Το κρύο θέλει εξοπλισμούς

Εθνική «Θωράκιση»

Πανελλαδικώς… αποτύχαμε!

Του Διονύση Γ. Γράψα

Κάθε Ιούνιο, η ελληνική κοινωνία αναμετριέται με έναν από τους πιο επίμονους εκπαιδευτικούς μύθους της: ότι οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι ένας δίκαιος, αξιόπιστος και αντικειμενικός μηχανισμός αξιολόγησης. Ένας θεσμός που ξεχωρίζει τους άξιους και ανοίγει την πόρτα στην ανώτατη εκπαίδευση. Και εν πολλοίς έτσι είναι, ωστόσο η φετινή εμπειρία προκαλεί έντονο προβληματισμό – όχι τόσο για τις επιδόσεις (που ακόμα δεν γνωρίζουμε), αλλά για τη φύση των θεμάτων και τον τρόπο που αυτά λειτούργησαν, αιφνιδιάζοντας τους πάντες.

Η εικόνα που μεταφέρεται από σχολεία, εκπαιδευτικούς και υποψηφίους αποτελεί κοινό τόπο: περίεργη διατύπωση των θεμάτων -ειδικά στην έκθεση-χάσματα στην διαβάθμιση της δυσκολίας των ασκήσεων, που άφηναν περιθώρια για διαφοροποιήσεις και διασταλτικές ερμηνείες των απαντήσεων(πχ Ιστορία). Δεν μιλάμε για “δύσκολα θέματα” – αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι. Μιλάμε για μια εξέταση που έμοιαζε σχεδιασμένη για να παγιδεύσει, όχι να αξιολογήσει. Ένα εξεταστικό τοπίο που περισσότερο δοκίμασε την αντοχή και την ψυχραιμία των παιδιών, παρά τις γνώσεις και την εμβάθυνσή τους στα γνωστικά εξεταζόμενα αντικείμενα.

Αυτός ο αιφνιδιασμός δεν αφορά μόνο τους μαθητές. Οι εκπαιδευτικοί εξίσου ένιωσαν να φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Γιατί η φετινή θεματοδοσία μοιάζει να ακυρώνει τον παιδαγωγικό τους ρόλο, να υποτιμά τη δουλειά της σχολικής τάξης και να επιβραβεύει όχι την προσπάθεια, αλλά την ικανότητα αποκρυπτογράφησης. Σαν οι εξετάσεις να επιδίωξαν την “αποτυχία”, για να νομιμοποιήσουν έναν νέο κύκλο “αξιολόγησης” – όχι μόνο για τους μαθητές, αλλά και για το εκπαιδευτικό σύστημα συνολικά.

ο ερώτημα προκύπτει εύλογα: Ποιον εξυπηρετεί μια τόσο ακραία καμπύλη δυσκολίας; Τι σημαίνει “αριστεία” όταν κατακτάται μόνο από ελάχιστους – όχι επειδή ξέρουν περισσότερα, αλλά επειδή “διάβασαν πίσω από τις γραμμές”;

Για ποια αξιολόγηση μιλάμε;

 

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Λύση, προφανώς, είναι η αξιοκρατία κι όχι απλά η «αξιολόγηση». Είναι η παιδεία κι όχι απλά η εκπαίδευση. Είναι το περιεχόμενο, τα αναλυτικά προγράμματα, η ύλη. Αυτά είναι η ουσία. Θα μιλήσουμε γι’ αυτά;

Από την μια, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών δεν μπόρεσαν να πείσουν την κοινωνία για το τι ακριβώς θέλουν με την περίφημη «αξιολόγηση».

Από την άλλη, η κυβέρνηση προσπαθεί, με τον φόβο, τις διώξεις και τα πειθαρχικά, να επιβληθεί, σώνει και καλά, σε κάθε διαφορετική άποψη, χωρίς να παίρνει υπόψη ότι όσο νόμιμη είναι η «αξιολόγηση», άλλο τόσο νόμιμη είναι και η απεργία.

