Η Κόκα Κόλα πάει με όλα

Ο Άλκης Δαυίδ συνελήφθη στα μέσα Μαΐου 2019 στην Καραϊβική, με κάνναβη $1,3 εκατ. στο ιδιωτικό του τζετ!

Του Θανάση Τζιούμπα από την Ρήξη φ. 153

Ο Ελληνοκύπριος μεγιστάνας Άλκης Δαυίδ αποχώρησε από τον Άγιο Χριστόφορο την Τρίτη, μία μέρα αφότου συνελήφθη με την κατηγορία ότι εισήγαγε παράνομα στο νησιωτικό κράτος φυτά κάνναβης αξίας 1,3 εκατομμυρίων δολαρίων, καταβάλλοντας εγγύηση ύψους 300.000 δολαρίων.

Ο Άλκης Δαυίδ είναι μέλος της πασίγνωστης οικογένειας Λεβέντη-Δαυίδ, γιος του Γιώργου Δαυίδ (μέλος του Δ. Σ. του Ιδρύματος Α. Γ. Λεβέντη, της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής, του ΕΛΙΑΜΕΠ και του Κέντρου για τη Δημοκρατία στα Βαλκάνια καθώς και πρόεδρος του αγγλόφωνου σχολείου Campion στην Αθήνα, Άρχων Μαΐστωρ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και αντιπρόεδρος της Αδελφότητος των Οφφικιάλων της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας Παναγία η Παμμακάριστος!) Η οικογένεια εμπορεύεται το δημοφιλές αναψυκτικό κόκα κόλα σε πάνω από 28 χώρες, και τα τελευταία χρόνια έκλεισε το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης μεταφέροντας την παραγωγή στη Βουλγαρία. Η προσωπική περιουσία του, που αγγίζει τα 2 δισ. λίρες Μεγάλης Βρετανίας, τον κατατάσσει ανάμεσα στους πλουσιότερους Ελληνοκύπριους στον κόσμο.

Το κατηγορητήριο που αντιμετωπίζει ο επιχειρηματίας είναι βαρύ και περιλαμβάνει τα αδικήματα της κατοχής ναρκωτικών με την πρόθεση πώλησης και την εισαγωγή παράνομων ουσιών στον Αγίο Χριστόφορο και Νέβις.

Ο Δαυίδ, ο οποίος ταξίδεψε πρόσφατα στη χώρα μαζί με τον συνεργάτη του Τσέις Έργκεν και τον ηθοποιό Τζόναθαν Ρις Μέγιερς, επιμένει ότι η μεταφορά των 5.000 φυτών κάνναβης με το ιδιωτικό του τζετ στο νησί του Αγίου Χριστοφόρου ήταν καθ’ όλα νόμιμη και εντάσσεται στο σχέδιό του να ανοίξει νόμιμες επιχειρήσεις κάνναβης στην περιοχή.

Υγεία: Ο βασιλιάς που δεν ξέρει ότι είναι γυμνός;

Στον γυάλινο κόσμο της κυβέρνησης φαινόμενα όπως οι θάνατοι από ανεπάρκειες του συστήματος δεν έχουν θέση.

Του Θανάση Τζιούμπα από την Ρήξη φ. 130 

Το άρθρο της Γκάρντιαν για την κατάσταση της δημόσιας υγείας στην Ελλάδα των μνημονίων, άρθρο που στηρίχτηκε στις αναφορές της Π.Ο.Ε.Δ.Η.Ν. και η «οργισμένη» αντίδραση του υπουργού Ξανθού αποτελούν ένα ακόμη σύμπτωμα της παθογένειας που χαρακτηρίζει τον δημόσιο διάλογο για την υγεία.
Το ζήτημα της δημόσιας υγείας σε έναν τόπο που βιώνει μια ανθρωπιστική κρίση είναι ζήτημα κατ’ εξοχήν πολιτικό. Οι συνέπειες των ασκούμενων πολιτικών τα τελευταία χρόνια επιδείνωσαν μια ήδη νοσηρή κατάσταση. Η κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υπηρεσιών υγείας και οι συνέπειές του υπήρξαν σημαία του «αντιμνημονιακού κινήματος», μια σημαία που υπέστειλαν όταν η «ελπίδα» πήρε την εξουσία: στον γυάλινο κόσμο της κυβέρνησης, φαινόμενα όπως οι αυτοκτονίες ή οι θάνατοι από τις ανεπάρκειες του συστήματος δεν έχουν θέση, δεν υφίστανται. Η δημόσια υγεία έγινε ένα ακόμη πεδίο στις κίβδηλες πολιτικές αντιπαραθέσεις, με όλη την ανακολουθία που χαρακτηρίζει τον λόγο της εξουσίας.

