Πρώτα ως φάρσα, ύστερα ως φάρσα

Των Αυγουστίνου Ζενάκου και Χρήστου Νάτση

Η «ιδιοκτησία» της συμφωνίας, η «ενότητα» του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας ως Ισμήνη και το άταφο πτώμα της φιλελεύθερης δημοκρατίας…

Ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Στρασβούργο, 8 Ιουλίου 2015 / Φωτογραφία: Andrea Bonetti

Στο βιβλίο In Defense of Lost Causes, ο Σλάβοϊ Ζίζεκ -ο οποίος, όπως και άλλοι τούτο τον καιρό, δεν μοιάζει ακόμη διατεθειμένος να αποχωριστεί το φετίχ ΣΥΡΙΖΑ- παραθέτει τη σκηνή από την ταινία Break Up, όπου ο πρωταγωνιστής λέει στην πρωταγωνίστρια: «Ήθελες να πλύνω τα πιάτα και θα πλύνω τα πιάτα – ποιο είναι το πρόβλημα;» Κι εκείνη του απαντά: «Δεν θέλω να πλύνεις τα πιάτα, θέλω να θέλεις να πλύνεις τα πιάτα!»¹
Τη σκηνή αυτή μας την έφερε στον νου η περίφημη υπόθεση του «ownership», της «ιδιοκτησίας», για την οποία τόσος λόγος -δικαίως- έγινε, η πρόβλεψη δηλαδή στη συμφωνία της 13ης Ιουλίου πως η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο θα υλοποιήσει τα μέτρα αλλά πως τα μέτρα αυτά «της ανήκουν», τα υλοποιεί ως «δικά της». Η εξήγηση που κυρίως διατυπώθηκε είναι ότι μια τέτοια απαίτηση είναι απαραίτητη, προκειμένου να γίνει η δέσμευση της κυβέρνησης όσο το δυνατόν πιο πειστική: πώς, άλλωστε, να περιμένουν οι πιστωτές ότι μια κυβέρνηση που τόσους μήνες -και τόσα χρόνια ως κόμμα- αντιστεκόταν σε κάθε στοιχείο του πολιτικού τους προγράμματος, τώρα θα το εφαρμόσει; Έστω κι αν αναγκάστηκε εξαιτίας του κλεισίματος των τραπεζών, ποια η διαβεβαίωση ότι μόλις νιώσει ελάχιστα πιο δυνατή δεν θα ξαναρχίσει να φέρνει δυσκολίες;