Σε πολλές περιπτώσεις, η σχολική αποτυχία και οι ανισότητες, υπερβαίνουν την ατομική ευθύνη και μετατρέπονται σε κοινωνικό ζήτημα. Αναδεικνύεται, έτσι, ο ρόλος της εκπαίδευσης, ως ένας παράγοντας που θα πρέπει να τις αμβλύνει και να λειτουργήσει αντισταθμιστικά, αφού υπάρχει άμεση σχέση εκπαιδευτικού αποτελέσματος και μαθητικού δυναμικού. Ο εκπαιδευτικός συνεπώς, καλείται σε έναν συνεχή αναστοχασμό και διαφοροποίηση της διδασκαλίας του προς όφελος των εκάστοτε μαθητών του. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο σύνθετα όταν υπάρχουν στην τάξη διαταρακτικοί μαθητές, με μαθησιακές δυσκολίες, αυτισμό και άλλου τύπου δυσκολίες.

Μετριέται η διδασκαλία;

Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται χρόνος, αλλαγές, αναπροσαρμογές στην μεθοδολογία, γνώση, υπομονή και κυρίως υποστήριξη και επιμόρφωση. Μπορεί όλα αυτά, ένας εξωτερικός παρατηρητής, όσο καλός και αντικειμενικός να είναι, να τα «αξιολογήσει» με δύο επισκέψεις;

«Η αξιολόγηση της διδασκαλίας, όπως γίνεται, με μεμονωμένες παρατηρήσεις τάξης, παραβιάζει τις αρχές της εθνογραφικής μεθόδου, καθώς δεν περιλαμβάνει ενσωμάτωση του αξιολογητή στην εκπαιδευτική κοινότητα, μακροχρόνια παρατήρηση ή εμπιστοσύνη μεταξύ αξιολογητή και εκπαιδευτικού» (Δημ. Καλογιάννης, στο «οι αξιολογητές και το πρόβλημα της μεμονωμένης παρατήρησης», alfavita.gr, 30-4-25).

Η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού ως τεστ φρονημάτων;

Του Δημήτρη Αναστασίου

Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε τα εξής:

«Συζητήσαμε την πορεία της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και νομίζω ότι εδώ πρέπει να είμαστε ειλικρινείς ότι είναι μια καινούργια διαδικασία, η οποία ακόμα δεν έχει φέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Και εδώ θέλω να είμαι πολύ σαφής, ειδικά για την κατηγορία εκείνων των εκπαιδευτικών που αρνούνται επί της αρχής να αξιολογηθούν. Η θέση μας εδώ με ξεκάθαρη και κατεύθυνση που έχω δώσει το Υπουργείο πολύ σαφής: Αν κάποιος αρνείται επί της αρχής να αξιολογηθεί, δεν πρέπει να έχει θέση στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης».

10 αρχικές σκέψεις:

1. Η δήλωση από μόνη της (πέρα από το φορέα της που είναι ο πρωθυπουργός της χώρας) είναι ένα κραυγαλέο παράδειγμα αυταρχισμού. Υποτίθεται ότι αναγνωρίζει την ανεπάρκεια της τρέχουσας διαδικασίας αξιολόγησης (“δεν έχει φέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα”), αλλά αντί να αναζητήσει ευθύνες στο ίδιο το σύστημα, επιλέγει να στοχοποιήσει όσους έχουν κριτική στάση απέναντί του. Η ομολογία αποτυχίας μετατρέπεται κυνικά σε εργαλείο καταστολής διαφωνίας.

2. Το “επί της αρχής” δεν αφορά τη συμπεριφορά ή την απόδοση ενός εκπαιδευτικού που κρίνονται άρρητα αλλά καθημερινά καταρχήν από τους μαθητές τους. Δεν αφορά ούτε αν κάνει επιτυχώς το μάθημά του, ούτε αν συμβάλλει στην κοινωνική και μορφωτική λειτουργία του σχολείου. Το “επί της αρχής” δεν αφορά ούτε καν την πρακτική στάση. Ένας εκπαιδευτικός μπορεί να διαφωνεί αλλά κάτω από αφόρητη πίεση να υποκύπτει σε εντολές διευθυντών και προϊσταμένων.

Το “επί της αρχής” αφορά την πεποίθηση, το φρόνημα του ανθρώπου. Με άλλα λόγια, ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι όποιος-α έχει διαφορετική για την σκοπιμότητα ή/και την αποτελεσματικότητα της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού,

όποιος-α στοχάζεται διαφορετικά και αρνείται ιδεολογικά να αποδεχθεί μια αξιολόγηση που θεωρεί άδικη, τιμωρητική ή εργαλείο πειθαναγκασμού, δεν είναι αποδεκτός στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα.

