Πολεμική οικονομία: Πιο πολύ ξεζουμιστείτε κι άμα λάχει σκοτωθείτε…

Merz besucht Artillerieschule in Idar-Oberstein

Του Διονύση Ελευθεράτου

Πόσα ακόμη χρήματα θα κοστίσει ο παροξυσμός πολεμικής προετοιμασίας που χαρακτηρίζει την ΕΕ; Πόσοι επιπλέον πόροι θα αφαιρεθούν από τους τομείς που (πρέπει να) καλύπτουν κοινωνικές και ανθρώπινες ανάγκες, για να «ντυθούν στο χακί» και να κατευθυνθούν οπουδήποτε ορίζουν οι πολεμικοί «παιάνες»;

Θεωρητικά, η απάντηση είναι δεδομένη. Θα ξοδέψουμε 800 δισ. ευρώ έως το 2030, έτος κατά το οποίο τα κράτη της ΕΕ πρέπει να είναι έτοιμα να πολεμήσουν με τη Ρωσία. Τούτο  το χρονικό ορόσημο θέτει η Κομισιόν, με την ακρίβεια που θα είχε κάποιος φορέας διοργάνωσης μεγάλων αθλητικών αναμετρήσεων. Ή (διαλέγετε και παίρνετε) με την παραζάλη που «δέρνει» προφήτες, έτοιμους να ανακοινώσουν πότε ακριβώς θα αφανιστεί ο κόσμος. Κι αν ακόμη ο πόλεμος δεν ξεσπάσει το 2030, οι στρατιωτικές δαπάνες των κρατών – μελών της ΕΕ θα αυξάνονται κατ’ έτος κατά 288 δισ. ευρώ μέχρι το 2035. Ήδη, το 2024 αυξήθηκαν  κατά 42%.

Στην πραγματικότητα, το «ξεζούμισμα» που (θα) υφίστανται οι κοινωνίες δύσκολα υπολογίζεται και δυσκολότερα χαλιναγωγείται. Στα «ψιλά» του Τύπου αλιεύει κανείς ειδήσεις για αναπροσαρμογές – φυσικά προς τα πάνω- κονδυλίων που εντάσσονται στο φάσμα της «πολεμικής οικονομίας». Τον Ιούλιο του 2025, η ΕΕ αποφάσισε ότι πρέπει να δεκαπλασιαστεί (!) ο προϋπολογισμός για τα έργα «στρατιωτικής κινητικότητας» και από 1,7 δισ. ευρώ να φθάσει στα 17 δισεκατομμύρια («Ναυτεμπορική», 20/10/2025). Ωσάν τα δισεκατομμύρια να είναι στραγάλια…

Τα έργα «στρατιωτικής κινητικότητας» αφορούν υποδομές (σε λιμάνια, δρόμους, γέφυρες, σιδηροδρόμους, κλπ) οι οποίες, ναι μεν δεν είναι αναγκαίες στην καθημερινή κοινωνική και εμπορική ζωή, αλλά κρίνονται απαραίτητες για τη γρήγορη μετακίνηση αρμάτων, βαρέων όπλων κ.α. Το θέμα, ασφαλώς, δεν είναι πόσο «μετρούν» 17 δισεκατομμύρια επί του συνόλου του θηριώδους ευρωπαϊκού «χακί» οικονομικού σχεδίου. Διότι, αν πυκνώσουν οι πολλαπλασιασμοί και άλλων «χακί» προϋπολογισμών, γίνεται εύκολα αντιληπτό πού θα οδηγήσουν οι αντίστοιχες αφαιμάξεις από το σώμα των κοινωνιών, οι οποίες ήδη καλούνται να αποδεχθούν όσες θυσίες «χρειαστεί».

Η υποκρισία δεν απεργεί ποτέ!

Του Διονύση Ελευθεράτου

Όταν τα «ναι» προκύπτουν και από τη …συγκόλληση δύο «όχι», όπως μας έχει μάθει ο ΣΥΡΙΖΑ

Οκτώ χρόνια συνεπέστατης μνημονιακής βαρβαρότητας αναδεικνύουν μια διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Εκείνοι έλεγαν απλώς «ναι» σε όσα ζητούσαν οι δανειστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει «ναι», αλλά κατά κανόνα με συγκόλληση …δυο αρνήσεων.

Το πρώτο «όχι» είναι σχεδόν πάγιο: «Όχι, δεν χαιρόμαστε για όλα όσα αναγκαζόμαστε να κάνουμε». Άλλο θέμα πόσα καταλήγουν να είναι τα …μη όλα. Διότι έρχεται η στιγμή που ο Ευκλείδης Τσακαλώτος κραδαίνει το πολυνομοσχέδιο, βγάζει τα «θετικά» εμφανώς περισσότερα(!) κι αν τον πάρεις στα σοβαρά, τότε η «έξοδος από τα μνημόνια» μπορεί να σε βρει στην είσοδο κάποιας ψυχιατρικής κλινικής…

Το δεύτερο «όχι» ποικίλει. Μπορεί να είναι το «όχι, η αριστερή μας παρόρμηση δεν θα μας βγάλει από το δρόμο του ρεαλισμού». Μπορεί να είναι το άλλο: «Όχι, η κοινωνία δεν πρέπει να επιτρέψει στους νεοφιλελεύθερους του Κούλη να έρθουν».

