Διεθνές δίκτυο αριστερών κομμάτων και οργανώσεων

27 Απρίλη, Μόσχα: Πάνω από 100 κόμματα από 70 χώρες στο Ιδρυτικό Forum της Διεθνούς Ένωσης των σύγχρονων δυνάμεων της Αριστεράς του κόσμου, “SOVINTERN – Για τον Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα”

O Αλεξάντερ Μπαμπάκοφ, Γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος “Δίκαιη Ρωσία” κι Αντιπρόεδρος της Δούμας, ενημέρωσε σήμερα τη Δούμα και προσκάλεσε τους βουλευτές στο Forum:

“Στις 27 Απριλίου στη Μόσχα δίνουμε την εκκίνηση σε ένα έργο που, χωρίς υπερβολή, ξεπερνά τα όρια της εθνικής πολιτικής.

Ο λόγος για το Διεθνές Σοσιαλιστικό Δίκτυο SOVINTERN — μια πρωτοβουλία που υλοποιεί το κόμμα «Δίκαιη Ρωσία» υπό την ηγεσία του προέδρου του Σεργκέι Μιρόνοφ.

Δεν είναι απλώς ένα φόρουμ — είναι η εκκίνηση μιας μόνιμα λειτουργούσας διεθνούς πλατφόρμας.

Σήμερα ο κόσμος βιώνει όχι απλώς αναταραχές — βλέπουμε μια συστημική κρίση του καπιταλιστικού μοντέλου: αύξηση της ανισότητας, υποβάθμιση των κοινωνικών εγγυήσεων, προσπάθειες νεοαποικιακής πίεσης.

Και υπό αυτές τις συνθήκες γίνεται σαφές: η απαίτηση για δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και κυρίαρχη ανάπτυξη είναι παγκόσμια.

Γι’ αυτό η SOVINTERN δεν είναι «επιστροφή στο παρελθόν», αλλά επανεξέταση και ανάπτυξη του σοσιαλισμού στον 21ο αιώνα.

Τι είναι θεμελιωδώς σημαντικό:

Περισσότερα από 100 κόμματα και κινήματα από πάνω από 70 χώρες — από τη Λατινική Αμερική μέχρι την Αφρική και την Ευρώπη — ήδη συμμετέχουν στη δουλειά. Δεν είναι μια περιφερειακή πρωτοβουλία, αλλά η αρχιτεκτονική ενός νέου διεθνούς διαλόγου.

Για πρώτη φορά δημιουργείται μια παγκόσμια ψηφιακή πλατφόρμα βασισμένη στην ΤΝ, που θα επιτρέψει:

Να μην πάμε στο άλλο άκρο, σύντροφοι!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Στο καθ' ημάς "αριστεροχώρι" δεν είναι διόλου ασυνήθιστο να ξεσπούν - σχεδόν καθημερινά - αντιπαραθέσεις για περίπου παν το επιστητόν. Συνήθως, οι αντιπαραθέσεις αυτές είναι για δευτερεύοντα ή και ανύπαρκτα ακόμη ζητήματα. Δεν είναι αυτή η περίπτωση με την οποία θα ασχοληθούμε σε αυτό το σημείωμα.

Οι σύντροφοι της "Παρέμβασης" μέσω του site antapocrisis.gr, αλλά και άλλες συλλογικότητες και μεμονωμένοι σύντροφοι ξεκίνησαν το τελευταίο διάστημα μια αντιπαράθεση ενάντια στο σύνθημα "έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο". Η κατηγορία που του απευθύνουν είναι ότι είναι "ισαποστακίστικο" και "πασιφιστικό" και ότι, το σύνθημα που πρέπει να ρίξει η Αριστερά, σε αντιδιαστολή με το παραπάνω, είναι το "Νίκη στο Ιράν - Να ηττηθεί ο Αμερικανοσιωνισμός". Από τη σκοπιά αυτή ασκούν κριτική στις δυνάμεις που προτάσσουν το πρώτο σύνθημα - κυρίως στο ΚΚΕ - στηλιτεύοντας την γενικότερη ανάλυσή του, περί "ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, ιμπεριαλιστικών πολέμων" γενικά, χωρίς να αναδεικνύει ποιος ευθύνεται κλπ.

Αναμφίβολα, η κριτική που ασκείται στο ΚΚΕ και σε όσες δυνάμεις συγκλίνουν μαζί του (δηλαδή η πλειοψηφία των οργανώσεων και συλλογικοτήτων στην Αριστερά), έχει καίρια βάση και είναι εύστοχη. Δε χρειάζεται να επαναλάβουμε όσα γράφει και το άρθρο του antapocrisis που επισυνάπτω. Ωστόσο, στο δια ταύτα, η θέση που απορρέει ΠΟΛΙΤΙΚΑ από αυτή την κριτική προκαλεί ΣΥΓΧΥΣΗ και, ως εκ τούτου, είναι ΑΣΤΟΧΗ. Θα εξηγηθούμε ευθύς αμέσως.

Είμαστε "με τη ΝΙΚΗ του Ιράν και την ΗΤΤΑ του Αμερικανοσιωνισμού στο ΔΙΚΑΙΟ πόλεμο του πρώτου εναντίον του δεύτερου"? ΑΣΦΑΛΩΣ, ΝΑΙ! Όπως επίσης είμαστε υπέρ της ΝΙΚΗΣ της Ρωσίας και της ΗΤΤΑΣ του Ουκροναζισμού, στο ΔΙΚΑΙΟ πόλεμο της πρώτης εναντίον του δεύτερου στην Ουκρανία. ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΦΩΝΙΑ ως προς αυτά και, προφανώς, οφείλουμε να ασκήσουμε ΠΟΛΕΜΙΚΗ στο ΚΚΕ, στο ΝΑΡ κλπ. για τη στάση τους μέχρι τώρα, τις αναλύσεις τους κλπ.

Όμως, σύντροφοι, ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ να δρας για να φέρεις πιο κοντά τη νίκη του Ιράν, της Παλαιστίνης, της Ρωσίας κλπ. ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΧΩΡΑ; Τι είδους δράση και με ποια συνθήματα θα βοηθήσει ΕΜΠΡΑΚΤΑ το Ιράν, την Παλαιστίνη, τη Ρωσία κλπ; 

Αναζητώντας τις ρίζες του Δημοκρατικού Πατριωτισμού

Του Λουκά Αξελού

Αναζητώντας ένα αφετηριακό σημείο στην δημιουργία του ιδεολογικοπολιτικού αυτού χώρου, οδηγούμαστε στα ίχνη του Ρήγα Βελεστινλή, πατέρα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, του Δημοκρατικού Πατριωτισμού, της σύζευξης του εθνικού με το κοινωνικό, αλλά και επίσης πρωτεργάτη του νεοελληνικού ριζοσπαστισμού. Όλα όσα και σήμερα ακόμα μας εμπνέουν, μπορεί κανείς πυρηνικά να τα βρει στον “Θούριο” και την “Νέα Πολιτική Διοίκηση”.