Γιατί εκπαιδευόμαστε στην αμάθεια;

Του Γιώργου Τασιόπουλου 

Είναι αρκετά τα 3' του video για να κατανοήσουμε τις αιτίες αναποτελεσματικότητας του ονομαζόμενου "Νέου Σχολείου". 

Δεν είναι άλλωστε μόνο ελληνικό το φαινόμενο, ο Ζαν Κλοντ Μισεά είχε γράψει για την "Εκπαίδευση της Αμάθειας".

Στο βίντεο ο ομιλητής εξηγεί γιατί η παγκόσμια, άρχουσα υπερεθνική τάξη δεν επιθυμεί το σχολείο να επιτελέσει το σκοπό του.

Όταν η μεταφεουδαρχία των ολίγων θέλει να διευρύνει την ανισότητα υπέρ της σε βάρος των πολλών - φτωχών.

Όταν για να καταστεί απόρθητη η ισχύς τους είναι απαραίτητη η κατασκευή των υπηκόων της αγέλης, απαραίτητη προϋποθεση είναι ο αφοπλισμός των αδικημένων από κάθε πνευματική, κριτική ικανότητα.

Το ονομαζόμενο Νέο Σχολείο επιτελεί άριστα τον ρόλο του, αποστερεί τον μαθητή από την αληθινή γνώση και τον μεταμορφώνει σε άβουλη μαριονέτα, ακίνδυνο καταναλωτή στον φανταστικό, εικονικό νέο κόσμο που το ψηφιακό σχολείο κατασκευάζει.

Ως Κάλχας, μάντης κακών, προειδοποιούσε δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν ο Κώστας Τσιρόπουλος στο περιοδικό "Ευθύνη" (2002/362):

Ζήτησαν οι συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί την επαναφορά τους στην τάξη;

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

«Δεν βρέθηκε ένας να τους πει ότι οι εκπαιδευτικοί ψάχνουν τρόπο να φύγουν, όχι να επιστρέψουν»

Είναι να γελά κανείς, με την πρωτοβουλία του Υπουργείου Παιδείας, για επαναφορά των συνταξιούχων εκπαιδευτικών στην υπηρεσία. Δεν γνωρίζουμε αν υπήρξε τέτοιο «αίτημα» προς το Υπουργείο, παραμένει όμως εντυπωσιακό ως μέτρο αντιμετώπισης των κενών στα σχολεία!

Δεν βρέθηκε ένας να τους πει ότι οι εκπαιδευτικοί ψάχνουν τρόπο να φύγουν, όχι να επιστρέψουν!!! Ψάχνουν τρόπο να απαλλαγούν από τον καθημερινό γραφειοκρατικό φόρτο, να απαλλαγούν από την υποκριτική και δήθεν «αξιολόγηση», να απαλλαγούν από πιέσεις των επικεφαλής, να απαλλαγούν από ορισμένους δύστροπους γονείς, να αφεθούν, τέλος πάντων, απερίσκεπτοι, να κάνουν αυτό που σπούδασαν και για το οποίο έχουν προσληφθεί. Να διδάξουν, δηλαδή, τα παιδιά μας.

Αν το Υπουργείο ήθελε πραγματικά να καλύψει τα κενά, θα έκανε απλές αλλά ουσιαστικές κινήσεις. Θα έκανε διορισμούς τόσους, όσες και οι ανάγκες. Δεν θα επέβαλε αποκλεισμούς σε όσους αναπληρωτές παραιτούνται, αφού είναι παγκοίνως γνωστό ότι οικονομικά δεν βγαίνουν. Αντέχουν, όσοι έχουν οικογενειακή υποστήριξη, ελπίζοντας ότι τα μόριά τους την επόμενη χρονιά, θα τους φέρουν σε καλύτερη, πιο κοντινή, θέση.

Μύκονος: Μόλις 10 καθηγητές για 330 μαθητές στο Λύκειο Μυκόνου

Eξαιρετικά υποστελεχωμένο είναι το Λύκειο της Μυκόνου, όπως καταγγέλλει εκπαιδευτικός.

Πολύ μεγάλη είναι η έλλειψη καθηγητών στο Λύκειο της Μυκόνου όπως αποκαλύπτει ο πρόεδρος της Α’ ΕΛΜΕ Κυκλάδων Δημήτρης Παπαδημητρίου.

Ο εκπαιδευτικός, σε ανάρτησή του, τόνισε ότι για 330 μαθητές και 14 τμήματα υπηρετούν… 10 καθηγητές με συνέπεια να χάνοντι 250 ώρες εβδομαδιαίως!

