Αυτή είναι η πορεία μιας πολιτικής καριέρας με "ιδεολογία"...

Πρώτος Κανόνας: Θητεία στην Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας, ή στο...  "Ρήγα Φεραίο" του ΚΚΕ εσωτερικού...

Το σημιτικό ΠΑΣΟΚ μεταναστεύει στον ΣΥΡΙΖΑ, ο Σημίτης πότε;

σκίτσο του Δ. Χαντζόπουλου από την Καθημερινή 

Του Γιώργου Καραμπελιά

Εδώ και αρκετό καιρό, μέσα από διαδοχικές προσεγγίσεις και ανατοποθετήσεις στελεχών, ένα μεγάλο μέρος των στελεχών του σημιτικού ΠΑΣΟΚ όχι μόνο έχει προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ ή διατυπώνει την κριτική του υποστήριξη σε αυτόν αλλά πλέον δραστηριοποιείται ενεργά στο προσκήνιο για την πραγματοποίηση της περιβόητης γέφυρας ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την «κεντροαριστερά».

Το στοιχείο που αποτέλεσε τον καταλύτη αυτής της προσεγγίσεως υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, η Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτή προκάλεσε εν τέλει την απομάκρυνση του σημιτικού Ποταμιού από το ΚΙΝΑΛ, καθώς και των ποικίλων Ραγκούσηδων και λοιπών Μωραΐτηδων, και βέβαια την επανεμφάνιση του Μπίστη, της Ρεπούση, του Μουζέλη και των λοιπών προθύμων γεφυροποιών.

Ήδη από τα τέλη του καλοκαιριού του 2018, μέσω του ανασχηματισμού, ένα βασικό στέλεχος του σημιτισμού, η Μυρσίνη Ζορμπά, εισήλθε στην κυβέρνηση ως υπουργός Πολιτισμού. Και η κυρία Ζορμπά ήταν μέχρι το 2015(!) διευθύντρια του πολιτικού γραφείου του… Κώστα Σημίτη. Ο σύζυγός της, Αντώνης Λιάκος, που είχε έλθει νωρίτερα κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, είχε χρηματίσει επί πολλά έτη πρόεδρος του σημιτικού «Ομίλου Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας» (ΟΠΕΚ), μέλος του ΔΣ του οποίου υπήρξε και η Ζορμπά. Ο Νίκος Μουζέληςανήκε στον στενό κύκλο των σημιτικών εκσυγχρονιστών, ο δε Νίκος Μπίστης είχε χρηματίσει υφυπουργός του σημιτικού ΠΑΣΟΚ, ενώ έχει συμμετάσχει σε όλες της μεταμορφώσεις της εκσυγχρονιστικής Αριστεράς κ.λπ. κ.λπ. Χωρίς βέβαια να ξεχάσουμε τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου η οποία υπήρξε ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου επί Γιώργου Παπανδρέου.

Άννα Διαμαντοπούλου: Τρικυμίες σε μια σκάφη νερό…

Τα πολιτικά πτώματα του «εκσυγχρονιστικού» δωσιλογισμού βγαίνουν από το σκουπιδοτενεκέ (ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπλένει τους πάντες) για να …αχρηστεύσουν και τους γελοιογράφους!!! Η Άννα Διαμαντοπούλου, μία από τις πιο αδίστακτες και μοχθηρές γκριμάτσες του «εκσυγχρονισμού», η οποία «εκτελούσε» με υπερβάλλοντα ζήλο τα «συμβόλαια θανάτου» της Νέας Τάξης, μας …απειλεί με πολύ γέλιο. Τύφλα να έχουν οι γελοιογράφοι… 

Βγήκε από το σκουπιδοτενεκέ που την έριξε ο ελληνικός λαός και μορφάζει με έπαρση: 

«Η πρωτοβουλία "Ώρα Αποφάσεων" μετρά έναν μήνα ζωής και ταρακούνησε τα νερά»!!! 

Για τρικυμίες μιλάει η κυρία δίχως ΟΥΔΕΙΣ να γνωρίζει το νέο κόμμα της και δίχως να ασχολείται κανείς μαζί της, ούτε οι στενοί πολιτικοί συγγενείς της: Τα ποικίλα κουρέλα του πασοκισμού… 

Δεν ασχολείται κανείς και όμως η Άννα βλέπει ρόδινα όνειρα και «δυναμικές»: 

«η δυναμική των πολιτών είναι εκείνη που θα ορίσει και τις τελικές αποφάσεις». 