Η συνέχεια των αντιλήψεων αυτών ξεκάθαρα βρίσκεται στα κείμενα των Ανωνύμων (μαθητών του Ρήγα), σε πλευρές του προγράμματος της Μεγάλης Φιλικής, αλλά και στον λόγο και έργο της ριζοσπαστικής πτέρυγας της Επανάστασης του ’21. Η δολοφονία του Ρήγα Βελεστινλή και στην συνέχεια του Ιωάννη Καποδίστρια αποτέλεσαν ένα βαρύτατο πλήγμα για τις εθνικοαπελευθερωτικές δυνάμεις, που δεν μπόρεσε να επουλωθεί.

Διότι η δολοφονία τους και μάλιστα στο αφετηριακό σημείο εκκόλαψης/εφαρμογής των ιδεών τους, στέρησε τον νεότερο Ελληνισμό από τις δύο μοναδικές φυσιογνωμίες, που είχαν ευρύ στρατηγικό όραμα και κυρίως βαθιά πεποίθηση για την στήριξη στις δικές μας δυνάμεις, με στόχο την δημιουργία ενός αυτοκίνητου-ανεξάρτητου κράτους και μιας αυτοδιευθυνόμενης ισονομικής κοινωνίας.

Η βίαιη εμφύτευση της βαυβαροκρατίας και τα όσα ακολούθησαν την ανάπηρη ανεξαρτησία, ανέκοψαν, αλλά δεν εξαφάνισαν την ύπαρξη του πατριωτικού, δημοκρατικού και κοινωνικού αυτού ρεύματος, που βρήκε την έκφρασή του στους μεγάλους αγώνες των Επτανήσιων ριζοσπαστών, την Κρητική Επανάσταση, τους εθνικούς-ανεξαρτησιακούς αγώνες 1912-1913, αλλά και τους εθνικοκοινωνικούς αγώνες των Γεώργιου Φιλάρετου, Ρόκκου Χοϊδά, Κλεάνθη Τριανταφύλλου, Σταύρου Καλλέργη και των πρώιμων αναρχικών αγωνιστών, στον 19ο αιώνα.

Η Ιθάκη του Τσίπρα και η γοητεία της Κίρκης

Του Θανάση Σκαμνάκη

Διάβασα το βιβλίο με προσοχή, είναι μεγάλο 759 σελίδες μεγάλου σχήματος, γιατί  πηγαίνει σε λεπτομέρειες που ίσως να μας είναι αχρείαστες, αλλά οικοδομούν το πρόσωπο που θέλει ο συγγραφέας. Δεν είναι όμως κουραστικό. Είναι γλαφυρό, καλογραμμένο και ευανάγνωστο. Σα να διαβάζεις σε αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα τα πάθη ενός πολιτικού ηγέτη.

Αν το διαβάσεις ως μυθιστόρημα, συμπαθείς τον ήρωα, ο οποίος ως άλλος Οδυσσέας, όπως… σεμνά ορίζει τον εαυτό του, περνάει τα χίλια βάσανα, Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες, μαζί και Συμπληγάδες από άλλο έπος, για να οδηγήσει τους συντρόφους του, τον ελληνικό λαό στην Ιθάκη της Ευρωζώνης. Αλλά στο δρόμο οι πρώτοι που τον υπονομεύουν είναι οι σύντροφοί του, οι οποίοι κάθε φορά ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου και χάνονται οι ούριοι άνεμοι (φυσικά όλοι ξέρουμε πως ο Οδυσσέας έφτασε μόνος στην Ιθάκη, οι σύντροφοί του καταναλώθηκαν στο δρόμο, κι όπως θα δούμε το ίδιο και οι σύντροφοι του Οδυσσέα … Τσίπρα).

Και συμπαθώντας τον θέλεις κάθε φορά τα μέτρα που παίρνει να είναι όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά, και συνεπώς πιο σκληρά, ώστε στο τέλος να νικήσει τον κακό λύκο Σοϊμπλε (αυτό είναι από άλλο παραμύθι, όπως καταλαβαίνετε) κι ας επιβαρύνεται όλο και περισσότερο ο ελληνικός λαός! Αυτό θέλει ο συγγραφέας, εκεί σε οδηγεί.

Αλλά δυστυχώς δεν είναι μυθιστόρημα, είναι πολιτική.

Ας δούμε όμως το περιεχόμενο και μερικές βασικές σκέψεις γύρω από αυτό.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση

Δηλώνει πως είναι ευρωπαϊστής από μικρός. Αλλά ταυτόχρονα μας περιγράφει έναν αδυσώπητο μηχανισμό επιβολής σκοτεινών θελήσεων. Τι οποίες θελήσεις όμως δεν αναφέρει ούτε υπαινικτικά. Ήταν μόνο ο Σόιμπλε και κάποιοι που τους υποχρέωνε να τον ακολουθήσουν, ο οποίος είχε προσωπικό κίνητρο, καθώς στοχοποιώντας την Ελλάδα έβγαζε λάδι τις δικές του οικονομικές επιλογές που είχαν οδηγήσει σε κρίση. Και ο Τόμσεν, τον θυμάστε;, ο οποίος ήταν ένας ανίκανος οικονομολόγος του ΔΝΤ. Συνεπώς, όλα θα είχαν πάει καλύτερα αν έλειπαν αυτοί.

Ένας ολοκληρωμένος έρωτας, ένας Άγιος...

"Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΦΛΩΡΑΚΗ" 

Του Γιάννη Τοπαλίδη 

ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ, 

ΈΝΑΣ ΑΓΙΟΣ, 

ΕΝΑΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΈΝΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ - ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΌΣ - ΠΟΙΗΤΉΣ ΚΑΙ ΥΜΝΟΓΡΆΦΟΣ.

Όσοι αδιαφορήσετε για την παρακάτω διήγηση θεωρώντας την παπαδίστικη, απλά θα χάσετε, διαιωνίζοντας την αμάθειά σας, τις προκαταλήψεις σας και την κακή διάθεση έναντι του πραγματικού έρωτα.

Χθες βράδυ ο παπάς μας,  μάς κάλεσε σε αγρυπνία (εσπερινός όρθρος και θεία λειτουργία) για να γιορτάσουμε την Παναγία Μυρτιδιώτισσα, την Αγία Θέκλα και τον Άγιο Σιλουανό Αθωνίτη. 