Ιδού τι έγραψε ο κ. Παπαδημητρίου:

“Το κινητό στην τσάντα” και “το δημόσιο σχολείο στον πάγο…”

Στο Γενικό Λύκειο Μυκόνου μια βδομάδα μετά το άνοιγμα των σχολείων, υπηρετούν 10 καθηγητές (μαζί με τον Διευθυντή), για 14 τμήματα και 330 μαθητές…

Χάνονται 250 ώρες εβδομαδιαίως με το…καλημέρα, λείπουν 12 καθηγητές και αγνοείται η χαμένη αξιοπρέπεια του δημοσίου σχολείου και μιας διαλυμένης παιδείας που ξεκινάει με φιρμάνια τύπου …”το κινητό στην τσάντα”, την ώρα που τα δημόσια σχολεία υπολειτουργούν…

Η βαθιά κρίση του Ελληνικού δημόσιου σχολείου

Του Γιώργου Τασιόπουλου *

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ – Του Γιώργου Σαραντάρη
(…)
Εμείς ίσαμε τώρα δουλοπάροικοι
Ξένων ξεμωραμένων εξουσιών
Που γέρασαν σαν δέντρα
Μελαγχολικά αγνάντια στον τάφο
Και με παράξενο με αλλόφρονα εγωισμό
Ακόμα μας κρατάν στην αγκαλιά τους
Πουλιά που κρυώνουμε
Και δεν νοιαζόμαστε να στήσουμε
Σε πιο πράσινο χώρο
Τη φωλιά μας
Εμείς πότε θα διαβάσουμε
Στην τύχη μας μια ώρα που δε σβήνει
Στα χέρια μας στα νιάτα μας
Μια φούχτα δύναμη και θάρρος
Που τηνέ χρειάζεται και χαιρετάει
Ο ζωντανός κόσμος
Η Δύση πού θα βρει καινούργιο δρόμο
Για τις ανθρώπινες ψυχές;
                                        (Μάρτης του ΄36)

Και ο πιο ανυποψίαστος παρατηρητής των πολιτικών που εφαρμόζονται στη δημόσια εκπαίδευση θα συμφωνούσε σε τρεις βασικές κατευθύνσεις της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής.
Πρώτον, στο ριζικό μετασχηματισμό του αξιακού, παραδοσιακού και ιδεολογικού προσανατολισμού του δημόσιου σχολείου.

Δεύτερον, στην αμφισβήτηση του δημόσιου σχολείου ως αναφαίρετο κοινωνικό δικαίωμα των πολιτών.

Τρίτον, στην είσοδο του ψηφιακού κόσμου και της Τεχνικής η οποία επιβάλλει μια νέα αξιολογική κατεύθυνση στη διαμόρφωση του ανθρώπου και μεταβάλλει το πνευματικό περιεχόμενό του.

Παρά τις εξαγγελλόμενες «εκσυγχρονιστικές» κυβερνητικές προθέσεις η πραγματική στόχευση στο σημερινό σχολείο αναπαράγει όλα τα συμπτώματα της παρακμιακής κατάστασης της ελληνικής κοινωνίας. Αν σε επίπεδο κοινωνίας βιώνουμε την πτώση των δεικτών του εθνικού μας πολιτισμού, την επιβολή, μέσω της ορμητικής διείσδυσης, του αγγλοσαξονικού τρόπου ζωής και σε επίπεδο διανόησης την άκριτη μετακένωση της δυτικής σκέψης, τότε το σχολείο είναι το πιο χαρακτηριστικό της δείγμα.

Την πιο κρίσιμη στιγμή, να κλιμακώσουμε με καθαρό μυαλό και ξεκάθαρο στόχο!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Βαδίζουμε, το δίχως άλλο, στην πιο κρίσιμη φάση του αγώνα ενάντια στα ιδιωτικά ΑΕΙ και στο νομοσχέδιο της ντροπής. Είναι ώρα να δούμε κατάματα την πραγματικότητα και να πούμε αλήθειες. Μόνο μιλώντας τη γλώσσα της αλήθειας μπορούμε να ελπίζουμε στη νίκη.

