Χειραψία. Όταν σφίγγουν τα καθαρά χέρια

Ζωή Χαμένη - Ιουλία Καραπατάκη: Το τραγούδι από το ντοκιμαντέρ IC62 του Κώστα Βαξεβάνη

Το κακόψυχο αφεντικό

Του Κώστα Βαξεβάνη

Είναι ο Βασίλης Καλογήρου ο 58ος νεκρός των Τεμπών; Σχετίζεται ο θάνατός του με την Εισαγγελέα μητέρα του που χειριζόταν δικογραφία της υπόθεσης;  Αποδεικνύει αυτός ο θάνατος ότι ζούμε σε ένα κράτος μαφίας; Τα ερωτήματα αυτά, απασχολούν εδώ και ώρες την κοινή γνώμη. Δεν είναι συνωμοσιολογικές (και μόνο) αναζητήσεις που θα έλεγε και ο πρωθυπουργός. Τα ερωτήματα πυροδοτήθηκαν από την ίδια την μητέρα του θανόντα, Εισαγγελέα Εφετών Λάρισας, Σοφία Αποστολάκη-Καλογήρου.

Λίγες ώρες μετά την ανεύρεση της σορού του Βασίλη Καλογήρου, η μητέρα του έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:
«Στην υγειά σας! Είμαι ο Βασίλης που ψάχνατε. Εγώ με τη Χάρη του Θεού βρήκα τον Παράδεισο και βλέπω τον Χριστό που τόσο αγαπώ. Εσείς που με πετάξατε στα βουνά με τα άγρια ζώα καθώς και το κακόψυχο αφεντικό σας, άραγε τι τέλος θα έχετε;». Η χαροκαμένη μάνα, αποδίδει τον θάνατο σε δολοφονία με εντολή κάποιου κακόψυχου αφεντικού.

Αμέσως μετά την ανάρτηση, χιλιάδες πολίτες χρήστες των social media, επιχείρησαν, άλλοι με υπονοούμενα και άλλοι ευθέως, να μεταφράσουν τα περί «κακόψυχου αφεντικού» και εντολέα. Το θέμα δεν έμεινε στα social. Ο Μάκης Βορίδης, επιτέθηκε στον Σωκράτη Φάμελλο μέσα στη Βουλή, αποδίδοντάς του ότι υπονόησε σχέση της κυβέρνησης με το θάνατο του Βασίλη Καλογήρου.

Η κυβέρνηση, χωρίς αμφιβολία, επιχειρεί να βρει έναν αντίπαλο για να τον κατηγορήσει για την αντίδραση που υπάρχει για την συγκάλυψη στα Τέμπη. Παράλληλα, παράγει επιχειρήματα (κατά Φλωρίδη και όχι μόνο), ότι οι αντιδράσεις οι οποίες απειλούν πλέον την κυβέρνηση, θα φέρουν χάος.

Στάσου Μύγδαλα

Του Κώστα Βαξεβάνη

Στη µακρινή δεκαετία του 1980, τότε που το έτος 2000 διαφημιζόταν ως το «μέλλον της χώρας» και ο Κώστας Λαλιώτης αναρωτιόταν δημόσια σε συνεντεύξεις πώς θα είναι να συµπέσει η χιλιετία µε τον µισό αιώνα ζωής του, υπήρχαν και κάποιοι που δεν συµµερίζονταν την τόση αισιοδοξία. 

Η ελληνική ύπαιθρος ζούσε την ανάπτυξη των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και οι Βρυξέλλες ζητούσαν το ξερίζωμά ελαιόδεντρων και αμπελιών, καθώς και το κόψιμο των ελληνικών καϊκιών για να λειτουργήσει η ενιαία ευρωπαϊκή οικονομία την οποία απειλούσαν οι εγχώριες προτεραιότητες. Όπως διαβεβαίωναν οι γνώστες από την τηλεόραση, που έκανε τα πρώτα της έγχρωμά βήματα, δεν είχε νόημα η Ελλάδα να µένει γαντζωμένη στο πρότυπο ανάπτυξης µε βαριά βιομηχανία και διάφορες θεωρίες γύρω από το πώς πρέπει να οργανωθεί η παραγωγή. Η Ελλάδα, κατά τους τεχνοκράτες πάντα, µπορούσε να ζήσει αναπτύσσοντας τον τουρισμό της, που αποτελούσε τη νέα βαριά βιομηχανία.