Θα σταθώ στον τελευταίο και πιο πρόσφατα αγιοκαταταχθέντα μοναχό Σιλουανό. 

Βιογράφος του Σιλουανού είναι ο γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ, ένας Ρώσος λόγιος ελληνομαθής Αγιορείτης ο οποίος έφτιαξε ένα πρωτοποριακό μοναστήρι στο Έσσεξ της Αγγλίας, τη μονή Τιμίου Προδρόμου. Μοναστήρι ορθόδοξο περίπου μικτό. Με καλόγερους και καλόγριες κυρίως Βρετανικής καταγωγής. Στις πρώτες σελίδες του συναξαριακού βιβλίου του Αγίου Σιλουανού, ο γέροντας Σωφρόνιος λέει ότι ο Σιλουανός, πριν μονάσει, αγάπησε ένα κορίτσι στη Ρωσία και προχώρησε μαζί του σε σχέση. Μάλιστα λέει κατά λέξη "έκαναν μαζί το συνηθισμένο", εννοώντας ότι ολοκλήρωσαν σωματικά τον έρωτά τους... 

Ώπα! Σέξ και αγιότητα;;; 

Ναι. Μάλιστα ο Άγιος Σιλουανός, έφυγε από τη σχέση για να γίνει μοναχός στην Ελλάδα, στη Μονή Αγίου Παντελεήμονος (Ρωσικό) Αγίου Όρους, όπου συχνά θυμόταν το κορίτσι με το οποίο είχε σχέση και προσευχόταν γι' αυτήν πολύ, επειδή την εξέθεσε. Όταν έμαθε ότι παντρεύτηκε, είχε χαρεί πάρα πολύ. 

Σκέψη πρώτη: επιτέλους... Ένας φυσιολογικός άνθρωπος στη χορεία των Αγίων. Όχι πλατωνιστής. Αλλά άγιος με όλη την οσιακή σημασία της λέξης. 

Ο Γκεόργκι Ντιμιτρόφ και ο εθνικός μηδενισμός ( national nihilism)

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Ορισμένες φορές στην συζήτηση για την εθνική ταυτότητα και την σχέση  εργαζομένων και έθνους, δίνεται η εντύπωση ότι ο όρος "εθνομηδενισμός" ή "εθνικός μηδενισμός" αποτελεί πρόσφατη κατασκευή κάποιων εθνικιστικών κύκλων ή ακόμη της Ακροδεξιάς. Συνεπώς, όποιος υπερασπίζεται την πατρίδα από αριστερή σκοπιά είναι τραμπικός, εθνικιστής κλπ 

Και όμως, όχι !!!  

Ο όρος "εθνικός μηδενισμός" ανήκει ιστορικά στον Γκεόργκι Ντιμιτρόφ για πολλά χρόνια ηγέτη του ΚΚ Βουλγαρίας, διεθνή ηγέτη του αντιφασισμού, και επίσης για κάποιο διάστημα ηγέτη της Κομμουνιστκής Διεθνούς.

Στην Εισήγησή του στο Έβδομο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς ( Αύγουστος 1935, Μόσχα), όπου εγκαινιάσθηκε η στρατηγική του Λαϊκού  Μετώπου κατά του Φασισμού, ο Ντιμιτρόφ είπε μεταξύ άλλων, στο υποκεφάλαιο " Η ιδεολογική πάλη κατά του φασισμού" τα ακόλουθα πολύ ενδιαφέροντα:

"Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε οι ασυμφιλίωτοι αντίπαλοι, από θέση αρχής του αστικού εθνικισμού σε όλες του τις μορφές. Αλλά δεν είμαστε υποστηρικτές του εθνικού μηδενισμού (national nihilism) και ποτέ δεν θα έπρεπε να ενεργούμε με αυτόν τον τρόπο. Το καθήκον να  εκπαιδεύουμε  τους εργάτες και όλους τους εργαζόμενους στο πνεύμα του  προλεταριακού διεθνισμού αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη "καθήκοντα" κάθε κομμουνιστικού κόμματος. Αλλά κάθε ένας που ισχυρίζεται ότι αυτό του επιτρέπει, ή τον υποχρεώνει κιόλας, να περιφρονεί όλα τα εθνικά  συναισθήματα των πλατιών μαζών του εργαζόμενου λαού βρίσκεται πολύ μακριά από τον γνήσιο μπολσεβικισμό, και δεν έχει αντιληφθεί τίποτε από τις διδαχές του Λένιν για το εθνικό ζήτημα. 

Η Αριστερά ως καλός σύζυγος

Της Μπαμπούσκας

Συνάντησα προ ημερών έναν παλιό φίλο, ο οποίος (δεν είναι υπερβολή) έχει φάει τα νιάτα του για την Αριστερά. Και όταν λέμε έχει φάει τα νιάτα του, δεν εννοούμε σε λογίδρια και φωτογραφίσεις με λεζάντα «ο δρόμος του αγώνα είναι μπροστά μας» λίγο πριν τα μεσημεριανά τσίπουρα της Κυριακής. Ο άνθρωπος σκέφτεται και λειτουργεί ως αριστερός, αλλά κυρίως σκέφτεται γενικώς.

Καθώς είχα να τον δω καιρό, βρήκα την ευκαιρία να τον ρωτήσω ποια είναι η άποψή του για την Αριστερά σήμερα και κυρίως για τα φημολογούμενα για την ανασυγκρότησή της και την επιστροφή όποιου Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Γνωστός για το χιούμορ του ο παλιός φίλος, σχολίασε πρωτίστως ότι δεν μπορεί να φανταστεί χωρίς να γελάσει, πως η Αριστερά αναμένει μαρμαρωμένους Βασιλιάδες και μάλιστα ροζ απόχρωσης. Αφού γέλασα ομολογώ με τα υπονοούμενα, επέμενα στην ερώτηση περί του πώς αξιολογεί σήμερα την Αριστερά.
«Άκου να σου πω», μου είπε ο φίλος, χρησιμοποιώντας την φράση που συνήθιζε να χρησιμοποιεί ο Χαρίλαος Φλωράκης όταν ήθελε να σε προϊδεάσει ότι αυτό που ακολουθεί είναι άξιο προσοχής: «Παρακολουθώ, όσα λέγονται και γράφονται για την Αριστερά και κυρίως τις υποσχέσεις ότι θα ξαναδώσει το κυβερνητικό παρόν. Έχω πλέον σταματήσει να αναρωτιέμαι τι από αυτά που γράφονται είναι πραγματικές προθέσεις και τι πηχτή ανοησία. Θα σου πω τι μου θυμίζει σήμερα η Αριστερά με ένα ανέκδοτο που λέγαμε την παλιά εποχή χωρίς τον κίνδυνο να βγάλει ανακοίνωση η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ για να μας καταγγείλει για σεξισμό».