Από τον Τσαλδάρη στον Τσίπρα και από τον Τρούμαν στον Τραμπ

Του Διονύση Ελευθεράτου

Τέσσερις δεκαετίες παρήλθαν από τότε που οι σκιτσογράφοι, εδώ στην Ελλάδα, «έβαζαν» φουστανέλα στον Τζίμι Κάρτερ, «φρέσκο» – τότε – πρόεδρο των ΗΠΑ.

Μεγάλη ευφορία είχαν προκαλέσει, βλέπετε, κάποιες δηλώσεις του πριν από τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 1976, περί ενδεδειγμένης λύσης του Κυπριακού, βασισμένης στο διεθνές δίκαιο και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Ευφορία που εξελίχθηκε σε ενθουσιασμό, όταν ο Κάρτερ προειδοποίησε την Άγκυρα ότι θα τερματιζόταν η παροχή αμερικανικής βοήθειας προς αυτήν, εάν δεν σημειωνόταν ουσιαστική πρόοδος στο Κυπριακό.

Η εκλογική νίκη του πανηγυρίστηκε στην Αθήνα ως βέβαιη είσοδος «των σχέσεων Αθήνας – Ουάσινγκτον σε νέα εποχή», αλλά και ως απαρχή μιας θετικής αντίστροφης μέτρησης: Στο τέλος της θα βρίσκαμε, υποτίθεται, χαμογελαστή και καλοσυνάτη, μια «δίκαιη λύση» του Κυπριακού.

Η συνέχεια, γνωστή. Λίγα χρόνια έπειτα από την εκλογική νίκη του Κάρτερ, όποιος θα εντόπιζε έστω και ίχνη δικαίωσης στην ιδέα των Ελλήνων σκιτσογράφων να «του φορέσουν» φουστανέλα, θα κινδύνευε να βρεθεί – ο ίδιος- ντυμένος με κάτι λιγότερο βολικό: Με ζουρλομανδύα.

ΕΕ υποκρισίας και λογοκρισίας

Του Διονύση Ελευθεράτου

Πόσο σημαντική είναι μια είδηση; Εξαρτάται από το …ποιον συμφέρει. Ο κανόνας παραμένει ακλόνητος, η επικαιρότητα προσθέτει παραδείγματα. Φαντάζεστε, πχ, πόσο ενδιαφέρουσα θα κρινόταν η είδηση ότι σε μία χώρα της Λατινικής Αμερικής, με αριστερή ή αριστερούτσικη κυβέρνηση, διπλασιάστηκαν μέσα σε έξι χρόνια οι άνθρωποι που κοιμούνται στο δρόμο;

Υποθέτετε με πόσες «αναλύσεις» θα μας ζάλιζαν οι «φιλελεύθερες» τηλεοπτικές, ραδιοφωνικές και έντυπες δυνάμεις; Έλα όμως που συντελείται στη Βρετανία, λόγω των περικοπών στην κοινωνική πρόνοια, τούτη η τρομακτική όξυνση του στεγαστικού προβλήματος. Καλά, αν επρόκειτο για καταγραφή τάσης του τελευταίου έτους, το θέμα θα ήταν απλούστερο, ίσως και ωφέλιμο: Θα έριχνες το φταίξιμο στο δημοψήφισμα και το Brexit, που προοιωνίζεται «οικονομική λαίλαπα», της οποίας τα προεόρτια γίνονται νωρίς νωρίς αισθητά. Αναπόδεικτο θα ήταν, βεβαίως, αλλά κάτι θα έλεγες. Τώρα, όμως, τι να πεις; Τα στοιχεία της βρετανικής Εθνικής Ελεγκτικής Υπηρεσίας αφορούν ολόκληρη εξαετία. Ποιον να ενοχοποιήσεις; Ξεμπερδεύεις, λοιπόν, με φευγαλέες αναφορές στην είδηση. Και πολλές της πέφτουν…

Τα χημικά, από τον Ρίγκαν ως τον Τραμπ

Του Διονύση Ελευθεράτου

Οι γεωγραφικές αποστάσεις συρρικνώνονται ή και εκμηδενίζονται στην εποχή μας κι όχι μόνον επειδή επενεργούν οι μηχανισμοί της παγκοσμιοποίησης και της τεχνολογίας. Ένας επιπρόσθετος λόγος είναι η καθεστωτική …αρλουμπολογία. Παράδειγμα: Διαπιστώνεις ότι ισοδυναμεί με παραμονή σε οικονομική-κοινωνική κινούμενη άμμο ο εγκλωβισμός μας στον «ζουρλομανδύα» της Ευρωζώνης;  Ε, μοιραία φέρνεις τη χώρα σε απόσταση «μισού τσιγάρου» από τη Β. Κορέα, ή τη Βενεζουέλα ή και αμφότερες. Λες και αυτές εγκατέλειψαν κάποια νομισματική ένωση, στην οποία μέχρι πρότινος ανήκαν…

Τα κενά αέρος ευνοούν τις αναταράξεις των αεροσκαφών. Τα κενά λογικής εντείνουν τις αναπαραγωγές των αερολογιών. Και κάπως έτσι, φούσκα τη φούσκα, μπούρδα τη μπούρδα, ασυναρτησία την ασυναρτησία, «χτίζονται» οι επιθυμητές «αερογέφυρες». Όπου και όπως κάθε φορά «βολεύει».