Σήμερα, αφού δυστυχώς οι πολιτικές δυνάμεις που έπρεπε να πρωτοστατήσουν για κάτι τέτοιο δεν δείχνουν καμία έμπρακτη πρόθεση για να περπατήσει στη ζωή η λογική της συγκρότησης Παλλαϊκού Μετώπου Πάλης για την υπεράσπιση των πιο ζωτικών λαϊκών αναγκών, του ψωμιού, της δουλειάς, της υγείας, της παιδείας, της ειρήνης, της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας κι αφού οδεύουμε, δυστυχώς ξαναλέω, προς την κορύφωση της μάχης ενάντια στο αντιδραστικό ν/σ για τα ιδιωτικά ΑΕΙ επί της ουσίας ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ως πανεπιστημιακό κίνημα, ας καταλάβουμε τουλάχιστον ότι:

Η ΚΥΡΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΑΜΥΝΑΣ μας, ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ, είναι η ΜΑΧΗ για την ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ του νομοσχεδίου, την υπεράσπιση του Αρ. 16 από τους παραχαράκτες και τους πλιατσικολόγους της δημόσιας περιουσίας, τις ύαινες των ξένων και ντόπιων funds και τους κολλητούς τους στην κυβέρνηση.

Οχι γιατί από θέσεις αρχών αυτή η μάχη εξαντλεί τους λόγους για τους οποίους αντιστεκόμαστε στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Είναι καταγεγραμμένη και τεκμηριωμένη η θέση αρχών του κινήματος υπέρ της Δημόσιας, Δωρεάν Παιδείας για Όλο το Λαό.

Θα βουλιάξει η Αθήνα

Το μεγάλο κόλπο με την ΕΒΕ και τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια

Μέσα σε τρία χρόνια που εφαρμόζεται η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής έχουμε περίπου 38.000 κενές θέσεις στα ΑΕΙ ● Μετά την εκκένωση ακολουθεί η συρρίκνωση με το κλείσιμο τμημάτων στα δημόσια Πανεπιστήμια και η αρχή μιας «χρυσής εποχής» για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια που φιλοδοξεί να φέρει το υπουργείο Παιδείας.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ/EUROKINISSI

Του Χρήστου Κάτσικα

Η μεγάλη «πρεμούρα» του υπουργείου Παιδείας και της κυβέρνησης για την ψήφιση του νομοσχεδίου με τον παραπλανητικό και προκλητικό τίτλο «Ελεύθερο Πανεπιστήμιο» με σκοπό την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων στη χώρα μας, σε πλήρη αντιδιαστολή με το άρθρο 16 του Συντάγματος, έρχεται απλώς να φωτίσει τα τεχνητά εμπόδια που στήθηκαν τα τελευταία χρόνια με την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής στις Πανελλαδικές Εξετάσεις και τις εκατόμβες εξοστρακισμένων υποψηφίων που έφερε.

Εξηγούμαστε: ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των στοιχείων που προέκυψαν από την ανακοίνωση των βάσεων στις τελευταίες Πανελλαδικές Εξετάσεις (2023) ήταν οι κενές θέσεις σε διάφορα πανεπιστημιακά τμήματα. 153 τμήματα των ΑΕΙ (ένα ποσοστό ύψους 34% του συνόλου των τμημάτων) δεν δέχθηκαν το σύνολο των φοιτητών που «ζήτησαν», κάτι που αθροιστικά, μαζί με τις σχολές των ένστολων, μεταφράζεται σε περίπου 10.000 κενές θέσεις.

Να θυμίσουμε ότι τα δύο προηγούμενα χρόνια (2021 και 2022) που εφαρμόστηκε η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής (ΕΒΕ), με τα «μαγικά» του υπουργείου Παιδείας έμειναν κενές συνολικά πάνω από 28.000 θέσεις. Για παράδειγμα το 2021, πρώτη χρονιά εφαρμογής της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής (ΕΒΕ), έμειναν 17.000 κενές θέσεις! Το 2022, λόγω ΕΒΕ, έμειναν κενές σε πανεπιστημιακά τμήματα περί τις 11.000 θέσεις.

Ο Ιεράξ είναι εδώ

Ένα βίντεο για το βιβλίο Ο ΙΕΡΑΞ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, Επιθεωρητές και αξιολόγηση στο σχολείο της εθνικοφροσύνης (1949-1974)

Στην εποχή του επιθεωρητισμού, όταν ένας δάσκαλος δεχόταν αιφνιδιαστική επίσκεψη επιθεωρητή, ειδοποιούσε τους συναδέλφους των γειτονικών σχολείων χρησιμοποιώντας το συνθηματικό «ο ιέραξ είναι εδώ».

