Η ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς

 Kαθιέρωση της Πρωτομαγιάς H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του Μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886.

Βασικό τους αίτημα αποτελούσε το οκτάωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υφίστατο στις ΗΠΑ κανονιστικό εργασιακό πλαίσιο και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές. Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

Οι βίαιες συμπλοκές έλαβαν χώρα τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση.

Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες.

Σε απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις διαδηλωτές και σημαντικός αριθμός τους να τραυματιστεί. Στη συμπλοκή έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι αστυνομικοί από πυρά, χωρίς να εξακριβωθεί η προέλευσή τους. Την προηγούμενη μόλις ημέρα, επιπλέον 4 διαδηλωτές είχαν σκοτωθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Οκτώ συνδικαλιστές καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό για τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο του αστυνομικού. Μοναδικό επιχείρημα του εισαγγελέα, Τζούλιους Γκρίνελ, εναντίον τους ήταν η ενθάρρυνση του άγνωστου βομβιστή από τους λόγους που εκφώνησαν. Ως εκ τούτου, κρίθηκαν ένοχοι για συνωμοσία και θανατώθηκαν.

Πρωτομαγιά… Μια φωτογραφία μας δίνει ανάσα και πίστη στον αγώνα

🌹Λόγω παραμονής Πρωτομαγιάς👊σας παρουσιάζουμε με σεβασμό και χρέος ένα νέο τραγούδι που εξυμνεί εκείνο το ελεύθερο και αλύγιστο βλέμμα που προτάσσει ανάστημα, ήθος, αλήθεια και μεγαλείο ψυχής απέναντι σε κάθε βέβηλο και νοσηρό. 

Τίτλος τραγουδιού : “Η Φωτογραφία”
Ερμηνεία: Βασίλης Προδρόμου 
Μουσική: Γιάννης Τσιαντής
Στίχοι: Γιώργος Μιχελάκος 

 

Εμπνευσμένο από τις παραμερισμένες και καταχωνιασμένες ιστορικές φωτογραφίες που είδαν προσφάτως το φως της δημοσιότητας με τους διακόσιους Κομμουνιστές αγωνιστές που εκτελέστηκαν στον τοίχο του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής. Μια συγκλονιστική και σπαραχτική πράξη ηρωισμού υπέρ της Ελευθερίας, που χαράζει στη μνήμη μας όχι μόνο δέος και δάκρυα περηφάνιας αλλά και το πανανθρώπινο χρέος ενός ομορφότερου και δικαιότερου κόσμου. 

Μαζί με τον Εργάτη Χριστό

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Δρ. θεολογίας, εκπαιδευτικός,
αρχισυντάκτης του περιοδικού Σύναξη

Μια γιορτή που, για να μπορέσει να υπάρξει, χρειάζεται μια Εκκλησία αποφασιστικά αφιερωμένη στον φτωχό Χριστό, κι όχι στον Μαμωνά και τους πολιτικούς υπαλλήλους του.

Ο άνθρωπος που εισηγήθηκε τη γιορτή του εργάτη Χριστού ήταν ο πάπα-Γιώργης Πυρουνάκης (1910-1988), ο επονομαζόμενος «παπάς του λαού». Σύμφωνα με το πρωτόκολλο  θα έπρεπε να πω ότι τα λόγια μου που ακολουθούν τα αφιερώνω στη μνήμη του. Όμως όχι! Τα αφιερώνω στα οράματά μας, τα σημερινά και τα επίκαιρα, όπως ο ίδιος ο πάπα-Γιώργης θα το ‘θελε! 