Φυσικά γέλασα και τον προέτρεψα να πει το ανέκδοτο χωρίς φόβο.

«Λοιπόν αγαπητή μου Μπάμπουσκα, συναντήθηκαν κάποια στιγμή δυο παλιοί φίλοι και άρχισαν να ρωτάνε ο ένας τον άλλον πώς τα πάνε. «Εγώ χάλια» , είπε ο ένας «γιατί μόλις χώρισα μετά από χρόνια γάμου και συνεχών αντιπαραθέσεων με τη σύζυγο». «Σοβαρά;» του λέει ο άλλος, «πολύ λυπάμαι. Κρίμα που είσαι σε τέτοια θέση. Εγώ έχω κλείσει 15 χρόνια γάμου και είμαι σε πλήρη αρμονία με τη σύζυγο».

«Μα πώς τα καταφέρνεις;» ήταν η απορία του φίλου του.

«Μα με τη γυναίκα μου έχουμε μοιράσει τους ρόλους και αυτό διευκολύνει να μην υπάρχουν συγκρούσεις». «Δηλαδή;» ρώτησε όλο ενδιαφέρον ο πάσχων.

Η Κύπρος είναι Ελληνική

Επανάληψη για αμνήμονες

Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΊΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ  

Στέλιος Καζαντζίδης 

Ο λαός είναι εδώ, ζητείται πρωτοπορία...

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Τεράστιο, πρωτοφανές πλήθος. Ο αυθόρμητος, ανοργάνωτος λαός έκανε το καθήκον του.

Αδύναμες, αναντίστοιχες πολιτικά οι ομιλίες, πιο πίσω από τις διαθέσεις του κόσμου και σε σχέση με την προηγούμενη συγκέντρωση. Η ιδεολογική τρομοκρατία του no politica, σε σημαντικό βαθμό πέρασε.

Εν μέρει, αυτό είναι λογικό, αφού οι συγγενείς δε μπορούν να υποκαταστήσουν την τραγική απουσία πολιτικής πρωτοπορίας. Δεν είναι δική τους ευθύνη, η άρνηση των πολιτικών δυνάμεων να ρίξουν τα πολιτικά συνθήματα της κλιμάκωσης του αγώνα.

Παράλληλα, με εργαλείο το χθεσινό πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται το κυβερνητικό σχέδιο αποπροσανατολισμού και αποπολιτικοποίησης της υπόθεσης, μετατόπισης της συζήτησης στις τεχνοκρατικές όψεις του προβλήματος ώστε να μετακυλίσει τις μεν πολιτικές ευθύνες στον Καραμανλή, τις δε ποινικές στα διοικητικά στελέχη του ΟΣΕ, ίσως της Hellenic Train κλπ. Στο απυρόβλητο οι ιδιωτικοποιήσεις, η απελευθέρωση των μεταφορών, η μαφιόζικη επιχείρηση συγκάλυψης του τι πραγματικά συνέβη το μοιραίο βράδυ.

Παρακαταθήκη η τεράστια μαζικότητα, να αξιοποιηθεί από όσους ενδιαφέρονται για την ανασυγκρότηση του κινήματος με πολιτικούς όρους σύγκρουσης με το καθεστώς. Καμία δικαιολογία του τύπου "ο λαός δεν τραβάει". 

Εξαφάνιση ή ανάκαμψη της ιστορικής Αριστεράς;

Του Λουκά Αξελού

Δεν είναι λίγα τα στοιχεία που συνηγορούν ότι η ιδέα του “προωθητικού συμβιβασμού” με το κυρίαρχο οικονομικοπολιτικά  συγκρότημα εξουσίας ήταν ήδη ενεργοποιημένη από έναν ορισμένο κύκλο στελεχών που υπόγεια πάλευε επί είκοσι χρόνια να δικαιώσει το μεγάλο άλμα της συγκυβέρνησης 1989-1990 ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και Ενιαίου Συνασπισμού.

Να φέρει δηλαδή ομαλά πολιτικοϊδεολογικά εις πέρας, αυτό που ο κοινωνικός μεταμορφισμός στα χρόνια που ακολούθησαν από το 1974 είχε διαμορφώσει ως νέο, αριστερής κοπής, κοινωνικό μεσόστρωμα. Αυτό, δεν έγινε αποδεκτό από μερίδα κομμουνιστών και αριστερών σοσιαλιστών, που κυριαρχούνταν από μιαν κατ’ επίφασιν επαναστατικότητα και οδήγησε στην διάσπαση του ΚΚΕ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ με αποτέλεσμα την δημιουργία (ενδεικτικά) του ΝΑΡ, της Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης, αλλά και αρκετών άλλων ενδιάμεσων κύκλων της αριστεράς που κρατούσαν επιφυλακτική ή και εχθρική στάση απέναντι στον ελληνικό ιστορικό συμβιβασμό.

Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ και της σύντομης διακυβέρνησής του, αποτέλεσαν επιβεβαίωση της πραγματικότητας ότι το Κιβώτιο ήταν άδειο και η παρουσίαση του δράματος επί της σκηνής, έδειξε σε όλους μας ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός.

Η αχίλλειος πτέρνα της Αριστεράς

Οι δομικές ανεπάρκειες που η Αριστερά έπρεπε να αντιμετωπίσει (και που δεν το έκανε όταν υπήρχαν κάποια περιθώρια), αποτελούσαν την αχίλλειό της πτέρνα, παίρνοντας κάτω από τους ασφυκτικούς πραγματικούς και χρονικούς όρους, τις διαστάσεις μιας ανίατης ασθένειας. Αυτή λοιπόν η προβληματική έως ανίατη περίπτωση, έπρεπε να αντιμετωπίσει ένα σύνολο προβλημάτων που ήταν προφανές ότι την ξεπερνούσαν.

Αντί μιας προσπάθειας που θα έθετε σε συναγερμό τις κεραίες όλης της κοινωνίας για την συνεχώς βαθαίνουσα οικονομική εξάρτηση της χώρας, μιας λογικής που θα έβαζε φρένο στην ξέφρενη παροχολογία που ξεκίνησε την δεκαετία του ’80 επί ΠΑΣΟΚ και έσπασε όλα τα αρνητικά ρεκόρ, αντί της συνειδητοποίησης ότι ο Ελληνισμός της Κύπρου, της Βορείου Ηπείρου ή του Πόντου αποτελούν αδιάσπαστα τμήματα του ελληνικού έθνους, αντί της συνειδητοποίησης της γεωπολιτικής μας ομηρίας, των ογκούμενων εθνικών κινδύνων και του σταθερά παρόντος τουρκικού αναθεωρητισμού.

