Ρήξη τώρα, για να ‘χουμε ζωή

Να μην συνηθίσουμε το θάνατο, να μην συνηθίσουμε τις υποκλοπές, να μην συνηθίσουμε το ξερίζωμα των δικαιωμάτων μας. Γιατί μετά το επιχείρημά τους θα ναι: εσείς τα επικυρώσατε, με την ψήφο σας.

Photo: Aris Oikonomou / SOOC

Του Δημήτρη Σαραφιανού
Υποψήφιος Βουλευτής Α’ Αθήνας, ΜέΡΑ25 – Συμμαχία για τη Ρήξη

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κυβέρνηση της ΝΔ επιχείρησε να εκθεμελιώσει όποια δικαιώματα και ελευθερίες των εργαζομένων, της νεολαίας, των λαϊκών στρωμάτων είχαν παραμείνει όρθια μετά τη λαίλαπα των 3 μνημονίων. Η πολιτική αυτή είχε ως προμετωπίδα της το σύνθημα «να τελειώνουμε με τη μεταπολίτευση» και βέβαια όλοι καταλάβαιναν ότι εννοούσε να τελειώνουμε με τη δυνατότητα των λαϊκών στρωμάτων να παίζουν ρόλο στις κοινωνικές διεργασίες και τα πολιτικά πράγματα της χώρας. Γιατί ακριβώς αναπολεί τα προμεταπολιτευτικά καθεστώτα των περιορισμένων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Το ‘πε άλλωστε ρητά κι ο Βορίδης, ο κατ εξοχήν νοσταλγός αυτών των καθεστώτων, πρέπει να γίνουν βαθιές τομές στους θεσμούς και το κράτος για να ηττηθεί στρατηγικά η αριστερά.

Και η αριστερά που ενοχλεί είναι αυτή που μπαίνει μπροστά στην υποστήριξη των λαϊκών διεκδικήσεων, όχι αυτή που εφαρμόζει μνημονιακές νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι η ΝΔ πρωτοστάτησε στη νομοθέτηση σωρείας αντισυνταγματικών διατάξεων σε μια σειρά τομείς (κοινωνική ασφάλιση, στέγη, εργασιακές σχέσεις, αυτοδιοίκηση, συναθροίσεις, πανεπιστημιακή αστυνομία, επαναπροωθήσεις) και την εφαρμογή αντισυνταγματικών πρακτικών (με κορυφαίο το σκάνδαλο των υποκλοπών), αφού το ισχύον Σύνταγμα αποτυπώνει ακριβώς τον συσχετισμό κοινωνικών δυνάμεων της μεταπολίτευσης. Και βέβαια πάτησε πάνω στη διάβρωση των συνταγματικών εγγυήσεων με πρόσχημα τη μνημονιακή κατάσταση «οικονομικής έκτακτης ανάγκης» που είχαν νομιμοποιήσει τα δικαστήρια, αλλά και η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, επεκτείνοντάς την περισσότερο με πρόσχημα την «υγειονομική έκτακτη ανάγκη», που επίσης ευλογήθηκε με δικαστικές αποφάσεις, αλλά και με τη στάση της αντιπολίτευσης.

Με τη Λαϊκή Ενότητα να φυσήξει ο άνεμος της ανατροπής, ο άνεμος του "ΟΧΙ" μέχρι το τέλος