Τα «υλικά» κατεδάφισης του ΠΑΣΟΚ… ανασυντάσσονται!!!

Του Θύμιου Παπανικολάου

Τέτοια μακάβρια φάρσα δεν έχει ιστορικό προηγούμενο:Τα σάπια, παρακμιακά κουρέλια της αποσύνθεσης του ΠΑΣΟΚ να …επιχειρούν να βγούνε από το σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας… 
Μακάβρια πράγματι φάρσα: Τα αποσυντεθημένα πολιτικά πτώματα να …σαλεύουν ξανά… Έργο ΣΥΡΙΖΑ και αυτό: Έργο της «αριστεράς» του 4ου Ράιχ…

Μετά τη φαρσοκωμωδία της επανένωσης των πασοκικών «κουρελιών» (ΓΑΠ- Φώφης και λοιπών), τώρα έχουμε και τη μακάβρια νεκρανάσταση των «ορφανών» του Σημίτη: Άννα Διαμαντοπούλου, Γιάννης Ραγκούσης και Γιώργος Φλωρίδης… 

H διαφορά της πρόσληψης από τη μίμηση

Του Χρήστου Γιανναρά

Δ​​εν μοιάζει να υπάρχει πολίτης του ελλαδικού κράτους σήμερα που να αρνείται, ως πρωτεύουσα ανάγκη, τον εκσυγχρονισμό της χώρας μας. Kαθολικό αίτημα ο εκσυγχρονισμός, μόνο που με αυτή τη λέξη δεν καταλαβαίνουμε όλοι το ίδιο νόημα.

Oλοι αντιλαμβανόμαστε από πείρα πως ό,τι είναι σύγχρονο, καινούργιο, νεότευκτο, δεν είναι οπωσδήποτε

και θετικό για τον ατομικό ή τον κοινό μας βίο. Kαι ό,τι είναι συντηρημένο από το παρελθόν, δεν είναι υποχρεωτικά αρνητικό. Στις κοινωνίες που τις λογαριάζουμε «εκσυγχρονισμένες» και κατεξοχήν «προηγμένες», υπάρχουν θεσμοί, λειτουργίες, οργανωτικά σχήματα, που συνεχώς ανανεώνονται: προσλαμβάνουν και αξιοποιούν καινούργια επιτεύγματα της τεχνολογίας, καινούργια γνώση που παράγουν οι επιστήμες, η φιλοσοφία, οι Tέχνες – αλλά με κριτήριο τις ανθρώπινες ανάγκες, όχι το καινούργιο και σύγχρονο ως αυταξία.

Παράλληλα συντηρούν θεσμούς, λειτουργίες, οργανωτικά σχήματα από το παρελθόν σαν πολύτιμα για τον συλλογικό και προσωπικό βίο κληροδοτήματα. Kυρίως συντηρούν κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων, δοκιμασμένα από τον χρόνο.

H καταξίωση του εκσυγχρονισμού ως αυταξίας είναι σύμπτωμα που εμφανίζεται, κατά κανόνα, σε συλλογικότητες που μόλις αναδύθηκαν από τον πρωτογονισμό των χρήσεων (αγνοώντας τη συναρπαστική δυναμική των σχέσεων). ΄H σε συλλογικότητες που, εξαιτίας αρνητικών ιστορικών συγκυριών, έχουν παλινδρομήσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Kαι στις δυο αυτές περιπτώσεις απουσιάζουν (δεν έχουν ακόμα διαμορφωθεί ή έχουν ανεπαίσθητα εκλείψει) κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων: Δεν ενδιαφέρει η ποιοτική ικανοποίηση των αναγκών, αλλά ο εντυπωσιασμός από το καινούργιο, η ξιπασιά της απόκτησης του «μοδέρνου», το καμάρι για το εντυπωσιακό, το «πρωτόβγαλτο». H καταξίωση του εκσυγχρονισμού ως αυταξίας είναι τυπικό σύμπτωμα και αναμφισβήτητη ένδειξη επαρχιωτισμού, εμμονής στην καθυστέρηση, στην ιστορική περιθωριοποίηση.

