Του Κώστα Υψηλάντη
Βρισκόμαστε στο έτος 1929 μ. Χ. στην Ελλάδα. Έχουν περάσει επτά χρόνια από την μεγαλύτερη καταστροφή του Ελληνικού έθνους όταν ένα εκατομμύριο Έλληνες εκριζώθηκαν από τα πατρικά εδάφη των παραλίων της Μικράς Ασίας, όπου ζούσαν επί 20 και πλέον αιώνες . Οι μαζικές σφαγές του άμαχου πληθυσμού ήταν ο επίλογος της τουρκοκρατίας των 4 αιώνων αλλά και ο πρόλογος μιάς μαζικής μετανάστευσης στην κυρίως Ελλάδα.
Η Ελλάδα του μεσοπολέμου μετρούσε ακόμα τις πληγές του Α΄ παγκόσμιου πολέμου και ανάμεσα στις πληγές αυτές κυρίαρχη θέση κατείχε η ολοσχερής εγκατάλειψη του αγροτικού πληθυσμού που βρίσκονταν κυριολεκτικά στο έλεος των πλουσίων γαιοκτημόνων. Είχαν περάσει μόλις 19 χρόνια από την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης των αγροτών στο Κιλελέρ της Θεσσαλίας και η ζωή του έλληνα αγρότη ολοένα και χειροτέρευε.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αναθέτει σε μια εξέχουσα πνευματική μορφή της εποχής του, τον αείμνηστο Αλέξανδρο Παπαναστασίου, την ίδρυση της Αγροτικής Τράπεζας με σκοπό την αντιμετώπιση του προβλήματος που είχε αυξηθεί μετά την εισροή του ενός εκατομμυρίου προσφύγων της Μικράς Ασίας.