Του Δημήτρη Σαραφιανού

Με μια μιντιακή λαίλαπα το σύνολο των μηχανισμών (πανελίστες, ΜΜΕ, δημοσκόποι κλπ) επιχειρούν να μας πείσουν ότι το ερώτημα σε αυτές τις εκλογές είναι ποιο από τα μνημονιακά κόμματα θα βγει πρώτο, ποια και πόσα από τα μνημονιακά κόμματα θα συγκυβερνήσουν. Επιχειρούν διακαώς να βρουν διαφορές εκεί που και ο καθένας  καταλαβαίνει ότι οι διαπληκτισμοί τους θα ήταν κωμικές καντρίλιες, αν δεν γινόντουσαν πάνω στα σώματα των εργαζομένων, της νεολαίας, των καταστρεφόμενων λαϊκών στρωμάτων.
Επιχειρούν απλώς να κάνουν το λαό συνένοχο με την ψήφο του στο έγκλημα που θα μπορούσε να γίνει και χωρίς εκλογές: την συγκυβέρνηση των μνημονιακών κομμάτων με πρόγραμμα την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου. Πιο ειλικρινές θα ήταν να κατέβουν ως υποψήφιοι η Μέρκελ, η Λαγκάρντ και ο Σόϊμπλε και να θέσουν τις όποιες διαφορές τους στην κρίση του λαού. Σε τελική ανάλυση ήδη όλοι μαζί ψήφισαν 3^ο μνημόνιο και προαπαιτούμενα.
Βλέπουμε έτσι την ΝΔ του ΕΝΦΙΑ, του συντελεστή φορολόγησης 26% από το πρώτο ευρώ, της αύξησης της προκαταβολής φόρου να δηλώνει ότι θα …μειώσει τους φόρους!

Γιατί ρήξη... και όχι συμβιβασμός.

Για ένα αριστερό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση

Των Δημήτρη Σαραφιανού, Δημήτρη Μητρόπουλου, Σταύρου Μαυρουδέα*

Η χώρα διανύει την έκτη χρονιά κρίσης με δραματικές επιπτώσεις σε όλες τις πτυχές τηςκοινωνικής ζωής και, παρά τα κυβερνητικά φληναφήματα, δεν διαφαίνεται προοπτική εξόδου. Η μνημονιακή στρατηγική, που επέβαλε στη χώρα η ελληνική αστική τάξη κατ’ εντολή της ΕΕ, συνεχίζει να παραπαίει καθώς ούτε καν το πρόβλημα του χρέους δεν μπορεί να επιλύσει και ταυτόχρονα οι όποιες «επιτυχίες» της είναι τεχνητές και με τεράστιο κοινωνικό κόστος: «ευημερούν» λίγο κάποιοι αριθμοί με κόστος την αυξανόμενη δυστυχία της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας.

Και όμως η Μνημονιακή στρατηγική παρουσιάζεται σαν μονόδρομος ενώ, παρά τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της προηγούμενης περιόδου, όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς αδυνατούν να προβάλλουν μία πειστική εναλλακτική πρόταση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται την καταστροφική ευρωπαϊκή «Μεγάλη Ιδέα» του συστήματος και ευελπιστεί σε κάποια συναινετική τροποποίηση των πιο βάρβαρων πλευρών της. Το ΚΚΕ ακολουθεί μία σεκταριστική πολιτική που υπονομεύει τους μαζικούς αγώνες και ανάγει τα πάντα σε μία χιλιαστική καρικατούρα σοσιαλισμού. Η εκτός των τειχών αριστερά, κατατρυχόμενη από ιδεοληπτικές διαιρέσεις, δεν κατορθώνει να συγκροτήσει το αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο που θα ενοποιεί τις αντιστάσεις στη βάση ενός ρεαλιστικού προγράμματος διεξόδου από την κρίση. Αυτή η έλλειψη μίας πειστικής αριστερής εναλλακτικής πρότασης βαραίνει δραματικά στις συνειδήσεις των εργαζομένων και οδηγεί στη σημερινή κινηματική άπνοια.

Νομιμότητα, αυταρχισμός και αγώνες σε καιρούς κοινωνικού πολέμου

Νομιμότητα, αυταρχισμός και αγώνες σε καιρούς κοινωνικού πολέμου from ilhs on Vimeo.

Δ. Πατέλης, Δ. Σαραφιανός
Νέα τηλεόραση Χανίων. Εκπομπή "Αντιρρήσεις". 01/02/2013
Ανάρτηση από : http://gregordergrieche.blogspot.gr