Εκλογομαγειρέματα 2019…

Νέα επεισόδια πολλαπλής ρευστοποίησης

Του Ρούντι Ρινάλντι

Μια ιδιότυπη, παράξενη προεκλογική περίοδος

Δεν είναι πρώτη φορά που μαζεύονται πολλές εκλογικές διαδικασίες. Ας μην πάμε στο μακρινό 1989-90. Από τον Μάιο του 2014 ως τον Σεπτέμβριο του 2015, στήθηκαν 6 κάλπες. Ευρωεκλογές, δημοτικές και περιφερειακές μαζί το 2014, δημοψήφισμα και δυο φορές εθνικές το 2015.

Τώρα, θα έχουμε πάλι 3 ταυτόχρονες εκλογικές διαδικασίες (ευρωεκλογές, περιφερειακές, δημοτικές) σε 4 κάλπες (συν τα συμβούλια). Με δύο ουρές, γιατί δεν θα βάλουν τέσσερις σε κάθε αίθουσα. Παραγγέλθηκαν εξτρά κάλπες και παραβάν, και τώρα διαπιστώνουν ανεπάρκεια σε δικαστικούς αντιπροσώπους και εφορευτικές. Βέβαια υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να προστεθεί και η διαδικασία των βουλευτικών εκλογών τον Μάιο ή να γίνουν αυτές ένα μήνα μετά, τέλη Ιουνίου.

Αγχώδεις ανάσες πριν τον επόμενο μαραθώνιο

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η δόση εγκρίθηκε, αλλά οι μεγάλες κυβερνητικές προσδοκίες προσκρούουν στη δυστροπία των αγορών – Η ώρα του «μεγάλου πλιάτσικου» μέσω ιδιωτικοποιήσεων και κόκκινων δανείων

Η δόση των 7,5 δισ. εκταμιεύεται ίσως και την προσεχή εβδομάδα. Αλλά η τελετουργία της έγκρισής της συνοδεύτηκε από μια ακόμη «δόση υποτέλειας». Να δυο χαρακτηριστικά στοιχεία της:
Πρώτον, η επιτροπή της γερμανικής Βουλής, που ενέκρινε τελικά την Παρασκευή την εκταμίευση, είχε αναβάλει σχετική απόφαση την Τρίτη, επικαλούμενη εκκρεμότητες. Ποιες ήταν; Η μία αφορούσε την ασυλία των στελεχών του νέου υπερταμείου αποκρατικοποιήσεων και η δεύτερη τη μεταβίβαση του 5% του ΟΤΕ που κατέχει το Δημόσιο στο ΤΑΙΠΕΔ και μέσω αυτού στην Deutsche Telekom. Πώς θα ενέκριναν οι Γερμανοί βουλευτές την εκταμίευση χωρίς να διασφαλιστούν τα «εθνικά συμφέροντά» τους; Το θέμα λύθηκε όταν η DT τους καθησύχασε ότι «θα ασκήσει τα δικαιώματά της στον ΟΤΕ όταν και αν έχει οικονομικό νόημα».

Το «ελληνικό παράδειγμα» σε πανευρωπαϊκή περιφορά

Aριστεροχώρι 99 χρόνια μετά: Μαθήματα παλαιοντολογίας του Β.Παπαβασιλείου

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Με το βρετανικό δημοψήφισμα στο μυαλό τους, οι δανειστές κλείνουν πολιτικά την αξιολόγηση – Οι αστερίσκοι της ΕΚΤ και οι μαύρες τρύπες του success story 

Η τελετουργία της αξιολόγησης έκλεισε προχθές ταπεινωτικά στην Αθήνα, με την υπερψήφιση των τροπολογιών που επέβαλαν οι δανειστές, με τις οποίες εξαφανίστηκαν οι τελευταίες «κόκκινες γραμμές» που είχε θέσει ο Ε. Τσακαλώτος με επιστολή προς τους ομολόγους του. Θα κλείσει και τυπικά τη Δευτέρα, σε τηλεδιάσκεψη του EuroWorkingGroup, εφόσον βρεθεί τρόπος να καλυφθεί και το τελευταίο προαπαιτούμενο… των προαπαιτουμένων, η νομική ασυλία των στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ και του νέου υπερταμείου αποκρατικοποιήσεων. Εναλλακτικά, υπάρχει προγραμματισμένη συνεδρίαση του EWG, την Πέμπτη (9/6). Θα απομένει μια τυπική διαδικασία εκταμίευσης της υποδόσης των 7,5 δισ. από τον ESM τις επόμενες εβδομάδες. 

