Ο Παντελής

Του Θοδωρή Αθανασιάδη

Ο Παντελής είναι νοικοκύρης. Ένας ήσυχος, καθημερινός άνθρωπος που κοιτάζει το σπίτι του και την δουλειά του. Δεν δημιουργεί προβλήματα και δεν θέλει μπλεξίματα. Γι' αυτό αποφεύγει τις πολιτικές συζητήσεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Κι αν ποτέ μπερδευτεί σε καμμία, προσπαθεί να ξεφύγει με κάθε τρόπο. Συνήθως καταφεύγει στα παλιά αλλά δοκιμασμένα τσιτάτα είτε τύπου τσουβαλιάσματος ("όλοι ίδιοι είναι", "βρες εσύ τον καλύτερο", "όλοι την τσέπη τους κοιτάνε, ποιος νοιάστηκε για τον τόπο;" κλπ) είτε τύπου ζαμανφουτισμού ("εγώ θα σώσω τον κόσμο;", "εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα" κλπ). Δεν του αρέσουν, άλλωστε, ούτε τα άκρα ούτε η βία (απ' όπου κι αν προέρχεται), γι' αυτό θεωρεί καμάρι του να ανήκει στον μεσαίο χώρο, χωρίς να ενοχλείται που κάποιοι άσχετοι μπερδεύουν τον μεσαίο χώρο με τον μικροαστισμό.

Ο Παντελής είναι ένας άνθρωπος πιστός στις παραδόσεις, θεματοφύλακας των ιερών και των οσίων τής φυλής. Γι' αυτό παντρεύτηκε στην ώρα του κι έκανε δυο παιδιά. Για την ακρίβεια, έκανε ένα παιδί κι ένα κορίτσι. Κι ανάθρεψε το παιδί σαν άντρα και το κορίτσι σαν κορίτσι που θα φοβόταν τον άντρα όταν θα γινόταν γυναίκα, καθ' ότι τα φεμινιστικά ποτέ δεν του άρεσαν. Άλλωστε, ξέρει ότι μόνο με τέτοια ανατροφή θα γυρίσει το κορίτσι του να τον κοιτάξει όταν γεράσει και καταπέσει. Το παιδί είναι άντρας, θα κοιτάει την δικιά του οικογένεια.

Βασίλης Ραφαηλίδης: Μην ταράζετε τον ύπνο των νοικοκυραίων

Έτσι που λέτε, η Ελλάδα είναι μια χώρα με κάργα καλούς νοικοκυραίους, που «έχουν γυναίκα και παιδιά», πράγμα που τους εμποδίζει να γίνουν πρωτοπόροι και να βγουν από την πεπατημένη. Λες και οι άλλοι, που συνεχώς διακινδυνεύουν, δεν έχουν γυναίκα και παιδιά, αλλά γάτα και γατάκια. Τι να κάνουμε; Εμείς θα συνεχίσουμε και χωρίς αυτούς. Οι πρωτοπόροι δεν θα λείψουν ποτέ από τον κόσμο, ό,τι και να συμβεί.

Λεν έχει καμιά σημασία τι όνομα παίρνουν κάθε φορά στην ιστορία οι πρωτοπόροι. Οι πρωτοπόροι του καπιταλισμού, αυτοί που τον εδραίωσαν για να μπορούν σήμερα οι καλοί νοικοκυραίοι να παριστάνουν εκ του ασφαλούς και με το αζημίωτο τους καλούς νοικοκυραίους, ήταν αδέρφια μας από ιστορικής, αλλά και ψυχολογικής απόψεως. Οι καλοί νοικοκυραίοι της εποχής τους τους κυνήγησαν άγρια. Και οι λιγότερο βάρβαροι από αυτούς τους θεωρούσαν ρομαντικούς και ουτοπιστές. Το τι καζούρα έφαγε ο Κολόμβος από την άρχουσα φεουδαρχική τάξη της εποχής του δεν λέγεται. Αλλά, χωρίς την ανακάλυψη της Αμερικής, καπιταλισμός δεν θα υπήρχε, τουλάχιστον στη σημερινή του μορφή. Όχι γιατί η Αμερική είναι σήμερα η μητρόπολη του καπιταλισμού, αλλά διότι χωρίς τον πλούτο που συνέρρευσε από το νέο κόσμο στον παλιό, θα ζούσαμε ίσως ακόμα υπό φεουδαρχικό καθεστώς.