Ελλάδα, Αριστερά και πόλεμοι. Ο άξονας Τουρκίας-Ισραήλ και το Αφγανιστάν της Μεσογείου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Παρά το οτιδήποτε μπορεί κανείς να του καταλογίσει και πολλά τώρα του καταλογίζονται -oυαί τοις ηττημένοις (Vae Victis) έλεγαν οι Ρωμαίοι -παρά τον σταδιακό εκφυλισμό του, πρέπει πάντως να σημειώσουμε ότι το καθεστώς του Μπάαθ στη Συρία υπήρξε ανάχωμα και στον αμερικανικό και ισραηλινό επεκτατισμό στη Μέση Ανατολή και στην άνοδο του Ισλαμισμού στην περιοχή. Κάτι θετικό πρέπει να είχε διάολε για να καταφέρει να αντέξει 23 χρόνια υπονόμευσης και προσπαθειών ανατροπής του από το ΝΑΤΟ και ιδίως τα τελευταία 13 χρόνια που αντιμετώπισε, εκτός από τη δράση των τζιχαντιστών, οικονομικές κυρώσεις που έφεραν τη χώρα στο οικονομικό επίπεδο του Τσαντ, την κλοπή των πετρελαίων του από τους Αμερικανούς και τους καθημερινούς βομβαρδισμούς του Ισραήλ, ακόμα και την απάνθρωπη άρνηση της ανθρωπιστικής και δημοκρατικής Δύσης για οποιαδήποτε βοήθεια προς τα εκατομμύρια των σεισμοπαθών στη Συρία.

Άξονας Τουρκίας και Ισραήλ

Η Συρία υπήρξε επίσης ιστορικά ο σπουδαιότερος σύμμαχος της Ελλάδας στη Μέση Ανατολή και νιώθει κανείς ντροπή να ακούει τον εκπρόσωπο της ελληνικής (;) κυβέρνησης να χαιρετίζει την ανατροπή του Άσαντ ως περίπου νίκη της δημοκρατίας.  Σήμερα, οι ανιστόρητοι προπαγανδιστές μιας δήθεν, κατά φαντασίαν συμμαχίας Ελλάδας και Ισραήλ, αυτοί που παρέδωσαν στο Τελ Αβίβ την Ελλάδα και την Κύπρο, την άμυνα και τις υπηρεσίες μας, δυσκολεύονται βέβαια να μας εξηγήσουν την αγαστή συνεργασία Τουρκίας και Ισραήλ στη Συρία, όπως και την προηγούμενη συνεργασία στον Καύκασο, για την εθνοκάθαρση των Αρμενίων του Ναγκόρνο – Καραμπάχ και την προώθηση του ΝΑΤΟ προς την Κασπία. Αποκαλύφθηκε ότι όχι μόνο δεν υπάρχει μια κάποια «συμμαχία» Ελλάδας και Ισραήλ, υπάρχει αντίθετα έμπρακτη στρατηγική συμμαχία Τουρκίας και Ισραήλ.

Άσπρες Γάτες, Μαύρες Γάτες

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

«Όταν δύο αριστεροί συναντιούνται, πάνε για διάσπαση» (ανέκδοτο, δεκαετία ’70)

Η Ιστορία στην Ελλάδα συνεχώς επαναλαμβάνεται. Ούτε φάρσα, ούτε τραγωδία. Απλή επανάληψη. Το 2023 είχαμε την κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την εκλογική συντριβή, την παραίτηση Τσίπρα κι όσα ακολούθησαν. Αρκετοί σοβαροί αναλυτές ισχυρίσθηκαν πως η εκλογή Κασσελάκη ήταν ένα σατανικό σχέδιο των Παππά - Τσίπρα  με σκοπό τον εξοβελισμό όσων υπονόμευαν τον Τσίπρα και την επιστροφή του τελευταίου σαν αδιαφιλονίκητου αρχηγού. Κι όμως. Πριν από 38 χρόνια είχαμε ανάλογες περιπέτειες στον χώρο της Αριστεράς, της «Ανανεωτικής Αριστεράς».

 Όλα ξεκίνησαν το 1982, όταν τον Μπάμπη Δρακόπουλο διαδέχθηκε στην ηγεσία του ΚΚΕ εσωτ. σαν Γραμματέας του ο Γιάννης Μπανιάς. Σχεδόν αμέσως άρχισαν να δημοσιεύονται στην «Αυγή» επιστολές μελών που διαμαρτύρονταν για τον «παραγκωνισμό» του Λεων. Κύρκου από την ηγεσία. Επικράτησε κάποια αναταραχή, η οποία έληξε με την εκλογή του Κύρκου σαν Προέδρου του κόμματος.

 Όμως από την εποχή του Περίανδρου του σοφού Κορίνθιου, ίσχυε πως μονάχα προσκυνημένα κεφάλια δεν κόβονται. Ο Μπανιάς και η ομάδα του εξακολουθούσαν να είναι μια μόνιμη απειλή για την ηγεσία του Κύρκου. Το 1986, ο Κύρκος πρότεινε να αφήσουν πίσω τα κομμουνιστικά σύμβολα και ονομασίες προπορευόμενος κι από τους Ιταλούς συντρόφους, προκαλώντας την αποχώρηση των Μπανιά, Ελεφάντη και των περισσότερων μελών της νεολαίας.

 Η αποκήρυξη των συμβόλων και η μετονομασία σε ΕΑΡ δεν έσωσε τον Κύρκο και την ΕΑΡ, αλλά ούτε και την ΑΚΟΑ του Μπανιά. Η μετατροπή τους σε γκρουπούσκουλα ήταν μη αναστρέψιμη και σώθηκαν χάρη στην απόφαση του ΚΚΕ για την ίδρυση του Συνασπισμού. Γιατί δεν αρκεί η αποκήρυξη ή η διατήρηση των συμβόλων, όπως δεν αλλάζει ο Μανωλιός φορώντας άλλα ρούχα. Το πρόβλημα είναι η αλλαγή νοοτροπίας. Και νοοτροπία των περισσότερων αριστερών από το 1918 και μέχρι σήμερα είναι η κατάληψη και διατήρηση της ηγεσίας. Και πάντα ο αγώνας για την επικράτηση εμφανιζόταν σαν αγώνας ιδεολογικός, αγώνας αρχών και αξιών.