Ο πάπα-Γιώργης ήταν ένας άνθρωπος της πίστης και, ακριβώς γι' αυτό, της πράξης. Τουλάχιστον όσοι έχουν συμπληρώσει την τέταρτη δεκαετία της ζωής τους, θα θυμούνται την παρουσία του στον δημόσιο χώρο: τη φωνή του για κοινωνική δικαιοσύνη, το αίτημά του για απεξάρτηση της Εκκλησίας όχι μόνο από το κράτος αλλά και από το κρατικό πνεύμα, την εναντίωσή του σε κάθε λογής αυταρχισμό, τις πρωτοβουλίες του για τους αδύναμους και τους απόκληρους, την αντίστασή του στη δικτατορία του 1967.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι, τηρουμένων των αναλογιών, ο πάπα-Γιώργης ήταν ένας από τους ευάριθμους εκπροσώπους της "θεολογίας της απελευθέρωσης" στον τόπο μας. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη το 1965, στο μικρό βιβλίο του "Η Εκκλησία και το χρέος της" υπογράμμιζε, ως βάση μιας αληθινής απελευθέρωσης - πνευματικής και ταυτόχρονα κοινωνικής - τα λόγια με τα οποία ο Χριστός περιέγραψε την αποστολή του (Λουκ. 4: 18-19): "Ο Κύριος με έχρισε και μ' έστειλε ν' αναγγείλω το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς, να θεραπεύσω τους τσακισμένους ψυχικά• στους αιχμαλώτους να κηρύξω λευτεριά και στους τυφλούς ότι θα βρουν το φως τους (εδώ ο Πυρουνάκης πρόσθετε: "από κάθε τύφλωση βέβαια") • να φέρω λευτεριά στους τσακισμένους". Ο Πυρουνάκης εκλάμβανε το χωρίο κυριολεκτικά - όχι συμβολικά και ανιστορικά. Κυριολεκτικά το εξέλαβαν και οι λατινοαμερικάνοι χριστιανοί που συγκρότησαν τη "θεολογία της απελευθέρωσης" στις αρχές της δεκαετίας του '70. Ούτε ο Πυρουνάκης ούτε οι λατινοαμερικάνοι υπήρξαν οι εφευρέτες αυτής της οπτικής. Πλήθος πιστών ανθρώπων στο διάβα της ιστορίας κράτησαν ψηλά το ευαγγελικό ιδεώδες της απελευθέρωσης και της ρήξης με κάθε λογής υποτέλεια. Μα είναι, παράλληλα, ενδιαφέρον να δει κανείς, στη δισχιλιετή πορεία του Χριστιανισμού, πότε η έγνοια για την ελευθερία (για την ελευθερία κάθε ανθρώπου - πιστού ή απίστου) ανέβηκε στο προσκήνιο και πότε κατρακύλησε στο περιθώριο. 

Εργατική πρωτομαγιά με συγκεντρώσεις και πορείες

Η ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς

 Η Εργατική Πρωτομαγιά ή Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών γιορτάζεται ανά τον κόσμο με διαδηλώσεις και πορείες, με σκοπό την προβολή των κοινωνικών και οικονομικών επιτευγμάτων της διεθνούς εργατικής τάξης.

Καθιέρωση της Πρωτομαγιάς H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του Μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886.

Βασικό τους αίτημα αποτελούσε το οκτάωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υφίστατο στις ΗΠΑ κανονιστικό εργασιακό πλαίσιο και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές. Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

Οι βίαιες συμπλοκές έλαβαν χώρα τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση.

Οι φάμπρικες (γεια σου περήφανη κι αθάνατη εργατιά) - Πρ.Τσαουσάκης, Μ.Νίνου, Β.Τσιτσάνης 1950

«Η 1η του Μάη ήταν μια θαυμάσια μέρα»

135 χρόνια από την εργατική Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο

«Η 1η του Μάη ήταν μια θαυμάσια μέρα. Ο παγωμένος άνεμος, που συχνά ήταν πολύ διαπεραστικός την άνοιξη, ξαφνικά έπεσε και είχε βγει ο δυνατός ήλιος (…) Γύρω στους 340.000 εργάτες διαδήλωναν σε όλη τη χώρα. Περίπου 190.000 είχαν κατέβει σε απεργία. Στο Σικάγο 80.000 απεργούσαν για το οχτάωρο, είπε ο Σπάις, δείχνοντας με συγκίνηση, βρίσκονταν εδώ και περίμεναν να αρχίσει η διαδήλωση (…) Τη Δευτέρα η απεργία απλώθηκε…» (Η άγνωστη Ιστορία του Εργατικού Κινήματος των ΗΠΑ, Ρ. Ο. Μπόγιερ – Χ. Μ. Μορέ, μετφ: Αθηνά Παναγουλοπούλου, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 152-155).