Κριτικές και αυτοκριτικές, ομιλίες, άρθρα και βιβλία

Του Λευτέρη Ριζά

      Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ υπήρξαν μάλλον ραγδαίες[1]. Η ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας με συνεταίρους τους ΑΝΕΛ και η πάρα πολύ γρήγορη αλλαγή πορείας του – κυβίστηση ή αλλιώς κωλοτούμπα – που από διώκτη των Μνημονίων τον μετέτρεψε σε απόστολο τους, δεν κλόνισε μόνο την εμπιστοσύνη του λαού στην «Αριστερά», αλλά πρώτα, και κυρίως, αυτήν στον ίδιο τον εαυτό του και την δυνατότητα να διαμορφώσει την ζωή του.

       Η επανάληψη του επιχειρήματος της κυβέρνησης ότι ο λαός έχει επιβραβεύσει την πολιτική της με την δεύτερη εκλογική της νίκη, απλώς επιβεβαιώνει την ανικανότητα της να διαβάσει και ερμηνεύσει σωστά το αποτέλεσμα και για άλλη μια φορά ότι γενικά οι εξουσίες (εξουσιαστές) τείνουν να ωραιοποιούν την πραγματικότητα έτσι ώστε να δικαιώνονται οι πράξεις και παραλείψεις τους. Ένα φαινόμενο που το συναντάμε στην Ανατολή και Δύση. Πέρα από αυτό είναι και ένα επιχείρημα εντελώς ανόητο, όταν μάλιστα το λέει κάποιος που θέλει να λέγεται αριστερός. Διότι η εκλογική «επιβράβευση» ενός κόμματος και της πολιτικής του δεν αποτελεί και απόδειξη της ορθότητας της: πόσες φορές δεν εκλέχθηκαν και επανεκλέχθηκαν κόμματα που η πολιτική τους υπήρξε καταστροφική για την χώρα τους ή και ακόμα για την ανθρωπότητα. Ρίξτε ένα βλέμμα στις ΗΠΑ, την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία και φυσικά την Ελλάδα. Εδώ λατρεύτηκε από τον γερμανικό λαό ο Χίτλερ !! 

Πάει να βγάλει βεβαίωση του ΙΚΑ στο ίντερνετ - Kαι περιγράφει απολαυστικά την τρέλα της Ελλάδας

«Χτες ήθελα να πάρω μια βεβαίωση από το ΙΚΑ, ψάχνω λίγο τι χρειάζεται για να την πάρω, βρίσκω ότι γίνεται πλέον και online και λέω έλα μωρή ΙΚΑ τρέλανέ μας, ΕΛΑ ΜΩΡΗ ΣΙΛΙΚΟΝ ΒΑΛΕΪ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ».

Ετσι ξεκινάει το απολαυστικό κείμενο χρήστη το οποίο κάνει τον γύρο του διαδικτύου:

Και συνεχίζει ο χρήστης Ανδρέας Λουκάκος:

«Χτες ήθελα να πάρω μια βεβαίωση από το ΙΚΑ, ψάχνω λίγο τι χρειάζεται για να την πάρω, βρίσκω ότι γίνεται πλέον και online και λέω έλα μωρή ΙΚΑ τρέλανέ μας, ΕΛΑ ΜΩΡΗ ΣΙΛΙΚΟΝ ΒΑΛΕΪ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ.
Πάω να κάνω sign up βάζω πέντε-έξι σελίδες στοιχεία και φτάνω γεμάτος αγωνία στη σελίδα με τίτλο "Επιτυχής Δημιουργία Αιτήματος" και νιώθω όμορφα αλλά ταυτοχρόνα μια αίσθηση καταπάτησης των παιδικών μας χρόνων, μια απότομη ενηλικίωση, μία συνειδητοποίηση ότι όλα έχουν γίνει πια κομπιούτερ, ότι παλιά ματώναμε τα γόνατά μας στις αλάνες ενώ τώρα παίζουμε μόνο προ στο πλεϊστέισιο και παλιά βλέπαμε νιλς χόλγκερσον και κάντι κάντι και τέτοια πράματα, μέχρι που διαβάζω την κατάληξη της "Επιτυχούς Δημιουργίας Αιτήματος" που είναι Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΙΚΑ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.