Το απλό αυτό σύνθημα ενεργοποιούσε μια σειρά αμυντικούς μηχανισμούς που, στην πράξη, ακύρωναν το πλεονέκτημα αιφνιδιασμού του επιθεωρητή. Τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ γνωστά. Όπως γνωστές και ευρύτατα διαδεδομένες είναι οι μαρτυρίες για τους μαθητές των «πίσω θρανίων» που τους έστελνε ο δάσκαλος στο σπίτι, για πρακτικές του τύπου «όσοι ξέρουν την απάντηση θα σηκώνουν το δεξί χέρι και όσοι δεν την ξέρουν θα σηκώνουν το αριστερό» και άλλα παρόμοια. Με δυο λόγια, το σχολείο προετοιμαζόταν για να παρουσιάσει την καλύτερη δυνατή εικόνα στον επιθεωρητή. Τι μας ενδιαφέρουν όμως όλα αυτά σήμερα;

Στη σημερινή κρίσιμη εκπαιδευτική και πολιτική συγκυρία και ενώ η μάχη του εκπαιδευτικού κινήματος ενάντια στην αξιολόγηση μαίνεται, η αναδρομή στην ιστορία του κλάδου και ιδιαίτερα στην τελευταία περίοδο του επιθεωρητισμού αποτελεί μια προειδοποίηση για τη σκοτεινή εποχή της νέας αξιολόγησης και αναδεικνύει την αξία του αγώνα για την ακύρωσή της και την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου.

Ντροπή! «Πως δημιουργούν αμόρφωτο και απολίτιστο λαό Πιερρακάκης και Μενδώνη...»

Της Έφης Ρίτσου

Θα προσπαθήσω να σας το φέρω σιγά-σιγά για να μη σας σοκάρω.
Έχω δει που αναρωτιέστε για το 41%, κι έχω δει τα πλητρολόγια να παίρνουν φωτιά για την Επίδαυρο.
Αγάπες μου, ο στόχος είναι το μυαλό (για να μπορέσει η κυρίαρχη τάξη να κάνει ανεμπόδιστα παιχνίδι).
Τα γήπεδα που παίζει είναι δύο: Εκπαίδευση και Πολιτισμός.
Για τις προσπάθειες του κ. Πιερρακάκη να δημιουργηθεί ένας λαός περαιτέρω αμόρφωτος έχουν γραφτεί πολλά και θα γραφτούν και άλλα.
Για τον πολιτισμό της κας Μενδώνη, επίσης.
Για την ώρα, σε ό,τι αφορά τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ γι' αυτή τη χώρα, ένα ωραίο παραδειγματάκι:

Εκπρόσωπος των ιδιωτικών συμφερόντων...

Ε βέβαια με ποιον θα φωτογραφιζόταν και ποιον θα συναντούσε;
Τους εκπροσώπους των δασκάλων και των καθηγητών τους απαξίωνε 4 χρόνια... έχει σύρει τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες ΔΟΕ και ΟΛΜΕ δέκα φορές στα δικαστήρια....
Μόνο με τους κολλεγιάρχες τα βρίσκει ...

2054, Μάϊος

Μπιλ Γκέιτς: Οι δάσκαλοι θα αντικατασταθούν σύντομα από την τεχνητή νοημοσύνη

Μακροπρόθεσμα, η τεχνολογία μπορεί είτε να ωφελήσει είτε να βλάψει την ανθρωπότητα αυτοί είναι η άποψη όλων όσων ασχολούνται με την τεχνολογία ΑΙ. Οι μηχανές τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσαν να «ελέγχουν τους ανθρώπους» και να λαμβάνουν αποφάσεις για εμάς, αν δεν ενεργήσουμε τώρα.

Ο δισεκατομμυριούχος παγκοσμιοποιητής Μπιλ Γκέιτς έκανε μια πρόβλεψη, λέγοντας ότι οι δάσκαλοι στα σχολεία θα αντικατασταθούν σύντομα με ρομπότ Τεχνητής Νοημοσύνης (AI), τα οποία, όπως λέει, είναι πολύ καλύτερα από τους ανθρώπους.

«Η τεχνητή νοημοσύνη, από τότε που το επίκεντρο έγινε η μηχανική της μάθηση, έχει επιτύχει μερικά απίστευτα ορόσημα», είπε ο Γκέιτς στην CEO της DreamBox Learning Jessie Woolley-Wilson.