Αν, όμως, η καθεστωτική κινδυνολογία απαιτεί εικονικό γεφύρωμα πραγματικών αποστάσεων, η «ηθικολογία» των διεθνών σχέσεων και των γεωπολιτικών διελκυστίνδων κατορθώνει το -περίπου- αντίθετο. Αλλά όχι στο χώρο. Στο χρόνο: Σου δίνει την εντύπωση η εν λόγω «ηθικολογία» πως βλέπει τα χρονικά διαστήματα τόσο μεγάλα, ώστε τη διέπει η σιγουριά ότι έχουν πια ξεχαστεί, όσα θα τη συνέφερε να έχουν όντως παραδοθεί στη συλλογική λήθη.

BREXIT και ευρω-λάγνοι «αριστεροί»

Του Διονύση Ελευθεράτου

Α, τώρα θυμήθηκαν τη Θάτσερ όσοι το 2014 αντιμάχονταν τις θέσεις της αριστεράς στην Σκοτία

Τρέμει το φυλλοκάρδι κάμποσων ευρω-λάγνων «αριστερών», εδώ στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, μην τυχόν συμβεί κανένα… ατύχημα και οι Βρετανοί ψηφίσουν υπέρ του Brexit στο επικείμενο δημο-ψήφισμα. Κόκαλα τσακίζει η «εμβρίθεια» του βασικού επιχειρήματός τους: Ο ευρωσκεπτικισμός «καπελώνεται» διεθνώς από την εθνικιστική δεξιά και ειδικά στη Βρετανία παραπέμπει – εκ παραδόσεως- στη Θάτσερ…

Τους κυρίευσε τους ευρω–λάτρεις «αριστερούς» το «αντι-δεξιό» πνεύμα σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο αιφνίδιος πόνος τους για την παράδοση του θατσερισμού αποδεικνύεται ισχυρότερος από το ενδιαφέρον τους για το πού παραδίδει κοινωνίες ολόκληρες στις ημέρες μας η ΕΕ του μονεταρισμού, της κραυγαλέας αντιδημοκρατικότητας, των κλειστών συνόρων και των «ανοιχτών λογαριασμών» ανάμεσα σε εθνικισμούς, επαρκέστατα αναζωπυρωμένους – ω του θαύματος- στο «κοινό μας σπίτι»…

«Οι δεξιοί έκαναν έτσι την Ευρώπη …»

Του Διονύση Ελευθεράτου

Η ΕΕ, το προσφυγικό, η λιτότητα και η αβάσταχτη ελαφρότητα ορισμένων παραμυθιών

Ποιος επωμίζεται την κύρια ευθύνη για την οικτρή κατάσταση στην Ειδομένη και σε άλλες περιοχές «αποθήκευσης» θλιμμένων-ανταριασμένων ψυχών και εξουθενωμένων κορμιών; Διαλέξτε! Τα ΜΜΕ προσφέρουν μεγάλη γκάμα επιλογών…
Μπορεί να φταίνε οι εξεζητημένες ΜΚΟ, οι αλληλέγγυοι, το κράτος που απουσιάζει. «Φυσικά» φταίνε και οι ίδιοι οι πρόσφυγες -εσείς απλώς επιλέξτε πού ακριβώς έγκειται η μεγίστη ευθύνη τους:

Φταίνε που δεν παίρνουν απόφαση ότι τα σύνορα έκλεισαν. Φταίνε που δεν θέλουν να επιστρέψουν στην «ασφαλή» Τουρκία, οι αρχές της οποίας- σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία- στέλνουν σωρηδόν πρόσφυγες πίσω, στην εμπόλεμη Συρία. Φταίνε που δυσπιστούν με τα hot spots, αντί να αγνοούν τις μαρτυρίες για τα φίδια και τους σκορπιούς των Διαβατών ή για την τραγωδία του Ελληνικού. Φταίνε που δυστροπούν, που αγριεύουν, που οι απερίγραπτες συνθήκες διαβίωσής τους δεν αφήνουν το σαβουάρ βιβρ να ανθίσει. Διαλέξτε…

Πρόσφυγας ή μετανάστης; «Μονά ζυγά» χάνεις …

Του Διονύση Ελευθεράτου

Οι «φρούραρχοι» της Ευρώπης, οι «καλοί» και οι «κακοί», η νηνεμία για το ουγγρικό δημοψήφισμα

Οι βασανιστές της Μακρονήσου ρωτούσαν συχνά τα θύματά τους εάν είχαν παιδιά. Εάν απαντούσες καταφατικά σε ξυλοκοπούσαν αγρίως, επειδή «είχες φτιάξει κομμουνιστάκια». Εάν απαντούσες αρνητικά πάθαινες ακριβώς το ίδιο, διότι «αφοσιώθηκες στο κόμμα τόσο πιστά, που δεν έκανες οικογένεια»...