Επιτέλους... οι αγώνες του ΓΑΠ δικαιώνονται τόσο από το ΠΑΣΟΚ της Φώφης, όσο κι από τον Αλέξη! Θετικό το ΠΑΣΟΚ για το Σύμφωνο Συμβίωσης...

Το "εκσυγχρονισμένο" ΠΑΣΟΚ τώρα δικαιώνεται! 

Έστω κι αργά, η κυβέρνηση "δεύτερη φορά αριστερά" και προσωπικά ο σύντροφος πρωθυπουργός, κατανόησαν αυτό το παλαϊκό αίτημα των εργαζομένων, του περήφανου ελληνικού λαού. Πως, δηλαδή, δεν μπορείς να είσαι ριζοσπάστης αριστερός και ν' αγωνίζεσαι μόνον για την ικανοποίηση των δίκαιων απαιτήσεων των "δανειστών", τη στήριξη στους συντρόφους Ερντογάν και Νετανιάχου, την φιλανθρωπία, τα φτωχοκομεία, τα πεινασμένα παιδιά στα σχολεία, τα νοσοκομεία που δεν διαθέτουν ούτε γάζες, τους άνεργους, τους εξαθλιωμένους, τους συνταξιούχους πείνας, τους απολυμένους... παραβλέποντας τα ανθρώπινα δικαιώματα των γκέι και των λεσβιών!

Εκσυγχρονιστές όλων των χωρών ενωθείτε!

Δηλώσεις Φίλη: ένα μαζικό προσκλητήριο στις εκσυγχρονιστικές δυνάμεις, για την υποστήριξη του καταρρέοντος κυβερνητικού καφενείου

Του Νικόλα Δημητριάδη 

Ο κύριος Φίλης δεν είναι κάποιος τυχαίος τύπος που ξύπνησε ένα πρωί και είπε να πετάξει μια μπαρούφα. Ανήκει στο βασικό επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης, είναι έμπειρος δημοσιογράφος και ξέρει πολύ καλά τι λέει, που το λέει και πότε το λέει. Οι δηλώσεις που έκανε στον Χατζηνικολάου, τον βασικό επικοινωνιακό δίαυλο του καθεστώτος, είχαν διπλή στόχευση: Από τη μία να δώσει η κυβέρνηση τα διαπιστευτήριά της στον Σουλτάνο, τώρα που επίκειται και η επίσκεψη του Τσίπρα στην Τουρκία. Και από την άλλη, να λειτουργήσουν ως αφορμή συσπείρωσης των διάσπαρτων εκσυγχρονιστών, από το Ποτάμι και το Πασόκ, μέχρι τη Δημάρ και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά.

Μαλβίνα: Έλληνες πάνω απ' όλα

Ανάρτηση από: http://geromorias.blogspot.gr

Παράδοση και Εκσυγχρονισμός στην Ελλάδα του 21ου αιώνα

Του Λαοκράτη Βάσση

Ο ελληνισμός καλείται, «αναγιγνώσκοντας» σωστά την τρισχιλιετή διαδρομή του και τις ανελαστικές απαιτήσεις του αινιγματικού γυρίσματος των καιρών μας (αλλαγή αιώνα και χιλιετίας), να χαράξει την πολιτιστική του στρατηγική στην τροχιά της αμήχανα ενοποιούμενης Ευρώπης και του δυσανάγνωστα παγκοσμιοποιούμενου διεθνούς περιβάλλοντος, όπου, με κατακλυσμιαία την εξάπλωση μιας φαιάς υποκουλτούρας, μαζί με τα εθνικά κράτη, πρωτίστως δοκιμάζονται οι πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, που είναι συνυφασμένες με την ύπαρξη των εθνικών συλλογικοτήτων και την πολύχρωμη ομορφιά της πλανητικής μας πατρίδας.

Δεν πρόκειται για νέο πρόβλημα καθώς, με διαφορετικές κάθε φορά όψεις και αιχμές, ταλανίζει τη νεοελληνική πνευματική ζωή απ’ την προεπαναστατική ακόμη περίοδο. Όπως δεν πρόκειται και για δικό μας μόνο πρόβλημα, καθώς, με διαφορετικό διατακτικό και διαφορετική ένταση, απασχόλησε και απασχολεί όλους τους λαούς απ’ τη μια άκρη της γης ως την άλλη.

