Είναι Πέμπτη, 18 Ιουλίου, 2013. Η Αθήνα θυμίζει έρημη πόλη – για να μην πω κατεχόμενη. Με ένα φετφά χουντικής έμπνευσης, ο Αστυνομικός Διευθυντής Αττικής αποφασίζει και διατάσσει την απαγόρευση των συγκεντρώσεων σε μεγάλη έκταση του κέντρου της Αθήνας, καθώς και το κλείσιμο των κεντρικών σταθμών του Μετρό, για να διαβεί απερίσπαστος και ανεπηρέαστος ο άρχων ανθύπατος, ο εκπρόσωπος του γερμανικού ιμπεριαλισμού, που λυμαίνεται τη χώρα: τα εδάφη της, τον ήλιο της, τα νησιά της, τον αέρα της, τα παιδιά της εργατικής τάξης της.
Το πολιτικό – ου μην αλλά και υπηρετικό – προσωπικό της «ημέτερης» άρχουσας τάξης – της ίδιας αυτής άρχουσας τάξης που μάζεψε τα υπάρχοντά της και τις υπηρέτριές της και τόσκασε για το Κάϊρο το σκληρό Απρίλη του `41, τον υποδέχεται εν χορδαίς και οργάνοις: δε θα βγει χαμένη από τη λεηλασία του αίματος του λαού μας.