Οι απαισιόδοξοι λοιπόν της εποχής επέµεναν ότι δεν µπορεί η χώρα να αναπτυχθεί µονόπλευρα, να εγκαταλείψει τις παραδοσιακές δοµές και να καταντήσει εξαρτώµενη από τις τουριστικές διαθέσεις. Η έκφραση ότι «δεν µπορεί να καταντήσουµε τα γκαρσόνια της Ευρώπης» έχει ειπωθεί κατά καιρούς από τον Αντρέα Παπανδρέου, τον Χαρίλαο Φλωράκη και πλείστους πολιτικούς όταν υπήρχε ακόµη συζήτηση µε όρους πολιτικής. Η δεκαετία του 1960 δεν ήταν τότε πολύ µακρινή και έτσι το πολιτικό επιχείρηµα ότι δεν µπορούµε να επιστρέψουµε στην εποχή του Κωνσταντίνου Καραµανλή, τότε που η αντιπαροχή και η τσιµεντοποίηση βαφτίζονταν «ανάπτυξη», ήταν µια επιχειρηµατολογία που πραγµατικά δηµιουργούσε προβληµατισµό. Αλλωστε σε πολλά µέρη της Ελλάδας υπήρχαν τα κουφάρια από ξενοδοχειακά συγκροτήµατα που χτίστηκαν µε άδεια της χούντας πάνω στον αιγιαλό και αποτελούσαν πλέον µνηµεία αυθαιρεσίας και έλλειψης αισθητικής. 

Γιατί τη θέλετε την ενότητα της Αριστεράς;

Του Κώστα Βαξεβάνη

Υπάρχουν δύο τρόποι να προσεγγίσεις τα περί Αριστεράς και συµµαχιών (της). Ο ένας είναι ροµαντικός και ο άλλος µε απαίτηση. Στη ροµαντική, συναισθηµατική προσέγγιση η Αριστερά παλεύει για το δίκιο και την κοινωνία και ως εκ τούτου περιµένει την επικράτηση του πρώτου και τη νοµοτελειακή επιβεβαίωση της ίδιας. Ισως µαζί µε εκείνους που περιµένουν τη ∆ευτέρα Παρουσία. Στην άλλη προσέγγιση, που περιέχει λογική και απαίτηση, η Αριστερά πρέπει να ξεφύγει από το θεωρητικό πλαίσιο της υπερανάλυσης, να εκφράσει τον κόσµο επειδή αποτελεί τµήµα του και όχι ιδεατό καθοδηγητή του, να εγκαταλείψει τις θρησκευτικού τύπου προσεγγίσεις των προβληµάτων και να µιλήσει σε real time. Και αν αποφασίσει να µιλήσει, πρέπει επίσης να µην απαιτείται και µεταφραστής ή ενδιάµεσος.

∆εν αρκεί να διαµαρτύρεσαι, πρέπει και να γνωρίζεις (επειδή κατέχεις τις δεξιότητες και τη γνώση) τι είναι αυτό που θέλεις να κάνεις ως Αριστερά. Για κάποιο λόγο που σίγουρα δεν είναι µεταφυσικός ώστε να αναµετριέται µε το κακό το ριζικό της, η Αριστερά είναι σαν να βιώνει τη «µέρα της µαρµότας». Οραµατίζεται, συνεγείρει τα πλήθη, υπόσχεται, καταλαµβάνει τον αναγκαίο χώρο, αλλά πολύ σύντοµα αποτυγχάνει σπέρνοντας ταυτόχρονα µαταίωση. Μέσα από αυτήν τη µαταίωση εµφανίζονται διάφοροι «τα έλεγα εγώ» και «δεν µου κάνεις εσύ» που ανταλλάσσουν τις ιδέες µε τον ναρκισσισµό, τον εγωκεντρισµό και, καθόλου σπάνια, µε το συµφέρον. Ξαφνικά οι µεγάλες ιδέες γίνονται µικρές φιλοδοξίες που διογκώνονται σαν φούσκες για να σκάσουν ρηµάζοντας τα πάντα. Είναι η εποχή της αµοιβάδας, στην οποία η Αριστερά θα αναπαραχθεί σαν την αµοιβάδα από τον εαυτό της, διαιρούµενη. Θα ξαναµιλήσει για οράµατα και συµµαχίες, θα πείσει πάλι κάποιους, µέχρι να αρχίσει η επόµενη µέρα στη σισύφεια µοίρα της.

Στο µεσοδιάστηµα κάποιοι µεγάλοι ιδεαλιστές και βαριοί ιδεολόγοι θα έχουν πάρει θέσεις ως CEO σε πολυεθνικές και τράπεζες, αναθεµατίζοντας τον κοσµάκη που δεν κατάλαβε την αξία τους ή δεν τους αξιολόγησε όπως έπρεπε.