  Η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας το 1884 είχε αποφασίσει πως εάν οι εργοδότες δεν αποδέχονταν το αίτημα του οκτάωρου θα πραγματοποιούσε πανεργατική απεργία την 1η Μάη του 1886.

  Στις 3 του Μάη, έξι εργάτες δολοφονήθηκαν και 30 τραυματίστηκαν όταν η αστυνομία πυροβόλησε σε μεγάλη συγκέντρωση έξω απ’ το εργοστάσιο «Μακ Κόρμικ», στο Χάρβεστερ. Τα συνδικάτα καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την επόμενη μέρα στην πλατεία Χαϊμάρκετ.

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς για την Πρωτομαγιά και τον καλύτερο φίλο των φτωχών και των καταπιεσμένων

Μέρα απεργίας και όχι αργίας θεωρείται η πρώτη Μαΐου, 

μέρα ορόσημο για τους εργατικούς αγώνες. Από το μακρινό 

1886 μέχρι σήμερα, η μέρα αυτή συμβολίζει τους αγώνες 

που έδωσαν οι εργαζόμενοι για να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους με 

σύνθημα «Οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες ανάπαυση, οκτώ ώρες ύπνος»

Σε ένα συγκλονιστικό κείμενο που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του «Αργά βαδίζει ο Χριστός», ο νεοφανής άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς 1880-1956) συνοψίζει την εντελώς και ουσιωδώς άθεη νοοτροπία του καπιταλιστή, ο οποίος κόντρα στο ρηθέν της Γραφής, υποστηρίζει ένα άλλο ρηθέν που λέει: «όλη η γη είναι δική μου».

Ο καλύτερος φίλος των φτωχών και των καταπιεσμένων

«Κάποια κόμματα των εργατών στον κόσμο, διαμαρτυρόμενα εναντίον της άδικης μοιρασιάς του πλούτου στη γη, βρίσκουν αναγκαίο να διαμαρτύρονται και εναντίον της πίστης. Τούτη η διαμαρτυρία των εργατών ενάντια στην πίστη μέχρι ενός σημείου είναι και δικαιολογημένη. Είναι δικαιολογημένη τόσο όσο αναφέρεται σε διαστρεβλωμένες μορφές της πίστης, που έβαλαν τον εαυτό τους στην ταπεινή υπηρεσία του καπιταλισμού και oι οποίες στηρίζουν μια οφθαλμοφανή οικονομική αδικία, κάτω από την οποία αναστενάζουν και πεθαίνουν χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπων. Όμως, αυτή η διαμαρτυρία όχι μόνο είναι αδικαιολόγητη αλλά και ανόητη όταν αναφέρεται στην πίστη γενικώς. Είναι αδικαιολόγητη, επειδή είναι άδικη, και ανόητη, επειδή μ’ αυτήν από τον καλύτερο φίλο δημιουργείται εχθρός.

Πρωτομαγιά: Η σκηνοθετημένη και πειθαρχημένη παράσταση του ΚΚΕ

Η «συμβολική εκδήλωση» του ΚΚΕ για την Πρωτομαγιά ήταν μια θεατρική παράσταση, άρτια οργανωμένη και πειθαρχημένη, με πρωταγωνιστές και κομπάρσους τον κομματικό στρατό…
Λόγω πανδημίας ανανεώθηκαν τα σκηνικά και έτσι το χθεσινό σώου δεν είχε το «ανιαρό» και «πληκτικό» στοιχείο των προγενέστερων σώου.Απεναντίας εντυπωσίαζε το τελετουργικό της σκηνοθεσίας και η οργανωτική λάμψη της επικοινωνιακής πολιτικής του ΚΚΕ…

Ένα σκηνοθετικό και οργανωτικό τελετουργικό, προσαρμοσμένο άριστα στις ΕΠΙΤΑΓΕΣ των κυβερνητικών κατηχήσεων και απαγορεύσεων…