Αγορά χρόνου για κυβέρνηση, ΔΝΤ, Σόιμπλε

Το πολιτικό ισοζύγιο της απόφασης του Eurogroup βγάζει μικρά, προσωρινά πλεονάσματα για τους «παίκτες» και αφήνει αβυσσαλέα ελλείμματα για την ελληνική οικονομία και κοινωνία

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

«Το τελικό αποτέλεσμα της απόφασης της Τετάρτης, δεν είναι άφεση χρέους για την Ελλάδα, είναι η αρχή του υποβιβασμού της χώρας στην κατάσταση ενός χρόνιου μισο-ξεχασμένου προβλήματος. Όπως ένας εγκεφαλικά νεκρός και διασωληνωμένος συγγενής σε κάποιο νοσοκομείο, η Ελλάδα θα συνεχίσει μετά βίας να αναπνέει διότι κανείς δεν θέλει να τραβήξει την πρίζα, αλλά ούτε νοιάζεται να επιχειρηματολογήσει για θεραπείες στο προσκέφαλο του ασθενή». Μ’ αυτόν τον γλαφυρό τρόπο αποτιμά τη συμφωνία του Eurogroup ο Leonid Bershidsky του Bloomberg. Αν και προέρχεται από την ίδια νεοφιλελεύθερη δεξαμενή σκέψης που έχει «γεννήσει» την ηγεσία της Ευρωζώνης, τους ευρωκράτες και τους τεχνοκράτες του ΔΝΤ, αποτυπώνει με ζοφερό ρεαλισμό την αλήθεια που αποκρύπτουν οι απολογισμοί για τις «νίκες», τις «ήττες» και τους «συμβιβασμούς» της απόφασης: το Eurogroup φλυαρεί για τη «μεταρρυθμιστική» πειθαρχία της κυβέρνησης και για τεχνικές «εξομάλυνσης» του χρέους, αλλά δεν λέει λέξη για το πώς και πότε θα αναταχθεί μια οικονομία κατεστραμμένη, που την ελάχιστη ικμάδα που της απομένει την εξαντλεί στην εξυπηρέτηση του χρέους.

Κοινωνικές διεργασίες και μείζονα πολιτικά διλήμματα

Ο λαός ξανασταθμίζει τα πράγματα και αναζητεί διεξόδους πέρα και κόντρα στα… κλασικά

Του Ρούντι Ρινάλντι

Ενώ η κυβέρνηση Τσίπρα και οι δανειστές πρωταγωνιστούν στο show των ημερών, ένα πιο μόνιμο και πραγματικό θέμα επιζητά απαντήσεις: Ποιες είναι οι αντιδράσεις που συμβαίνουν ή αναμένονται, ποιο το πνεύμα που επικρατεί στην κοινωνία και στις τάξεις του ταλαιπωρημένου λαού;

Ο περισσότερος κόσμος μοιάζει σαν να το έχει πάρει απόφαση: Η κατάσταση θα χειροτερεύσει, τα μέτρα των 9 δισ. τελικά θα φορτωθούν, συντάξεις και δημόσιος πλούτος θα ψαλιδιστούν, η κυβέρνηση θα συνεχίσει να προχωρά «από επιτυχία σε επιτυχία». Δεν έχει πλέον αυταπάτες, ούτε ίσως ελπίδα για κάτι καλύτερο, αλλά δεν αδιαφορεί, ανησυχεί και προβληματίζεται.

