Τέμπη και Κοινωνία: Δικαιοσύνη για ποιον; Γιατί ο κόσμος δεν έχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη;

Με αφορμή την υπόθεση των Τεμπών, σωρεία δημοσκοπήσεων αποκαλύπτει την αποδοκιμασία όσων ερωτώνται για το σύνολο των θεσμών και εμφανίζεται για πρώτη φορά να εκδηλώνεται κατά μεγάλο μέρος και σε ό,τι αφορά τον θεσμό της δικαιοσύνης. Δύο στους τρείς ερωτώμενους δηλώνουν έλλειψη εμπιστοσύνης, ακόμα και στη “δικαιοσύνη”. Για όσους φυσικά αναπνέουμε μέσα στις λειτουργίες της, δεν χρειάζεται καμία δημοσκόπηση, ούτε έπρεπε να φτάσουμε στο τραγικό έγκλημα των Τεμπών και τις ανακριτικές εξελίξεις του για να αντιληφθούμε την βασιμότητα της παραπάνω διαπίστωσης. Όσο και αν τα κροκοδείλια δάκρυα, ιδίως αυτά τα οποία ρέουν από κυβερνητικούς οφθαλμούς, απογοητεύονται για το φαινόμενο και επιζητούν να επιρρίψουν την ευθύνη στην αντιπολίτευση και στον «λαϊκισμό», πέραν του ότι, κατά τα όσα παρακάτω θα αναπτύξω, είναι οι ίδιοι που συντηρούν υπαίτια την έλλειψη εμπιστοσύνης προς την “Δικαιοσύνη”, παραβλέπουν μια σωρεία διδαγμάτων της καθημερινής ζωής τα οποία είναι αντιληπτά στην καθημερινότητα της κοινωνίας και διαμορφώνουν αυθεντικά την λαϊκή συνείδηση.

Του Κώστα Παπαδάκη
δικηγόρος
π. μέλος του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α
π. δημοτικός σύμβουλος Αθήνας

Να γιατί λοιπόν ο κόσμος πράγματι δεν εμπιστεύεται τη “δικαιοσύνη” :

1) Γιατί δεν είναι δικαιοσύνη, αλλά δικαστική εξουσία. Το πρώτο ερώτημα το οποίο αισθάνεται καθημερινά ο πολίτης στην χώρα μας και όχι μόνο είναι το ερώτημα “Τι σημαίνει «Δικαιοσύνη»; Οφείλω να διευκρινίσω για ποιόν λόγο θέτω τη λέξη σε εισαγωγικά : Η ίδια η ταύτιση ενός ηθικού και, κατά μία έννοια, ιδεαλιστικού όρου, με τον φορέα ο οποίος καλείται να τον υλοποιήσει, δηλαδή με την δικαστική εξουσία, αποτελεί την αρχή της στρέβλωσης. Είναι σαν να ονομάζουμε το προσωπικό των νοσοκομείων με τον τίτλο “Υγεία”. Και να θεωρούμε αμφισβήτηση της υγείας κάθε κριτική στους γιατρούς. Ουσιαστικά στην προκείμενη περίπτωση, εξυψώνεται στο απροσπέλαστο μια ανθρώπινη εξουσία και μάλιστα εκείνη που έχει τα λιγότερα δημοκρατικά εχέγγυα απ’ όλες τις άλλες : Δεν εκλέγεται, δεν ανακαλείται, δεν ελέγχεται, δεν λογοδοτεί, είναι εξοπλισμένη με ισόβια ανεξαρτησία και υψηλές αποδοχές που αποσκοπούν στο αδιάβλητο της κρίσης της. Δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός της δικαστικής εξουσίας ως δικαιοσύνης. Αποβλέπει στην προστασία της από την κριτική στις αποφάσεις της, που κάποτε ήταν κοινωνικά και πολιτικά απαγορευμένη, με συνενοχή και της συστημικής αριστεράς που συνέβαλε στη νομιμοποίηση του αυταρχισμού της με κατευθύνσεις όπως “Αφήστε τη δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της”.