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ

Του Λευτέρη Ριζά

      Ποιο πρόγραμμα είναι αυτό που καλείται να υλοποιήσει – σκληρά εργαζόμενη – η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ / ΑΝΕΛ (ή ΤΣΙΠΡΑ/ ΚΑΜΜΕΝΟΥ); Πολύ απλά και λογικά η απάντηση είναι «Το 3^ο Μνημόνιο». Σωστή, ολόσωστη απάντηση. Αλλά σε αυτήν πρέπει να προστεθεί πώς πρόκειται και για το πρόγραμμα Κ. Σημίτη που υποσχότανε και δεσμευότανε για τον «εκσυγχρονισμό» της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας.

       Τι εννοούσε, όμως, με τη λέξη «εκσυγχρονισμό»; Εννοούσε την ευθυγράμμιση της κοινωνίας με τα όσα ίσχυαν στις άλλες αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Εννοούσε επίσης την ευθυγράμμιση και υποταγή της ελληνικής οικονομίας στα συμφέροντα ακριβώς τον ίδιων δυνάμεων. Εννοούσε επίσης πως ο μηχανισμός λειτουργίας του μονοπωλιακού καπιταλισμού στην Ελλάδα ήθελε «λάδωμα» και μικροεπισκευές, προκειμένου να δουλεύει πιο αποδοτικά. Να βγάζει περισσότερο το «λάδι» του εργαζόμενου ελληνικού λαού ΚΑΙ να αποσπά μεγαλύτερα κέρδη, ακόμα και σε βάρος των ντόπιων αστικών κοινωνικών τάξεων και ομάδων. Γιατί πολλά τμήματα τους με διάφορα κόλπα κατάφερναν και «έκλεβαν» τα αφεντικά. Ή τους δημιουργούσαν προβλήματα στην πιο αποδοτική εκμετάλλευση του τόπου. Φοροδιαφυγή, διαφθορά του δημοσίου κλπ κλπ έπλητταν ακόμα – πέραν δηλαδή του ελληνικού λαού – και το ίδιο το μεγάλο κεφάλαιο, τους ξένους επενδυτικούς οίκους, τους «επενδυτές», κλπ.

Γιδοβοσκός με φράκο

Του Χρήστου Γιανναρά

Σ​​το πεδίο του θεωρητικού πολιτικού προβληματισμού (αν υπάρχει, σήμερα πια, τέτοιο πεδίο), όσοι πολίτες ελλαδικοί επιμένουν να δηλώνουν προσανατολισμό με ετικέτες του τύπου: Αριστερά, Δεξιά, Κέντρο, Κεντροαριστερά, Κεντροδεξιά, θα διακινδύνευα να τους συστήσω, όσο μπορώ διακριτικότερα, να ελέγξουν, ιατρικά, τους δείχτες νοημοσύνης τους. Αν απαιτήσουν να εξηγήσω το γιατί, θα απαντήσω ότι ο χώρος της επιφυλλίδας δεν επαρκεί ή είναι κρίμα να χαραμιστεί για να εξηγηθούν τα αυτονόητα.

Στα αυτονόητα συμπεριλαμβάνεται και η πείρα όλων μας στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι τουλάχιστον χρόνια: Μας κυβέρνησαν όλες οι ιδεολογικές ετικέτες και ήταν όλες διαχειριστικές της μιας και μόνης κοινωνικής επιδίωξης: να συντηρηθεί ή να μεγιστοποιηθεί κατά το δυνατό (ή ακόμα και με παρανοϊκό υπερδανεισμό) η καταναλωτική ευχέρεια των ψηφοφόρων. Απέδειξαν όλα τα κόμματα ότι λογαριάζουν ιδιοτελώς τους πολίτες μόνο σαν ψηφοφόρους, απέδειξαν όλοι οι πολιτευόμενοι, μα απολύτως όλοι, ότι το πρώτο (ή το μόνο) που τους ενδιαφέρει είναι η επανεκλογή τους. Να επανεκλεγούν κερδίζοντας τις εντυπώσεις και οι εντυπώσεις κερδίζονται όταν υπόσχεσαι αύξηση εισοδημάτων, όχι θεσμικές μεταρρυθμίσεις που θα αποκαθιστούσαν κράτος λειτουργικό, κράτος δικαίου, κράτος πρόνοιας.