«Ξέρετε, μπορεί να ακούει την ομιλία και να αναγνωρίζει την ομιλία καλύτερα από τους ανθρώπους. Μπορεί να αναγνωρίσει εικόνες και βίντεο καλύτερα από τους ανθρώπους. Ο τομέας στον οποίο ήταν ουσιαστικά άχρηστος ήταν στην ανάγνωση και τη γραφή. Δεν μπορούσες να πάρεις, ας πούμε, ένα βιβλίο βιολογίας και να το διαβάσεις και να περάσεις τις εξετάσεις AP».

Επιστολή παραίτησης της Διευθύντριας του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών με καταγγελίες για παρανομίες

Eπιστολή παραίτησης στην υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων από τη θέση της Γενικής Διευθύντριας του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (Ι.Κ.Υ.), απέστειλε η καθηγήτρια του ΕΚΠΑ, Μαρία Ζωή Φουντοπούλου. Η ίδια τοποθετήθηκε σε αυτή τη θέση στις 18  Αυγούστου 2022, με απόφαση της υπουργού Παιδείας, μετά από σχετική προκήρυξη του ΙΚΥ.

Σοβαρές καταγγελίες για κακοδιαχείριση στο ΙΚΥ καταγγέλλει η Καθηγήτρια του ΕΚΠΑ Μαρία-Ζωή Φουντοπούλου. Η ίδια Φουντοπούλου υπέβαλε την πρώτη παραίτηση με επιστολή μιας σελίδας στο προσωπικό ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της Ν. Κεραμέως στις 30 Ιανουαρίου. Καθώς δεν έλαβε καμία γραπτή ή τηλεφωνική απάντηση ακολούθησε δεύτερη επιστολή παραίτησης, πάλι στο προσωπικό ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της Ν. Κεραμέως. Λίγες μέρες μετά η κα. Φουντοπούλου έστειλε στην υπουργό Παιδείας την επιστολή  με εξώδικο και στη συνέχεια, η Νίκη Κεραμέως έκανε αποδεκτή την παραίτηση της.

Το alfavita.gr επικοινώνησε με την κα. Φουντοπούλου η οποία σημείωσε ότι εμμένει σε όσα έγραψε στην τελευταία παράγραφο της επιστολής της «η υπηρεσιακή μου εντιμότητα, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το Πανεπιστημιακό μου ήθος έχουν κλονισθεί, αφότου διεπίστωσα τις ως άνω παρανομίες, και εξ αυτών των λόγων, εμμένω στην ήδη υποβληθείσα παραίτησή μου».

Τα «βαφτίσια» στην εκπαίδευση

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

«Αξίζουν συγχαρητήρια στην εφευρετικότητα των «νονών». Με έξυπνο τρόπο προσθέτουν ονόματα χωρίς να προσθέτουν ουσία. Αναδιοργανώνουν αρμοδιότητες και ξεκινάμε από την αρχή»

Είναι ενδιαφέρον αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, κυρίως στον τομέα αρμοδιότητας του Υπουργείου Παιδείας. Η ονοματοδοσία θεσμών, υπηρεσιών, διαδικασιών, οργάνων, κλπ., γίνεται με ρυθμό πολυβόλου. Δεν είναι ιδιαίτερο χάρισμα αυτής της κυβέρνησης, είναι διαχρονική τακτική του Υπουργείου. Το κυρίως απογοητευτικό είναι ότι η ουσία των πραγμάτων παραμένει μάλλον η ίδια, αν δεν επιδεινώνεται. Κι όμως ακάθεκτοι συνεχίζουν τα «βαφτίσια»!

