Το ραντεβού ήταν στις 6 το απόγεμα.
Από πολύ νωρίς, χιλιάδες λαού συγκεντρώνονταν.
Ασυγκράτητος εκείνος ο κόσμος, σιγά μην περίμενε μέχρι τις 6 για να κατέβει στο Σύνταγμα.
Όταν ήρθαν οι δυο τους, αγκαλιασμένοι σαν άγγελοι με τις φτερούγες τους, ήμασταν πια εκατοντάδες χιλιάδες.
Πάλευα, μαζί με δεκάδες άλλους της περιφρούρησης, να ανοίξουμε διάδρομο για να φτάσουν οι δυο τους μέχρι την αλυσίδα των αστυνομικών, εκεί μπροστά στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη.
Κάθε βήμα τους γίνονταν με κόπο. Σε κάθε στάση τους σείονταν συθέμελα ο τόπος.
Όταν τελικά έφτασαν κοντά στα 5 με 10 μέτρα από τις δυνάμεις καταστολής, βρισκόμουν στην άκρη του διαδρόμου, ακουμπώντας κυριολεκτικά τον ώμο μου πάνω στην ασπίδα ενός ματατζή.