Όλη αυτή η αστραφτερή σκηνοθεσία της «συμβολικής εκδήλωσης», καθώς και η πειθαρχημένη διαχείριση του «κομματικού στρατού» δεν ήταν τίποτα άλλο από μια «πειθαρχημένη» νομιμοποίηση της «νομιμότητας» των υπερβολικών και επιλεκτικών κυβερνητικών απαγορεύσεων…

Στην πραγματικότητα η ηγεσία του ΚΚΕ «ευλογούσε» τη «νομιμότητα» της «Κατάστασης Πολιορκίας», προβάλλοντας, αστραφτερά, τις κομματικές επικοινωνιακές της ανάγκες: Πολιτικό εμπόριο της Πρωτομαγιάς…

Ταυτόχρονα, όμως, η ηγεσία του ΚΚΕ «αξίωνε» από την κυβέρνηση να αποδεχτεί και τη δική της, συντεταγμένη και πειθαρχημένη ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ, στο κάδρο της «Κατάστασης Πολιορκίας»…

Η επέτειος δολοφονίας του ήρωα Αλέκου Παναγούλη...

H αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά του 1944: Η δολοφονία από τους ναζί 200 Ελλήνων κομμουνιστών- Η αυτοθυσία Σουκατζίδη

Του Βενιζέλου Λεβεντογιάννη

«...στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό»

Νίκος Καββαδίας: Federico Garcia Lorka

«Την 27ην Απριλίου 1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μιας εξ ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανόν Στρατηγόν και τρεις συνοδούς του. Πολλοί Γερμανοί στρατιώται ετραυματίσθησαν. Ως αντίποινα διατάχτηκε:

Ο τυφεκισμός 200 Κομμουνιστών την 1.5.1944. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάοι προς Σπάρτην έξωθεν των χωρίων. Υπό την εντύπωσιν κακουργήματος τούτου Έλληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.

Ο Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος»

Εφημερίδα «Καθημερινή», 30 Απριλίου 1944

Σκοπευτήριο Καισαριανής, 1 Μαΐου 1944, ξημερώματα

Πρωτομαγιά: Γιατί «τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα…»

Του Γεράσιμου Χολέβα

Από τον Μάη του 1886 στο Σικάγο, την πρώτη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα (Αθήνα – 1893), τον ματωμένο Μάη (Θεσσαλονίκη – 1936), την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή μέχρι το μέλλον…

   Γιατί η Ιστορία δεν τελείωσε.

   Το μέλλον των ανθρώπων δεν είναι καταδικασμένο στη βαρβαρότητα.     

   Γιατί «…η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή / που δεν την αρμενίσαμε ακόμα. / Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα./ Τις πιο όμορφες μέρες,/ τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα…» (Ναζίμ Χικμέτ).

Μια θαυμάσια μέρα…

Πρωτομαγιά: Είναι η «αποβλάκωση» η ρίζα του κακού;

Κάθε χρόνο τα ίδια ανιαρά και πληκτικά πρωτομαγιάτικα σώου από τους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς απατεώνες: Τους εμπόρους και σφετεριστές των εργατικών αγώνων… 
Γι αυτό και ο λαός δεν ακολουθεί πλέον… 
Δεν ανέχεται τον εμπαιγμό του… 
Ιδιαίτερα δεν ανέχεται και του προκαλεί αλλεργία το «αριστερό» κυβερνητικό ΨΕΥΔΟΣ… Οργίζεται και αηδιάζει με την απροκάλυπτη κοροϊδία των «αριστερών» υπαλλήλων του 4ου Ράιχ…

Μια ΟΡΓΗ και ΑΗΔΙΑ που δεν έχει βρει, ΑΚΟΜΑ, πολιτική διέξοδο, διότι το σύνολο, σχεδόν, της παραδοσιακής αριστεράς έχει υποταχτεί στη «νομιμότητα» του 4ου Ράιχ, δίνοντας το άλλοθι στη νέα αποικιοκρατία και αναπαράγοντας τα νέα ιδεολογήματα της Παγκοσμιοποίησης… 

Ο φίλος Στάθης στο σημερινό του άρθρο («Σκέψεις υπό σκέψη»), εμμέσως πλην σαφώς, επιμερίζει τις ευθύνες με τη λογική των «ίσων αποστάσεων», φορτώνοντας τις περισσότερες στον ελληνικό λαό. 

