Τάζουν ελεύθερη εισαγωγή στα ΑΕΙ, προωθούν λύκειο - εξεταστικό κέντρο

Της Γιώτας Ιωαννίδου

Σύμφωνα με τις προτάσεις του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής έως και το 70% των μαθητών μπορεί να μείνει εκτός γενικού λυκείου!

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση μετατρέπεται σε μια δεξαμενή πολλών τίτλων και επιπέδων, με κοινό χαρακτηριστικό την αφαίρεση επαγγελματικών δικαιωμάτων.

Όσο πλησιάζουν οι πανελλαδικές εξετάσεις του Ιουνίου, το θέμα του τρόπου εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έρχεται ξανά στη δημοσιότητα με τις δηλώσεις και τις συνεντεύξεις του υπουργού Παιδείας Κ. Γαβρόγλου (εκπομπή στην τηλεόραση της Βουλής 19/4 και εφημερίδα Τα Νέα 30/4). Η κυβέρνηση επαναλαμβάνει δια στόματος υπουργού ότι τον Ιούνιο του 2020 (δηλαδή για τους σημερινούς μαθητές της Α’ Λυκείου) η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα εξαρτάται από το βαθμό του απολυτηρίου, εκτός από τις σχολές υψηλής ζήτησης, δηλαδή τις σχολές της Νομικής, της Ιατρικής και του Πολυτεχνείου. Από πολλά φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ η θέση αυτή εμφανίζεται ως άνοιγμα του δρόμου για την ελεύθερη πρόσβαση των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, που θα έχει ως αποτέλεσμα το χτύπημα της παραπαιδείας και την αναβάθμιση του Λυκείου. Είναι όμως έτσι;

Κατ’ αρχήν η κυβέρνηση ανήγγειλε ακριβώς ότι και το Σεπτέμβριο στην αρχή της σχολικής χρονιάς, χωρίς όμως πια να μιλά για νομοσχέδιο που άμεσα θα ψηφιστεί ορίζοντας το «νέο Λύκειο» και το σύστημα εισαγωγής. Κι ενώ συμβαίνει αυτό όχι μόνο κανείς δεν παραπονιέται για την ομηρία των μαθητών της Α’ Λυκείου, που για πρώτη φορά στα εκπαιδευτικά χρονικά, δεν ξέρουν με ποιο σύστημα και ποια μαθήματα θα φοιτήσουν του χρόνου και τι εξετάσεις θα δώσουν αλλά ο υπουργός Παιδείας δηλώνει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν σταδιακά ως το Σεπτέμβριο του… 2019.

Απεργία, για όλα τα όμορφα…

Της Γιώτας Ιωαννίδου

Αν επισκεφτεί κανείς το μουσείο του μεταξοσκώληκα στο Σουφλί, θα δει φωτογραφίες των μαντηλοφορεμένων εργατριών του προηγούμενου αιώνα, όρθιες, να εργάζονται και να υπομένουν... Εργατριών; Αν κοιτάξει κανείς πιο προσεκτικά τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, θα ξεχωρίσει κορίτσια 10-12 χρόνων. Που εργάζονταν 10-12 ώρες...

Τι θα έλεγε ένας προοδευτικός άνθρωπος εκείνης της εποχής; Ότι η θέση ενός παιδιού δεν είναι ούτε στο χωράφι, ούτε στα γίδια, ούτε στα εργοστάσια. Αντίθετα, «το παιδί θα έπρεπε να μάθει γράμματα». Μα και ο αγράμματος μεροκαματιάρης γονιός, θα έλεγε με τον δικό του τρόπο: «Διάβασε παιδί μου να γλυτώσεις, διότι άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο».

Φυσικά, υπήρχαν και τότε, οι «άλλοι». Εκείνοι που ήθελαν τα παιδιά στο χαμαλίκι, για να φουσκώνει ο μπεζαχτάς τους. Και εκείνοι οι δύσμοιροι γονείς, που αιχμάλωτοι της δικής τους ανάγκης, αμορφωσιάς και φόβου, τραβολογούσαν τα ίδια τα παιδιά τους από τα χέρια του δάσκαλου, φωνάζοντας πως «με τα γράμματα δε γέμισε κανένα στομάχι».

Η επιστήμη του κοινωνικού κανιβαλισμού και η τέχνη της εξαπάτησης

Της Γιώτας Ιωαννίδου

Το 1996, ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) δημοσίευσε στο 13ο τεύχος του επίσημου περιοδικού του, ένα άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον με τίτλο «Οι δυνατότητες πραγματοποίησης των διαρθρωτικών αναπροσαρμογών». Επρόκειτο για την έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ με θέμα τα προβλήματα και τους τρόπους πολιτικής χειραγώγησης των πληθυσμών ώστε να μπορεί μια κυβέρνηση να περνά αυστηρά μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές,  σαν αυτά που επέβαλε κατά τη δεκαετία του 1980 η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε μια σειρά από «αναπτυσσόμενες» χώρες και χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Ας ρίξουμε μια διαγώνια ματιά στο αποκαλυπτικό αυτό κείμενο