Ελευθερία

H Ελλαδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα. – Καζαντζάκης…

Απόσπασμα από συνέντευξη του Ν. Καζαντζάκη στον Pierre Sipriot, Γαλλική Ραδιοφωνία (Παρίσι), 6 Μαΐου 1955.

~~~~~~~~~~

“Όσο πιο μακρυά είμαστε από την πατρίδα μας, τόσο περισσότερο τη σκεφτόμαστε και τόσο περισσότερο, την αγαπάμε. 

Όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα βλέπω τις μικρότητες, τις ίντριγκες, τις ανοησίες, τις ανεπάρκειες των αρχηγών, τη μιζέρια του λαού. Όμως από μακρυά δεν βλέπουμε τόσο ευδιάκριτα την ασκήμια και έχουμε περισσότερη ελευθερία να πλάσουμε μια εικόνα της πατρίδας αντάξια ενός ολοκληρωτικού έρωτα. 

Να γιατί δουλεύω καλύτερα και αγαπώ καλύτερα την Ελλάδα όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό. Μακρυά της καταφέρνω να συλλάβω καλύτερα την ουσία της και την αποστολή της στον κόσμο, και συνακόλουθα τη δική μου ταπεινή αποστολή. Κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει στους Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό. Γίνονται καλύτεροι. Έχουν την περηφάνεια της φυλής τους, νιώθουν ότι όντας Έλληνες έχουν την ευθύνη να είναι αντάξιοι των προγόνων τους. H πεποίθησή τους, ότι κατάγονται από τον Πλάτωνα και τον Περικλή, μπορεί ίσως να είναι μια ουτοπία, μια αυθυποβολή χιλιετιών, όμως αυτή η αυθυποβολή, γενόμενη πίστη, ασκεί μια γόνιμη επίδραση στη νεοελληνική ψυχή. 

Ν. Καζαντζάκης – Καποδίστριας – “Πού ακούστει αυτός που πολεμάει για την πατρίδα να θέλει πλερωμή;”

Το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου 1831 με το Ιουλιανό ημερολόγιο (δηλαδή στις 9 Οκτωβρίου 1831), έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος πυροβόλησαν και μαχαίρωσαν θανάσιμα τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, καθώς πήγαινε να παρακολουθήσει την κυριακάτικη θεία λειτουργία.

Ένα πολύ ωραίο απόσπασμα από την τραγωδία του Ν. Καζαντζάκη “Καποδίστριας” είναι το παρακάτω:

Στη σκηνή ο Καποδίστριας και ένας παπάς που έχει έρθει να τον εξομολογήσει. Εκεί ο Κυβερνήτης λυγίζει:

Καποδίστριας: «Πολλά δεν έχω γέροντα να πω… λίγες χαρές, δουλειά πολλή, σεμνές ανάγκες. Λόγο βαρύ θα πω, ο Θεός ας με συγχωρνάει. Καμιά δεν πάτησα εντολή του, δεν θυμούμαι…

Ένα μονάχα βάρος νιώθω στην καρδιά μου. Κουράστηκα! Σιχάθηκα! Δεν τους θέλω τους Έλληνες! Συμφέροντα, ψευτιές, ατιμίες, προδοσίες… 

Η Μάχη της Κρήτης- Κείμενο του Νίκου Καζαντζάκη

Πίνακας του λαϊκού Κισαμίτη ζωγράφου Θεοδοσάκη

Άλλη μια μαρτυρία της γερμανικής κτηνωδίας!

Του Νίκου Καζατζάκη

«Ήταν υπέροχο το θέαμα να βλέπει κανείς χωρικούς όλων των ηλικιών να ζητούν όπλα και μόνον όπλα. Το ηθικόν των Κρητών είναι αδύνατο να περιγραφτεί . Όταν ολόκληρος η ιστορία έλθει εις φώς θα συγκαταλεχθεί μεταξύ των ευγενέστερων παραδειγμάτων της Ιστορίας».(Ταξίαρχος Σώλσμπουργκ Τζόουν του Επιτελείου του Στρατηγού Φρέϋμπουργκ).