Και ξέρεις γιατί σε θεωρώ κακομοίρη;

Του Γιώργου Αλεξάτου 

Και ξέρεις γιατί σε θεωρώ κακομοίρη;

Γιατί, βρε φουκαρά, αντιμετωπίζεις ως έγκλημα αυτό που σου πλασάρουν τα κανάλια. Μια κατάληψη, μια σπασμένη βιτρίνα τράπεζας, έναν κάδο που καίγεται στα Εξάρχεια.

Σε θεωρώ κακομοίρη γιατί κλεισμένος μέσα στους τέσσερις τοίχους και καθισμένος στον καναπέ σου, αγνοείς τι συμβαίνει στην κοινωνία που ζεις.

Γιατί δεν έχεις ιδέα από εγκληματικότητα. Δεν ξέρεις πως οι μεγαλοσυμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος δεν βρίσκονται μεταξύ των 18χρονων που κάνουν καταλήψεις και καίνε κάδους. Δεν σου περνάει από το μυαλό ότι το οργανωμένο έγκλημα -το μεγαλεμπόριο ναρκωτικών και γυναικών, η προστασία μαγαζιών της νύχτας, οι οργανωμένες διασπαθίσεις δημοσίου χρήματος κ.λπ. κ.λπ.- έχει χώρους προέλευσης που ποτέ δεν θα τους αναφέρουν τα κανάλια που σε μαθαίνουν να σκέφτεσαι και να εκφέρεις και άποψη.

Η επανάσταση της ανάθεσης

Πολύς λόγος γίνεται για το αν η συμφωνία των δανειστών με τον Γιάννη Βαρουφάκη συνιστά κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ και νέο μνημόνιο, το οποίο δεν διαφέρει και σε πολλά από το μνημόνιο της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που μέσα σε τέσσερα χρόνια ισοπέδωσε την ελληνική οικονομία για τις επόμενες δεκαετίες.

Το νόμισμα αυτό δεν έχει δύο όψεις, αλλά μία και μοναδική. Εφόσον η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πήρε εντολή να κρατήσει την Ελλάδα στην ΕΕ και την ευρωζώνη, τότε τα μνημόνια και ο διεθνής έλεγχος θα είναι εδώ. Για πάντα.

Οι Έλληνες πιάνουν πανευρωπαϊκή κορυφή σε όλες τις δημοσκοπήσεις με το ερώτημα τού αν προτιμούν το ευρώ. Κορυφή. Μάλιστα ξεπερνάμε πολλές από τις ευρωπαϊκές οικονομίες οι οποίες είναι πολύ ισχυρότερες από την ελληνική.

Επιπλέον, οι Έλληνες θεωρούν κατά συντριπτική πλειοψηφία ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην ΕΕ. Και πάλι, σε αυτήν την κούρσα “φιλοευρωπαϊκότητας” ξεπερνάμε ισχυρότερες από εμάς οικονομίες.

Νοικοκυραίοι και … νοικοκύρηδες

Του Δημήτρη Ναπ. Γ.

Ενοχλεί πια πραγματικά, η εμμονή πολλών «επαναστατών» της αριστεράς, στους … «νοικοκυραίους». Η αυτάρεσκη και αντιλαϊκή έως βαθιά ελιτίστικη επανάληψη της λέξης για να την εμπεδώσουμε, παραπέμπει σαφώς σε μια εκτροπή της νεωτερικής αριστεράς από την εμπειρία του λαϊκού κινήματος στη Ελλάδα. Πιο απλά ο «σοσιαλισμός των διανοουμένων» νίκησε το αρχικό, λαϊκό, κοινωνικό σοσιαλισμό του εργατικού κινήματος.

