Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2025

Ο λαός είναι εδώ, ζητείται πρωτοπορία...

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Τεράστιο, πρωτοφανές πλήθος. Ο αυθόρμητος, ανοργάνωτος λαός έκανε το καθήκον του.

Αδύναμες, αναντίστοιχες πολιτικά οι ομιλίες, πιο πίσω από τις διαθέσεις του κόσμου και σε σχέση με την προηγούμενη συγκέντρωση. Η ιδεολογική τρομοκρατία του no politica, σε σημαντικό βαθμό πέρασε.

Εν μέρει, αυτό είναι λογικό, αφού οι συγγενείς δε μπορούν να υποκαταστήσουν την τραγική απουσία πολιτικής πρωτοπορίας. Δεν είναι δική τους ευθύνη, η άρνηση των πολιτικών δυνάμεων να ρίξουν τα πολιτικά συνθήματα της κλιμάκωσης του αγώνα.

Παράλληλα, με εργαλείο το χθεσινό πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται το κυβερνητικό σχέδιο αποπροσανατολισμού και αποπολιτικοποίησης της υπόθεσης, μετατόπισης της συζήτησης στις τεχνοκρατικές όψεις του προβλήματος ώστε να μετακυλίσει τις μεν πολιτικές ευθύνες στον Καραμανλή, τις δε ποινικές στα διοικητικά στελέχη του ΟΣΕ, ίσως της Hellenic Train κλπ. Στο απυρόβλητο οι ιδιωτικοποιήσεις, η απελευθέρωση των μεταφορών, η μαφιόζικη επιχείρηση συγκάλυψης του τι πραγματικά συνέβη το μοιραίο βράδυ.

Παρακαταθήκη η τεράστια μαζικότητα, να αξιοποιηθεί από όσους ενδιαφέρονται για την ανασυγκρότηση του κινήματος με πολιτικούς όρους σύγκρουσης με το καθεστώς. Καμία δικαιολογία του τύπου "ο λαός δεν τραβάει". 

Παρασκευή 12 Αυγούστου 2022

Είναι κανείς εδώ; Μια ελάχιστα πολιτική σκέψη για την «απουσία του λαϊκού παράγοντα»!

Του Νίκου Σταθόπουλου*

πιο κοινότοπη διαπίστωση των ημερών είναι η «κοινωνική σιωπή». Ενώ συμβαίνουν τα μύρια όσα, ενώ έθνος και κοινωνία οδεύουν ταχύρρυθμα σε μοιραίες αποδομήσεις, το «πάσχον υποκείμενο» λάμπει δια της απουσίας του από τα δρώμενα, δημιουργώντας μια ισχυρή αίσθηση «τέλους της ιστορίας». Ό,τι αποκαλούμε «σύστημα» φαίνεται να «παίζει μόνο του» όχι απλά χωρίς αντίπαλο αλλά χωρίς καν «γήπεδο», δηλαδή σε κάτι σαν οφθαλμαπάτη όπου όλα γίνονται έννοιες και η πραγματικότητα αποκτά μια μεταφυσική διάσταση. Η ταχύτητα εναλλαγής των οικτρών παραστάσεων λες και τις «αποϋλοποιεί» δημιουργώντας μια ονειριστική σχέση απλής θέασης!

Δεν είναι που μιλάμε για τις καταστάσεις σα να ανταλλάσσουμε σκέψεις για μια έκθεση ιδεών, αλλά κυρίως είναι αυτή η ψυχοπαθητική προσκόλληση σε ένα θέμα το οποίο υποκαθιστά κάθε άλλο: και αυτή η «του γιατρού» προσήλωση, αφορά κατά κανόνα επουσιώδεις όψεις και πτυχές του λεγόμενου «εποικοδομήματος», δηλαδή λεπτομέρειες κατά την καθολικευτική αναπαραγωγή των εξουσια-στικών θεσμίσεων… Είτε Βαλκάνια είτε Μανχάταν είτε συνοικία της Βομβάης: το Θέαμα είναι ο κόσμος, ειδικά στα μαύρα κι άραχλα χρόνια του Χρηματοπιστωτικού Κεφαλαίου της «απογειωμένης» Τεχνολογίας! Και το Θέαμα δεν είναι αποστασιοποιημένο εποικοδόμημα αλλά είναι ο κυρίαρχος τρόπος οργάνωσης της γενικευμένης Εξουσιαστικής Εκμεταλλευτικής Ιεραρχικότητας.