Τα 15 λεπτά της αξιοπρέπειάς (μας)

Του Κώστα Βαξεβάνη

Στη Μαρία Καρυστιανού οφείλουµε ένα µεγάλο ευχαριστώ ως κοινωνία. Σε αυτήν τη µάνα των Τεµπών είµαστε υποχρεωµένοι να υποκλιθούµε και να γονατίσουµε, γιατί µάζεψε όλο τον πόνο της, αυτή την πέτρα της ψυχής της, και σµίλεψε τη χαµένη µας αξιοπρέπεια σαν άγαλµα. ∆εκαπέντε λεπτά κράτησε η κατάθεσή της στην εξεταστική επιτροπή για την τραγωδία. Με τα δεκαπέντε λεπτά τής αναµέτρησης µε τη συνείδηση στάθηκε απέναντι στα ψέµατα 335 ηµερών µε τα οποία κατασκευάζεται το µνηµείο της απάθειας και της κοινωνικής ανοχής.

Υπάρχουµε λοιπόν ως άνθρωποι. Μπορούμε να καταλάβουμε. Θέλουμε να είναι διαφορετικά τα πράγµατα. Το κατάλαβε όποιος άντεξε και άκουσε τα δεκαπέντε λεπτά της µητέρας της Μάρθης. Τι συµβαίνει λοιπόν και καταναλώνουμε όσα µας αδειάζουν και µας σκοτώνουν; Ακόµη και στην κυριολεξία. Γιατί µας αρκεί το κλάµα ή η οργή και δεν απαιτούµε την αλήθεια και µόνο την αλήθεια; Γιατί είναι πιο εύκολο να κλαις και να θυµώνεις από το να αλλάζεις τα πράγµατα. Γιατί µάθαµε να ακολουθούµε τον εύκολο δρόµο, αντί να ανοίγουµε εκείνον που θα µας βγάλει στο ξέφωτο της πραγµατικότητας που όµως απαιτείται αντιµετώπισή της.

Πόσες φορές αναφωνήσαµε «τι κρίµα που χάθηκαν τόσοι άνθρωποι», «πήγαν άδικα», «δεν πρέπει να ξαναγίνει κάτι τέτοιο». Κι έπειτα κλείσαµε τα µάτια κι ανοίξαµε την τηλεόραση. Η κ. Καρυστιανού µας κατέβασε από το τρένο της λήθης προτού συµβεί το µοιραίο. Προσπάθησε τουλάχιστον.

Ως µητέρα που έχασε το παιδί της είχε το δυσµενές και τραγικό προνόµιο να φέρει απέναντι στα ψήγµατα έστω ευπρέπειας ακόµη κι αυτούς που θα ήθελαν να την κατασπαράξουν. Μόλις βγήκε από την αίθουσα τα µέσα ενηµέρωσης και οι αυλικοί ανέλαβαν υπηρεσία. Στην καλύτερη των περιπτώσεων εµφάνισαν την τοποθέτησή της ως τα λόγια µιας πονεμένης µάνας.

Η τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού δεν είχε τίποτε διαστρεβλωτικά συναισθηµατικό. Ηταν µια ακριβής καταγραφή της πραγµατικότητας. Ακόµη και η επίκληση της απώλειας του παιδιού της ήταν για να ανοίξουµε τα αυτιά σε όσα λέει και όχι σε όσα δυσβάσταχτα νιώθει.

Πάμε για μπανάκι στο Turkaegean

Της Δικαιοσύνης ήλιε αδιευκρίνιστε

Του Κώστα Βαξεβάνη

«Η δικαστική ανεξαρτησία δεν είναι κατ’ ακριβολογία “ανεξαρτησία της ∆ικαιοσύνης” αλλά “ανεξαρτησία του δικαστή”. Ο κάθε δικαστής επιβεβαιώνει ή διαψεύδει τη δικαστική ανεξαρτησία». Η ρήση ανήκει σε έναν από τους κορυφαίους ποινικολόγους και καθηγητές Ποινικού Δικαίου, τον Ιωάννη Μανωλεδάκη. Η επαναφορά της στην επικαιρότητα δεν έχει την έννοια κάποιας νουθεσίας αλλά είναι προσπάθεια εξυπηρέτησης της απλής και θεσμικής λογικής. Οποτε η χώρα πέφτει στα χέρια της διαφθοράς και των πολιτικών της οργάνων συμβαίνουν δύο πράγματα: η ατιμωρησία εμφανίζεται ως εγγυήτρια κατάσταση που δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να ανατρέψει τη ροή των πραγμάτων και διάφοροι μέντορες και χειραγωγοί της Δικαιοσύνης με οιμωγές εμφανίζονται να ανησυχούν προκαταβολικά για τις επιθέσεις που δήθεν δέχεται.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι απλό. Αν η Δικαιοσύνη έπαιζε τον ρόλο που πρέπει να παίξει (ναι, και η δημοσιογραφία), τότε δεν θα ήταν σε συνεχή αμφισβήτηση και, κυρίως, δεν θα χρειαζόταν επιχειρήματα και αντιπαραθέσεις για την ανεξαρτησία της, η οποία θα ήταν πασιφανής και αυταπόδεικτη.