Ταυτόχρονα δείχνει, ότι ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, παραμένοντας μικροαστικό στη βάση, αστικοποιήθηκε πολιτισμικά και με τον τρόπο αυτό προσπαθεί να ξορκίσει το παλιό φτωχικό και λαϊκό του παρελθόν (αλλά η ψυχανάλυση είναι μια άλλη ιστορία που δε θα ψάξω εδώ). Άλλωστε τη λέξη «νοικοκυραίος», το «καλάθι της νοικοκυράς» και άλλα συναφή, τα εισήγαγε η δημαγωγική και «λαοπλάνα» πολιτική του Παπανδρεικού ΠΑΣΟΚ και των επιγόνων του. Βασικά όμως στο πυρήνα του η κριτική της λέξης αυτής, παραπέμπει στον συντηρητισμό της δεξιάς και των ανθρώπων της, ενεργοποιώντας τα σύνδρομα της ιδιοκτησίας και του καθωσπρεπισμού που την χαρακτηρίζουν(και σε μεγάλο βαθμό αυτό έχει βάση).

Παριστάνοντας τους αναρχικούς

Μπορώ να καταλάβω τους εντελώς δεξιούς και τους απλά σκατόψυχους, αυτούς δηλαδή που είτε θέλουν να πεθάνει ο Ρωμανός, είτε δεν θα τους πειράξει αν πεθάνει, είτε θα τους πειράξει μεν αλλά έχουν αποφασίσει πως ιεραρχούνται άλλα αγαθά πάνω από τη ζωή του, είτε τους πειράξει – δεν τους πειράξει θα σπεύσουν να αποδώσουν το θάνατό του σε οποιονδήποτε άλλον εκτός από το κράτος.

Μπορώ να καταλάβω αυτούς που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο «δεν ασχολούνται με την πολιτική», αυτούς που θα πληροφορηθούν μετά τον θάνατό του την ύπαρξή του και την απεργία του, αυτούς που μπορεί να πουν επί του θέματος την μια ή την άλλη άποψη αλλά βασικά δεν ασχολούνται με αυτά και δεν θα ασχολούνται είτε πάρουν την εξουσία συνταγματάρχες Έλληνες είτε συνταγματάρχες Γερμανοί είτε συνταγματάρχες εξωγήινοι, αυτοί θα ασχολούνται με τη δουλειά τους, τα προσωπικά τους, τα κουτσομπολιά και τα χόμπι τους, πάντως όχι, δεν θα ασχολούνται με την κοινωνία και την πολιτική, θα παραμένουν φανατικοί ιδιώτες.

Θανατολαγνεία*

 Ας ψοφήσει το κωλόπαιδο ο αναρχικός, που δήθεν θέλει να σπουδάσει.
Ας πεθάνουν οι Σύροι με τα μπάσταρδά τους που έχουν στήσει τα τσαντίρια τους στο Σύνταγμα.
Ας πεθάνουν όσοι διασαλεύουν την ιερή τάξη κατεβαίνοντας σε διαδηλώσεις που αναστατώνουν τη χριστουγεννιάτικη αγορά.
Ας εκτελέσουν κι εκείνα τα σκουπίδια που τους προσφέρουμε τζάμπα κλιματιζόμενα λυόμενα στην Αμυγδαλέζα και τολμάνε να εξεγείρονται.
Ας αυτοκτονήσουν και μερικές χιλιάδες ακόμη αδύναμοι οργανισμοί -ας φρόντιζαν να προσαρμόζονταν στο νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Καλά έκαναν οι μπάτσοι και σκότωσαν τον 15χρονο πριν 6 χρόνια -αν δεν τον τρώγανε θα γινόταν και αυτός ληστής τραπεζών.
Καλά έκαναν οι φασίστες και σκότωσαν τον αντιφασίστα ράπερ, αφού τους προκαλούσε μέσα από τα τραγούδια του.
Στα τέτοια μας αν έβαλε τέρμα στη ζωή της εκείνη η πρεζού που καλά έκανε και διαπόμπευσε η υπουργάρα μας.
Καλά έκαναν οι λιμενικοί που έπνιξαν τους μετανάστες με τα μωρά τους καταμεσής της θάλασσας.

Γράμμα σε έναν νοικοκύρη. Δεκέμβρης 2008.

