Όταν η Κύπρος πλημμυρίσει με τουρκικό νερό και έποικους

Ο Ταγίπ Ερντογάν στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου. Φωτογραφία ΚΥΠΕ

Του Πανίκου Παναγιώτου 

Οι πάγιες τουρκικές μεθοδεύσεις για τον έλεγχο της Κύπρου επισκιάστηκαν ξανά από μια αφελέστατη προσέγγιση, ορμώμενη αυτή τη φορά από το γεγονός ότι στην εξουσία του κατοχικού καθεστώτος βρέθηκε ο Μουσταφά Ακιντζί. Το κατακριτέο στην όλη υπόθεση δεν είναι η πιθανή «μετάλλαξη» του Ακιντζί, αλλά η συμπεριφορά και η πολιτική της ελληνοκυπριακής ηγεσίας και φυσικά όχι μόνο της κυβέρνησης.

Όταν διαχειρίζεσαι την ασφάλεια και την ύπαρξη ενός ολόκληρου λαού δεν έχεις το δικαίωμα να είσαι ανιστόρητος και να δημιουργείς ψευδαισθησίες με βάση τις επιθυμίες σου και όχι με βάση την πραγματικότητα.

Το «αριστερό μνημόνιο» είναι πια πραγματικότητα. Και τώρα τι;

Του Σπύρου Παναγιώτου

Η ψήφιση του μνημονίου από το διευρυμένο μπλοκ των μνημονιακών δυνάμεων στη Βουλή μας εισάγει και επίσημα σε μια διαφορετική περίοδο.
Χρειάζεται να μείνουμε στα πιο ουσιαστικά.
Η κύρια πλευρά είναι ότι η χώρα εισέρχεται σε μια περίοδο που η εμβάθυνση του μνημονιακού ολοκαυτώματος συνυπάρχει με τη προοπτική χρεοκοπίας και με μια αναγκαστική αποβολή από την Ευρωζώνη με τους όρους των δανειστών.
Μπορεί ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας και ο κύκλος του Μεγάρου Μαξίμου να θριαμβολογούν  σήμερα ότι το τρίτο μνημόνιο συνιστά μια ήπια διαχείριση της κρίσης με αναπτυξιακές προοπτικές. Μπορεί ένα δυναμικό μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ να αυταπατάται ότι κρατώντας στα χέρι το εργαλείο της διακυβέρνησης μπορεί να διασωθεί η παρτίδα. Σύντομα οι αυταπάτες θα καταρρεύσουν όσο θα καταρρέουν τα φορολογικά έσοδα λόγω αδυναμίας πληρωμής τους, όσο νέα λουκέτα θα προστίθενται στα παλιά, όσο η νέα επιτροπεία από την τρόικα θα αναδεικνύει ότι η μόνη βέβαιη πηγή δημοσιονομικής προσαρμογής είναι οι περικοπές μισθών και συντάξεων, η μείωση των δαπανών για υγειά, παιδεία κοινωνική πρόνοια. Θα καταρρέουν όσο θα εκποιείται η δημόσια περιουσία περιγελώντας τις προβλέψεις για εισπράξεις, όταν οι τράπεζες μετά από τρεις διασώσεις θα παραχωρούνται σε ιδιώτες και τα «κόκκινα δάνεια» στους «γύπες» της αγοράς , όσο η ιδιωτική περιουσία θα αποτελεί το εφαλτήριο μιας νέας κερδοφορίας της τραπεζοκρατίας, όσο, όσο…

Βρες τις ομοιότητες: Υποσχέσεις VS προτάσεων Κυβέρνησης

Του Πάνου Παναγιώτου

Όλοι γνωρίζουν το δημοφιλές παιχνίδι «βρείτε τις διαφορές»  όπου καλούμαστε να εντοπίσουμε κρυμμένες διαφορές μεταξύ δύο εικόνων που με την πρώτη ματιά φαίνονται όμοιες. Σε μία αντιστροφή του παιχνιδιού αυτού με προσκάλεσε μέσω μηνύματος που μου έστειλε η κ. Ισμήνη Ν από τη Νίκαια, χαμηλοσυνταξιούχος με δύο παιδιά, όπως μου γράφει.