Το πιο ευαίσθητο τμήμα του λαού, αναστοχαζόμενο θέτει το ερώτημα: «Εγώ τι μπορώ να κάνω;». Μοιάζει να επιλέγει την αποστασιοποίηση από την πολιτική, αλλά ακριβέστερα πρόκειται -όπως τόνισε ο Γ. Τσούτσιας στην πρόσφατη εκδήλωση του Δρόμου- για «παράκαμψη της πολιτικής διαδικασίας, τάση αποδέσμευσης από τα χθεσινά διλήμματα και ξαναστάθμισης της κατάστασης από την αρχή».

Ζήτημα ανικανότητας ή εσκεμμένη επιλογή η συμφωνία εμπλοκής του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο;

Του Ρούντι Ρινάλντι

Είναι κραυγαλέος ο τρόπος που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οδηγεί τη χώρα σε μια πλήρη ευθυγράμμιση με τα ευρωατλαντικά σχέδια παραχωρώντας τμήματα της εθνικής κυριαρχίας και αποδεχόμενη τη μετατροπή της σε μια νέου τύπου αποικία δανειστών και στρατοπέδων-γκέτο προσφύγων.

Μόνο μια ανοιχτά κομπραδόρικη κυβέρνηση θα προχωρούσε σε τέτοιες συμφωνίες και διευθετήσεις, όπου με πρόσχημα το Προσφυγικό, εγκαταλείπονται άρον-άρον κυριαρχικά δικαιώματα, υποθηκεύεται η ίδια η ύπαρξη της χώρας, υποστέλλονται μια σειρά θέσεις που υποστηρίζονταν μέχρι τώρα αναφορικά με το Αιγαίο και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Μεταξύ Μουτζούρη και Κολοκυθιάς…

Σενάρια για ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις εν μέσω παιχνιδιών, εκβιασμών αλλά και δισταγμών

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Κι όμως, λίγες μέρες μετά τον κυβερνητικό εορτασμό των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015 και λίγους μόνο μήνες μετά από αυτές του Σεπτεμβρίου (που δεν αναμένεται να εορταστούν ποτέ…) τα σενάρια προσφυγής στις κάλπες επανέρχονται! Μετά τον ελληνικό Τύπο (Εκλογές; Γιατί όχι; αναρωτήθηκε, επιδεικνύοντας άνεση ο Στ. Ψυχάρης από το κεντρικό άρθρο του Βήματος της προηγούμενης Κυριακής) ήρθε και η σειρά του, έστω και κίτρινου, γερμανικού να κάνει λόγο για επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα. Δίπλα, βεβαίως, στα σενάρια των εκλογών, επανέρχονται, ακόμα και μέσα από τις βροντερές διαψεύσεις τους, και εκείνα των κυβερνήσεων ευρύτερης από τη σημερινή ή και «οικουμενικής» σύγκλισης.

Θέλουν την Ελλάδα στρατόπεδο συγκέντρωσης

Η γεωπολιτική μέγγενη περισφίγγει τη χώρα – Πρόσχημα και εργαλείο εκβιασμών το προσφυγικό για να προωθηθούν συνολικότεροι σχεδιασμοί

Του Ρούντι Ρινάλντι

Ας υποθέσουμε ότι είναι σε εξέλιξη μια κολοσσιαία μετακίνηση εκατομμυρίων ανθρώπων, λόγω πολέμων και διάλυσης των χωρών τους από τους αδίστακτους: ιμπεριαλιστές, χρηματιστές, αγορές, ολιγάρχες, Τζιχαντιστές κ.λπ. κ.λπ. Κύριος προορισμός των εκατοντάδων χιλιάδων απελπισμένων και σε απόγνωση ανθρώπων είναι η Ευρώπη. Αποκλειστικό -σχεδόν- πέρασμα η Ελλάδα. Οπότε, τι κάνουμε; Η λογική «ας περιμένουμε να περάσουν από δω και ας πάνε όπου νομίζουν» αποδείχθηκε ρηχή, καταστροφική. Κάποια στιγμή οι στρόφιγγες κλείνουν, τα σύνορα σφραγίζουν και στην Ελλάδα εγκλωβίζονται εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες.