Αυταρχική Αριστερά(;): Το μονοπάτι της realpolitik και ο ακροδεξιός τοίχος

Της Δανάης Κολτσίδα

Η πλέον διαδεδομένη περιγραφή του πολιτικού πεδίου είναι αυτή ενός δισδιάστατου χώρου που οριοθετείται από δύο άξονες: έναν οριζόντιο, που μετρά τις απόψεις των κομμάτων και των ψηφοφόρων για την οικονομία και την κοινωνική ισότητα σε μια κλίμακα από τα αριστερά ως τα δεξιά, και έναν κάθετο, που μετρά την αξιακή/πολιτισμική διάσταση σε μια κλίμακα μεταξύ πράσινων-εναλλακτικών-ελευθεριακών και παραδοσιακών-αυταρχικών-εθνικιστικών απόψεων.[1]

Πρόκειται για μια προσέγγιση που έχει επηρεάσει καθοριστικά τόσο την ακαδημαϊκή ανάλυση όσο και την τρέχουσα πολιτική πράξη. Ωστόσο, επιδέχεται αρκετής κριτικής. Πρώτα απ’ όλα, μεθοδολογικά, είναι υπεραπλουστευτική και σε πολύ μεγάλο βαθμό αυθαίρετη.[2] Η ίδια η εννοιολογική κατασκευή των  αξόνων συχνά πάσχει, ειδικά σε ό,τι αφορά τον πολιτισμικό/αξιακό άξονα και τον τρόπο που ορίζει την προοδευτική και τη συντηρητική κουλτούρα[3]. Ταυτόχρονα, η συγκεκριμένη πρόσληψη του πολιτικού πεδίου είναι σε μεγάλο βαθμό ανιστορική, αφού παραγνωρίζει τη σημασία του εκάστοτε συγκεκριμένου εθνικού ή χρονικού/ιστορικού πλαισίου: αν όλες οι επιμέρους ενδείξεις συντηρητισμού ή προοδευτισμού αθροίζονται ως ισότιμες συνιστώσες μιας συνολικής ταυτότητας χάνεται η κατανόηση του ειδικού βάρους, που ενδεχομένως έχει σε μια συγκεκριμένη χρονική συγκυρία ή σε ένα συγκεκριμένο εθνικό πλαίσιο το ένα ή το άλλο ζήτημα.

Ακόμα όμως κι αν τα προβλήματα αυτά μπορούν να ξεπεραστούν με μια πιο εκλεπτυσμένη μεθοδολογία, παραμένει ένα δεύτερο και σημαντικότερο -ουσιαστικό αυτή τη φορά- πρόβλημα. Η ύπαρξη δύο τεμνόμενων αξόνων υπονοεί ότι η κίνηση μεταξύ αριστερών και δεξιών λύσεων στο οικονομικό πεδίο και η κίνηση μεταξύ προοδευτικών-φιλελεύθερων και συντηρητικών-αυταρχικών επιλογών στο αξιακό πεδίο μπορούν να συντελούνται ανεξάρτητα η μία από την άλλη. Κάτι που η διαλεκτική σκέψη, αλλά και η ίδια η πρόσφατη και παλαιότερη πολιτική εμπειρία δείχνουν ότι δεν ισχύει. Οικονομία και πολιτική, ισότητα και ελευθερία είναι, σε τελική ανάλυση, αλληλένδετα στοιχεία. Μόνο η ιστορία των τελευταίων είκοσι χρόνων αρκεί για να δείξει πως οι (νεο)φιλελεύθεροι καταλήγουν σχεδόν πάντα στον αυταρχισμό, όταν το κοινωνικο-οικονομικό σχέδιό τους συναντήσει κοινωνικές αντιστάσεις. Η εμπειρία της ελληνικής οικονομικής κρίσης και της επιβολής των πολιτικών λιτότητας από το 2010 και μετά, αλλά και τα πρόσφατα πεπραγμένα του Εμανουέλ Μακρόν στη Γαλλία το αποδεικνύουν. Και αντίστροφα, όμως, συνήθως οι αυταρχικές πολιτικές υποκρύπτουν εξ αρχής ή καταλήγουν εντέλει και σε δεξιές επιλογές στο πεδίο της οικονομίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η επίθεση στα δικαιώματα των μεταναστών, που αποτελεί πάντα το όχημα για τη συνολικότερη επίθεση στα δικαιώματα της εκάστοτε εθνικής εργατικής τάξης.

«Πρώτη φορά Αριστερά» παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Ασημακόπουλου

 

Στις 25/11/2024 πραγματοποιήθηκε στην ΕΣΗΕΑ  η εκδήλωση-παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Ασημακόπουλου, "Πρώτη Φορά Αριστερά. Αντιθέσεις, αντιφάσεις, εσωτερικές συγκρούσεις στο ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1974-1990 και οι βάσεις του πολιτικού μεταμορφισμού του" (Gutenberg 2024). 

Ομιλητές κατά σειρά ήταν οι : 

Νίκος Ανδρουλάκης, Νίνα Κασιμάτη, Κώστας Ελευθερίου, Γιάννης Μαυρής και ο υποφαινόμενος.

Τη συζήτηση συντόνισε ο Χριστόφορος Σκαμνάκης. 

Συντηρητισμός VS Ριζοσπαστισμός (Μέρος1ο)

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ*

Οι υπήκοοι σε όλο τον πολιτισμένο δημοκρατικό δυτικό κόσμο, πολύ ταράχτηκαν. Άλλοι πιο συντηρητικοί, πατριωτικά ευαισθητοποιημένοι, είδαν στην εκλογή του νέου πλανητάρχη φως - πολύ φως και έσπευσαν προκαταβολικά να χαρούν. Άλλοι, λιγότεροι, είδαν με προσοχή ένα κίτρινο φως να αναβοσβήνει προειδοποιώντας για μια επικείμενη μισοφωτισμένη διασταύρωση, ίσως και ένα φαινομενικά παράδοξο κυκλικό αδιέξοδο. Άλλοι πάλι, πιο προοδευτικοί και ριζοσπάστες, παγκοσμιοποιημένοι σε επίπεδο νοοτροπιών και νεοταξίτικων χρηστοηθειών, είδαν στην ίδια εκλογή μόνο σκοτάδι και έσπευσαν επίσης προκαταβολικά, να λυπηθούν. Διότι κατ’ αυτούς, χάθηκε η ελπίδα για έναν άλλο κόσμο, καλύτερο και δικαιότερο, ιδίως δε ανεκτικότερο. Σε τι;