Ανάλογο «μονά ζυγά χάνεις» επιφυλάσσουν διάφορες εκφάνσεις του σύγχρονου ευρωπαϊκού ρατσισμού. Τι είσαι; Πρόσφυγας ή οικονομικός μετανάστης; Αν είσαι πρόσφυγας μπορεί ίσως να αναγνωριστεί ο κίνδυνος, τον οποίο διατρέχει η ζωή σου, αλλά σε καταδικάζει ο νόμος των πιθανοτήτων. Προερχόμενος από χώρες πολέμου, τρόμου, ανασφάλειας, «ζώνεσαι» περισσότερες πιθανότητες νοείσαι «καρύδι» περίεργης «καρυδιάς», που καταφθάνει με σκοτεινούς σκοπούς στην Ευρώπη.

Τι κι αν οι ήδη υπάρχουσες «παροικίες» τζιχαντιστών στο Βέλγιο, τη Γαλλία ή την Αγγλία επαρκούν, όχι μόνο για «θεαματικές» επιχειρήσεις στην Ευρώπη, αλλά και για να στέλνουν «μυημένους» στη Μέση Ανατολή; Τι κι αν πριν από δυο μόλις μήνες ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Φίλιπ Χάμοντ ανακοίνωσε πως πάνω από 600 υπήκοοι της χώρας του συνελήφθησαν, στην Τουρκία, ενώ μετέβαιναν στη Συρία, ξέχωρα από τους 800 Άγγλους που ήδη πολεμούσαν, ενταγμένοι στο «Ντάες» και την «Τζαμπχάτ αλ Νούσρα»; Εσύ είσαι ο νεοφερμένος, εσύ ο ύποπτος, εσύ και ο εισάγων, αν όχι καινά δαιμόνια, σίγουρα νέους πονοκεφάλους.

Ένας χρόνος, συν λόγια μιας εβδομάδας…

Του Διονύση Ελευθεράτου

Πώς γίναμε (;) σοφότεροι στον απόηχο της επετείου της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ

Υπό μία έννοια, η παρέλευση κά­μποσων ημερών από την πρώτη επέτειο της (πρώτης) εκλογικής επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκούντως ενδιαφέρουσα: Μπο­ρείς να κωδικοποιήσεις ισχυρισμούς στελε­χών του ΣΥΡΙΖΑ, απόψεις, μεταστροφές-όλα αυτά αφθονούσαν στον απόηχο της επετείου…

Είχαμε μπόλικα ενδιαφέροντα, άξια επισή­μανσης: Ακούσαμε «αριστερές» εκδοχές «κοι­νωνικού αυτοματισμού», ο οποίος τώρα ανα­ζητά στην υφή κάθε δικηγορικής γραβάτας τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον «τα­ξικό σύμμαχο» (όστις θα την πάθει ως τιμώ­μενη «παράπλευρη απώλεια») και τον «ταξι­κό εχθρό» των 25.000 ευρώ ετησίως, που θα είναι το ενδεικνυόμενο θύμα της ανένδοτης προλεταριακής επανάστασης του άξονα «κου­αρτέτο»- Μέγαρο Μαξίμου- Γ. Στουρνάρας.

Ακούσαμε μερικές ακόμη δηλώσεις μεταμέ­λειας και εκκλήσεις προς όλους μας, να ανα­γνωρίσουμε την «οξυδέρκεια» την οποία επέ­δειξε ως προς το ασφαλιστικό το αχτύπητο δί­δυμο Σημίτη-Γιαννίτση. Σωστά. «Μόνο» σε 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ ανήλθαν οι εξακρι­βωμένες απώλειες των ταμείων στην περίοδο 1999-2002 εξ αιτίας της επέκτασης του «τζό­γου» με τα αποθεματικά τους. Να κάτσουμε να «σκαλίσουμε» κάτι τέτοια; Άντε μωρέ…

Το σόφισμα του «Ήξεραν τι ψηφίζουν…»

Του Διονύση Ελευθεράτου

«Θα σας γδάρουν σαν λαγούς και θα ανεμίζουν τα τομάρια σας στους ‘Podemos’». Αυτή η προειδοποίηση, όπως αποκαλύφθηκε, των Σόιμπλε και Τόμσεν μεταφέρθηκε στον Αλ. Τσίπρα, την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ όδευε ακάθεκτος προς την κυβερνητική εξουσία. Επιβεβαιώνει τη σκληρή πραγματικότητα το πρόσφατο εξευτελιστικό «καψώνι», στο οποίο υπέβαλαν οι δανειστές την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επιβάλλοντας την μέχρι νεωτέρας απόσυρση του πολυδιαφημισμένου νομοσχεδίου με μέτρα του «παράλληλου προγράμματος»: Το «γδάρσιμο» της 13ης Ιουλίου ήταν απλώς η αρχή. Η διαπόμπευση των ηττημένων θα είναι διαρκής και αμείλικτη, ώστε ο παραδειγματισμός να «λάμψει» σε όλη την Ευρώπη.