Σαφώς η Μάχη της Κρήτης δεν αποτελεί μόνο ένα στρατιωτικό ιστορικό γεγονός, αλλά κυρίως μια ολόκληρη Φιλοσοφία, ένα ηθικό Σύμβολο. Αυτή η Μάχη, μας «παραδίδει», εκτός από το τιμημένο όνομά της, και το μήνυμα της ότι: «Το αληθινό μπόι των ανθρώπων μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς, και εμείς, μόνο εμείς μπορούμε να κρατούμε τα χώματά μας!»

Όσοι περιφρονούν αυτές τις αρχές, όσοι μεθυσμένοι από τη δύναμή τους, οικονομική ή στρατιωτική, πιστεύουν πως θα αλλάξουν αυτές τις βασικές ανθρώπινες ιδιότητες και θα μεταβάλουν τους λαούς σε δούλους και υποτελείς, θα έρθει η στιγμή κάποτε να μετανιώσουν για την έπαρση και την αλαζονεία τους.

Ν. Καζατζάκης: «Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες»

Της Έλενας Χαντζή

Σαν σήμερα 26 Οκτωβρίου 1957 αφήνει την τελευταία του πνοή στην Γερμανία χτυπημένος από λευχαιμία ο Νίκος Καζαντζάκης. Μυθιστοριογράφος ποιητής θεατρικός συγγραφέας,δημοσιογράφος, φιλόσοφος και πολιτικός. Ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Ασχολήθηκε με όλα τα είδη του λόγου.

Έγραψε ποίηση, όπως η Οδύσσεια με τους 33.333 στίχους και οι Τερτσίνες, μυθιστορήματα, όπως: Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Ο Καπετάν Μιχάλης, Ο Τελευταίος Πειρασμός, Ο Βραχόκηπος, Ο Φτωχούλης του Θεού, Οι Αδερφοφάδες, Αναφορά στον Γκρέκο, Τόντα Ράμπα, Μέγας Αλέξανδρος, Στα Παλάτια της Κνωσού.

Μην τους κοιτάς, μην τους ακούς. Πολέμα τους!

Του Κώστα Μαντατοφόρου

Με την ελπίδα αναθέτουμε στο αύριο την ευθύνη του σήμερα.
Αύριο όμως, το σήμερα δεν θα υπάρχει.
Θα τό 'χουμε ξοδέψει ελπίζοντας. 
Και κάπως έτσι καταντούμε σκλάβοι, θύματα της ίδιας μας της ελπίδας.

Το ίδιο συμβαίνει με τον φόβο. 
Φοβόμαστε τόσο πολύ για το αύριο, που παραλύουμε και στέκουμε ακίνητοι σήμερα.
Κάθε κίνησή μας, κάθε αντίδραση επιδεινώνει τον φόβο.

Κι έτσι με την ελπίδα και τον φόβο η κάθε μέρα γίνεται σκλαβιά ασήκωτη κι ατέρμονη.
Όταν δεν έχεις να ελπίζεις και δεν φοβάσαι, είσαι ικανός να διαχειριστείς το σήμερα καλύτερα.
Δεν κινδυνεύεις να χαλάσεις κάτι, να επιδεινώσεις τίποτα.
Έτσι κι αλλιώς είναι όλα καμένα και ξαναρχίζεις απ' την αρχή.

«Ε κακομοίρη άνθρωπε»

«Ε κακομοίρη άνθρωπε», είπε δυνατά,
«μπορείς να μετακινήσεις βουνά,
να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά,
στην τεμπελιά και στην απιστία!

Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις –
το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις,
μα “ναι πολύ αργά.

Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται (ταινία του Ζιλ Ντασέν 1957)

Mην καταδέχεσαι να ρωτάς... Πολέμα!

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Νίκος Καζαντζάκης. Συνέντευξη

Από το 1955 φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά.....

Ευχαριστώ τον φίλο Χάρη Ο.