Οι μόνοι που προσπαθούν να πείσουν τους υπόλοιπους (δεν το πιστεύουν φυσικά) ότι στη Δικαιοσύνη είναι όλα καλά είναι όσοι έχουν συμφέρον με όσα συμβαίνουν. Κατά καιρούς υπάρχουν διάφορες ανακοινώσεις που επιχειρούν να δείξουν ότι υπάρχουν παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη επειδή ασκείται κριτική ή ζητείται τιμωρία κάποιων επίορκων. Η ΝΔ πρωτοστατεί σε τέτοια ευαισθησία περί της Δικαιοσύνης, αλλά ο αρχηγός της θεωρεί αδιανόητο να ελέγξει η Δικαιοσύνη το πόθεν έσχες του. Και η ίδια φυσικά αποδεικνύει τον βαθμό εξάρτησής της από την πολιτική εξουσία όταν δεν το κάνει. Το να κρίνεις τη Δικαιοσύνη είναι δικαίωμα και τρόπος λειτουργίας της δημοκρατίας και όχι παρέμβαση. Οπως κανόνας δημοκρατίας και όχι παρέμβαση είναι να βάλει η Δικαιοσύνη στη φυλακή κάποιον επίορκο πολιτικό.

Από τον Κνίτη στον ΕΠΕΝίτη ένας Μητσοτάκης δρόμος

Ο Μητσοτάκης παραδίδει τη ΝΔ, χωρίς όρους στη σκληρή ακροδεξιά, θεωρώντας πως η μέχρι σήμερα αποτυχία του, χρειάζεται όχι αλλαγή πλεύσης και πολιτικής αλλά κι άλλο ακροδεξιά

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η Ελληνική Δημοκρατία, πρέπει να ευγνωμονεί το Μάκη Βορίδη, ο οποίος δέχθηκε να είναι Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση. Διαφορετικά ο Μητσοτάκης θα έπρεπε να αναζητήσει τον φυγά Χρήστο Παππά για να του αναθέσει το Υπουργείο. Δεν είναι ευφυολόγημα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εμπιστεύτηκε τη θέση ενός συμβολικού για το πολίτευμα Υπουργείου, αυτού που διενεργεί τις εκλογές, στον άνθρωπο που ήταν υμνητής της Χούντας.

Ο Βορίδης υπήρξε πρόεδρος της νεολαίας της ΕΠΕΝ και διαδέχθηκε στην αρχηγία της χουντικής νεολαίας τον Νίκο Μιχαλολιάκο, με τις ευλογίες και προσωπικό μήνυμα του έγκλειστου Γεώργιου Παπαδόπουλου. Πρόσφατα μάλιστα σε ώριμη πολιτικά και βιολογικά ηλικία και όχι νεανίας, φωτογραφήθηκε σε χουντικό γλέντι όπου γιόρτασε της 21η Απριλίου.

Οι μάσκες έγιναν αναγκαίες και τις κατασκευάζει φίλος της οικογένειας Μητσοτάκη

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η επιστημονική (είναι άραγε επιστημονική απόφαση) φαίνεται να αλλάζει το δόγμα χρήσης μάσκας το οποίο είχε διατυπωθεί πρόσφατα από τον ίδιο τον καθηγητή Σωτήρη Τσιόδρα. Η μάσκα σύμφωνα με τα λεγόμενα του καθηγητή, όχι μόνο δεν ήταν αναγκαία αλλά ήταν έως και επικίνδυνη. Αντιγράφω από το σχετικό ρεπορτάζ του ΣΚΑΙ, μόλις στις 9 Απριλίου:

«"Οχι" στη χρήση μάσκας και γαντιών μιας χρήσης λέει η Επιτροπή Αντιμετώπισης Εκτάκτων Συμβάντων Δημόσιας Υγείας από Λοιμογόνους Παράγοντες όπως ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας λοιμωξιολόγος Σωτήρης Τσιόδρας. Δήλωσε μάλιστα ότι ο παραπάνω εξοπλισμός μπορεί να αποβεί περισσότερο βλαπτικός παρά ωφέλιμος για τους πολίτες, ενώ για τις μάσκες με βαλβίδα ανέφερε απερίφραστα ότι μπορεί να είναι επικίνδυνες».