Ένας «Δεκέμβρης των ξένων»;

Του Θανάση Τζιούμπα

Όσο περνάει ο καιρός βλέπουμε να αυξάνουν σε έκταση και ένταση οι διαμαρτυρίες των εγκλωβισμένων στην χώρα μας μεταναστών/προσφύγων.

Η Ειδομένη είναι στην ουσία μια πολιτεία αντίσκηνων 12.000 ανθρώπων, όπου η ελληνική πολιτεία είναι απούσα και κυριαρχεί η απόλυτη ανομία ή, ακόμη χειρότερα, ο νόμος των ομάδων/φατριών που έχουν αρχίσει να οργανώνονται. Στον Πειραιά η κατάσταση των 5.000 δεν διαφέρει. Στα νησιά τα χοτ σποτ είναι εκτός ελέγχου. Στα «κέντρα μετεγκατάστασης» οι μετεγκατεστημένοι βιώνουν την προχειρότητα και τις απαράδεκτες συνθήκες. Δίπλα στους παράξενους γαλαξίες των «Μ»ΚΟ αναπτύσσεται και αυτός των «αλληλέγγυων».

Λένε πως η πυρκαγιά για να ξεσπάσει χρειάζεται καύσιμη ύλη, οξυγόνο και θερμοκρασία ανάφλεξης.

Προσέξτε τις αναλογίες: Η καύσιμη ύλη είναι η απόγνωση μπροστά στο γεγονός και τις συνθήκες του εγκλωβισμού  σε ένα κράτος, που όχι μόνο δεν μπορεί να γλύψει τις πληγές του δικού του κορμιού, αλλά επί πλέον έχει την πιο ανίκανη πολιτική ηγεσία εδώ και πολλές δεκαετίες. Το οξυγόνο είναι η οργή όταν η κατάσταση γίνεται τελεσίδικη καταδίκη. Κι η θερμοκρασία ανεβαίνει με τις ψεύτικες ελπίδες που σπέρνουν με τον πιο ανήθικο τρόπο οι «αλληλέγγυοι», σπρώχνοντας τους σε ατελέσφορα γιουρούσια στο συρματόπλεγμα, κλεισίματα δρόμων και διάφορα άλλα «κινηματικά».

Μεταναστευτικό και ΜΚΟ

Οι αθέατες πλευρές μιας ανθρωπιστικής κρίσης

Του Θανάση Τζιούμπα 

Ενώ τα γαλανά νερά του Αιγαίου καθημερινά γεμίζουν νεκρά κορμιά κι απομεινάρια του νέου «συνωστισμού» (όπως θα γράψει η Ρεπούση του μέλλοντος), στην Ελλάδα ζούμε το θέατρο του παραλόγου: Μετανάστες και πρόσφυγες που «λιάζονται», που «εξαφανίζονται» (Χριστοδουλοπούλου). Σύνορα θαλάσσια «που δεν υπάρχουν» (Τσίπρας). Επαναπροωθήσεις (push back) που «είναι παράνομες» (Μουζάλας). Κι όταν μια κυβέρνηση συμπεριφέρεται ως ΜΚΟ, τότε οι ΜΚΟ συμπεριφέρονται ως κυβερνήσεις!
Τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου είδαν μια απόβαση ακτιβιστών και «ακτιβιστών». Η ανύπαρκτη ελληνική πολιτεία υποκαταστάθηκε από έναν αστερισμό ΜΚΟ κάθε είδους, που ανέλαβαν τη διαχείριση του προβλήματος σε όλα τα επίπεδα: από αυτό της έρευνας και διάσωσης ως τη στέγαση, τη σίτιση, την υγειονομική περίθαλψη. Αναφέρεται ο αριθμός 100, μόνο για τη Λέσβο. Και δεν μιλάμε για τις γνωστές ΜΚΟ, ελληνικές και διεθνείς, που όποια ιδεολογική θέση κι αν έχει κάποιος για την φύση τους δεν μπορεί να αγνοήσει το έργο που προσφέρουν. Αλλά για ένα ετερόκλητο πλήθος το οποίο αγνοεί επιδεικτικά την ιθαγενή νομιμότητα και με σημαία το δίκαιο του μετανάστη ή του πρόσφυγα αλωνίζει με πλωτά σε (επιτηρούμενες κατά τα άλλα) παραμεθόριες περιοχές, συνοδεύει τα φουσκωτά και τις βάρκες των προσφύγων / μεταναστών στην «ασφάλεια» του ευρωπαϊκού εδάφους, στήνει τις δικές του εγκαταστάσεις όπου ορίζει ποιος μπορεί και ποιος όχι να εισέλθει.

