Ο εκρηκτικός πολτός

Του Κώστα Καναβούρη

Οι τράπεζες είναι ληστές. Αυτό δα το ξέρουμε από τον καιρό που ο Μπέρτολντ Μπρεχτ είχε θέσει το περίφημο ερώτημα εργασίας (προκειμένου να απελευθερώσει την απάντηση), στην «Όπερα της πεντάρας»: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της;»

Οι τράπεζες είναι ληστές και όπως οι ληστές μοιράζουν τα κέρδη. Κοντά 700 εκατομμύρια μοίρασαν σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, χωρίς να παίξει βλέφαρο. Τριάντα εκατομμύρια δίνουν κάθε χρόνο στον Μητσοτάκη για να μπορεί το κόμμα του να τους αφήνει να ληστεύουν, δια νόμου, απίστευτα ποσά.

Όμως ο εκδότης Σάμης Γαβριηλίδης χρωστούσε. Χρωστούσε γιατί δεν διαχειρίστηκε σωστά το χρέος όλων μας στις λέξεις, τις έννοιες, τα αισθήματα και τα νοήματα. Γιατί προσπάθησε να ξεπληρώσει με βιβλία το χρέος του σε ένα αριθμό: τον αριθμό του Άουσβιτς στο χέρι της μάνας του. Δύσκολη πληρωμή σ’ αυτή την παγκόσμια «Όπερα της πεντάρας» που παίζεται χωρίς διακοπή σε όλη τη γη και το «χρήμα» για να την δεις είναι πάντοτε το αίμα.

Ο θαυμαστός «καινούργιος» κόσμος

Του Κώστα Καναβούρη

Φυσικά το μέγιστο επίδικο των ημερών, παγκοσμίως, είναι η ίδια η ζωή. Η ίδια η ζωή που με τραγικό, είναι αλήθεια, τρόπο διδάσκει ότι η ζωή είναι μία και αδιαίρετη για όλους κι ότι η ζωή του καθενός από το ίδιο ύφασμα της ύπαρξης είναι κομμένη. Και είναι αυτή η ίδια η ζωή που διδάσκει –καταρρίπτοντας όλα τα ενάντια επιχειρήματα και όλες τις ενάντιες αφηγήσεις (όπως δ.χ. του νεοφιλελευθερισμού)– ότι δεν υπάρχει ανώτερη και κατώτερη ζωή. Κανένας δεν είναι ανώτερος οργανισμός και επομένως ανώτερο πνεύμα, αφού όπως σοφά το διατύπωσε ο μέγας Μπωντλέρ, «το σώμα μας είναι το πνεύμα μας».

Και όχι μόνο αυτό. Η πανδημία του φονικού ιού έδειξε, με δύναμη πυρηνικού ολέθρου, ότι η ζωή του καθενός εξαρτάται απολύτως από την ζωή του άλλου. Από την ζωή όλων των άλλων χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς αποστάσεις, είτε οριζόντιες (πλούσιες και φτωχές χώρες) είτε κάθετες (ταξικοί διαχωρισμοί και ταξικές διαστρωματώσεις). Συνεπώς είναι απολύτως φονική η κατασκευή ανωτεροτήτων και κατωτεροτήτων οποιασδήποτε υφής διότι διασπά το αδιαίρετο του όντος και τον αφήνει έκθετο και απροστάτευτο στον ακατάσχετο θάνατο. Με λίγα λόγια ο ιός αποδεικνύει το φονικό ψεύδος αυτού του οικονομικού συστήματος που η πυρηνική του ύπαρξη είναι και η καταγωγική του ανωμαλία. Η ύπαρξη του κέρδους.