Τι συνέβη ξαφνικά; Άλλαξαν τα επιστημονικά δεδομένα; Αυτό πρέπει να το απαντήσουν οι επιστήμονες. Ωστόσο υπάρχει μια περίεργη σύμπτωση. Η Ελλάδα αρχίζει να φοράει μάσκα αναγκαστικά, την ώρα που ο πρωθυπουργός προσωπικά, προωθεί την παραγωγή μασκών από ελληνικό εργοστάσιο. Η επιχειρηματική δραστηριότητα του συγκεκριμένου επιχειρηματία εμφανίζεται σχεδόν ως εθνική υπόθεση και σύσσωμη η κυβέρνηση προωθεί μέσω δημοσιευμάτων και αναρτήσεων στα social media, την μεγάλη επιτυχία, σα να ξεκίνησε η Ελλάδα να συμμετέχει σε πρόγραμμα εκτόξευσης πυραύλου.

Ο ιός του Ψυχάρη

Ο Παναγιώτης Ψυχάρης, υιός του Σταύρου Ψυχάρη και (για την ιστορία) βαφτιστήρι του πρώην υπουργού της Χούντας, Βύρωνα Σταματόπουλου, κατέθεσε στην Επιτροπή της Βουλής για τα δάνεια στα ΜΜΕ.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Παναγιώτης Ψυχάρης δεν ευθύνεται ούτε για τον πατέρα του, ούτε βέβαια για το νονό του, για τον οποίο προφανώς ευθύνεται το φρόνημα του πατρός του την εποχή εκείνη, ευθύνεται όμως για το ΔΟΛ και το ΜΕGA, τα οποίο εκπροσώπησε στην Επιτροπή.

Η εξέταση του Ψυχάρη του νεώτερου από την Επιτροπή ήταν μια αποκάλυψη. Και τι δεν παραδέχθηκε; Πως έπαιρναν δάνεια με εγγυήσεις αέρα, πως έκαναν παιχνίδι με τις τράπεζες, ακόμη (έμμεσα) και πως τα προσωπικά τους περιουσιακά στοιχεία δεν είναι κάτι συζητήσιμο και διαφανές.

Το παιδί μεγάλωσε και είπε SIEMENS

Του Κώστα Bαξεβάνη

Πρόκειται αναμφίβολα για πολιτικό θαύμα. Σε επίσημη συνάντηση μεταξύ Έλληνα Πρωθυπουργού και Γερμανού Καγκελάριου ακούστηκε η λέξη SIEMENS. Μπροστά από τις κάμερες και όχι κάτω από το τραπέζι ή πίσω από βαριές πόρτες, ακούστηκε η λέξη ταμπού για την γερμανική διεφθαρμένη ισχύ. Η κυρία Μέρκελ, είχε πολλές φορές την ευκαιρία να ψέξει δημόσια τους έλληνες ομολόγους της γιατί ο έλληνας ταβερνιάρης δεν κόβει αποδείξεις αλλά δεν άκουσε ποτέ τίποτα για τον ορισμό της επιχειρηματικής και πολιτικής διαφθοράς που αποτελεί ένα από τα σύμβολα του γερμανικού κράτους: τη SIEMENS.

Υπουργέ μου, μόνο προσοχή μην πέσετε από τα τηλεπαράθυρα

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η κυβέρνηση Τσίπρα, οφείλει να μην είναι μόνο μια νέα κυβέρνηση αλλά μια άλλη κυβέρνηση. Αυτό το “άλλη” περιλαμβάνει άλλη πολιτική, άλλη ηθική, άλλη αντίληψη,άλλη κουλτούρα και όσα “άλλη” έχει ανάγκη αυτή η ταλαιπωρημένη κοινωνία. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος αυτό το “άλλη” να φύγει από τα μέτρα της κοινωνίας και να αρχίσει να μετριέται με μέτρο αναγκαίας προσωπικής ικανοποίησης.

