Ενέργεια και Ενεργειακή Μετάβαση: Και στραβός γιαλός και στραβά αρμενίζουμε;

Του Σταύρου Πνευματικάκη

Οι αλλαγές των τελευταίων ετών στον τομέα της ενέργειας, με κύρια αφορμή τη μείωση των εκπομπών άνθρακα, είναι ιδιαιτέρως σημαντικές. Η μείωση της χρήσης των ορυκτών καυσίμων, η παράλληλη αύξηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) και η όλο και ευρύτερη χρήση του φυσικού αερίου, μαζί με την τάση εξηλεκτρισμού σε όλο και μεγαλύτερο φάσμα δραστηριοτήτων (θέρμανση χώρων, αυτοκίνηση, κ.λπ.), χαρακτηρίζουν σε μεγάλο βαθμό αυτή την πορεία.

Σε κατάσταση χαζοχαρούμενης ευφορίας, η κυβέρνηση υπερθεματίζει στο λεγόμενο «πρασίνισμα» του ενεργειακού μείγματος της χώρας, επιταχύνοντας το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων σε Μεγαλόπολη και Πτολεμαΐδα. Παράλληλα, αμφιλεγόμενα μηνύματα στέλνονται σχετικά με την αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου της χώρας, μία με τις δηλώσεις Δένδια στη Σαουδική Αραβία, αλλά κυρίως με την κωλυσιεργία στην έκδοση των απαραίτητων αδειών στα υπό παραχώρηση οικόπεδα. Το τελευταίο είναι και ο βασικός λόγος της πρόσφατης αποχώρησης της ισπανικής REPSOL από όλες τις παραχωρήσεις της, ενώ αντίστοιχα το ίδιο σκέφτονται τα ΕΛΠΕ και οι υπόλοιπες εταιρείες που εμπλέκονται (TOTAL, EXXON, κ.λπ.).

Η χρήση φυσικού αερίου στην ηλεκτροπαραγωγή έχει τριπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια, με παράλληλη μείωση της χρήσης λιγνίτη και (μεγάλων) υδροηλεκτρικών.
Αυτό οδήγησε σε νέο ρεκόρ κατανάλωσης (άρα και εισαγωγών) Φ.Α. για το 2020, που έφτασαν τις 63,1 εκατ. μεγαβατώρες (MWh) ή αλλιώς τα 5,48 δισ. κ.μ., εκ των οποίων το 65% καταναλώθηκε στην ηλεκτροπαραγωγή και μόλις το 16% στη βιομηχανία. Αυτή η τάση δείχνει να συνεχίζεται, καθώς τον φετινό Μάρτιο η κατανάλωση Φ.Α. παρουσίασε αύξηση 18% σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2020.

Η “επανάσταση” της μάσκας και η Παγκοσμιοποίηση

Του Σταύρου Πνευματικάκη

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί με αφορμή την πρωτόγνωρη κατάσταση πανδημίας που βιώνει ο κόσμος τους τελευταίους μήνες. Ο λόγος αυτού του κειμένου δεν είναι να τα αναπαράγει, να τα δαιμονοποιήσει ή να τα αναδείξει. Ο λόγος είναι να δούμε τελικά τι εξυπηρετούν. Αυτά που υποτίθεται ότι θέλουν να υπερασπιστούν ή το ακριβώς αντίθετο;

Η επιβράδυνση της παγκοσμιοποίησης είναι γεγονός που δεν αμφισβητείται. Η υποχώρηση όλων των οικονομιών της Δύσης το δεύτερο τρίμηνο του 2020 είναι τεράστια. Ενδεικτικά, ΗΠΑ -32,9%, Ισπανία -18,5%, Γαλλία -13,8%, Γερμανία -10,1%, -12,1% στην ζώνη του ευρώ (περισσότερα εδώ).

Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι αντίστοιχη: Οι προβλέψεις δείχνουν το 2020 να κλείνει με ύφεση σχεδόν 10% (-9,7%), αλλά μάλλον είναι αισιόδοξες. Η κατάρρευση του τουρισμού, του βασικού –δυστυχώς– πυλώνα της Ελληνικής οικονομίας, προμηνύει δύσκολο χειμώνα.

Αντί λοιπόν, με αφορμή όλα τα παραπάνω, να συζητάμε για το παραγωγικό μοντέλο της χώρας και πως θα μπορέσει να είναι ανθεκτικότερο σε τέτοιου είδους κρίσεις, να αναδείξουμε τα προβληματικά χαρακτηριστικά της παγκοσμιοποίησης (παιδί της οποία είναι η πανδημία του Κορωνοϊού), υποχρεούμαστε να αντιπαρατιθέμεθα με τον καθένα που μιλάει για παγκόσμιες συνομωσίες με στόχο τις ατομικές ελευθερίες, το τσιπάρισμα μέσω εμβολίων (!!) ή την … ορθόδοξη πίστη μας!

Τράπεζα Αττικής: η διάλυση μιας τράπεζας

Πώς οι εγκληματικές επιλογές της κυβέρνησης βύθισαν τη μόνη σχετικά βιώσιμη τράπεζα

Του Σταύρου Πνευματικάκη* από την Ρήξη φ. 127 

Το τελευταίο διάστημα είμαστε θεατές μιας κατάστασης πλήρους απαξίωσης της Τράπεζας Αττικής. Συνεχείς παλινωδίες με τη διοίκηση της τράπεζας, χιονοστιβάδα αποκαλύψεων για κακοδιαχείριση. Η μόνη τράπεζα (εκτός από τις λίγες συνεταιριστικές που απέμειναν) που δεν είναι υπό τον έλεγχο του ΤΧΣ, η τράπεζα που χρηματοδοτείται από τα αποθεματικά του ΤΣΜΕΔΕ (και άρα όλων των μηχανικών μέσω των ασφαλιστικών τους εισφορών), οδεύει προς τη διάλυση και πιθανώς την απορρόφησή της από κάποια συστημική (πλήρως ελεγχόμενη από το ΤΧΣ και τα ξένα φαντς).
Με την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση, μετά τη «σκληρή διαπραγμάτευση» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι τέσσερις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας πέρασαν ουσιαστικά στα χέρια ξένων κερδοσκόπων έναντι ευτελέστατου αντιτίμου. Το αποτέλεσμα, όλο το δανειακό χαρτοφυλάκιο, με αιχμή τα λεγόμενα κόκκινα δάνεια, να περάσει στα χέρια τους. Και μόνο τα χιλιάδες στρέμματα που είναι υποθηκευμένα από τους αγρότες στην πρώην Αγροτική Τράπεζα (που απορροφήθηκε από την Πειραιώς) να σκεφτεί κανείς, αντιλαμβάνεται το μέγεθος του ξεπουλήματος και τον κίνδυνο πλήρους αφελληνισμού της χώρας και της παραγωγής. Το αποτέλεσμα το είδαμε ξεκάθαρα το καλοκαίρι, όταν για τον ορισμό διοίκησης στην Τράπεζα Πειραιώς, έπρεπε να υπάρχει η σύμφωνη γνώμη των ξένων…