Σημειώσεις και πρώτα σχόλια για το εκλογικό αποτέλεσμα

Τα αποτελέσματα των εκλογών ανταποκρίνονται στο πλαίσιο που τους δόθηκε από εκείνους που τις προκάλεσαν. Εκλογές νομιμοποίησης του τρίτου μνημονίου, «πλυντήριο» για το πολιτικό σύστημα, γρήγορες και αιφνιδιαστικές προκειμένου να προλάβουν τις επιπτώσεις της συμφωνίας με τους δανειστές.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχουν τα επιμέρους αποτελέσματα, οι «νικητές και ηττημένοι» της αναμέτρησης.

Στους νικητές θα μπορούσαν να συγκαταλεχθούν: Ο ΣΥΡΙΖΑ/Τσίπρας γιατί αναδείχτηκε πρώτο κόμμα με διαφορά. Το ΠΑΣΟΚ που ανέβασε τα ποσοστά του (6,48% από 5% περίπου που είχε, αθροίζοντας και τη ΔΗΜΑΡ τον Ιανουάριο). Η Χρυσή Αυγή που έχασε ελάχιστες ψήφους, ανέβασε όμως το ποσοστό της από 6,3 σε 7% περίπου (χωρίς πάντως να καταγράψει εντυπωσιακή άνοδο). Οι ΑΝΕΛ επειδή κατάφεραν τελικά να μπουν στη Βουλή, το ίδιο και η Ε.Κ. του Β. Λεβέντη.

Δεν θέλουν «συμφωνία με τη μισή Ελλάδα»

Η Κομισιόν απαιτεί παν-μνημονιακή συνεργασία και τα κόμματα εν μέσω προεκλογικών αντεγκλήσεων ετοιμάζονται να ευθυγραμμιστούν

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Η προεκλογική περίοδος λειτουργεί μάλλον συσκοτίζοντας τις πραγματικές προθέσεις των κομμάτων. Τώρα καθένας προσπαθεί να συσπειρώσει το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται και η πόλωση είναι δοκιμασμένη συνταγή. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένος, κινούμενος με κίνητρο την άγρα ψήφων, να επενδύσει στην αντιπαράθεση με τα υπόλοιπα κόμματα και ειδικά με τη Νέα Δημοκρατία.

Αφού η ψήφιση του μνημονίου λειτουργεί καταλυτικά ωθώντας στο συμπέρασμα ότι το πλαίσιο άσκησης οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής είναι δεδομένο ό,τι κι αν βγάλει η κάλπη, τα περιθώρια της αντιπαράθεσης είναι εξ αντικειμένου στενά. Έτσι, η Κουμουνδούρου ποντάρει στην απέχθεια των ψηφοφόρων για όσους κυβέρνησαν πριν από αυτόν και ειδικά στην πόλωση με τη δεξιά παράταξη.

«Νόμος είναι η σωτηρία του πολιτικού συστήματος»!

Ο «καυγάς» Παυλόπουλου- Κωσταντοπούλου/ Το κουρέλιασμα των «θεσμών»...

Του Δάνη Παπαβασιλείου

Ένας ιδιότυπος «πόλεμος» έχει ξεσπάσει το τελευταίο διάστημα μεταξύ των πολιτειακών «θεσμών» του κράτους. Ο ένας κατηγορεί τον άλλο για «αντισυνταγματικότητα», για έλλειψη «νομιμότητας», για υπέρβαση αρμοδιοτήτων κ.ά. Τελευταίο «επεισόδιο» σ΄ αυτό τον πόλεμο είναι η αντιπαράθεση μεταξύ του Προέδρου της Δημοκρατίας και της  Προέδρου της Βουλής, σχετικά με τη διαδικασία των «εντολών». 

Αν αφαιρέσουμε δύο προφανείς σκοπιμότητες, δηλαδή τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης (από το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών) και της προσωπικής προβολής κάποιων θεσμικών παραγόντων, υπάρχει κάτι ακόμα, που φωτίζει τις αιτίες αυτού του «πολέμου».

Από τη γέννηση τους, οι «θεσμοί» έπαιζαν το ρόλο του εγγυητή της ομαλής λειτουργίας του αστικού πολιτικού συστήματος.