Εννοείται στις διαφορές - και όχι βέβαια στις σταθερές, δομικές ομοιότητες που συγκροτούν τις συλλογικές συνειδήσεις. Στις ατομικές ή συγκυριακές ιδιομορφίες που κατακερματίζουν σε δικαιωματούχες μειονότητες τις παλαιές, πολιτισμικά τουλάχιστον συνεκτικές κοινωνίες και διαλύουν συνειδησιακά τα συλλογικά τους υποκείμενα (έθνη και κοινωνικές τάξεις) στα εξ ων υποτίθεται ότι συνετέθησαν, δηλαδή στα άτομα και στις συγκυριακές, ταυτοτικές συναθροίσεις τους. Ανεκτικότερο συνεπώς στις μικρές ή μεγάλες παραβάσεις της ισχύουσας εθιμικά, ηθικά ή συνταγματικά κανονικότητας ή και του νόμου που διέπει τις κοινωνικές σχέσεις εντός των παλαιών κοινωνιών του ιστορικά νεότερου, μεταφεουδαρχικού, δυτικού κόσμου. Ανεκτικότερο λόγου χάρη στις παράτυπες μετακινήσεις νομαδικών πληθυσμών που δεν φιλοξενούνται προσωρινά στον δυτικό κόσμο, αλλά εγκαθίστανται σε αυτόν. Τον εποικίζουν, όπως στο κάτω κάτω της γραφής έκαναν ιστορικά και οι πρώτοι ευρωπαίοι έποικοι της Αμερικής, πάνω στα πτώματα των αυτόχθονων Ινδιάνων, στο όνομα προφανώς ενός «καλύτερου κόσμου ίσων ευκαιριών αυτοπραγμάτωσης του καθενός», συνώνυμου του αμερικανικού ονείρου που έχει αποικίσει το ευρωπαϊκό φαντασιακό με τον ριζοσπαστικό ανιστορισμό του. Προσοχή: «παράτυποι μετανάστες». Όχι «παράνομοι και καταχρηστικοί»: τέτοιες μπορούν να είναι μόνο οι απεργίες των εργαζομένων. Όχι οι μετακινήσεις των ατόμων που, από όπου κι αν προέρχονται, ασυνόδευτοι ανήλικοι ή συνοδευόμενοι ενήλικες, δηλώνουν πρόσφυγες που χρειάζονται άσυλο και προστασία. Οι λέξεις και οι σημασίες τους οργανώνουν την κοινωνική και πολιτική σκέψη. Διαμορφώνουν το εκάστοτε πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας. Σύμφωνα άλλωστε με το δήθεν ανθρωπιστικό,  νεοταξίτικο ιδεώδες της συμπερίληψης όλων των χωρίς ιστορία και χωρίς πολιτισμικές καταβολές ομιλούντων διπόδων σε ένα παγκόσμιο σύνολο, κανένας «άνθρωπος δεν είναι παράνομος». Συνεπώς, κανένα σύνορο δεν έχει ηθικά το πολιτικό δικαίωμα να παρεμποδίσει τις «ελεύθερες μετακινήσεις του»: πρόκειται για μια «ανθρωπιστική, προοδευτική» αντίληψη που ιστορικά βόλεψε καλά τις επεκτατικές διαθέσεις όλων των πολέμαρχων, των αποικιοκρατών και των ιμπεριαλιστών. Κατά τα άλλα, η σημερινή χολιγουντιανή πολιτική ορθότητα κόπτεται να ζητά εκ των υστέρων συγνώμη από τους Ινδιάνους, που στην εποχή τους, δεν κατάλαβαν καλά το πολυπολιτισμικό αμερικάνικο όνειρο των εξαθλιωμένων, ευρωπαίων που εποίκισαν παράτυπα την αμερικανική ήπειρο, επιβάλλοντας στους συντηρητικούς αυτόχθονες Αμερικανούς τον δικό τους προοδευτικό νόμο και τη δική τους τάξη…

Κωμωδία, δράμα ή εξευτελισμός;

Του Χάρη Κολτσίδα

Αυτοί που έλεγαν όσους/ες αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ (ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ) αποστάτες και έχουν υποχρέωση να παραδώσουν την έδρα, πώς θα αυτοαποκαλούνται τώρα που κάνουν το ίδιο;

Ο Σαλτιμπάκος μέρες τώρα ήξερε ότι δεν είχε την πλειοψηφία των Συνέδρων και τα μεθόδευε όλα αυτά.

Πρώτη φορά στην ιστορία τής παγκόσμιας Αριστεράς ο τραμπουκισμός είναι κυρίαρχος σε συνέδριο. Ο απεσταλμένος να ευτέλησει ακόμα και την λέξη Αριστερά το κατόρθωσε αλλά δεν μπόρεσε να το ολοκληρώσει. Τώρα με το νέο κόμμα θα μπορεί άνετα χωρίς διαφωνίες εντός, να ξαναδηλώνει ότι το Δημοκρατικό κόμμα της Αμερικής είναι ένα καλό παράδειγμα για εμάς και το ΝΑΤΟ είναι ΙΕΡΗ Αμυντική Συμμαχία (σημειωτέων ότι την λέξη Ιερή μέχρι τώρα δεν την ονόμασαν ούτε οι ιδρυτές του και παγκόσμια πρώτη ένας δήθεν Αριστερός εντεταλμένος σε υπηρεσία). Άξιος ο μισθός του Τώρα μπορεί να αγοράσει ακόμα ένα διαμέρισμα στο Κολωνάκι 1.800.000 ευρώ και να καλεί το MEGΑ να ξεναγεί τον Ευαγγελάτο στο απόκτημα για τα τριάντα αργύρια του.

Όσο για τα ηγετικά στελέχη πού όχι μόνο τον ψήφισαν για πρόεδρο αλλά και τον στήριξαν απέναντι στην υποψηφιότητα Αχτσιόγλου και του λεγόμενου Αριστερού ρεύματος αφού έφτασαν στον απερίγραπτο εξευτελισμό τους ας μην κλαίνε τώρα σαν Μωρές παρθένες δεν ήταν τυχαία η στήριξη και η επιλογή τους και αυτό φαίνεται από την πορεία του πρώην Προέδρου και πραγματικού αρχηγού τους να στρίψει το τιμόνι από Αριστερά προς την Κεντροαριστερά και δεν είναι τυχαίο πού στο ταξίδι του στην Ευρώπη είχε συναντήσεις με τον Όλαντ και με προσωπικότητες του δήθεν Κέντρου και καμιά συνάντηση με τα λεγόμενα Αριστερά κόμματα της Ευρώπης.

H χαμένη τιμή της ελληνικής Αριστεράς

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Διάβασα με ικανοποίηση τον εκδότη του Documento και έναν αρθρογράφο στην «Εφημερίδα των Συντακτών» να υιοθετούν τη θέση που εξέφρασα πριν από ένα χρόνο, με αφορμή τη διαδοχή Τσίπρα και την υποψηφιότητα Κασσελάκη, για το εντελώς παράλογο, αντιδημοκρατικό και διαλυτικό της εκλογής αρχηγού δήθεν από τη βάση. Την επανέλαβα πάλι με προ ημερών, με αφορμή τη νέα κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ, που εν πολλοίς οφείλεται ακριβώς σε αυτόν τον τρόπο εκλογής του «Αρχηγού».