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2020

Το σύνταγμα Πινοτσέτ στα σκουπίδια της Ιστορίας

Ο λαός αποφάσισε, με συντριπτική πλειοψηφία, ότι και θα εκλέξει όλους όσους θα αποτελέσουν τη συνταγματική επιτροπή, αλλά θα εγκρίνει δια ψήφου και το νέο σχέδιο Συντάγματος μετά την σύνταξη του. Ποιο ήταν το Σύνταγμα Πινοτσέτ και γιατί ψηφίστηκε το 1980.

Στα σκουπίδια της Ιστορίας έστειλε ο αγωνιζόμενος λαός της Χιλής το μέχρι σήμερα ισχύον Σύνταγμα της χώρας, το Σύνταγμα της δικτατορίας Πινοτσέτ, το οποίο είχε επιτρέψει το, ως σήμερα συνεχιζόμενο, πανηγύρι των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στη Λατινοαμερικάνικη χώρα. Το λαϊκό γλέντι που ξεκίνησε στους δρόμους της Χιλής, με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ήταν ολονύχτιο και μαζικότατο, παρά τα μέτρα για τον κορονοϊό.

Με πάνω από 90% της ψήφου καταμετρημένο, περίπου 80% του λαού της Χιλής αποφάσισε ότι οφείλει να υπάρξει νέο Σύνταγμα, το οποίο και θα προβλέπει μέτρα ώστε να δοθεί τέλος στις τεράστιες ανισότητες, να υπάρχει δυνατότητα κρατικοποιήσεων, κρατικής πρόνοιας, να μπορεί η χώρα να αποκτήσει πλήρη εργατικά δικαιώματα, δωρεάν παιδεία, δωρεάν υγεία. Ο λαός ψήφισε, επίσης, ότι οι συντάκτες του συντάγματος θα εκλεγούν από τη βάση και το σύνταγμα θα πρέπει και πάλι να εγκριθεί δια δημοψηφίσματος.

Η αλλαγή του Συντάγματος ήταν βασικό αίτημα της λαϊκής εξέγερσης που ξεκίνησε πριν ένα περίπου χρόνο στη Χιλή, και το δημοψήφισμα που διεξήχθη χτες ήταν αποτέλεσμα της οπισθοχώρησης της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Σεμπαστιάν Πινιέρα στα αιτήματα του λαού, ο οποίος θεωρούσε και θεωρεί υπεύθυνο για τις κοινωνικές ανισότητες το ισχύον σύνταγμα της χώρας.

Τρίτη 16 Μαΐου 2017

Μίκης και μεγάλοι πνευματικοί άνθρωποι καλούν τον λαό την Πέμπτη στο Σύνταγμα ενάντια στο νέο Μνημόνιο Τσίπρα

Ο Μίκης Θεοδωράκης έδωσε στη δημοσιότητα κείμενο – έκκληση του, το οποίο συνυπογράφουν άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης και με το οποίο καλούν όλους/ες στο Σύνταγμα την Πέμπτη 18/5, 7 μ.μ. σε μια μεγάλη ενωτική συγκέντρωση διαμαρτυρίας, ανυπακοής και αντίστασης ενάντια στο 4ο Μνημόνιο που πάει να ψηφισθεί εκείνο το βράδυ από άθλιους εθελόδουλους βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και συνενόχους της μνημονιακής αντιπολίτευσης, που ανεξαρτήτως ψήφου, θα νομιμοποιήσουν μια διάτρητη πραξικοπηματική διαδικασία.
Ολόκληρο το κείμενο – έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη και των ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης έχει ως εξής:

Παρασκευή 10 Μαρτίου 2017

Όλοι Εμείς, σε ένα Εγώ: της Πατρίδας μας.

Του Νίκου Καραβαζάκη

Την τρέχουσα πολιτική κατάσταση στην χώρα μας μπορεί να χαρακτηρίσουμε με μια λέξη: αφασία! Αφασία των πολιτικών και των κομμάτων, ιδίως των βουλευτών, που αμετροεπώς σκιαμαχούν και αναιδώς αφαιμάζουν τα δημόσια ταμεία. Αφασία και των πολιτών, τουλάχιστον εκείνων που ανταπεξέρχονται στα προς το ζην, που αδιαφορούν για τον περίγυρό τους και στρουθοκαμηλίζουν. Όσο για τους άλλους; Εκείνους όλους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Κι αυτοί κατατεθλιμμένοι, απελπισμένοι, παραιτημένοι, φυγομαχούν στην μεταφυσική ή στην απόσυρση.

Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2017

Το ’πε ο παπαγάλος (Κουτσούμπας) τα μέτρα θα περάσουν δίχως άλλο...

Ο έτερος μεγάλος κομμουνιστής ηγέτης Δημήτριος Κουτσούμπας σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ1 διαφώτισε και καθοδήγησε την εργατική τάξη και γενικότερα τον χειμαζόμενο λαό για τα μνημονιακά μελλούμενα. Και τί μάντεψε ο άξιος διάδοχος της Παπαρήγα; Ότι η αξιολόγηση θα κλείσει ενώ έδειξε και τον τρόπο με τον οποίο «τα μέτρα θα περάσουν ευκολότερα, όχι τόσο από την κοινοβουλευτική ομάδα της κυβέρνησης, όσο στον λαό». Με μια διορατικότητα, που εξέπληξε ακόμα και την Λιάνα Κανέλη, μάς πληροφόρησε ότι «τα όποια αντισταθμιστικά θα αφορούν ψίχουλα ελεημοσύνης για συνθήκες ακραίας φτώχειας».

Βέβαια δεν εξήγησε, γιατί αφού «τα όποια αντισταθμιστικά θα αφορούν ψίχουλα ελεημοσύνης για συνθήκες ακραίας φτώχειας», δεν καλεί έστω σε εκείνες τις γνωστές «μεγαλειώδεις» κινητοποιήσεις τις οποίες οργανώνει το ΚΚΕ, συναινώντας πλέον ολοένα και πιο απροκάλυπτα στην άνετη διαχείριση της κατάστασης εκ μέρους των «παλαιών» συντρόφων του (Συριζα) και των συνοδοιπόρων τους (ΑΝΕΛ).

Δεν ξέχασε να τα βάλει και με τους ευρωσκεπτικιστές θυμίζοντας πόσο έχει στηρίξει κατ’ ουσίαν την παραμονή στην ευρωζώνη με κάθε ευκαιρία: «Το ΚΚΕ δεν βάζει πρώτα την έξοδο από την Ευρωζώνη, εμείς μιλάμε για άλλο κοινωνικό και οικονομικό σύστημα, αν φύγεις από ένα νόμισμα και όλα τα άλλα μείνουν ίδια, τότε θα κάνεις «μια τρύπα στο νερό»».

Δευτέρα 18 Ιουλίου 2016

Τι χρειαζόμαστε σήμερα;

Του Ρούντι Ρινάλντι

Δεν μπορεί να υπάρξει ένα ικανοποιητικό σχήμα ερμηνείας όσων έγιναν στη χώρα μας, τα τελευταία 6 χρόνια, χωρίς αξιολόγηση δύο σύνθετων διαδικασιών που καθόρισαν τις εξελίξεις:

  • α) η άνοδος και η φθορά, η έξαρση και η υποστροφή του ριζοσπαστισμού που έθεσε κομβικά ζητήματα και επέφερε μεγάλες ανακατατάξεις και αλλαγές στους συσχετισμούς και
  • β) οι διαδικασίες κεντροαριστεροποίησης της πολιτικής ζωής με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ και βεβαίως με την πετυχημένη ποδηγέτηση του ριζοσπαστισμού στα ανώδυνα κοινοβουλευτικά κανάλια
Ο συνυπολογισμός των δύο αυτών παραγόντων με τις ασφυκτικές πιέσεις και την πολιτική των κανονιοφόρων των δανειστών επέφεραν ή οδήγησαν στη συνθηκολόγηση-ήττα του περυσινού καλοκαιριού. Οι βάσεις αυτών των διεργασιών μπαίνουν στο δίχρονο 2012-2014, αλλά το έργο εκτυλίσσεται και κορυφώνεται τους πρώτους 6 μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με πρώτο σταθμό την 20ή Φλεβάρη, όπου έκλεισαν τα ζητήματα και τα deals.