Οι υπουργοί της νέας και άλλης κυβέρνησης,οφείλουν να είναι άλλοι. Ούτε Αδώνηδες,ούτε καν Αδώνηδες σε καλύτερη έκδοση. Οφείλουν,για να είμαι ξεκάθαρος,να είναι υπουργοί που παράγουν πολιτική και έργο και όχι πρωταγωνιστές φτηνού κόστους παραγωγής στα κανάλια της διαπλοκής. Τον Σύριζα δεν τον έβγαλαν τα κανάλια,τον ανέδειξε η κοινωνία. Θα είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα, αυτό το απλό συμπέρασμα να στρεβλωθεί, να  φουσκώσει, να παραποιηθεί, να κακοποιηθεί για να να χωρέσει προσωπικές φιλοδοξίες και χυδαίους ναρκισσισμούς.

Ελάχιστοι από τους υπουργούς που ανέλαβαν εξουσία ως σήμερα στην Ελλάδα, ξεκίνησαν με σκοπό να υπηρετήσουν τη διαπλοκή. Αντιθέτως πίστευαν πως αυτοί θα διαφέρουν. Σταδιακά όμως κολακεύτηκαν από τη διαπλοκή, ένοιωσαν τη φροντίδα και το νοιάξιμό της και τελικά θωπεύτηκαν. Για να το πω διαφορετικά, δεν αρκεί να πιστεύεις πως είσαι άλλος ή να είσαι άλλος για να μην γίνεις κάποιος άλλος. Πρέπει να προσπαθήσεις κιόλας.

Με το εισαγγελικό πόρισμα τυλίξτε καμιά ρέγγα

Του Κώστα Βαξεβάνη

Στις τρεις περίπου δεκαετίες που κάνω αυτή τη δουλειά, δεν έχω δει άλλη φορά εισαγγελική έρευνα που να αφορά τόσο σοβαρή υπόθεση όπως αυτή της προσπάθειας χρηματισμού του βουλευτή Χαϊκάλη, που να τελειώνει τόσο γρήγορα, τόσο πρόχειρα και χωρίς καμιά διερεύνηση ακόμη και των πραγματικών περιστατικών. Επίσης δεν έχω δει τόσο μικρό εισαγγελικό πόρισμα για τόσο μεγάλη υπόθεση που μερικές ώρες μετά τη συγγραφή του να γίνεται φεϊγ βολάν στα Μέσα Ενημέρωσης.

Δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους της Δικαιοσύνης που κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ο Εισαγγελέας Παναγιωτόπουλος δεν την έκανε. Και θα μου επιτρέψει όπως αυτός διατηρεί το δικαίωμα της “ελεύθερης κρίσης του Εισαγγελέα” την οποία χρησιμοποιεί ως επιχείρημα ακόμη και για να βγάζει τέτοια εισαγγελικά πορίσματα με τα οποία ανθυπομειδιούν και τα μάρμαρα του Εφετείου, να διατηρώ και εγώ την ελεύθερη κρίση του δημοσιογράφου και την απλή λογική που προσπαθώ όσο μπορώ να διαφυλάξω μέσα στην προσπάθεια αντιστροφή της που γίνεται καθημερινά.

Μπίστης. Ένας προσκυνημένος από τον λαχανόκηπο του Σημίτη!

Δεν μπορεί να είναι Αρχηγός της Αστυνομίας ένας ρατσιστής (ηχητικό ντοκουμέντο)

Του Κώστα Βαξεβάνη

Μου είναι πολύ δύσκολο να γράψω την λέξη Αρχηγός, δίπλα στο όνομα του αντιστράτηγου Νίκου Παπαγιαννόπουλου. Είναι διαφορετικό να μιλάς με στατιστικά θανάτου για τους μετανάστες, από το να ακούς κάποιον στρατηγό της Αστυνομίας να εκστομίζει αυτό το «κάντε τους το βίο αβίωτο».

Ως σήμερα υπήρχαν δεκάδες καταγγελίες για βασανισμούς μεταναστών, για βιασμούς, για συμπεριφορές που οδηγούσαν στο θάνατο και όλες εμφανίζονταν ως ψευδείς. Γιατί όπως έχει πει και ο κύριος Δένδιας που θα μήνυε τον Guardian για την αποκάλυψη για τα βασανιστήρια, η Ελληνική Αστυνομία δεν κάνει τέτοια πράγματα.

Δεν σκοπεύω να γράψω ένα δακρύβρεχτο κείμενο για τους νεκρούς, ανάμεσά τους και παιδιά, στα χερσαία και θαλάσσια ελληνικά σύνορα. Δεν θα ζητήσω καν από τον κύριο Δένδια και τον Αρχηγό του να σκεφτούν τι θα γίνει με τους χιλιάδες νέους έλληνες που έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό, αν εκεί που πήγαν τύχει να πέσουν σε έναν Αρχηγό όπως ο κύριος Παπαγιαννόπουλος και σε έναν υπουργό όπως ο κύριος Δένδιας. Που δεν σέβονται δηλαδή την νομιμότητα.