Με έλεγαν Αϊλάν. Με έλεγαν Γκαλίπ.

Ήμουν Κούρδος. Την πατρίδα μου την έλεγαν Συρία. Μια χώρα με χίλια πρόσωπα, τα χίλια τοπία, λαούς.

Από την γλύκα της ελιάς των παραλίων ως την πέτρα, το κίτρινο της έρημου και τους φοίνικες των οάσεων. Και τα έργα των ανθρώπων, από τα ερείπια της Παλμύρας, ένα από τα ομορφότερα μέρη που μπορούσε κάποτε κανείς να δει, ως το  Κρακ Ντε Σεβαλιέ αλλά και τα μυρωδάτα Σουκ της Δαμασκού και του Χαλεπιού. Μια χώρα όπου πέρασαν τόσοι λαοί κι άφησαν τα σημάδια τους, ο ένας δίπλα στον άλλο. Οι αιώνες πάντρεψαν τους Χεταίους του Καντές με τις πόλεις των Φοινίκων, με την ελληνιστική Απάμεια, με την Μονή του Συμεών του Στυλίτη, με τα φρούρια των σταυροφόρων και του Σαλαντίν, με τα τζαμιά των Ομαγιάτ. Μια χώρα όπου η συνύπαρξη του διαφορετικού κι η αλληλεπίδραση γλύκαινε τις αντιθέσεις κι έκανε ακόμα και τους πιο μισαλλόδοξους Εβραίους να εικονογραφούν τις συναγωγές τους.

Συρία: Όχι στο όνομά μας

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει ποια θα είναι πιθανώς η «ζώνη ασφαλείας» που θα δημιουργηθεί

Του Θανάση Τζιούμπα 

 

Την Τρίτη 28/7 συγκαλείται, με αίτημα της Τουρκίας, έκτακτη σύνοδος του ΝΑΤΟ, για να εξετάσει τα «θέματα ασφαλείας», μετά το μακελειό στο Σουρούτς και την «επίθεση» του ISIS στο μεθοριακό φυλάκιο που κόστισε την ζωή σε ένα τούρκο στρατιωτικό.

Πρόκειται για την ενεργοποίηση ενός σχεδίου που από καιρό έχει καταστρωθεί από την πολιτική ηγεσία του νεο-οθωμανισμού και τα στρατιωτικά επιτελεία. Η κυβέρνηση του Σουλτάνου Ερντογάν και του Μεγάλου Βεζύρη Νταβούτογλου, από την αρχή του συριακού εμφυλίου αναζητά τρόπους να μεταβάλλει την έμμεση εμπλοκή σε άμεση στρατιωτική επέμβαση και κατοχή συριακού εδάφους.

Αν κάτι τέτοιο δεν έγινε ακόμη πραγματικότητα, οφείλεται σε δύο λόγους: ο ένας είναι  και του καθεστώτος της Δαμασκού, σε συνδυασμό με το χαοτικό τοπίο του συρφετού της «συριακής αντιπολίτευσης». Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι η ηρωική αντίσταση των Κούρδων της Συρίας που μέσα σε μερικούς μήνες κατάφεραν μια ταπεινωτική ήττα του τζιχαντισμού στο Κοπμπάνι και έφτασαν να απειλούν την ίδια την «πρωτεύουσα» του ISIS, την Ράκα.

Περί ευθύνης Πρωθυπουργών

Του Θανάση Τζιούμπα

Άκουσα κι εγώ, μαζί με εκατομμύρια συμπατριώτες μου την χθεσινή (15/7) συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στο προστατευμένο περιβάλλον την κρατικής τηλεόρασης. Κι όσο τον άκουγα η συγκίνηση φούσκωνε μέσα μου και τα δάκρυα γύρευαν διέξοδο.

Επί τέλους να ένα πολιτικός αντάξιος μας. Ένας πολιτικός που αναλαμβάνει την ευθύνη και το κόστος για τις πράξεις και τις παραλείψεις του, κι όχι μόνο τις δικές του αλλά και των υφιστάμενων του, καθαρά και λεβέντικα.

Ένας μπάφος θα φέρει την άνοιξη;

Του Θανάση Τζιούμπα

Στις 9 Μάη η Πλατεία Συντάγματος θα είναι πάλι γεμάτη: «Ήρθε η ώρα να γίνεις η αλλαγή που ονειρεύεσαι. Ήρθε η ώρα να γίνεις μέρος της ιστορίας» μας πληροφορεί το κάλεσμα των διοργανωτών αυτής της απελευθερωτικής πανδαισίας.

