Μας φύτεψαν τον φόβο μα φύτρωσαν φτερά....

Της Χρύσας Κακατσάκη

«Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν, να βγουν έξω σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος η Άνοιξη».

Αυτοί οι νέοι με τα αρυτίδωτα βλέμματα που πριν 3-4 μήνες με μουσικές και τραγούδια διεκδικούσαν το μέλλον τους, μια ματωμένη μέρα του Μάρτη βγήκαν ξανά απ’ τα σπίτια τους να διεκδικήσουν τις ζωές τους. Αυτοί οι νέοι, που πέρασαν τα παιδικά τους χρόνια με μνημόνια και την εφηβεία με πανδημία, «πήραν αμίλητοι τους δρόμους κοιτάζοντας πολύ μακριά, περ’ απ’ την άκρη της απελπισιάς». 

Σ’ αυτούς τους νέους που τους κουνούσατε το δάχτυλο πως ξεσαλώνουν στα κορονοπάρτι «έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, που ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα». 

Αυτοί οι νέοι με μάτια πρησμένα από το κλάμα, που τους έλεγαν απολιτίκ και αδιάφορους, βροντοφώναξαν πως θα πάρουν τα όνειρα εκδίκηση για κάθε εξαϋλωμένο συνομήλικό τους.

Αυτοί οι νέοι κοκκινίζουν που δεν μπόρεσαν να σώσουν περισσότερους επιβάτες, όταν οι υπεύθυνοι κατοικούν μέσα στο ανερυθρίαστο. 

Τα ΜΜΕ είναι το μπουρδέλο της σκέψης

Της Χρύσας Κακατσάκη

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, ότι τα ΜΜΕ χαρακτηρίζονται άτυπα η τέταρτη εξουσία. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Φυσικά και δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι όλοι οι δημοσιογράφοι είναι ίδιοι, γι’ αυτό και θα σταθώ κυρίως στους τηλεοπτικούς και στο πώς διαχειρίστηκαν το τραγικό γεγονός.

1. Γιατί η ΕΣΗΕΑ, που σε άλλες περιπτώσεις κάνει την πάπια, έβγαλε ανακοίνωση όπου ουσιαστικά επεμβαίνει στο περιεχόμενο εκπομπών; «Το εύκολο τσουβάλιασμα που καταλήγει στην ουσιαστική στοχοποίηση των δημοσιογράφων από χιουμοριστικές εκπομπές, αποτελεί φτηνή εργαλειοποίηση». ( αναφερόταν ολοφάνερα στους Αρβύλες και τον Μουτσινά). Θεωρεί τους τηλεθεατές ανίκανους να κρίνουν;

 
2. Γιατί η ΕΣΗΕΑ δεν διέγραψε τον Τσίμα, τον Χιώτη, τον Ψαριανό και άλλους που με τα λόγια τους διέπραξαν το αδίκημα της περιύβρισης νεκρού, κόντρα σε κάθε επαγγελματική και ηθική δεοντολογία; .

3. Γιατί τις πρώτες μέρες μιλούσαν για 57 νεκρούς και 56 αγνοούμενους και μετά τα δύο νούμερα έγιναν ένα;

 
4. Γιατί κανένα από τα δημοσιογραφικά «τσακάλια» δεν πήρε συνέντευξη από τον Χ. Κατσιούλη. που ένα χρόνο πριν είχε καταγγείλει με επιστολή -παραίτηση τα οξύτατα προβλήματα ασφαλείας στα τρένα;

 
5. Γιατί ειδικά τις πρώτες μέρες, η αναλογία συγγενών και διασωθέντων που εμφανίζονταν στα κανάλια σε σχέση με τους συνδικαλιστές και άλλους ειδικούς ήταν 8/10 ; Μήπως γιατί ήθελαν να ποντάρουν στο συναίσθημα και όχι στη σκέψη και να διατηρήσουν οριακά μια ψευδαίσθηση αντικειμενικότητας;

Αντόνιο Γκράμσι: «Η ιστορία διδάσκει αλλά δεν έχει κανέναν μαθητή»

Της Χρύσας Κακατσάκη

Το θέμα έκθεσης στις Πανελλαδικές αφορούσε την αναγκαιότητα της ιστορικής γνώσης και μνήμης. Μέχρι εδώ όλα καλά. Δεν θα σταθώ στα ιστορικά (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και διαχρονικά «μαργαριτάρια» των πολιτικών, αλλά στις αντιφάσεις μεταξύ της επιλογής των μελών της εξεταστικής επιτροπής και τη στάση του Υπουργείου Παιδείας απέναντι στο μάθημα.

 
Έχουμε και λέμε λοιπόν. 

Κατάργησε, χωρίς διαβούλευση και εξήγηση, τα ανανεωμένα προγράμματα σπουδών που περιλάμβαναν εκτός των άλλων και σύγχρονα θέματα όπως γενοκτονίες, Ολοκαύτωμα, συνδικαλισμός, δικαιώματα των μειονοτήτων, μετανάστευση. Στη Γ Λυκείου καταργήθηκε ως μάθημα γενικής παιδείας και έμεινε μόνο για τους υποψήφιους θετικών και οικονομικών επιστημών.

Στη Γ Γυμνασίου, σύμφωνα με τις οδηγίες, η Επανάσταση του ‘21 και η περίοδος του Καποδίστρια ξεπετάγονται με συνοπτικές διαδικασίες. Στα ΕΠΑΛ διδάσκεται μία ώρα τη βδομάδα μόνο στην Α Λυκείου. Στο κάτω κάτω γιατί πρέπει να ξέρουν οι αυριανοί ηλεκτρολόγοι και υδραυλικοί για τη μάχη του Μαραθώνα ή για τον Εμφύλιο; 

Το σημαντικό είναι να έχουν δεξιότητες.

 
Και μια τελευταία παρατήρηση. 

Για τα 200 χρόνια από το ‘21 είχαν προγραμματιστεί αρκετές εκδηλώσεις, ανεξάρτητα αν πήγαν άπατες λόγω πανδημίας. Κοντεύουμε στα μισά της χρονιάς και για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή δεν έχει ανακοινωθεί ούτε έχει γίνει καμία εκ μέρους της επίσημης Πολιτείας. Εξαιρούνται φυσικά τοπικοί σύλλογοι και οργανώσεις.