Καταθέσεις για τον πόνο του άλλου

Του Κώστα Βαξεβάνη

Αυτό που απέδειξε η κατάθεση του πόθεν έσχες των βουλευτών, είναι πως είμαστε μια χώρα με πλούσιους βουλευτές και φτωχούς κατοίκους. Αυτό με τη σειρά του, σημαίνει δύο πράγματα. Ή πως η ελληνική κοινωνία αντιπροσωπεύεται αναντίστοιχα στο Κοινοβούλιο με αποτέλεσμα να υπερισχύουν οι πλούσιοι, ή πως οι βουλευτές, αφού γίνουν βουλευτές, γίνονται και πλούσιοι.

Τι από τα δύο ισχύει; Μπορούμε μόνο να υποψιαστούμε, γιατί για να μάθουμε χρειάζεται εκτός από να έχουμε τα στοιχεία που αποδεικνύουν το “έσχες” των βουλευτών, την περιουσιακή τους κατάσταση δηλαδή, να γίνει και έρευνα για το “πόθεν”, δηλαδή από πού προέρχεται ο πλουτισμός. Τέτοιο έλεγχο το ελληνικό Κοινοβούλιο δεν κάνει ή δεν τολμά να κάνει. Σε δύο περιπτώσεις που αναγκάστηκε να τον κάνει, αυτές του Άκη Τσοχατζόπουλου και του Γιάννου Παπαντωνίου, τα αποτελέσματα είναι γνωστά.

Ας μείνουμε λοιπόν με την παραδοχή των πλούσιων βουλευτών. Η επόμενη ερώτηση είναι: μπορούν οι πλούσιοι βουλευτές με τις μεγάλες καταθέσεις και τα περιουσιακά στοιχεία σε ακίνητα, να καταλάβουν τον πόνο των άλλων και να πάρουν και  μέτρα για να τον εξαλείψουν; Δηλαδή αν στη Βουλή προωθηθούν μέτρα για φορολόγηση των μεγάλων καταθέσεων, τι θέση θα πάρουν αυτοί οι βουλευτές; Ή ακόμη χειρότερα, θα σκεφτούν ποτέ οι μεγαλοκαταθέτες της πλατείας Συντάγματος, ακόμη και αν νόμιμα έχουν πλούτο, πως μπορεί να υπάρξει ένα τέτοιο μέτρο που τους θίγει προσωπικά;

Ο Σαμαράς κοιτούσε τον Στουρνάρα, που κοιτούσε την Γιαδικιάρογλου

Του Κώστα Βαξεβάνη
 
Όταν τα νούμερα δεν βγαίνουν, δεν μπορείς να τα κάνεις να βγαίνουν. Ακόμη και η δημιουργική λογιστική Στουρνάρα που εμφανίζει “πλεόνασμα”, παραπέμπει πια στην απλή διαπίστωση πως "μας ξεζουμίζουν και μας φορολογούν για να γεμίσουν το ταμείο". Ούτε ανάπτυξη υπάρχει πουθενά, ούτε υποφέραμε για να αποδώσει η θυσία, ούτε πραγματική οικονομία λειτουργεί. Μόνο οι τύποι της τρόικας πηγαινοέρχονται και σβήνουν νούμερα σε χαρτιά για να έχουν να λένε πως έκοψαν όπως έπρεπε να κόψουν, μόνο η Τράπεζα Πειραιώς παρουσιάζει κέρδη 3,2 δισ. ευρώ και μόνο ο Ψυχάρης ετοιμάζεται να πάρει νέο δάνειο 20 εκατομμύρια -ως επιβράβευση φαντάζομαι της παραγωγικότητάς του για την κυβέρνηση.
Ούτε τα νούμερα λοιπόν βγαίνουν, ούτε η πολιτική που τα επικαλείται, ούτε αυτή που τα δημιούργησε. Όσο ζορίζει το πράγμα, ο Σαμαράς κοιτάει τον Βενιζέλο, που κοιτάει τον Στουρνάρα, που κοιτάει την Γιαδικιάρογλου. Κανένας δεν ξέρει τίποτα για το έγκλημα τώρα που υπάρχει η πιθανότητα να αρχίσει το ξύλο για το οποίο δεν φαίνεται να πείθονται πως βγήκε απ τον Παράδεισο. Ο πρώτος που φαίνεται πως θα την πληρώσει είναι ο Στουρνάρας, ο οποίος θα φορτωθεί ενδεχομένως κάποια στιγμή το βάρος των κακών χειρισμών, γιατί, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν φταίνε οι πολιτικές τους αλλά οι χειρισμοί.