H δημιουργική ξεφτίλα ως πηγή ζωής και εισοδήματος

Του Βασίλη Παπαβασιλείου

Η νέα Ελλάδα είναι χώρα εμφυλιογενής και χρεωγενής. Γεννήθηκε καταχρεωμένη και αλληλοσφαζόμενη. ΄Εκτοτε θητεύει σταθερά στον δανεισμό και τον διχασμό. 

Αναπτύσσεται, δηλαδή, σχεδόν αδιάλειπτα, σε περιβάλλον ξεφτίλας ή παρακμής, παίρνοντας τη σκυτάλη όχι, όπως αρέσκεται να νομίζει, από την κλασική Αθήνα του Περικλή και την εύθραυστη ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ του άστεως αλλά από την κατοπινή (ελληνιστική, κ.τ.λ.) ΔΙΑΛΥΣΗ. 

Θυμίζω ότι η ανεκπλήρωτη ευχή του Μακρυγιάννη ήταν αυτή: «να κάμομεν χωριόν». 

Ρευστοποιείται περαιτέρω το πολιτικό σκηνικό

Οι πάντες αναζητούν σχέδιο για την «επόμενη μέρα»

Του Γιώργου Παπαϊωάννου
 
Οι ραγδαίες εξελίξεις που συνόδευσαν όλη την πορεία της διαπραγμάτευσης έχουν οδηγήσει ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό σε μεγάλης έκτασης ρευστοποίηση. Οι πολιτικές ταυτότητες και η φυσιογνωμία των κομμάτων επανακαθορίζονται, προγράμματα και σχεδιασμοί τινάζονται στον αέρα, ενώ οι ηγεσίες των κομμάτων βρίσκονται αντιμέτωπες με μεγάλες ρωγμές και ανασυνθέσεις. Κόμματα μεταλλάσσονται ή διαλύονται, διασπάσεις και ίδρυση νέων σχηματισμών είναι στην ημερήσια διάταξη.
Πίσω από την τεχνητή πόλωση για να συγκρατούνται οι δυνάμεις κάθε στρατοπέδου, που και αυτή έχει κοπάσει αρκετά, μια ενιαία παράταξη απλώνεται στο πολιτικό σκηνικό. Μια παράταξη με πρόγραμμα «μένουμε Ευρώπη και ευρώ πάση θυσία – ψηφίζουμε όλα τα προαπαιτούμενα και τα μνημόνια – δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική».

Γράμματα στον ανεπρόκοπο

Του Βασίλη Παπαβασιλείου

Dear Prokopis,

Σου γράφω μετά τη συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων όπου ψηφίστηκε το πρώτο πρελούδιο στο τρίτο Μνημόνιο. Ως γνωστόν, θα ακολουθήσει και δεύτερο (πρελούδιο, πάντα) την άλλη Τετάρτη.Σου θυμίζω ότι είχαμε να μιλήσουμε από το 2012, τότε που έγραφες κάθε Σάββατο τη στήλη “Λήμματα” στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”.  Πώς περνούν τα χρόνια και η Ελλάδα επιμένει να μην σώζεται! Τι να πω; Ακόμη κι εγώ που αγαπώ παθολογικά τη χώρα σας δεν μπορώ να δώσω καμιά εξήγηση!

Εγκλωβισμένοι μεταξύ του μεγάλου «όχι» και του μεγάλου «ναι»

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί το Σάββατο 20/6

Θα ζήσουμε, άραγε, τις επόμενες μέρες την τελική κρίση, όπως όλοι και όλα προαναγγέλλουν, ή θα έχουμε μιαν ακόμα μετάθεσή της στο μέλλον; Ευτυχισμένοι όσοι μπορούν ακόμα να αγωνιούν, αφού υπάρχει και ένα τρίτο, πολύ χειρότερο: το να μην έχει μεγάλη σημασία, είτε το ένα συμβεί, είτε το άλλο. Διότι –όπως θα έλεγε και ο μεγάλος Δάντης– από τη στιγμή που εισήλθαμε στον μονόδρομο της «συμφωνίας πάση θυσία» θα έπρεπε να είχαμε εγκαταλείψει κάθε ελπίδα.

