Στολισμένη Αθήνα, γιορτινή! Τι όμορφη που δείχνεις...
Τι κι αν μόλις τα φώτα σβήσουν, εμφανίζονται σα μαύρες σκιές οι διάφοροι Αγιάννηδες που ζουν πάντα στη σκιά.
Τα φώτα πρέπει όλα να τα σκεπάζουν... Και στο πρόσωπο φορεμένο ξανά και ξανά το περσινό και το προπέρσινο χαμόγελο, μήπως και διώξει μακριά τον πονο...
Τι κι αν πονάς; Κι ας κλαις τα βράδια μόνος σου, δίχως το βάρος να μπορείς να το σηκώσεις... Έχουμε Χριστούγεννα και πρέπει να γιορτάσεις. Πρέπει την πλάνη ν' αγοράσεις και να δείχνεις χαρούμενος. Τι κι αν δεν είσαι; Ποιον μέλει; Ποιον νοιάζει;
Όπου κι αν πας, ακούς χαρούμενες μουσικές. Που λάμπουν κάτω απ' τα φωτάκια. Μα είναι μουσικές κρύες κι άψυχες... Και σταματάνε στο κενό, χάνονται στη στιγμή. Και τα παιδικά προσωπάκια που αντικρύζεις είναι περίεργο, δε γελάνε, δεν παίζουν. Είναι μαρμαρωμένα, σα να περιμένουν κάτι. Τι όμως, δε γνωρίζεις... Πώς μπορούν και δε γιορτάζουν, πρέπει, δεν το γνωρίζουν; Πώς δε φόρεσαν τη μάσκα που 'χει σκαλισμένη την ευτυχία επάνω; Πώς μπορεί αλήθεια ένα παιδί να μη χαμογελάει τα Χριστούγεννα; Είναι γιορτές, έτσι πρέπει όλοι να κάνουν... Όλοι μας πρέπει να το κάνουμε. Είναι γιορτές. Τι κι αν οι ψυχές μας είναι ξεφτισμένες; Ποιον άραγε να νοιάζει; Τι κι αν μόλις σβήσουν τα φανταχτερά φωτάκια στις βιτρίνες, βγαίνουν έξω οι σκιές αυτής της πόλης; Είναι γιορτές, δεν κάνει...