Για να πάρουμε μια μικρή γεύση, αρκεί να παρατηρήσουμε πως οι μόνοι σταθεροί στην ονομασία τους, από τα στελέχη εκπαίδευσης, είναι οι Διευθυντές Σχολείων. Σ’ όλες τις άλλες θέσεις έχουμε κατά καιρούς νέα ονόματα. Οι Προϊστάμενοι του Νομού έγιναν Διευθυντές Εκπαίδευσης, οι παλιοί Επιθεωρητές μετεξελίχθηκαν σε Σχολικούς Συμβούλους, στη συνέχεια έγιναν Συντονιστές Εκπαιδευτικού Έργου και τώρα Σύμβουλοι Εκπαίδευσης. Ο Προϊστάμενος Επιστημονικής Παιδαγωγικής Καθοδήγησης έγινε Περιφερειακός Επόπτης Ποιότητας της Εκπαίδευσης και αντίστοιχα Επόπτης Ποιότητας της Εκπαίδευσης για τις Διευθύνσεις. Φυσικά τα ΠΕ.Κ.Ε.Σ. γίνονται ΠΕ.Σ.ΕΠ., η οικολογική συνείδηση των μαθητών πέρασε από τα Κ.Π.Ε. που μετεξελίχθηκαν σε ΚΕ.Π.Ε.Α., για να μην καταπιαστούμε με την Ειδική Αγωγή που τα ΚΔΑΥ γίνανε ΚΕΔΔΥ, έπειτα ΚΕΣΥ και τώρα ΚΕΔΑΣΥ, καθώς και τις ορολογίες που έχουν εμπλουτίσει το χώρο,  ένταξη – ενσωμάτωση – συμπερίληψη  (παραμένει ζητούμενο αν όσοι χρησιμοποιούν αυτούς τους όρους εννοούν και τα ίδια πράγματα). Ένα μικρό δείγμα της «κοσμογονίας» που έχουμε μπροστά μας. Ακόμα και οι νόμοι έχουν φανταχτερές και εντυπωσιακές έως παραπλανητικές ονομασίες π.χ. νόμος 4823/2021 «Αναβάθμιση του σχολείου και ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών», καμία σχέση με την πραγματικότητα.

κ. Κεραμέως ρωτήστε την Diane Ravitch για τα αποτελέσματα της αξιολόγησης σας!

Φωτογραφία Αρχείου

ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI

Του Χρήστου Κάτσικα

Την ώρα που οι εκπαιδευτικοί συμμετέχουν με συντριπτικά ποσοστά πάνω από 80% στην απεργία – αποχή από την αξιολόγηση/αυτοαξιολόγηση και το ΥΠΑΙΘ βρίσκεται σε δύσκολη θέση στα μέσα «ενημέρωσης», παρουσιάζονται πληροφορίες για την ατομική «αξιολόγηση» των εκπαιδευτικών και συγκεκριμένα ότι:

1. Θα ξεκινήσει από την επόμενη σχολική χρονιά και θα αφορά δασκάλους, καθηγητές και διοικητικά στελέχη.
2. Στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών προβλέπεται ετήσια καταγραφή επιδόσεων στο σχολείο και «φάκελος» στον οποίο θα καταγράφεται η πορεία τους. Κάθε εκπαιδευτικός και στέλεχος εκπαίδευσης θα έχει τον προσωπικό του ηλεκτρονικό φάκελο, στον οποίο θα περιλαμβάνονται, ανάμεσα σε άλλα, στοιχεία άσκησης του εκπαιδευτικού / διοικητικού του έργου.
3. Θα προβλέπεται συνέντευξη μεταξύ αξιολογουμένου και αξιολογητή.
4. Κάθε εκπαιδευτικός θα αξιολογείται από τουλάχιστον δύο αξιολογητές, ενώ ενεργό ρόλο στα παραπάνω θα έχουν οι διευθυντές των σχολείων και οι συντονιστές εκπαιδευτικού έργου (οι παλιοί σχολικοί σύμβουλοι που καταργήθηκαν αλλά επιστρέφουν με τον νέο νόμο του υπουργείου Παιδείας). Από την πλευρά τους, οι σχολικοί σύμβουλοι θα έχουν στις αρμοδιότητές τους και το να παρακολουθούν περιοδικά τη διδασκαλία των εκπαιδευτικών στις τάξεις.

Επειδή, ως γνωστόν, αφενός οι σχεδιασμοί του ΥΠΑΙΘ δεν αποτελούν παρά εφαρμογές των κατευθύνσεων του ΟΟΣΑ, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ και αφετέρου τα αγγλοσαξωνικά μοντέλα αξιολόγησης/αυτοαξιολόγησης που αμφισβητούνται εντονότατα και καταρρέουν στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες εμφανίζονται στην Ελλάδα με αγιογραφικές διακηρύξεις, ως το μαγικό ραβδί για την «αναβάθμιση» της παιδείας και «δια πάσαν νόσον», προκαλούμε την ηγεσία του ΥΠΑΙΘ να ακούσει όσα λέει η υφυπουργός Παιδείας των ΗΠΑ (μιας χώρας το εκπαιδευτικό σύστημα της οποίας τόσο θαυμάζει η κ. Νίκη Κεραμέως) για τα αποτελέσματα της πολιτικής αξιολόγησης των σχολείων και των εκπαιδευτικών.