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, αν και βέβαια αν είχαν βρεθεί περισσότεροι άνθρωποι να υιοθετήσουν εγκαίρως την άποψη αυτή, από τότε που ετέθη το θέμα και να χρησιμοποιήσουν λίγο το μυαλό τους, αντί να υποκύψουν στους αμερικανόφερτους παραλογισμούς και τα καπρίτσια του Τσίπρα, ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να μην είχε γνωρίσει την κρίση που απειλεί πια την ίδια του την ύπαρξη και ασφαλώς την αξιοπιστία του.

Ακόμα και σήμερα όμως, κανένας δεν τολμά να αμφισβητήσει αυτή την αντιδημοκρατική, για τους λόγους που εξηγήσαμε, διαδικασία μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι άλλωστε αυτό το μόνο σύμπτωμα ενός βαρύτατου εκφυλισμού αυτού του κόμματος που κάποια στιγμή εξέφρασε τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού πριν ξεφουσκώσει με οδυνηρό τρόπο προκαλώντας βαρύτατη ζημιά και στην Ελλάδα και στην παγκόσμια αριστερά.

«Εκλογή αρχηγού από τη βάση»: Πλήγμα σε δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία

Όταν ακολουθείς την κοινωνία στις απόψεις της αντί να την πείσεις για τις δικές σου, έχεις ήδη πάψει να είσαι αυτό που ισχυρίζεσαι.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το σύστημα της εκλογής αρχηγού δήθεν από τη βάση το εισήγαγε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο Γιώργος Παπανδρέου, δηλαδή οι Αμερικανοί, όπως και σε άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης που επεδίωκαν, μετά το 1991, να τα κάνουν αντίγραφα και δορυφόρους του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, ελέγχοντας ταυτόχρονα πλήρως την ηγεσία τους. Το ΠΑΣΟΚ το μιμήθηκε σύντομα η Νέα Δημοκρατία και, πολύ αργότερα, στη φάση του ακραίου εκφυλισμού και εξαμερικανισμού του, ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα.

Λέμε εκλογή δήθεν από τη βάση γιατί κανένας δεν γνωρίζει ποιοι είναι οι εκλογείς που προσέρχονται να ψηφίσουν τον αρχηγό του κόμματος! Πρόκειται για ακραίο παραλογισμό.

Για παράδειγμα, αν ένας Νεοδημοκράτης σκεφτεί τι ωραία που θα ήταν, εκτός από αρσενικό, να έχουμε και ένα θηλυκό Μητσοτάκη, μπορεί να πάει να ψηφίσει στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ την Άννα Διαμαντοπούλου, ουδείς τον εμποδίζει. Και μπορεί να μην είναι ένας «απλός Νεοδημοκράτης» που θα πάει να ψηφίσει, αλλά ο ίδιος ο Μητσοτάκης που θα στείλει κόσμο να ψηφίσει. Δεν λέω ότι θα το κάνει, λέω ότι η φαιδρή και ύποπτη αυτή διαδικασία εκλογής δήθεν από τη βάση το επιτρέπει.

Αν κάποιος της αριστεράς επίσης θέλει συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ μπορεί να πάει να ψηφίσει Δούκα, τον μόνο υποψήφιο στο ΠΑΣΟΚ που μοιάζει να μην αποκλείει κατηγορηματικά και εκ των προτέρων συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι άλλοι μάλλον νοιάζονται να διαμοιράσουν τα ιμάτια του ΣΥΡΙΖΑ, παρά να αγωνιστούν κατά του Μητσοτάκη. (*)

Κυκλοφορικό σύστημα...

Αποικισμένη Αριστερά

"...Αυτή τη στιγμή ο φυλετισμός είναι η καρδιά των woke κινήσεων.

Η Νέιμαν υποστηρίζει ότι οι woke πολίτες έχουν αποικιστεί πνευματικά από αντιλήψεις που έχουν τα ριζώματά τους στη Δεξιά. Μεγάλα τμήματα της Αριστεράς έχουν μεταλλαχθεί ιλιγγιωδώς, απομακρύνονται από τα προκρίματα που καθιστούν αριστερή την Αριστερά και αυτομολούν στον «φυλετισμό».

 Αυτό συμβαίνει σαρωτικά· κι όμως πολλοί δεν μπορούν καν να το δουν, διότι η αυτομόληση δεν γίνεται με το παλιό λεξιλόγιο των αυταρχικών καθεστώτων που απορρίπτουν τα δικαιώματα. Η αυτομόληση γίνεται με αναπεπταμένες τις σημαίες των δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Μα εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα: δημιουργείται θολούρα.

 Η φωνή υπέρ των περιθωριοποιημένων είναι σωστή, απερίφραστα. Αλλά το ζήτημα στρεβλώνεται από τη στιγμή που η όποια ταυτότητα θα νοηθεί ως κάτι συμπαγές, χωρίς την απελευθερωτική έγνοια για διάκριση μεταξύ κυρίαρχων και κυριαρχούμενων στο εσωτερικό της, και με το ερώτημα για το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα ουσιαστικά να προσπερνιέται..."

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Η καρδιά των woke κινήσεων είναι ο φυλετισμός, η αποθέωση του επιμέρους και η απεμπόληση του οικουμενικού.

Αμερικανίδα Σούζαν Νέιμαν είναι διευθύντρια του «Φόρουμ Αϊνστάιν», το οποίο εδρεύει στο Πότσδαμ της Γερμανίας. Το Φόρουμ αυτοπροσδιορίζεται ως ανοιχτό εργαστήρι σκέψης που ζευγαρώνει την κριτική σκέψη με την κοινωνική έγνοια, όπως έκανε ο ίδιος ο Αϊνστάιν.

Με τίτλο «Η Αριστερά δεν είναι Woke», το βιβλίο επιχειρηματολογεί ακριβώς για τη ριζική διαφορά μεταξύ αριστερής οπτικής και οπτικής Woke. Η συγγραφέας δίνει εξαρχής το στίγμα της: «Κανείς άλλος πλην του Αλμπερτ Αϊνστάιν δεν έγραψε μια περήφανη υπεράσπιση του σοσιαλισμού στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου. Οπως ο Αϊνστάιν και τόσοι άλλοι, είμαι περήφανη να λέγομαι αριστερή και σοσιαλίστρια».