Το «τσάμικο», το προσχέδιο, ο Μπλανσάρ, τα ¨ευήκοα ώτα» και της Λαγκάρντ η μπότα …

Του Διονύση Ελευθεράτου

Αντε, άλλη μια γυροβολιά!

Ταινία των «Μόνη Πάιθον» αρχίζει να θυμίζει το φάσμα των εκτιμήσεων για ης συνέπειες της εφαρμογής της συμφωνίας Αθήνας - δανειστών. Ιδίως όταν ακούς ποιος λέει η, ποιος αναιρεί και πώς αναιρεί...

Την ώρα που ο Ολιβιέρ Μπλανσάρ, ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ προειδοποιεί πως η ελληνική οικονομία δεν αντέχει άλλη λιτότητα (για την κοινωνία, φανταζόμαστε, το ενδιαφέρον του είναι λιγότερο ζωηρό), καθώς και ότι η προβλεπόμενη στο 3ο μνημόνιο «δημοσιονομική προσαρμογή» παραμένει «πάνω από τα ορθά επίπεδα» και δεν θα αφήσει τη χώρα να βγει «σε ξέφωτο», τα στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιδίδονται σε χαρωπό τσάμικο... Γιατί όχι; Όποιος έκανε «επιτυχώς» την πρώτη, θεμελιακή «κωλοτούμπα», ης κινήσεις του τσάμικου τις έχει για πλάκα...

Έλα, τσουπ μια γυροβολιά και θα πιάσουμε από τα αραχνιασμένα ράφια της αλήστου μνήμης σαμαροβενιζελικής αρλουμπολογίας δυο - τρία «ισοδύναμα».
Και τρία και τέσσερα, άμα λάχει...

Έλα, τσουπ, δεύτερη γυροβολιά και από το νέο ράφι θα αδράξουμε ένα «παράλληλο πρόγραμμα». Ο στερούμενος ευρηματικότητας Σαμαράς αδυνατούσε να καταλάβει πόσο καταγέλαστο γινόταν το θεωρητικό σχήμα «σχίζω τα μνημόνια εφαρμόζοντάς τα». Αντιθέτως, το «παράλληλο πρόγραμμα» ηχεί εγκυρότερο, βρε αδελφέ. Φανερώνει κάτι σαν σχέδιο.

«Ο λαός θέλει ευρώ και όχι ρήξη…»

του Διονύση Ελευθεράτου

Οι «αναγνώσεις» της λαϊκής εντολής, το εθνικό ταμπού και το αριστερό… ταμπούρωμα

Εύστοχα έχει πει ο Πολ Κρούγκμαν ότι τα «επιχειρήματα» του Βερο­λίνου, όπως και των λοιπών ιερα­τείων της λιτότητας στην Ευρώ­πη, αντιπαραθέτουν στην πραγ­ματικότητα μια αποστεωμένη εκδοχή ηθικο­λογίας (οι «δεσμεύσεις», η τιμωρία των παρα­βατών του δημοσιονομικού κώδικα κ.λπ.). Κά­τι ανάλογο όμως επιστρατεύουν εντός Ελλά­δας όσοι πιέζουν την κυβέρνηση να υπογρά­ψει τρίτο Μνημόνιο αλλά και όσοι εντός ΣΥ­ΡΙΖΑ πιέζουν το κόμμα τους να ενδώσει στις έξωθεν πιέσεις.
«Ο λαός δεν σας [σ.σ.: ή «μας, στη δεύτε­ρη κατηγορία περιπτώσεων] έδωσε εντολή για ρήξη ούτε για να επανεξετα­στεί ή να τεθεί εν αμφιβόλω η θέση της χώρας στην ευ­ρωζώνη». Συγκινητικό! Όταν οι δανειστές γράφουν τη λα­ϊκή εντολή στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, έχου­με μια εξέλιξη περίπου φυσι­ολογική. Αφύσικο κι απαρά­δεκτο θα ήταν να ερμηνεύσει ο ΣΥΡΙΖΑ τη λαϊκή εντολή με τρόπο «μη ηθικό»…

Οι «3 θεσμοί» της Λαγκάρντ: Άννας, Καϊάφας, Πόντιος Πιλάτος…

Του Διονύση Ελευθεράτου

Να λοιπόν που, τόσο στο πεδίο της ενδυματολογικής σημειολογίας, όσο και σε αυτό της φιλολογίας, η Κριστίν Λαγκάρντ βρίσκει τρόπο να συνενώσει το Πάσχα με το Καρναβάλι. Ως γνωστόν ανήμερα του Πάσχα των Καθολικών, για τις ανάγκες της συνάντησης με τον Γιάνη Βαρουφάκη, η «Ιέρεια» του ΔΝΤ μεταμορφώθηκε σε Joan Jett ή Suzi Quatro (οι ροκάδες ξέρουν…). Γιατί όχι; Η προσαρμοστικότητα είναι αρετή.     