«Ευρωπαϊσμός»: η παιδική ασθένεια του Ελληνισμού

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Καταρχάς, να υπογραμμίσουμε κάτι που αν και είναι αυτονόητο, ακούγεται στ’ αυτιά μας μάλλον κάπως περίεργα. Το να είναι κανείς «Ευρωπαίος» –όποια έννοια και αν αποδίδουμε στον όρο- δεν είναι καθεαυτό κάτι καλύτερο ή ανώτερο από το να είναι Αφρικανός, Ασιάτης, Αμερικανός ή Αυστραλός. Ή μήπως όχι;

Αυτό το υποβόσκον ερωτηματικό, η πιθανότητα δηλαδή να εισπράττουμε –να θεσμίζουμε φαντασιακά- τον Ευρωπαϊσμό, πιθανόν σε ασυνείδητο επίπεδο, ως κάτι «μοναδικά μοναδικό», ενάντια και στο ίδιο το εξισωτικό πρόταγμα του, ενάντια στο ευρωπαϊκό καθώς το λέμε κεκτημένο, ίσως να αποκρύπτει κάτι βαθύτερο την νεοελληνική συλλογική ψυχοσύνθεση. 

Όλοι, νομίζω, γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες, τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά του πολιτικού φάσματος, μιας ρητορικής που διαχέεται και διαπερνά οριζόντια το σύνολο σχεδόν του πολιτικού συστήματος. Στον Ευρωπαϊσμό ομνύει ο κάθε Τζήμερος και οι φαιδροί νεοφιλελέδες, στον Ευρωπαϊσμό ορκίζονταν οι εκσυγχρονιστές του Σημίτη, στον Ευρωπαϊσμό υποτάσσονταν οι ακροδεξιοί του Σαμαρά, στον Ευρωπαϊσμό πίνουν νερό οι ποταμίσιοι Χίπστερς και οι κηπουροί του Γιωργάκη, τον αλληλέγγυο Ευρωπαϊσμό ευαγγελίζεται, ακόμη, και η κυρίαρχη αφήγηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Πρώτη προτεραιότητα το γκρέμισμα του Σημιτιστάν

Εάν θέλουμε πραγματικά ανάπτυξη, προκοπή, ανεξαρτησία και διαφάνεια.

Ανάρτηση από: http://olympia.gr

Είναι ο εκσυγχρονισμός, «σύντροφοι»;

Πρός έναν συμβιβασμό της κυβέρνησης με τον ελληνικό «τρίτο δρόμο»;

Του Δημήτρη Γιαννάτου από τη Ρήξη φ. 112 που θα κυκλοφορήσει αύριο

Νίκος Φίλης: «Η αριστερά έχει παράδοση στους συμβιβασμούς…».

Ο Άγγελος Τσέκερης (δημοσιογράφος στο Κόκκινο – υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ), σε εκπομπή του, μίλησε για την αριστερά, που συχνά κλήθηκε να υλοποιήσει το εκσυγχρονισμό που δεν μπορούσε μια δεξιά πολιτική.

Ο Ανδρέας Αδριανόπουλος (γνωστός νεοφιλελεύθερος πολιτευτής), έγραψε: «Ελάχιστες διαφωνίες μπορώ να έχω με τα σημεία – προτάσεις που υπέβαλε η κυβέρνηση στο Γιούρογκρουπ. Υπάρχει βέβαια το ζήτημα της ειλικρίνειας των προθέσεων και της τελικής της αποφασιστικότητας για την εφαρμογή τους» (…)
«… Αν πρόκειται αυτές οι προτάσεις της κυβέρνησης να εκφράζουν τη ριζοσπαστική αριστερά – ακόμη κι αν διαφωνεί ο αγαπητός Μ. Γλέζος – εγώ θα είμαι μαζί τους. Λέτε να έγινα αριστερός;» (άρθρο στο capital.gr).