Δηλαδή, για άλλη μια φορά, φταίει ο καπιταλισμός και οι αποκτηνωμένες λαϊκές μάζες και ΟΧΙ η ΠΡΟΔΟΣΙΑ και ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ της Αριστεράς, η ΑΠΟΥΣΙΑ μιας επαναστατικής ΗΓΕΣΙΑΣ... 

Μιας ηγεσίας που θα μετατρέψει τη λαϊκή ΟΡΓΗ και ΑΗΔΙΑ (αυτά υπάρχουν και αποτελούν ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ δεδομένα) σε ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και ΔΡΑΣΗ… 

Πρωτομαγιά

Πρωτομαγιά στη Santa Clara!!!

Hasta la victoria siempre…

Η Πρωτομαγιά χωρίς ιστορικές μνήμες και ιστορικές ελπίδες είναι μια ακόμη αργία. Εκείνη όμως δεν ήταν

Ευχαριστώ τον φίλο Χάρη Κ.

Ο θάνατος που συγκλόνισε τον Γιάννη Ρίτσο

Από το πρωτοσέλιδο φωτορεπορτάζ της εφημερίδας «Μακεδονία» στις 12 Μαΐου 1936 για τα αιματηρά γεγονότα της 9ης Μαΐου.

Του Σταύρου Μαλαγκονιάρη

Μάης του 1936. Η Βόρεια Ελλάδα «βράζει». Οι καπνεργάτες έχουν ξεκινήσει απεργιακές κινητοποιήσεις που επεκτείνονται μέρα με τη μέρα σε όλο και περισσότερες πόλεις.

Βασικό αίτημα, η καλυτέρευση του γλίσχρου μεροκάματου.

Με πρωτοβουλία υπουργών της τότε κυβέρνησης γίνονται προσπάθειες διαλόγου αλλά οι καπνέμποροι «αρνούνται συνεννόησιν», με τον… διαχρονικό ισχυρισμό ότι εάν δοθούν αυξήσεις θα προκληθούν νέες επιβαρύνσεις στο καπνεμπόριο, που θα έχουν αντίκτυπο τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στις εξαγωγές ελληνικών καπνών (πηγή: εφημερίδα «Μακεδονία», φ. 6/5/1936).

Σικάγο, Σάββατο 1η Μάη 1886 - Ηταν μια θαυμάσια μέρα: Τα εργοστάσια άδεια και οι αποθήκες κλειστές

Γιατί η Πρωτομαγιά είναι Εργατική

Επιμέλεια: Γρηγόρης Τραγγανίδας

«Δίκαιος μισθός για δίκαιη εργάσιμη ημέρα! Πολλά θα μπορούσε να πει κάποιος και για τη δίκαιη εργάσιμη ημέρα, δικαιοσύνη που είναι ίδια και απαράλλαχτη με τη δικαιοσύνη για το μισθό. Αλλά (…) το παλιό σύνθημα έφαγε τα ψωμιά του και είναι αμφίβολο αν μας κάνει για σήμερα. Η δικαιοσύνη της πολιτικής οικονομίας, όσο η τελευταία εκφράζει πιστά τους νόμους με τους οποίους διοικείται η σημερινή κοινωνία, είναι η δικαιοσύνη που τάσσεται εξ ολοκλήρου με τη μια πλευρά. Με την πλευρά του κεφαλαίου. Ας θάψουμε λοιπόν για πάντα το παλιό σύνθημα και ας το αντικαταστήσουμε με το εξής: Τα μέσα εργασίας – πρώτες ύλες, φάμπρικες, μηχανές – στην ιδιοκτησία των ίδιων των εργατών»

(Ενγκελς)

Όχι άλλοι αγώνες!

