνες και ίσως και πιο μακριά»
Δηλαδή με άλλα λογία στην καλύτερη περίπτωση η χώρα για τους επόμενους 12 έως 18 ή περισσότερους μήνες θα βρίσκεται σε καθεστώς μερικής κανονικότητας!!!!!

Δεν πρέπει να ξεχαστεί η θυσία της Helin Bölek που πέθανε για την ελευθερία

Ο κοροναϊός σάρωσε τα πάντα, ακόμη και τις θυσίες ανθρώπων για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι δημοκρατικές χώρες δεν πρέπει να κλείνουν τα μάτια σ' αυτό που γίνεται από το καθεστώς Ερντογάν

Του Βασίλη Σ. Κανέλλη

Κάθε μέρα ανακοινώνεται ο αριθμός των θυμάτων από τον κοροναϊό σε όλο τον κόσμο. 60 χιλιάδες, 62 χιλιάδες κι ένας, και δύο και πενήντα.

Από προχθές, όμως, υπάρχει ένα ακόμη «θύμα» της πανδημίας που δεν πρόκειται να μπει σ’ αυτή τη λίστα γιατί δεν πέθανε από κοροναϊό, αλλά αυτός ο αόρατος εχθρός «έσβησε» τη φωνή της.

Ο λόγος για την τραγουδίστρια από την Τουρκία, Helin Bölek, η οποία μόλις στα 28 της χρόνια πέθανε έπειτα από 288 ημέρες απεργίας πείνας.

Ένα νεαρό, ταλαντούχο κορίτσι από τη γειτονική μας χώρα που ήθελε να τραγουδάει ελεύθερα, που διώχθηκε αυτή και το συγκρότημά της από το καθεστώς Ερντογάν και που επέλεξε αυτή την ακραία μορφή αντίδρασης και αντίστασης απέναντι στο βαθύ κράτος του Σουλτάνου.