Όμως πριν φτάσει στην πρόσκληση της  η κ. Ισμήνη γράφει και τα εξής :«Σας παρακολουθώ από το 2010 που είχατε πει πως αν υπογράψουμε μνημόνιο θα υποφέρουμε  και εκτιμώ όσα μας αποκαλύψατε κατά καιρούς. Όμως δε μπορεί να χαρίζεστε τώρα που μία αντιμνημονιακή κυβέρνηση έκανε ακριβώς ό,τι και οι άλλες, δηλαδή μας υποσχέθηκε λαγούς με πετραχήλια και στη συνέχεια πρότεινε τα πιο σκληρά μέτρα ρίχνοντας το φταίξιμο, πού αλλού, στους δανειστές. Αλλά τώρα ξεπεράστηκε και το όριο των προηγούμενων αφού μόλις πριν πέντε μήνες τους ψήφισα για να φέρουν καλύτερη συμφωνία που την είχαν δεδομένη και τώρα μου ζητούν να ψηφίσω ξανά γιατί δε μπόρεσαν να τη φέρουν, αφού βέβαια πρώτα ένιωσα την ταπείνωση να περιμένω ώρες έξω από την τράπεζα για να πάρω 120 ευρώ από τη σύνταξη μου γνωρίζοντας πια πως μάλλον δε θα υπάρχουν χρήματα για να πάρω τα υπόλοιπα την ερχόμενη εβδομάδα και έτσι θα ζήσω ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση και φτώχεια. Εσείς λοιπόν που γράψατε τόσα εναντίον των Σαμαράδων και των Παπανδρέων γιατί δε λέτε κάτι για τους σημερινούς; Ελπίζω να μην είναι γιατί σας έχουν τάξει κάποια υπουργική ή άλλη θέση όπως άκουσα τον κ. Λεβέντη να λέει στον κ. Χατζηνικολάου. Αλλά πριν πείτε κάτι δημοσίως ή πριν μου απαντήσετε προσωπικά σας προσκαλώ να παίξετε ένα παιχνίδι που ονομάζω «βρείτε τις ομοιότητες». Ομοιότητες ανάμεσα στη λίστα των προεκλογικών υποσχέσεων της κυβέρνησης και τις προτάσεις που η ίδια κατέθεσε στους δανειστές. Και σας προκαλώ να τη δημοσιεύσετε, όπως κάνατε και με αντίστοιχες του Παπανδρέου και του Σαμαρά για να παίξει το ίδιο παιχνίδι κάθε εξαπατημένος, για άλλη μια φορά, πολίτης της χώρας.»

Η κρίση ξεκίνησε με τη διάσωση της Γερμανίας απ' το Νότο

Στις αρχές της δεκαετίας του '00 η Γερμανία βρέθηκε αντιμέτωπη με το σπάσιμο της φούσκας τεχνολογίας και τηλεπικοινωνιών που οδήγησε στην παρ' ολίγο κατάρρευση εταιριών κολοσσών των δύο αυτών κλάδων, προκαλώντας ένα γενικότερο χρηματοοικονομικό πανικό που αντέστρεψε τη ροή των επενδυτικών κεφαλαίων και έσπρωξε τη χώρα στην ύφεση. Αντί τα κεφάλαια να βρίσκουν το δρόμο τους προς τις γερμανικές τράπεζες και τα γερμανικά περιουσιακά στοιχεία, αποδημούσαν, με τους επενδυτές να πουλούν οτιδήποτε γερμανικό και μεταξύ άλλων και τα γερμανικά τραπεζικά και κρατικά ομόλογα. Η ρευστότητα άρχισε να εξαντλείται και τα επιτόκια των γερμανικών ομολόγων πήραν την ανιούσα κάνοντας δυσκολότερη τη χρηματοδότηση της οικονομίας σε μία περίοδο που το κόστος από την απορρόφηση της ανατολικής Γερμανίας εξακολουθούσε να δημιουργεί πολύ αυξημένες ανάγκες.

Του Πάνου Παναγιώτου

Το επιτόκιο του 10ετούς ομολόγου της χώρας σκαρφάλωσε γοργά από το 3,6% στο 5,6%. Το ευρώ βρέθηκε σε ελεύθερη πτώση και έχασε περισσότερο από το 20% της αξίας του έναντι του δολαρίου προκαλώντας ερωτηματικά για την ίδια τη βιωσιμότητα του. Η Γερμανία δεχόταν επίθεση απ' τις αγορές και έβλεπε τα περιουσιακά της στοιχεία να υποτιμούνται, συμπεριλαμβανομένου και του νέου νομίσματος της. Η μόλυνση της απ' τον ιό της νομισματικής κρίσης ήταν γεγονός.