Του Χρίστου Πέτρου
Πριν μια εικοσαετία περίπου, μπήκε για τα καλά στη ζωή μας το γυναικείο μαγιό τύπου στρινγκ. Αρχικά ως εικόνα σε χαρτί, με θηλυκά εξωτικά μοντέλα τα οποία πόζαραν ημίγυμνα για τα ημερολόγια της Michelin που κοσμούσαν και κοσμούν ακόμη κάθε κατάστημα ελαστικών ή γκαράζ αυτοκινήτων που σέβεται τον εαυτό του. Μετά, στην καρδιά της δεύτερης διακυβέρνησης Κληρίδη, το στρινγκ από εικόνα ημερολογίων έμπαινε δειλά δειλά στην κυπριακή πραγματικότητα, αφού ο γυναικείος πληθυσμός στις πιο ιν παραλίες του τόπου, όπου συχνάζουν τουρίστες ξένοι και τουρίστες ντόπιοι που το παίζουν ξένοι, σε ένα άλμα χειραφέτησης και προόδου, έδειχνε δημόσια όσο το δυνατόν περισσότερο κώλομπορούσε, επεδίωξε να γίνει όσο το δυνατόν πιο πιστό αντίγραφο των ημερολογίων της Michelin… Από τότε, μάλιστα, ο ανδρικός πληθυσμός που σύχναζε και συχνάζει στις παραλίες αυτές έχει μεταβάλει τον βιολογικό του μηχανισμό, προκειμένου να μην τον περάσουν για βλάχο, παίζοντάς το αδιάφορος στη θέαση ημίγυμνων, λουσμένων στα λάδια γυναικών που φορούσαν στρινγκ και περνούσαν κουνάμενες σεινάμενες από μπροστά του, και αυτός διάβαζε Τηλεώρες! Και κάπου στην καρδιά της δεύτερης διακυβέρνησης Κληρίδη, έγινε συνείδηση ότι θα συνεχίσουμε τις ζωές μας χωρίς S-300 στον τόπο και στα μαγιό μας, γιατί έτσι πρόσταζε ο εξευρωπαϊσμός της δημόσιας κωλοφάνειας στις παραλίες, ο αντιμιλιταρισμός, η λογική των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης και ο φεμινισμός.
