Η είδηση έτυχε θερμής υποδοχής από τον πολιτικό κόσμο, και ιδιαίτερα αυτόν της Νέας Δημοκρατίας.
Παράλληλα, πολλοί ήταν εκείνοι που έγραψαν ότι τα χρήματα αυτά “χαρίστηκαν” στους εργαζόμενους, οι οποίοι στο μυαλό των αρθρογράφων λογίζονται ως απλοί παρατηρητές μιας επιτυχημένης επιχείρησης κι όχι το σημαντικότερο κομμάτι της.
Είναι σχεδόν αδιανόητο στον σημερινό άνθρωπο να αντιληφθεί ότι ο πλούτος που παράγει -και που μεταφράζεται σε χρήμα όταν μπει στην αγορά- είναι δικός του. Ότι τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που προσφέρει προέρχονται απ' τον κόπο του κι όχι από τον κόπο κάποιου άλλου.
Η κοινή λογική θέλει αυτήν την κυβέρνηση να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να αποτρέψει τα αφεντικά από τέτοιου είδους κινήσεις. Τα μπόνους είναι συνηθισμένα μόνο στους υπαλλήλους των τραπεζών και των πολυεθνικών κι όχι σε εργάτες εργοστασίων. Γι΄αυτό κι όποτε πραγματοποιείται κάτι τέτοιο, παρομοιάζεται με επίσκεψη εξωγήινων σε μια έρημη γωνιά της Νεβάδα.
