Της Ελένης Σπανοπούλου
Το άκουσα στην είσοδο του χώρου διασκέδασης της Ιεράς Οδού, που, όπως αποδείχθηκε, επελέγη σκόπιμα για τη διεξαγωγή του έκτακτου Συνέδριου ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Και το άκουσα από άνδρα, εκλεγμένο σύνεδρο που δεν μπορούσε να μπει για να ασκήσει το συνταγματικά, πολιτικά, νομικά και κομματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του να ψηφίσει ή και να ψηφιστεί.
Στη λόγια γλώσσα το λένε: Εκλέγειν και Εκλέγεσθαι. Στην Κουμουνδούρου το λένε ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ!
Στα 52 χρόνια της δημοσιογραφικής μου ζωής δεν υπήρξα ποτέ Κομματικό στέλεχος για κανένα πολιτικό κόμμα. Απλό μέλος, από το χουντικό 1972 στο ΚΚΕ εσωτερικού και μέχρι χθες , στην Οργάνωση Αμπελοκήπων της Αθήνας, στη γειτονιά μου, πορευόμουν πάντα με πυξίδα τις Αρχές της Αριστεράς: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ,ΥΓΕΙΑ, ΨΩΜΙ ,ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ για όλους χωρίς διακρίσεις.
Αυτό που έγινε χθες δεν έχει ξαναγίνει από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, ούτε σε συνέδρια της Δεξιάς! Στην Αριστερά τουλάχιστον, κανείς δεν είχε τολμήσει να απαξιώσει τη λαϊκή βάση, να προδώσει τους συντρόφους του, να αποκλείσει υποψηφιότητες, να αλλοιώσει με πλήρη αδιαφάνεια νόμιμα εκλογικά αποτελέσματα, να απαγορεύσει την είσοδο σε νόμιμα εκλεγμένους από τη βάση σύνεδρους. Κανείς δεν είχε τολμήσει, έτσι φανερά, τουλάχιστον και με περισσή αναίδεια να νεκραναστήσει έναν παλαιοκομματικό μηχανισμό, που θα ζήλευε ο Νίκος Ζαχαριάδης στο 7ο Συνέδριο του 1945, το ΚΚΣΕ στην 7ης Ολομέλεια του 1957, που τον καθαίρεσε και οι Κολλιγιανικοί της 12ης Ολομέλειας του 1968, που έφερε τη διάσπαση του 1968.