Δευτέρα 11 Ιουλίου 2016

«το μόνο μας μέσο»

Του Έκτορα Δ. Κουφοντίνα - Σωτηρόπουλου

Στην Ελλάδα σήμερα συντελείται μια υποσυνείδητη συνειδητοποίηση, κόντρα σε ΜΜΕ και κόμματα. Ο κόσμος καταλαβαίνει όλο και περισσότερο εκείνη την παλιά, ξεχασμένη αλήθεια, πως: «Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες». Συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο ότι οι εκλογές δεν μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή του, ότι δεν μπορούν να δώσουν λύση στα προβλήματά του -καθημερινά ή μεγάλα- καθώς αποτελούν όχι μέρος του ίδιου του προβλήματος μεν, αλλά άλλοθι δημοκρατικό για τις σκανδαλώδεις αποφάσεις μιας ντόπιας ολιγαρχίας που θα αποφασίσει και θα νομοθετήσει ούτως ή άλλος, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος προς το συμφέρον της κεντροευρωπαϊκής οικονομικής ελίτ.

Ανεξάρτητα από τα απανωτά αντιμνημονιακά αποτελέσματα όλων των εκλογικών αναμετρήσεων τα τελευταία χρόνια, ανεξάρτητα από την ρητή απόφαση στο δημοψήφισμα, ανεξάρτητα από το αν η εκλεγμένη κυβέρνηση είναι δεξιά, ή "αριστερή" η πολιτική απόφαση και πρακτική είναι μία.

Αυτή η συνειδητοποίηση που φαίνεται τόσο στην ολοένα και δραματικά αυξανόμενη αποχή όσο και στις καθημερινές συζητήσεις δυστυχώς εκφράζεται ως αδιέξοδο: «Ποιον να ψηφίσεις...». Μια συνειδητοποίηση που συντελείται σε ένα πλαίσιο απογοήτευσης και πεσιμισμού, στην λογική πως αφού οι εκλογές, «το μόνο μας μέσο», δεν είναι ικανό να βελτιώσει την ζωή μας τότε τίποτα δεν μπορεί να το κάνει.

Αντί να τσακιστεί η ψευδαίσθηση της "δημοκρατίας" και της δυνατότητας του πολίτη να καθορίσει με την ψήφο του τις εξελίξεις, αντί να αναζητηθεί μια νέα διέξοδος εντούτοις επικρατεί η παραίτηση - άμεσο αποτέλεσμα μιας πεποίθησης: «το μόνο μας μέσο».

Δευτέρα 30 Μαΐου 2016

Πού είναι ο λαϊκός παράγοντας;

Του Ρούντι Ρινάλντι


Με αφορμή τις χλιαρές κινητοποιήσεις κατά την ψήφιση των νέων μνημονίων 
Τις τελευταίες 15 μέρες και πιο συγκεκριμένα μέσα σε δύο σαββατοκύριακα, ψηφίστηκαν στη Bουλή μέτρα και συμφωνίες που παραδίδουν την χώρα ολοκληρωτικά στους δανειστές επιβάλλοντας κι άλλα δυσβάστακτα βάρη στο λαό. Επί της αρχής ψήφισαν όλοι οι βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (153) ενώ πολλές ρυθμίσεις ψηφίστηκαν και από την αντιπολίτευση συγκεντρώνοντας 223 ή 200 ψήφους υπέρ, που σημαίνει ότι έχει σβήσει τελείως, σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, η αντίθεση μνημόνιο/αντιμνημόνιο. Κανένα από τα κόμματα δεν δεσμεύεται να καταργήσει αυτούς τους νόμους, αν αλλάξει η πολιτική γεωγραφία. Όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά για το συστημικό πολιτικό κόσμο.
Το ερώτημα και το πρόβλημα που υπάρχει και ζητά λογική εξήγηση, έγκειται στο γιατί οι κινητοποιήσεις που εξαγγέλθηκαν δεν αποτέλεσαν ούτε καν στοιχειώδη απάντηση σε όσα συντελούνταν; Οι συγκεντρώσεις δεν είχαν μαζικότητα, δεν είχαν παλμό, δεν είχαν πολιτικό στόχο. Συσπείρωσαν μόνο ένα στενό κομματικό και συνδικαλιστικό δυναμικό, άρχιζαν και τέλειωναν γρήγορα, ήταν αρκετά ανοργάνωτες, πρόχειρες, σαν να γίνονται για να γίνουν. Δεν συσπείρωσαν ευρύτερο κόσμο, δεν είχαν δυναμική, έμοιαζαν με χαμένες μάχες οπισθοφυλακών ή για μάχες για την τιμή των όπλων (κι αυτές χωρίς να πιστεύουν όσοι τις δίνουν ότι κάνουν κάτι αποτελεσματικό).