   

Αυτό, προ ημερών. Τώρα, στις ημέρες του ημέτερου Πάσχα, η Κριστίν μεταμορφώνεται σε ευαγγελίστρια της κοινωνικής δικαιοσύνης και δηλώνει στον διεθνή τύπο ότι στην Ελλάδα «το κόστος της κρίσης κλήθηκαν να το σηκώσουν κυρίως η οι πιο φτωχοί και η μεσαία τάξη». Λογικό: Δεν ήταν εβδομάδα, αλλά πενταετία Παθών – όλο και κάτι πήρε το αφτί και το μάτι της επικεφαλής του ΔΝΤ.

Εξαθλιωθείτε, για να μην εισάγουμε

Του Διονύση Ελευθεράτου

Καταλάβατε γιατί δεν πρέπει να αυξηθούν οι μισθοί, ούτε καν ο κατώτατος, «μέχρι νεoτέρας» – αν όχι μέχρι Παρουσίας Δευ­τέρας; Αντιληφθήκατε την αλ­λαγή της σχετικής καθεστωτικής – μνημονι­ακής επιχειρηματολογίας ή τουλάχιστον του «κέντρου βάρους» της;

Μέχρι πρότινος η «κασέτα» ήταν… μονοθε­ματική: «Εάν αυξηθούν οι μισθοί, οι επιχειρή­σεις θα αναγκαστούν να απολύσουν περισσό­τερο κόσμο, για να επιβιώσουν. Ειδάλλως θα κλείσουν, οπότε θα μείνουν στο δρόμο ακό­μη περισσότεροι άνθρωποι». Δεν θα αναλύ­σουμε εδώ ενδελεχώς το «ποιόν» του σχετι­κού επιχειρήματος ούτε το ενδεδειγμένο πλέγ­μα μέτρων που πρέπει να συνοδεύσει την αύ­ξηση του κατώτατου μισθού. Θα αρκεστού­με σε μια φευγαλέα έκφραση θαυμασμού για τη συνέπεια που διέπει το όραμά τους: αν εί­ναι σωστό να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι κάποια ισχνά επιδόματα ταφής θα αντικατα­στήσουν τις συντάξεις, για να «έχουμε κι αύ­ριο ασφαλιστικό σύστημα», τότε φαντάζει «τε­τράγωνος» και ο συλλογισμός πως οφείλου­με να αποδεχθούμε μισθούς των 450 ευρώ ή και λιγότερο, για να μην ξεμείνουμε από εργο­δότες. Τι δεν καταλαβαίνουμε; Αλίμονο, όλα τα «πιάνουμε»…

Φορτσάκης προσλαμβάνει Μπαλούρδο

Του Διονύση Ελευθεράτου

Πάνω στην κλαγγή της μάχης συναντήθηκαν ο πρύτανης κι ο ένστολος Κι είχαν πολλά να πουν.

Μπαλούρδος (της «Ελληνοφρένειας»): Κύριε πρύτανη, άκουσα ότι αυτό που κάνουμε τώρα λέγεται «λοκ άουτ». Από το «λοκ» καταλαβαίνω ότι είναι δουλειά των ΛΟΚ. Εμείς όμως είμαστε ΜΑΤατζήδες. Μήπως έγινε κάποιο λάθος;

Θ. Φορτσάκης: Όχι παιδί μου, Μπαλούρδε. Άλλωστε, μην ανησυχείς, αν χρειαστεί θα φωνάξω και τα ΛΟΚ. Σε στιγμές κρίσιμες, δεν νοούνται τέτοιες διαχωριστικές γραμμές.

Μπ: Μέχρι τότε, δεν θα ήταν σωστό να το ονομάζουμε «ματ – άουτ»;

Θ. Φ: (ξεφυσώντας): Άσ’ το παιδί μου, άσ’ το. Μην ζορίζεσαι με τέτοια. Στο κάτω- κάτω θα είναι ιεροσυλία να πούμε «ματ- άουτ», γιατί τα ΜΑΤ δεν είναι ποτέ «έξω». Είναι πάντα μέσα σ’ όλα. Τώρα, και μέσα στα Πανεπιστήμια. Εντός, εκτός- όπου χρειαστεί.