Προς εναβρυνομένους «εκσυγχρονιστές» και «προοδευτικούς»

Του Χρήστου Ιακώβου

Το 1998 πέθανε ένας από τους πλέον μεγαλοφυείς διανοουμένους της ελληνικής φιλοσοφικής και πολιτικής σκέψης του 20ου αιώνα, ο Παναγιώτης Κονδύλης. Το έργο του αποτελεί μία ουσιαστική παρέμβαση ορθολογισμού στη νεότερη ελληνική σκέψη, με μία άτεγκτη κριτική στάση για τις παραδεδεγμένες αξίες και νοοτροπίες επί των οποίων οικοδομήθηκε η νεοελληνική κοινωνία. Με το αναλυτικό του νυστέρι κατάφερε να ανατάμει τις πιο σημαντικές πτυχές της ελληνικής πολιτικής ζωής και να επαναπροσδιορίσει έννοιες όπως φιλελευθερισμός, κομουνισμός, εθνικισμός και δημοκρατία μέσα στο νεοελληνικό συγκείμενο.

Το βιβλίο του «Θεωρία του Πολέμου» (1997) προκάλεσε την περισσότερη ένταση και τις πιο αρειμάνιες δημόσιες συζητήσεις, λόγω, κυρίως, του επιμέτρου, μέσω του οποίου ο Κονδύλης, παρέχει πλήρη και αποκαλυπτική ανάλυση της τροχιάς των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Στην ουσία, το επίμετρο εκείνο αποτελεί πρόβλεψη των σημερινών γεγονότων, προ μιας δεκαπενταετίας, και ακόμη δυσμενέστερων εξελίξεων για το εγγύς μέλλον.

Ενάντια στον τεχνοφασιστικό εμπορευματικό κόσμο…!

Ένα ανθρωποκεντρικό πρόταγμα 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, «Ένα πρόταγμα για τον 21ο αιώνα»-«Ο εκσυγχρονισμός της παράδοσης». Από το 1-1-4 στους Αγανακτισμένους (Εναλλακτικές Εκδόσεις – Δεκέμβριος 2014) : 

«Είναι προφανές πως η διαρκής εμπορευματοποίηση των πάντων, την οποία ευαγγελίζεται ο καπιταλισμός, είναι ασύμβατη πλέον όχι μόνο με την οικονομική ισορροπία του πλανήτη και με την ίδια την ανθρωπολογική διάσταση, που περιγράψαμε, αλλά και την οικολογική ισορροπία, απειλώντας την ίδια τη ζωή του πλανήτη. Η παραπέρα επέκταση του εμπορεύματος είναι πλέον ασύμβατη με τη διατήρηση των μεγάλων φυσικών ισορροπιών και αυτή υπήρξε η αποφασιστική συμβολή της οικολογίας στη σύγχρονη σκέψη και πρακτική των κοινωνιών. Και βέβαια, η απάντηση δεν μπορεί να έρθει μέσα από ένα απλό «πρασίνισμα» του καπιταλισμού, όπως διατείνεται η κ. Μέρκελ και οι οικολόγοι «υπηρεσίας», αλλά μέσα από την ανατροπή, ριζική και αμετάκλητη, του κυρίαρχου καπιταλιστικού μοντέλου. 

Ως πότε;

Ανάρτηση από: http://www.jodigraphics.net

Η υπέρβαση της Μεταπολίτευσης – «επιστολή στον Αλέξη Τσίπρα»

Η υπέρβαση της μεταπολίτευσης και ο «εκσυγχρονισμός της παράδοσης»

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Η χώρα βρίσκεται σε μια κομβική στιγμή ολοκλήρωσης των σχεδιασμών του μνημονίου, δηλαδή της μετατροπής της Ελλάδας σε Μπανανία, σε μια δυαδική κοινωνία, όπου τα δύο τρίτα ή τρία τέταρτα του πληθυσμού θα υποστούν μια βίαιη συρρίκνωση των εισοδημάτων τους, αλλά προπαντός θα μεταβληθούν σε φτηνούς απασχολήσιμους.
Οι υπηρέτες της τρόικας και του Σόιμπλε έχουν δίκιο όταν ισχυρίζονται πως το μνημόνιο τελειώνει. Τελειώνει, διότι ακριβώς ολοκληρώνει το έργο του. Είναι λάθος η αντίληψη πως το μνημόνιο και η ύφεση θα συνεχίζονται εσαεί. Η ελληνική οικονομία βγαίνει φέτος από την ύφεση στηριγμένη στην τουριστικοποίηση των πάντων και προπαντός των ακτών, στη μείωση των μισθών, στη διάλυση του κοινωνικού κράτους.