Κυριακή 15 Μαΐου 2016

Η νεκρανάσταση των «πλατειών»

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Εδώ και σαράντα τρία χρόνια, το ελληνικό (Επαναστατικό; Μαχητικό; Προοδευτικό; Δημοκρατικό; Αντισυστημικό; Όπως θέλει ο καθένας ας το ονομάσει) κίνημα, είναι ουραγός των ευρωπαϊκών αντίστοιχων κινημάτων.
 Αυτό ήταν μάλλον  φυσικό το 1973, καθώς  το ΚΚΕ που μονίμως επιτύγχανε να ποδηγετεί κάθε λαϊκή διαμαρτυρία και κίνημα, λόγω της χούντας αλλά και της διάσπασης του είχε καταντήσει μειοψηφία μέσα στο – φοιτητικό κυρίως – αντιφασιστικό κίνημα. Οι νεαροί κινηματίες, αναζητώντας καινούρια πρότυπα και οράματα για το ξεκίνημα τους, ζούσαν με τον πόθο να επιχειρήσουν τον δικό τους «Μάη» του 68, με τις καταλήψεις Πανεπιστημίων και εργοστασίων.
 Καταλήψεις εργοστασίων ήταν αδύνατο να γίνουν, οι καταλήψεις όμως Πανεπιστημίων, πρώτα της Νομικής κι ύστερα του Πολυτεχνείου στην Αθήνα αποδείχτηκαν πολύ πετυχημένες κινήσεις, καθώς προκάλεσαν την κινητοποίηση δεκάδων χιλιάδων, νεαρών κυρίως, δημιουργώντας για πρώτη φορά μια οργανωμένη αντιδικτατορική κίνηση.

Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2016

Να απομονώσουμε τους άθλιους της παγκοσμιοποιητικής «αριστεράς» που υποσκάπτουν εμφύλιο στα λαΐκά στρώματα

Όσοι πίστεψαν ότι ο Ελληνικός Λαός θα παραμείνει αμέτοχος θεατής της σφαγής του από το ντόπιο κατεστημένο και τους υπερεθνικούς εντολείς του, σήμερα μένουν μάλλον αμήχανοι μπροστά στην κοινωνική δυναμική που αναπτύσσεται απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλη την επικράτεια της χώρας.
Με πρωτοπόρους τους αγρότες, που είναι και τα κυριότερα θύματα της ένταξης μας στην ΕΕ, αποτελώντας την αιχμή του δόρατος του λαϊκού κινήματος, τα λαϊκά στρώματα και η νεολαία της Πατρίδας μας, με κρατημένη την ανάσα παρακολουθούν τις εξελίξεις, δίνοντας παράλληλα και όπου είναι δυνατόν την μάχη σε κάθε μικρή και μεγάλη πόλη της Ελλάδας.
Έτσι ένα άτυπο Λαϊκό Μέτωπο δημιουργείται σε κάθε πόλη και χωριό, που τείνει να πάρει χαρακτήρα συνολικής αντιπαράθεσης των φτωχών αλλά και των υπό φτωχοποίηση κοινωνικών και λαϊκών στρωμάτων, προς το παρόν με τη δωσίλογη «αριστερή» Κυβέρνηση, αλλά και στο μέλλον, με οποιονδήποτε άλλον προσπαθήσει να επιβάλλει παρόμοια μέτρα. Έμμεσα το μέτωπο αυτό στρέφεται κατά των ντόπιων ελίτ καθώς και των αφεντικών τους στην Υπερεθνική Ελίτ που διαφεντεύει τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, εναντίον της οποίας, γενικά, και της ΕΕ ειδικότερα ξεσηκώνονται σήμερα οι Ευρωπαϊκοί λαοί, από τους Βρετανούς, τους Γάλλους και τους Ιταλούς μέχρι τους Ούγγρους και τους Πολωνούς. Όλα αυτά τα εκατομμύρια που απλά παλεύουν για την οικονομική και εθνική κυριαρχία τους που εξαφανίζει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, με συνακόλουθη τη φτωχοποίηση τους, αδίστακτα κατασυκοφαντούνται από τις ελίτ αυτές και τα ΜΜΕ που ελέγχουν σε όλη την Ευρώπη, ως φασίστες ή ναζί και ρατσιστές. Σε αυτή την άθλια εκστρατεία μετέχει ενθουσιωδώς και η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά», δηλαδή η «Αριστερά» που όχι μόνο δεν διανοείται να αμφισβητήσει την παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ, η οποία την υλοποιεί στον χώρο μας, αλλά απλά στρέφεται ενάντια στις «κακές πρακτικές» της ΕΕ και των ελίτ που τη διαφεντεύουν! Έτσι, γίνονται οι καλύτεροι υποστηρικτές της Νέας Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, παρά τις απατηλές κατάρες τους κατά του «νεοφιλελευθερισμού» που τον βλέπουν απλά σαν μια κακή ιδεολογία…

Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2016

Όλοι-ες στη Γενική Απεργία της 4 Φλεβάρη

ΟΛΟΙ-ΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΣΥΝΘΗΜΑ
“ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ”
1. Οι αγρότες που υπέστησαν πρώτοι τις καταστροφικές συνέπειες από την ένταξη μας στην ΕΕ, παρά τα “καθρεφτάκια των επιδοτήσεων” που δίνονταν για να συγκαλύπτουν την καταστροφή, ξεκίνησαν έναν ηρωικό αγώνα κατά του τελευταίου μνημονίου που εφαρμόζει η κυβέρνηση των απατεώνων της “Αριστεράς”, οι οποίοι δεν διστάζουν να ισχυρίζονται ότι τον υποστηρίζουν ! Χωρίς βέβαια να διανοούνται να παραιτηθούν. Πάντα για το καλό μας. Δηλαδή το καλό των χιλιοβολεμένων Τσακαλώτων, Σταθάκηδων, Φλαμπουράρηδων, Βαρουφάκηδων και λοιπών.

2. Στον αγώνα αυτό που γενικεύθηκε μπήκαν τώρα και όλα τα άλλα λαϊκά στρώματα που υπέστησαν τη λαίλαπα που άρχισε πριν 5 χρόνια, με πρωτοστάτες τους φορτηγατζήδες, τους ναυτεργάτες, τους εργαζόμενους στα μέσα μεταφοράς και τους ταξιτζήδες, καθώς και την καταστρεφόμενη μεσαία τάξη (έμποροι, δικηγόροι, βιοτέχνες κλπ.)


3. Όμως παράλληλα γενικεύθηκε και η μαζική εκστρατεία εξαπάτησης των λαϊκών στρωμάτων. Όχι μόνο ακόμη και από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ που χαιρετίζει την απεργία, καθώς και τα παρακλάδια του στα μίντια (πχ Εφημερίδα των Συντακτών κλπ.), αλλά και από όλα τα κόμματα σήμερα στην αντιπολίτευση που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην εφαρμογή των Μνημονίων, και ακόμη και από απατηλές δήθεν “εναλλακτικές” φωνές που απλά προτείνουν έξοδο από το Ευρώ (συνήθως κάποια παραλλαγή του Σχεδίου Σόιμπλε!)

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2015

Η χώρα πάσχει σοβαρά από πολιτικό σύστημα

Tο γκρέμισμά του από ένα παλλαϊκό δημοκρατικό κίνημα βασική
προϋπόθεση για μια άλλη πορεία του τόπου και της κοινωνίας
Του Ρούντι Ρινάλντι
Την στιγμή που η χώρα διαπερνιέται από μια καθολική κρίση και η κοινωνία βρίσκεται σε κατάσταση καθίζησης, το ερώτημα «τι πρέπει να γίνει και τι μπορεί να γίνει» βασανίζει το σύνολο των ανθρώπων που δεν θέλουν να βουλιάξει ο τόπος και οι ζωές τους. Η αδυναμία απάντησης στο ερώτημα αυτό, προς το παρόν δημιουργεί ένα μπλοκάρισμα κι αυτό με τη σειρά του οδηγεί στην ανάγκη κατανόησης του τι και πώς συμβαίνει, τι και πώς έγινε. Το νήμα (κατανόησης) μοιάζει να κόπηκε το καλοκαίρι, όταν η αντίθεση μνημόνιο/αντιμνημόνιο αναιρέθηκε πολιτικά με την πλήρη προσχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στο μνημονιακό καθεστώς.

Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2015

Ήταν μόνο δύο μήνες πριν!

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί στις 5 Σεπτεμβρίου 
Δύο μήνες συμπληρώνονται, σήμερα, από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Η ελληνική κοινωνία έζησε έναν πραγματικό πυρετό που κράτησε μια βδομάδα. Τα κανάλια εξόργισαν την κοινωνία, προσπαθώντας να την τρομοκρατήσουν. Οι τράπεζες έκλεισαν και ο πανικός αποπειράθηκε να εγκατασταθεί στα μυαλά των ανθρώπων.
Δεν μπόρεσαν όμως. Η κοσμοπλημμύρα στο Σύνταγμα δεν είχε προηγούμενο και έδειξε ότι το παιχνίδι για τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης ήταν χαμένο. Ένας από αυτούς, ανώτατο στέλεχος μεγάλου καναλιού, περιέγραφε έτσι, μιλώντας σε έναν υφιστάμενό του, το γεγονός ότι οι πολίτες ήταν αμετακίνητοι: «Ό,τι και να κάνουμε, ό,τι και να τους λέμε, αυτοί εκεί: Όχι! Δεν ακούνε τίποτα».

Κυριακή 5 Ιουλίου 2015

Μπήκαμε στην επόμενη μέρα

Του Ρούντι Ρινάλντι

Τα μπρος – πίσω, το έλλειμμα στρατηγικού βάθους και το κάλεσμα του λαού στο «όχι»
Πώς φτάσαμε ως εδώ και τι μπορεί να σηματοδοτήσει ένα ηχηρό «όχι»
Η ταχύτητα των γεγονότων είναι ραγδαία και από τη στιγμή που αναγγέλθηκε από τον Α. Τσίπρα το δημοψήφισμα μπήκαμε σε νέα φάση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής, που θα σημαδέψει έντονα τις εξελίξεις.
Το σάλτο του δημοψηφίσματος…
Η χρεοκοπία του σίριαλ της διαπραγμάτευσης -αφού οι δανειστές εφάρμοσαν μέχρις εσχάτων τη στρατηγική και τακτική τους- το κενό πρότασης για την επόμενη μέρα και η ανικανότητα διακυβέρνησης όπως φάνηκε τους προηγούμενους μήνες, οδήγησε σε φυγή προς τα μπρος με την πρόταση για διενέργεια δημοψηφίσματος, ώστε να απορριφθούν από το λαό οι τροϊκανές προτάσεις.

Σάββατο 6 Ιουνίου 2015

Πρέπει να λέμε την αλήθεια

Οι γραμμές αυτές απευθύνονται, πρώτα, σ’ αυτούς που δάκρυσαν από χαρά το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου και από συγκίνηση την επομένη, για το προσκύνημα στο Σκοπευτήριο. Σ’ αυτούς που έλπισαν εκείνες τις πρώτες αισιόδοξες μέρες του Φεβρουαρίου ότι θα γίνουν λίγα βήματα μπροστά. Οτι η αριστερή κυβέρνηση θα τον ξορκίσει επιτέλους τον Φλεβάρη τον μήνα τον πικρό, που ξυπνά μαύρες μνήμες και φαντάσματα εξήντα χρόνια τώρα από τον Φλεβάρη του ‘45.
Δεν κράτησε πολύ όμως η ελπίδα. Με τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου του 2015 η ιστορία της Αριστεράς σημαδεύτηκε ξανά από το αποτύπωμα του πικρού Φλεβάρη. «Πρέπει να λέμε την αλήθεια...», μάθαμε από τους ποιητές μας. Να λέμε σκοτάδι το σκοτάδι, να λέμε λύκους τους λύκους. Οχι εταίρους. Ο Γιούνκερ, ο εκπρόσωπος των λύκων τοκογλύφων, χλεύασε τον ελληνικό λαό με όλον τον κυνισμό του νεοαποικιοκράτη: «Είναι υψηλό το επίπεδο διαβίωσης των μισθωτών και συνταξιούχων στην Ελλάδα», είπε. Αυτή είναι η λογική των μνημονίων: μισθοί και συντάξεις Βαλκανίων.