«Απευθύνουμε ανοιχτό κάλεσμα σε άτομα, ομάδες, συλλογικότητες και εγχειρήματα απ΄ όλη την Ελλάδα να συμμετέχουν στο μεγάλο συλλαλητήριο διεκδίκησης και απελευθέρωσης το Σάββατο 9 Μάη στη πλατεία Συντάγματος, στα πλαίσια της παγκόσμιας ημέρας δράσης για την αλλαγή των πολιτικών…». Μήπως οι οργανωτές εννοούν την ανθρωπιστική κρίση, τις αυτοκτονίες, την ανεργία, την φτώχεια, τον πόλεμο, το Κομπάνι, τον ISIS; Όχι βέβαια, εννοούν πιο σημαντικά: «…  των πολιτικών για τα “ναρκωτικά” και τη νομιμοποίηση της κάνναβης».

Είναι η Κύπρος μακριά μας ή εμείς μακριά από την Κύπρο;

Του Θανάση Τζιούμπα

Την ώρα που το νεοοθωμανικό καθεστώς της Τουρκίας συμπεριφέρεται ως ο τραμπούκος της Αν. Μεσογείου, την ώρα που οι επεκτατιστές της Άγκυρας γυρεύουν να αναπληρώσουν τα κέρδη που προσδοκούσαν από την συριακή κρίση, και ανέτρεψε η ηρωική αντίσταση των Κούρδων στο Κομπάνι, την ώρα που, συμφωνημένα ή όχι, η «ευαρέσκεια» των Aμερικάνων για την φραστική άρση της υποστήριξης των Τούρκων στο ISIS εξαργυρώνεται με την εισβολή τους στην κυπριακή ΑΟΖ, την ώρα που η επί δεκαετίες επιλογή των «συνομιλιών» για την δημιουργία διζωνικής και δικοινοτικής ομοσπονδίας κεφαλαιοποιείται από την Τουρκία που διεκδικεί δικαιώματα σε αυτό που δεν κατέκτησε στρατιωτικά, το ελεύθερο τμήμα του νησιού, την ώρα που η στρατηγική της μεταβολής της Τουρκίας σε μεγάλη ναυτική δύναμη αναπτύσσεται πρώτα στο πολιτικό επίπεδο, με την προβολή ναυτικής ισχύος, χωρίς καν να περιμένει την απόκτηση συντριπτικών συσχετισμών στρατιωτικής ισχύος, την ώρα που αυτή η πολιτική υλοποιείται από τα νότια της Λεμεσού ως τις ακτές του Σουνίου, ΔΕΝ υπάρχουν πια περιθώρια για κατευνασμό.

Αιθαλομίχλη…

Ο δίχρονος γιος μου έμαθε ήδη να λέει: «αιθαλομίχλη»!

Του Θανάση Τζιούμπα 

Το ακούει το παιδί από παντού, ξαφνικά στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, και ειδικά στη συμπρωτεύουσα, το τοπίο γέμισε αιθαλομίχλη.
Τα δελτία των 8 «αναδεικνύουν»  το θέμα με τον γνωστό τους τρόπο:  Είναι τα τζάκια αυτών που αδιαφορούν για το περιβάλλον ή τσιγκουνεύονται να συμβάλουν στο πρωτογενές πλεόνασμα του Στουρνάρα. Ποια τζάκια; Είναι οι ξυλόσομπες, οι αυτοσχέδιες κατασκευές κι οι αυτοσχέδιες καμινάδες, είναι τα νοβοπάν, οι μελαμίνες και τα βερνίκια και τα πλαστικά που ρίχνονται ως καύσιμη ύλη, και όχι μόνο, ή κυρίως, τα καυσόξυλα των βορείων προαστίων. Είναι όλοι οι φτωχοδιάβολοι, ημεδαποί κι αλλοδαποί, οι άνεργοι, οι εξαθλιωμένοι, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να εξασφαλίσουν μια στοιχειώδη αντιμετώπιση του κρύου, σε μια κοινωνία όπου το να έχεις ζεστό το σπίτι σου κοντεύει να είναι ταξικό προνόμιο. Και, βέβαια, οι «περιβαλλοντιστές» μας  παραλείπουν να πουν ότι, τα πνευμόνια που καταπίνουν πρώτα και περισσότερο την κάπνα με τις διοξίνες είναι αυτών που μαζεύονται γύρω από τη σόμπα σε σπίτια όπου  εικόνες  και μυρουδιές θυμίζουν στοές ανθρακωρυχείων. (Πιστέψτε με, γνωρίζω το θέμα βιωματικά.) Με τον ίδιο τρόπο, κάποιοι προκάτοχοί τους ανακάλυψαν την βιομηχανική ρύπανση  όταν ξέφυγε από τους τοίχους του εργοστάσιου και έφτασε στην παρακείμενη μεσοαστική γειτονιά, «κοινωνικοποιώντας» την πλευρά εκείνη του φεγγαριού που γνώριζαν μόνο οι εργάτες.