Του Τ.Β.

Αν ένας εξωγήινος δει τα πρωτοσέλιδα του Ριζοσπάστη, αν ακούσει κάποιον «εκλεγμένο», αν διαβάσει τις διακηρύξεις των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ ή και παρατάξεων, θα νομίσει ότι στην Ελλάδα του 2016 προετοιμάζεται μια μεγάλη, αγωνιστική απάντηση απέναντι -έστω- στα κυβερνητικά σχέδια για το ασφαλιστικό. Ότι οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ για να εκφράσουν τη δεδομένη πια δυσαρέσκεια του κόσμου και την αναμενόμενη φθορά της μνημονιακής, αριστερής μας κυβέρνησης.

Κατά τα άλλα. Το κράτος μετέφερε την αργία την Τρίτη του Πάσχα. Η ΓΣΕΕ καλεί σε συγκέντρωση στις 8 Μάη, το ΠΑΜΕ ετοιμάζει την ίδια μέρα τις φιέστες του σε διάφορες πόλεις της χώρας. Και στο εσωτερικό παρατάξεων –είτε στα συνέδρια της ΓΣΕΕ, είτε στα γραφεία του ΜΕΤΑ κ.ό.κ.- η βασική μέριμνα είναι οι συσχετισμοί. Όχι βέβαια οι κοινωνικοί, αλλά αυτοί που θα επιτρέψουν να αναπαράγονται θέσεις, μηχανισμοί, ρόλοι.

Η πολλαπλή κατάργηση της Πρωτομαγιάς

Συνδικάτα και σωματεία εισπράττουν τη συσσωρευμένη απαξίωση και τη δυσπιστία του κόσμου

Του Τάσου Βαρούνη

Είναι κάπως περίεργο που στην Ελλάδα του 2016, σε μια χώρα που καταρρέει αλλά ταυτόχρονα αναζητά έναν νέο κύκλο αντιστάσεων, η 1η Μάη αποτελεί μια ακόμα συνηθισμένη μέρα. Γιατί όσο κι αν φωνάξουμε «δεν είναι αργία είναι απεργία», η Πρωτομαγιά αποτελεί κυρίως ευκαιρία για λίγη ξεκούραση και περισσότερο παραπέμπει σε ανοιξιάτικα στεφάνια παρά στην εργατική τάξη. Είναι πολλές οι επέτειοι που έχασαν το χαρακτήρα τους. Που ξέμειναν στα χέρια «ειδικών» για να τις χειριστούν με το δικό τους τρόπο. Πότε θα ανοίξουν τα μαγαζιά, σε ποια πλατεία θα γίνει συγκέντρωση, ποιο πανό θα είναι στην κεφαλή της πορείας, ποιο λογύδριο θα υπερισχύσει σε ταξική μεροληψία. Κι όταν κάτι νοηματοδοτείται διαμέσου φορέων και αντιλήψεων καθυστερημένων, τότε είναι δύσκολο να ανασάνει και να τοποθετηθεί κάπως στην εποχή και τις ανάγκες της.

Εδώ και χρόνια δεν υπάρχει κάτι που να μοιάζει με εργατικό κίνημα. Όχι πως υπάρχει κάποιο αιώνιο πρότυπο αναφοράς, κάθε άλλο. Ούτε βέβαια καταργήθηκαν οι αγώνες και οι αντιστάσεις των εργαζομένων. Έχουμε μπει στη φάση όπου το πρόβλημα δεν είναι τι θα προτείνουν τα συνδικάτα και τα σωματεία αλλά ότι αυτά απολαμβάνουν την απαξίωση του κόσμου. Η απόσταση είναι πια τεράστια. Αυτό που προσφέρεται από τους «εκπρόσωπους» δεν μπορεί να πείσει. Για την ακρίβεια είναι εκπρόσωποι μονάχα στα χαρτιά. Και αυτό μόνο για τους τυχερούς κλάδους εργαζομένων, αφού για τους περισσότερους δεν υπάρχει απολύτως κανένα πλαίσιο αναφοράς, συλλογικότητας, διεκδίκησης, προστασίας.