Παρά ταύτα η κυβέρνηση δείχνει ότι σε κάτι ελπίζει. Όχι στις 47 σελίδες. Αυτές τις έχουν ήδη αποκλείσει εξαρχής οι εταίροι, κάνοντας σαν να μην τις είδαν ποτέ. Το μόνο στο οποίο μπορεί να ελπίζει είναι τούτο: Τα σκληρά μνημονιακά μέτρα που θα κληθεί να εφαρμόσει να συνδυαστούν με τη συνολική επανεξέταση του χρέους και μ’ ένα αναπτυξιακό πακέτο (σαν αυτό που είχε αναφέρει κάποια στιγμή ο Γιούνκερ), καθώς και με τη συμμετοχή στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης του Ντράγκι.

Τα παραλειπόμενα της μεγάλης εικόνας

Η πρόκληση των δανειστών, η συγκυρία της διαπραγμάτευσης και ρόλος της ελληνικής παρωνυχίδας στους οικουμενικούς σχεδιασμούς της καπιταλιστικής «Διεθνούς»

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

«Η ψευδαίσθηση ότι αρκεί η πολιτική αλλαγή για την αντιμετώπιση του ελληνικού οικονομικού προβλήματος διελύθη στην κυριολεξία. Με άλλα λόγια, ο μεταπολιτευτικός πολιτικός κύκλος ολοκληρώθηκε». Αυτά συνέβησαν την περασμένη Πέμπτη, σύμφωνα με αρθρογράφο κορυφαίου συστημικού ΜΜΕ, όταν αποκαλύφθηκε η πρόταση-τελεσίγραφο των δανειστών. Παρ’ ότι ο μεταπολιτευτικός κύκλος έχει κλείσει δεκάδες φορές την τελευταία δεκαετία, ώστε να δώσουμε βάση σε μια ακόμη προαναγγελία του τέλους του, το πρώτο σκέλος της παρατήρησης είναι ακριβές. Η πολιτική αλλαγή της 25ης Γενάρη δεν ήταν η μόνη αναγκαία και ικανή συνθήκη εξόδου από την κρίση. Και υποθέτουμε ότι ακόμη και οι πρωταγωνιστές της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές δεν είχαν την ψευδαίσθηση ότι αρκούσε. Ωστόσο, η μακρά επανάπαυση στη λογική της ανάθεσης έχει αυτήν την καθοριστική παρενέργεια: Καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα, τώρα που θεωρείται ξανά αναγκαίος. Ακόμη και υπό το «αίσθημα πατριωτικής ευθύνης» που επικαλέστηκε χθες ο πρωθυπουργός στη Βουλή.

Τόσο κοντά και τόσο μακριά…

To editrorial του Δρόμου που κυκλοφορεί στις 29/5

Ενώ η κυβέρνηση δηλώνει ότι έχει διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της απόστασης που τη χωρίζει από τους δανειστές, αυτή φαίνεται ξαφνικά να μεγαλώνει. Μοιάζει με αντικατοπτρισμό σε έρημο που εντείνει το μαρτύριο, αφού η όαση που φαινόταν να πλησιάζει, απομακρύνεται. Και φυσικά, μόνο όαση δεν υπάρχει στο βάθος…

Είναι εμφανές ότι το σενάριο της τιμωρίας δεν έχει βγει από το μυαλό των «εταίρων» και ειδικά του γερμανικού ιερατείου. Μια σοκαριστική λύση τύπου Κύπρου θα έστελνε καθαρό μήνυμα σε όλους τους σημερινούς ή επίδοξους απείθαρχους, καθιστώντας σαφές ποιος κάνει κουμάντο στην Ευρώπη.

Το όνομα απομένει

Ανάρτηση από: http://www.enetpress.gr

Ανάπτυξη

Ανάρτηση από: http://politiki-geliografia.blogspot.gr

Σε καλό δρόμο οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα...

Ανάρτηση από: http://www.enet.gr