Φαιδροί «ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΛΟΓΟΙ»…

Του Διονύση Ελευθεράτου

Σκεφθείτε έναν σημαντικό αθλητικό σύλλογο, που «βουλιάζει» εξ αιτίας των επιλογών κάποιου ανεκδιήγητου μεγαλοπαράγοντα. Η ομάδα υποβιβάζεται, καταχρεώνεται, κινδυνεύει να διαλυθεί. Ο «τιμονιέρης» αποκαθηλώνεται, ο σύλλογος αναστυλώνεται, ανακάμπτει και σταθεροποιείται -επί χρόνια- σε υψηλά επίπεδα. Αργότερα αρχίζει να «αγχομαχά». Χάνει έδαφος, χωρίς όμως να έχει – έως τώρα – γκρεμοτσακιστεί, όπως επί των ημερών του μεγαλοπαράγοντα. Τι κάνει εκείνος; Πλημμυρισμένος από βλακώδη, κομπλεξική χαιρεκακία, διατυμπανίζει ότι η ομάδα βασανίζεται επειδή απέρριψε το δικό του, «σοφό» μοντέλο διαχείρισης. Ναι, εκείνο που την είχε οδηγήσει στον πάτο!

Αρκετές αληθινές ιστορίες του διεθνούς ποδοσφαίρου έχουν εξελιχθεί περίπου έτσι. Ακριβώς έτσι, ίσως καμία: πού να βρεθεί παράγοντας με τόση ξετσιπωσιά; Βρίσκεται, όμως, το αντίστοιχό του στη σφαίρα της πολιτικής και της οικονομίας. Αρκεί να βάλουμε στη θέση της ομάδας την Αργεντινή και να εκλάβουμε ως μεγαλοπαράγοντα το νεοφιλελευθερισμό που την οδήγησε στην εφιαλτική τετραετία 1999 -2002. Διάβολε, ως πού μπορεί να φθάσει ο «ιδεολογικός χουλιγκανισμός» όσων αναζητούν «δικαίωση» στην ιδέα ότι η Αργεντινή δεν θα ασθενούσε σήμερα, εάν τότε είχε αφεθεί μέχρι τέλους – του δικού της τέλους- στο καταφανώς θανατηφόρο, μονεταριστικό χειρουργικό τραπέζι;

Οι «58», ο «Μπένι» και ο Ζίγδης...

Εδώ οι καλοί «κεντροαριστεροί» δελαπατρίδηδες!

Του Διονύση Ελευθεράτου

Συνάξεις οιωνοσκόπων ή παλιών δελαπατρίδηδων του Ζαππείου θυμίζουν πλέον οι ποικίλες διαδικασίες που έχουν ως άξονα την πρωτοβουλία των 58 «κεντροαριστερών». Εκτός τόπου και χρόνου, σχεδόν όλοι, για όλα. 

Τους ακούς και αναρωτιέσαι μήπως τυχόν νομίζουν ότι o κόσμος δεν βιώνει στ΄ αλήθεια την «οικονομική γενοκτονία» των Μνημονίων. Ότι απλώς την παρακολουθεί ταραγμένος, όπως κάποιο ευαίσθητο παιδί βλέπει στον κινηματογράφο ένα άγριο θρίλερ - και το μόνο που χρειάζεται είναι ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη κι ένα ψιθύρισμα: «Μην επηρεάζεσαι τόσο, μια ταινία είναι». 

Το «κεντροαριστερό» τρένο εκτροχιάστηκε: καιρός ήταν! Όλοι τους όμως, από τους μηχανοδηγούς έως τις λεπτεπίλεπτες «Σουσούδες» της πρώτης θέσης, μιλούν σαν να πρόκειται για το παλιό, ενεργό, ένδοξο Όριεντ Εξπρές που απλώς έκανε μια στάση για ανεφοδιασμό. Βαλίτσες έχουν πεταχτεί στα χωράφια. Μαζί και οι «Σουσούδες», αυτές όμως συμπεριφέρονται λες και κάνουν κάποιο ολιγόλεπτο πικ- νικ, ώσπου να «ξεκινήσει» πάλι το τρένο. 

Βρε κοίτα κάτι φιντάνια...

Η TV, ο Έλιοτ και οι «στοχαστές» αναλυτές του «Αντ1» που τους προλαβαίνουν τα «σουπεράκια»

Του Διονύση Ελευθεράτου

Πολλά «μνημονιακά» τηλεοπτικά φιντάνια θα ήθελαν να είναι Πρετεντέρηδες. Να «κάνουν παιχνίδι» αυτοτελώς, να χειρίζονται προσκεκλημένους, καταστάσεις. Δύσκολα πράγματα. Για κάποιους πρόωρα. Για τους περισσότερους, εσαεί ανέφικτα.

Για την ώρα, τέτοια φιντάνια αρκούνται στο ρόλο του ζωντανού «Σι Ντι πλέιερ». Κατά κανόνα ως «σχολιαστές» σε βραδινά δελτία, στα οποία διανέμονται με το δελτίο ψήγματα της πραγματικότητας και με τη σέσουλα οι ανοησίες διαφόρων εκδοχών του «σαξές στόρι», μαριναρισμένες και μαξιμαρισμένες (εκ του Μαξίμου) με νουθεσίες του τύπου «να φανούμε επιτέλους αξιόπιστοι» - κοινώς, να συνεχίσουμε στην ολέθρια ρότα των Μνημονίων. Επίσης, με μετρημένες σταγόνες «δυσφορίας» για την «ανελαστική» τρόικα και συμπόνιας για τους ανέργους και τους νεόπτωχους.