Τρία χρόνια ΝΔ: αυτούς τους νόμους ποιος θα τους καταργήσει με ένα άρθρο;

Του Κώστα Παπαδάκη

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ  ΒΑΝΑΥΣΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ  ΣΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ

Η νομοθετική επιδρομή της κυβέρνησης της ΝΔ σε δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες αφήνει βομβαρδισμένο τοπίο στην τρίχρονη κοινοβουλευτική της παραγωγή. Ο ρεβανσισμός απέναντι στις κατακτήσεις των δικαιωμάτων και ελευθεριών των προηγούμενων δεκαετιών, το κυνήγι του εσωτερικού εχθρού, η εισαγόμενη και διεθνής τρομοϋστερία και η εμπέδωση της βίαιης αναδιανομής πόρων υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος των αναγκών λαϊκών τάξεων, καθώς και η ενίσχυση κάθε φορέα εξουσίας απέναντι στην αγωνιζόμενη κοινωνία απετέλεσαν κατεπείγουσες και απρόσβλητες προτεραιότητες του προσανατολισμού της. Χωρίς την πεποίθηση πληρότητας και με κάθε επιφύλαξη για λάθη και παραλείψεις καταγράφουμε :

Η υπερπαραγωγή ξεκίνησε τις επόμενες κιόλας εβδομάδες των εκλογών της 7/7/2019. Εκείνο το καλοκαίρι η Βουλή δεν έκλεισε για διακοπές…..

1) Με το νόμο 4623/2019 (ΦΕΚ Α΄ 34/09.08.2019), μέσα στο κατακαλόκαιρο η κυβέρνηση, μεταξύ άλλων κατάργησε το πανεπιστημιακό άσυλο με το άρθρο 64, θεσπίζοντας παράλληλα ψευδεπίγραφα την ακαδημαϊκή ελευθερία διακίνησης των ιδεών (βλ. κείμενό μου σε διάφορες ιστοσελίδες “Κάτω τα χέρια από το πανεπιστημιακό άσυλο – κάτω τα χέρια από τις πολιτικές ελευθερίες”), το επίπεδο σεβασμού της οποίας το κρίνει ο καθένας τα τελευταία τρία χρόνια, κατάργησε την απόφαση για ίδρυση Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών (άρθρο 65), υποκύπτοντας σε συντεχνιακές κραυγές και συμφέροντα ιδιοκτητών ιδιωτικών πανεπιστημίων, ενώ με το άρθρο 117 κατάργησε αναδρομικά από της συστάσεως του το άρθρο 48 του ν. 4611/2019, με το οποίο η προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές, έστω και για εύλογες προεκλογικές σκοπιμότητες, είχε καθιερώσει για πρώτη φορά στην Ελλάδα την υποχρέωση αιτιολόγησης των απολύσεων εργαζομένων.

Κ. Παπαδάκης: Να μη νομιμοποιήσει το δικαστήριό σας τη ναζιστική εγκληματική βία

• Ο Κ. Παπαδάκης ολοκλήρωσε την αγόρευσή του ζητώντας από την εισαγγελέα να ανακαλέσει την πρότασή της και από τους δικαστές να μην επιτρέψουν να νομιμοποιηθεί η ναζιστική εγκληματική βία από δημοκρατικούς φορείς.
  Η Χρυσή Αυγή στις αρχές του 2012, κατά την προεκλογική περίοδο, ασκούσε επιδεικτική βία, ξεκίνησε την αγόρευσή του ο Κώστας Παπαδάκης και ανέφερε το χαστούκι του Ηλία Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη σε τηλεοπτική εκπομπή, για την οποία ο Μιχαλολιάκος επίχαιρε ότι ανεβήκαμε στις δημοσκοπήσεις, ενώ το βράδυ των εκλογών ευχαρίστησε «τα παιδιά με τις μαύρες μπλούζες» για την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή.
  Ο δικηγόρος αναφέρθηκε αναλυτικά σε σωρεία επιθέσεων της ναζιστικής οργάνωσης μόνο το 2012 (Κόρινθος, Αιτωλικό, Πειραιάς, Λυκόβρυση, Αγιος Δημήτριος, Κοζάνη, Ραφήνα, πλατεία Αμερικής, Αγιος Παντελεήμονας, Σεπόλια, Ανάβυσσος, Κορυδαλλός, Σέρρες, Λαύριο, Αγρίνιο, Ηράκλειο, Λαγκαδάς Θεσσαλονίκης, στο θέατρο «Χυτήριο» και αλλού) και παρατήρησε ότι «έχουμε δηλαδή τριπλασιασμό των περιστατικών βίας το δεύτερο εξάμηνο του 2012 σε σχέση με το πρώτο», δηλαδή ενώ η οργάνωση είχε θεσμική ασυλία.