Φαινόμενο Πλασέμπο και η δημόσια υγεία στους καιρούς του μνημονίου

Μια συνολική συζήτηση που πρέπει να γίνει αλλά παρακάμπτεται από τον επικοινωνιακό θόρυβο της κοινοβουλευτικής διαμάχης

Του Θανάση Τζιούμπα 

Τελικά υπερψηφίστηκε στις 27 Νοέμβρη στην ελληνική Βουλή η τροπολογία του υπουργείου Υγείας για τις τιμές των φαρμάκων, μετά από έναν «διάλογο» που αναδεικνύει την πτώχευση της πολιτικής συζήτησης στην πατρίδα μας, ακόμα κι αν το διακύβευμα είναι η ίδια η δημόσια υγεία:
Η κυβέρνηση, πιστή στους εντολείς της, νομοθετεί με νούμερα και εξαντλεί την επιχειρηματολογία της σε λαϊκισμούς του τύπου: «Είστε πράκτορες συμφερόντων, γιατί παίρνετε διαφημίσεις από φαρμακευτικές που θίγει η τροπολογία μας».
Ο ΣΥΡΙΖΑ αντεπιτίθεται υπερασπιζόμενος μονοσήμαντα την εγχώρια παραγωγή και καταγγέλλει τον υπουργό ως  ενεργούμενο συμφερόντων (υπονοώντας την ισραηλινών συμφερόντων και εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα, παραγωγό γενοσήμων TEVA).
Το ΚΚΕ αποστασιοποιείται, καταγγέλλοντας τη διαπάλη ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, ενώ οι υπόλοιποι το στρίβουν αμήχανοι.

Video εκδήλωσης: Άρδην, για ένα νέο πολιτικό κίνημα (Θεσσαλονίκη 5/12/2013)

Να πεθαίνεις στα 30;

Ο οδοστρωτήρας του μνημονίου θέτει στο στόχαστρο και το ΚΕΘΕΑ

Του Θανάση Τζιούμπα, προέδρου του συλλόγου εργαζομένων ΚΕΘΕΑ 

Τριάντα χρόνια μετά την λειτουργία της πρώτης θεραπευτικής κοινότητας στην πατρίδα μας, οι γνωστές «διαρροές» από τα γραφεία των υπουργείων έρχονται να μας προετοιμάσουν για το έγκλημα που οργανώνουν οι ίδιοι κύκλοι που έχουν καταδικάσει μια χώρα στην καταστροφή και μια κοινωνία στην δυστυχία και την απόγνωση: Το ΚΕΘΕΑ, όπως το ήξεραν τα μέλη, οι εργαζόμενοι κι η ελληνική κοινωνία,  κινδυνεύει με κατάργηση!
Ένας οργανισμός που τόσες δεκαετίες παλεύει ενάντια στο βαθιά κοινωνικό πρόβλημα των εξαρτήσεων, που μετράει την αποτελεσματικότητά του στα πρόσωπα χιλιάδων συνανθρώπων μας που ζουν καθαροί, ισότιμα ενταγμένοι στην κοινωνία, επιχειρείται να εκτελεστεί με συνοπτικές διαδικασίες και το πρόσχημα της συγχώνευσης με τον ΟΚΑΝΑ.

Ο «επωφελούμενος»

Από την απασχόληση, στην απασχολησιμότητα και από εκεί, 

στην κοινωνική επαιτεία

Του Θανάση Τζιούμπα

Η κοινωνική λαίλαπα που προκαλούν οι μνημονιακές πολιτικές αναδεικνύει έναν νέο «ανθρωπολογικό τύπο», ένα σύνολο κοινωνικών στάσεων και συμπεριφορών που αναπαράγονται στα κοινωνικά στρώματα που στέλνονται στο περιθώριο της εργασίας και που, όπως πάμε, σε λίγο θα είναι η πλειοψηφία του ενεργού οικονομικά πληθυσμού. Ο όρος που χρησιμοποιείται εδώ είναι αυτός που έχει επικρατήσει στις δομές υλοποίησης ευρωπαϊκών προγραμμάτων: επωφελούμενος.