Α, ωραία, τώρα θα μας σώσει ο τουρισμός...

Πώς το εποχικό «success story» αναζητά ευήκοα ώτα σε κεφάλια χτυπημένα από θερμοπληξία

Του Διονύση Ελευθεράτου

Είναι που είναι «όνειρο θερινής νυκτός» το «success story» του Σαμαρά, πώς στην ευχή θα έμενε χωρίς ξεχωριστή καλοκαιρινή «βερσιόν»; Το καλοκαίρι έφυγε, παραμένει όμως ακλόνητη – ιδίως στα ΜΜΕ- η εποχική αρλουμπολογία που αναζητά ευήκοα ώτα σε κεφάλια χτυπημένα από θερμοπληξία: επιτέλους, βρέθηκε το αντίβαρο στους βυθισμένους μισθούς, στις ναυαγισμένες θέσεις εργασίας, στις ζωές που βουλιάζουν σε θάλασσες απολύσεων και λουκέτων. «Τα νησιά βουλιάζουν από τους τουρίστες»- να το αντίβαρο! Τώρα, μάλιστα, που το δίδυμο «ακατάβλητο δημόσιο χρέος – πτώση εξαγωγών» δυσχεραίνει την κυβερνητική ονείρωξη του «success story», εκ των πραγμάτων μεγεθύνεται το ειδικό βάρος του τουρισμού, ως υποτιθέμενου τεκμηρίου κάθε σαμαρο-βενιζελικού φληναφήματος. 

Χρειάζεται, βεβαίως, υπομονή. Τίποτε δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά τουλάχιστον τώρα γνωρίζουμε από πού θα καταφθάσει η «σωτηρία» μας. Εσύ λαέ «προσαρμοσμένε» (εκ της «δημοσιονομικής προσαρμογής»), άνοιξε του παραθυριού το στόρι και δες στον ορίζοντα τη λάμψη του «success story». Μπορεί η βιομηχανία της χώρας – τώρα και οι ΕΑΣ, ΕΛΒΟ- να μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο, μπορεί η πολυδιαφημισμένη «εκστρατεία» των ελληνικών προϊόντων στο εξωτερικό να ανακόπτεται, αλλά να, η λύτρωσή μας καταφθάνει υπό μορφή επικής απόβασης κι αποβίβασης. Με αεροπλάνα και βαπόρια, με τους τουρίστες τους πολλούς. Κι αν γίνονται θρύψαλα τα υπόλοιπα οχυρά της προπαγανδιστικής γραμμής Μαζινό του ««success story», don’t worry, θα μας σώσει η σύγχρονη, ειρηνική αυτή τη φορά «απόβαση στη Νορμανδία», με εμπροσθοφυλακή εύπορους Ρώσους. 

«Μοντέρνοι» μύθοι για τη δικτατορία Μεταξά

Του Διονύση Ελευθεράτου

Αν και εξαιρετικοί, οι στίχοι του Τριπολίτη μάλλον χρειάζονται κάποιο «φρεσκάρισμα»: η Ιστορία δεν «έβγαλε βρώμα», απλώς, ότι ξοφλήσαμε. Όταν γίνεται έρμαιο «μετα- μοντέρνων» ερμηνευτών, η Ιστορία κηρύσσει ξοφλημένα ακόμη και τα – μέχρι πρότινος- ακλόνητα «πορίσματά» της. Πριν από μερικά χρόνια, μόνο «πατενταρισμένοι» ακροδεξιοί θα ισχυρίζονταν ότι ήταν κάτι ηπιότερο – αν όχι … απείρως ηπιότερο – της φασιστικής δικτατορίας το καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε την 4η Αυγούστου 1936 (καταφθάνει οσονούπω η επέτειος). Οι καιροί αλλάζουν, όμως… «Αφηνιασμένο», πλέον, το ρεύμα του αντιδραστικού «ιστορικού αναθεωρητισμού» εξωραίζει ακόμη και τα κατοχικά Τάγματα Ασφαλείας – για να θυμηθούμε κάποια άρθρα του καθηγητή στο Γέιλ, Στάθη Καλύβα. Πολλά «πορίσματα» αυτού του ρεύματος δείχνουν απολύτως συμβατά προς τα ιδεολογικά «ανεμολόγια και τους ορίζοντες» μιας χώρας, στο δημόσιο βίο της οποίας διαδραματίζουν πλέον εξέχοντα ρόλο οι Μάκης Βορίδης, Άδωνις Γεωργιάδης, Φαήλος Κρανιδιώτης. Διάβολε, με τόση «φρεσκάδα» συγχρωτίζονται οι «μεταμοντέρνοι»!