H δίκη της Χρυσής Αυγής: Κώστας Παπαδάκης - “Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω”

Ο Κώστας Παπαδάκης μιλάει για τη μάχη της Πολιτικής Αγωγής

Αφιερωμένη στη μάχη για να καταδικαστούν οι νεοναζί δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής ήταν η δεύτερη ημέρα της Διεθνούς Συνάντησης της ΚΕΕΡΦΑ στις 10-11 Οκτώβρη. Ο Κώστας Παπαδάκης, δικηγόρος της πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής, έκανε μια πρώτη αποτίμηση της διαδικασίας της δίκης μέχρι σήμερα, με στόχο, όπως είπε, “να δούμε τις προοπτικές της”.

Ακολουθούν αποσπάσματα της ομιλίας του:

“Η πολιτική αγωγή ξεκίνησε σε μια δίκη με μια δίωξη-σκάνδαλο όχι εναντίον της Χρυσής Αυγής (όπως ισχυριζόταν ότι τάχα διώκονται για τα φρονήματά τους), αλλά με μία σκανδαλώδη δίωξη υπέρ της. Γιατί δεν έγινε ούτε με το άρθρο 187Α του Ποινικού Κώδικα για τρομοκρατική οργάνωση ούτε περιέλαβε ηθικές αυτουργίες. Αυτή η ελλειπής δίωξη είναι που δίνει το δικαίωμα στο Μιχαλολιάκο εκ του ασφαλούς πριν από λίγο καιρό να αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία του Φύσσα.

Ήταν μία δίωξη χωρίς καμία κάθαρση στον κρατικό μηχανισμό καθώς παραμένουν στη θέση τους όλοι οι αστυνομικοί που, σύμφωνα και με το βούλευμα, συνεργάστηκαν με τη Χρυσή Αυγή για τη συγκάλυψη των εγκλημάτων της, για την τρομοκράτηση των θυμάτων της. Βρεθήκαμε ακόμα αντιμέτωποι με την υπέρμετρη καθυστέρηση προσδιορισμού της δίκης που έδωσε τη δυνατότητα στους χρυσαυγίτες να διεξαγάγουν μία άνετη προεκλογική εκστρατεία στις εκλογές του Ιανουαρίου χωρίς να είναι ακόμα υπόδικοι.

Κώστας Παπαδάκης: «Η μεγαλύτερη μάχη της δίκης της Χ.Α είναι η μάχη της δημοσιότητας»

Ο δικηγόρος Κώστας Παπαδάκης, συνήγορος Πολιτικής Αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής μιλά στον Δρόμο της Αριστεράς και στο δημοσιογράφο Ζαχαρία Ρουστάνη για τη μεγάλη δίκη που αναμένεται να μεταβάλει, ούτως ή άλλως, το πολιτικό σκηνικό, ανεξάρτητα από την έκβασή της.

– Ποιο είναι το βασικό διακύβευμα σε αυτήν την υπόθεση;

Επιδίωξη της κοινωνίας είναι να απαλλαγεί από τη δολοφονική δράση των μελών και των οπαδών της Χ.Α. και την αναβίωση του ναζισμού στην Ελλάδα. Η κοινωνία, προφανώς, δεν έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει από μόνη της στρατιωτικά τους ναζιστές, αλλά ζητούσε πάντα την τιμωρία των δολοφόνων (θυμίζω τους δολοφόνους του Λαμπράκη και του Τεμπονέρα) και αυτό κάνει και τώρα. Δεν τρέφω καμία αυταπάτη σε σχέση με τους θεσμούς, αλλά θα πρέπει να προσπαθούμε και μέσα από αυτούς, στα όρια των δυνατοτήτων. Η δίκη της Χ.Α. γίνεται μετά από μια μακρόχρονη ανοχή και συγκάλυψη της δράσης της από την αστυνομία και τη διοίκηση, ωστόσο ο λαϊκός ξεσηκωμός μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα ανέτρεψε τη ροή των πραγμάτων αυτών, και δίνουμε τώρα τη μάχη μέσα και έξω από τα δικαστήρια για να ανακοπεί η δολοφονική της δράση.

Κ. Παπαδάκης για το πολιτικό σύστημα και την αστική δικαιοσύνη