Ο Άδωνις δεν είναι «γελοία πατσαβούρα»

Του Κώστα Βαξεβάνη

Το 2010 ο Ηλίας Ψινάκης είχε αποκαλέσει τον Άδωνι Γεωργιάδη, δημόσια, «μωρή γελοία πατσαβούρα της Βέρμαχτ». Ο Άδωνις δεν κατέφυγε νομικά εναντίον του Ψινάκη. Δεν γνωρίζω αν ο λόγος είναι πως θεωρούσε πως θα δυσκολευόταν να αντικρούσει νομικά τις κατηγορίες ή αν αποφάσισε να δείξει κατανόηση απέναντι στον κατήγορό του.

Ήταν η εποχή που ο Ψινάκης είχε προταθεί να είναι υποψήφιος του ΛΑΟΣ και ο Γεωργιάδης θεωρούσε πως κάτι τέτοιο υποβαθμίζει το οραματικό κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ήταν επίσης η εποχή, που ο Άδωνις Γεωργιάδης, ως τηλε-βιβλιοπώληςκαι όχι ακόμη τηλε-υπουργός, έλεγε για τον Αντώνη Σαμαρά, ότι «δεν είναι πατριώτης», ότι «παίζει το ρόλο του ΠΑΣΟΚ», ότι έχει σχέση με την υπόθεση SIEMENS και πολλά άλλα. Είχε αποκαλέσει τον Προκόπη Παυλόπουλο «αχρηστότερο υπουργό που υπήρξε ποτέ» και τον πρωθυπουργικό σύμβουλο Φαήλο Κρανιδιώτη ότι «έχει πολιτική σκέψη νηπίου». Η επίθεση μάλιστα στον Φαήλο ήταν γιατί είχε υποστηρίξει πως θα φύγει από το ΛΑΟΣ, πράγμα το οποίο φυσικά έγινε. Όσοι άλλοι υποστήριζαν ότι θα πάει στη ΝΔ, κατά τον Γεωργιάδη «έπαιρναν ναρκωτικά» όπως είπε χαρακτηριστικά σε μια τηλεπώληση.

Ο Άδωνις δεν είναι «γελοία πατσαβούρα»

Του Κώστα Βαξεβάνη

Το 2010 ο Ηλίας Ψινάκης είχε αποκαλέσει τον Άδωνι Γεωργιάδη, δημόσια, «μωρή γελοία πατσαβούρα της Βέρμαχτ». Ο Άδωνις δεν κατέφυγε νομικά εναντίον του Ψινάκη. Δεν γνωρίζω αν ο λόγος είναι πως θεωρούσε πως θα δυσκολευόταν να αντικρούσει νομικά τις κατηγορίες ή αν αποφάσισε να δείξει κατανόηση απέναντι στον κατήγορό του.

Ήταν η εποχή που ο Ψινάκης είχε προταθεί να είναι υποψήφιος του ΛΑΟΣ και ο Γεωργιάδης θεωρούσε πως κάτι τέτοιο υποβαθμίζει το οραματικό κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ήταν επίσης η εποχή, που ο Άδωνις Γεωργιάδης, ως τηλε-βιβλιοπώλης και όχι ακόμη τηλε-υπουργός, έλεγε για τον Αντώνη Σαμαρά, ότι «δεν είναι πατριώτης», ότι «παίζει το ρόλο του ΠΑΣΟΚ», ότι έχει σχέση με την υπόθεση SIEMENS και πολλά άλλα. Είχε αποκαλέσει τον Προκόπη Παυλόπουλο «αχρηστότερο υπουργό που υπήρξε ποτέ» και τον πρωθυπουργικό σύμβουλο Φαήλο Κρανιδιώτη ότι «έχει πολιτική σκέψη νηπίου». Η επίθεση μάλιστα στον Φαήλο ήταν γιατί είχε υποστηρίξει πως θα φύγει από το ΛΑΟΣ, πράγμα το οποίο φυσικά έγινε. Όσοι άλλοι υποστήριζαν ότι θα πάει στη ΝΔ, κατά τον Γεωργιάδη «έπαιρναν ναρκωτικά» όπως είπε χαρακτηριστικά σε μια τηλεπώληση.