Τι να σου πω, ρε Κώστα, τι να σου πω. 

Σε βαρέθηκα και σένα.

Αναδημοσιεύουμε ένα από τα πολλά κείμενα που είχαν κυκλοφορήσει τις μέρες του Δεκέμβρη του ’08, στο φόντο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και των συγκρούσεων που ακολούθησαν. Δεν ξέρουμε αν το βρίσκετε υπερβολικό, όμως σήμερα, έξι χρόνια μετά κι ενώ «ένα ακόμη παιδί» κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του, σίγουρα παραμένει σε πολλές πλευρές του επίκαιρο. Σε άλλες ίσως όχι, αφού για παράδειγμα πολλές από τις συνήθειες του καταναλωτισμού που στοχοποιεί δεν έχουν καταφέρει να επιβιώσουν. Ίσως όχι τόσο λόγω μιας ραγδαίας αλλαγής των συνειδήσεων, αλλά περισσότερο λόγω παντελούς έλλειψης χρημάτων και δουλειάς. Μας έφαγαν τα success stories, εμάς, τους νοικοκύρηδες…

«Μου είπε η γυναίκα μου πως πήρες τηλέφωνο. Το αυτοκίνητο που κάηκε δεν ήταν το δικό μας, το έχουμε στο συνεργείο. Σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Μα αλήθεια, τίποτε άλλο δε σκέφτηκες όταν τα είδες όλα αυτά; Ή μήπως πήρες να ρωτήσεις για το Γιαννάκη; Είναι κάπου στο δρόμο, είναι καλά. Αν φοβάμαι; Ναι. Αλλά ο δικός σου που είναι; Εσύ, τι να κάνεις τώρα που σου γράφω; Σε φαντάζομαι κολλημένο στην τηλεόραση να κλαις την περιουσία των άλλων σα να ήταν δικιά σου. Μα, πέθανε ένας άνθρωπος ρε Κώστα.

Εχασαν 14 δισ. ευρώ τα νοικοκυριά

Περίπου 14 δισ. ευρώ διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών εξανεμίστηκαν, μεταξύ 2012 – 2013, υπό το βάρος των μεγάλων περικοπών σε αποδοχές και κοινωνικά επιδόματα. Μάλιστα, από το 2009 έως και το 2013, οι απώλειες σε όρους διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών ήταν 48,5 δισ. Σε πτωτική τροχιά κινήθηκε και το ποσοστό αποταμίευσης των νοικοκυριών. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τους ετήσιους μη χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς των θεσμικών τομέων, το διαθέσιμο εισόδημα υποχώρησε από τα 136,2 δισ. το 2012 στα 122,2 δισ. πέρυσι (πτώση 10,2%).

Νοικοκυραίοι...

Του Σταμάτη Μορφονιού

Γαμημένε νοικοκυραίε.

Σε ξέρω καλά.
Είσαι εσύ που όταν τα παιδιά στο διπλανό σπίτι γιόρταζαν με δυνατές μουσικές και γέλια, φώναζες τους μπάτσους γιατί τάραζαν τη νεκρική γαλήνη σου.
Είσαι εσύ που όταν η μπάλα των παιδιών έπεφτε στην αυλή σου δεν την έδινες ποτέ πίσω.
Είσαι εσύ που όταν βλέπεις νέους γύρω σου να φιλιούνται και να ερωτεύονται, μιλάς για "κατάντια της νεολαίας".
Είσαι εσύ που όταν οι εργάτες απεργούν, δηλώνεις υποταγή στον προιστάμενο τρίβοντας τα χέρια σου.
Είσαι εσύ που δεν πουλιέσαι μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη τιμή.

Γαμημένε νοικοκυραίε.
Πάνω στη σιωπή σου γεννήθηκε αυτό το τέρας.
Όπου και να πάω σε βρίσκω μπροστά μου και δεν μπορώ πια ούτε να γελάσω μαζί σου, ούτε να σε λυπηθώ.
Σαράντα χρόνια νύχτα χρέωσε τα όνειρα των παιδιών η "δουλίτσα" σου και το "σπιτάκι" σου.