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2015

Οι φράξιες του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στη νέα μνημονιακή συμφωνία

Με μοιρασμένους ρόλους για την εξαπάτηση του λαού
«Το κίνημα μας είναι πλούσιο σε ποικιλία. Αυτό δεν μας εμπόδισε να πάρουμε την εξουσία. Ετσι είναι η δημοκρατία και δεν υπάρχει λόγος να την αλλάξουμε, από τη στιγμή που συμφωνούμε όλοι στο ουσιώδες: την ανάγκη να παραμείνουμε στο ευρώ αλλά και να αλλάξουμε την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής». Αυτή την απάντηση έδωσε ο υπουργός Οικονομίας Γ. Σταθάκης σε ερώτηση δημοσιογράφου της Monde για τις διιστάμενες απόψεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και το αν αυτές αποτελούν εμπόδιο για τις ομαλές διαπραγματεύσεις με τους «εταίρους». Αυτή η τυπική απάντηση, που την έχουν δώσει δεκάδες φορές τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο μετά την αναρρίχηση στην εξουσία αλλά και κατά τα χρόνια της αντιπολίτευσης, δεν είναι άνευ σημασίας. Μας επιτρέπει, μάλιστα, να «διαβάσουμε» με σωστό τρόπο τη συνεδρίαση της κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Σάββατο 16 Μαΐου 2015

Εσείς τι λέτε να κάνουμε;

Του Λευτέρη Ριζά

Πέμπτη πρωί, «Mega ώρα μηδέν» (Καμπουράκης-Οικονομέας), με καλεσμένους τους κυρίους Κ. Λαπαβίτσα (ΣΥΡΙΖΑ) και Ν. Δένδια (ΝΔ) και και τις κυρίες Αντιγόνη Λυμπεράκη (ΠΟΤΑΜΙ) και Μ.Χρυσοβελώνη (ΑΝΕΛ). Η συζήτηση γύρω από την άσχημη οικονομική μας κατάσταση, τη διαπραγμάτευση και τις «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης από τη μια και των «θεσμών» και δανειστών από την άλλη. Και στο κάτω μέρος της οθόνης να περνάνε δηλώσεις διαφόρων κυβερνητικών παραγόντων σχετικά με όλα αυτά.


Πέμπτη 30 Απριλίου 2015

Να απομονώσουμε την «πέμπτη φάλαγγα»

Του Παναγιώτη Λαφαζάνη
Η Ελλάδα, διαχρονικά, σε όλες τις δύσκολες ώρες που πέρασε βρήκε τη δύναµη να σταθεί όρθια και να αντεπεξέλθει στις θύελλες. Η σηµερινή κρίσιµη ιστορική καµπή που διανύει ο λαός µας δεν είναι χωρίς προηγούµενο. Έχουµε περάσει στην ιστορία µας εξίσου κακές, ίσως και πολύ χειρότερες περιόδους. Περιόδους κατά τις οποίες µάλιστα, η αποµόνωση της χώρας έµοιαζε καταθλιπτική και ανυπέρβλητη.
Τα βγάλαµε, όµως, πέρα. Και τα βγάλαµε πέρα, χάρη κυρίως στην αυτοθυσία, το απαράµιλλο φρόνηµα, το αγωνιστικό πνεύµα και την αποφασιστικότητα ενός λαού, ο οποίος έβαζε πάνω από όλα την επιβίωση, την αξιοπρέπειά του και τη δικαιοσύνη. Αυτή είναι η µεγάλη ιστορική πρόκληση, την οποία αντιµετωπίζουµε σήµερα.
Σήµερα η διάσωση της χώρας µας συνδέεται στενά µε την απόρριψη της υποταγής, µε τη θέλησή µας να αντέξουµε σε δυσκολίες και µε την απόφασή µας να συνδέσουµε τα µεγάλα «όχι» µε την αταλάντευτη προσπάθεια για µια νέα προοδευτική πορεία ανασυγκρότησης, ανόρθωσης και προοπτικά αναγέννησης του τόπου µας. Μακάρι να προκύψει µια συµφωνία που θα αντιπροσωπεύει έναν «έντιµο συµβιβασµό», αν και ο όρος αυτός είναι αδόκιµος, ρευστός και χωράει τα πάντα και τίποτα. Ωστόσο, οι λεγόµενοι εταίροι και το ∆ΝΤ δεν ζητάνε από την κυβέρνησή µας µια συµφωνία που θα σέβεται στοιχειωδώς την επιβίωση του ελληνικού λαού και την πρόσφατη ριζοσπαστική λαϊκή ετυµηγορία.